چپتر 276: یه استراحتی به اون دهنت بده
چپتر 276: یه استراحتی به اون دهنت بده
هر سه نفر به هم نگاه کردن.
دقیقتر بگم، جین ها-گون و بی سا-این داشتن به گئوم موگوک نگاه میکردن.
نگاه جین ها-گون به گئوم موگوک نسبت به اولین باری که با هم سلام و علیک کرده بودن، عوض شده بود.
اون یهو یاد حرفی افتاد که خواهر کوچیکش قبل از رفتن بهش گفته بود.
ـ وقتی باهاش روبرو میشی، باید بدون پیشداوری بهش نگاه کنی. فکر نکن چون یه پیرو اهریمنیه، حتماً باید فلانجور باشه. اون اونجوری که تو فکر میکنی نیست، برادر.
حالا اون میتونست بهوضوح درک کنه که چرا خواهرش اون حرف رو زده بود.
اون اصلاً شبیه کسی نبود که جین ها-گون تصور میکرد.
جین ها-گون نسبت به این مردی که روبروش ایستاده بود و شاید رقیب تمام عمرش میشد، احساس کنجکاوی میکرد.
درست همون موقع، کسی دهن باز کرد.
«...این بیانصافیه.»
نگاه همه چرخید سمت کسی که حرف زده بود.
سو چئونگ، در حالی که روی زمین پهن شده بود، داشت اینطرف رو نگاه میکرد. خونی که از بدن سو بک-جونگ جاری شده بود، زیرش رو خیس کرده بود، اما اون نیمهگیج بود.
«گفتم که، این بیانصافیه.»
اون موقع که داشت با وحشیگری فریاد میزد، حس خوبی داشت. یه جور تسکین بود.
«شما ریاکارها! فکر کردید خودتون تا حالا آدم نکشتید!»
اما همهش همین بود. وقتی اون لحظه گذشت، چیزی که باقی موند یه پوچی وحشتناک بود.
هیچکس کوچکترین توجهی بهش نمیکرد. انگار اصلاً فریاد زدنی در کار نبوده.
اون همیشه به عنوان شخصیت اصلی زندگی کرده بود. اما حالا، هیچکدوم از کسایی که توی این تالار ضیافت جمع شده بودن، بهش اهمیتی نمیدادن.
در حالی که باید از مرگ پدرش خشمگین میشد و از اینکه قراره تا آخر عمر توی زندان تندر حبس بشه وحشت میکرد، داشت توی حس قربانی بودن دست و پا میزد و از اینکه نادیده گرفته شده و طرد شده، رنج میبرد.
«پس، از جونم بگذرید.»
گئوم موگوک با چشمهایی بیروح بهش خیره شد.
اگه حداقل جنازه پدرش رو بغل کرده بود و بهشون فحش میداد، شاید یه ذره ترحم برانگیخته میشد. اما سو چئونگ مردی بود که حتی تا آخرین لحظه هم فقط به فکر خودش بود.
با اشاره گئوم موگوک، دو رزمیکارِ محافظ، نیروی درونیش رو مهار کردن و روی زمین کشیدنش تا ببرنش بیرون. حتی نقطه لالکنندهش رو هم زدن تا نتونه فریاد بکشه، برای همین بیدفاع به بیرون کشیده شد.
اون بهزودی توسط پیروان اهریمنیِ بخش هونان به اون زندان تندر جهنمی در فرقه اصلیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی برده میشد.
گئوم موگوک حتی یه کلمه هم با سو چئونگ حرف نزد و به حرفهاش هم واکنشی نشون نداد. کوچکترین توجهی بهش نکرد.
اینکه بدون دادن هیچ معنایی بهش، فقط به جهنم پرتش کنی؛ این برخورد همیشگی گئوم موگوک با شرورهایی بود که سزاوار مرگ بودن.
جین ها-گون از اون صحنه تونست تا حدی بفهمه که گئوم موگوک چه جور آدمیه.
اگه اون بود، حتماً یه چیزی میگفت. مثلاً: «پدرت به خاطر تو مُرد، پس بقیه عمرت رو با توبه زندگی کن.» اما گئوم موگوک حتی یه نگاه سرد هم بهش ننداخت و کاملاً نادیدهش گرفت.
این حس ترسناکتر و بیرحمانهتری داشت.
جین ها-گون حس میکرد امروز طعم واقعی دنیای رزمی رو چشیده. طعم خیلی تندی بود، اما ناخوشایند نبود. طعمی که دلش میخواست دوباره تجربهش کنه.
در عین حال، این خواسته هم توش شکل گرفت؛ دفعه بعد، اون کسی باشه که آشپزی میکنه و طعم واقعی رو به بقیه میچشونه.
«اتفاقات امروز رو فراموش نمیکنم.»
شاید شبیه قول برای انتقام به نظر میرسید، اما در واقع ابراز قدردانی از گئوم موگوک بود. اگه اون نبود، جین ها-گون از چشم پدربزرگش میافتاد.
گئوم موگوک با نگاهی ملایم و لبخند جواب داد:
«یه رهبر اتحاد خوب بشو.»
جین ها-گون تصمیم گرفت فقط نصف صداقتِ توی اون نگاه رو باور کنه. تا حالا نشنیده بود که جانشین فرقه اهریمنی به کسی توصیه کنه که یه رهبر اتحاد خوب بشه.
پشت سر اونها، اعضای شاخه اهریمنکش و محافظان تالار اهریمن آسمانی و همچنین سیزده گرگ طریقت نامتعارف هم به هم خیره شده بودن. اونها حس میکردن که این ملاقات، پایان کار نیست.
دیگه توی چه لحظهای ممکنه دوباره همدیگه رو ببینن؟
در لحظه خداحافظی نهایی، شوخیِ گئوم موگوک هم غایب نبود.
«حیفه که جدا بشیم. بیاید بریم یه چیزی بنوشیم.»
اما جین ها-گون خودش رو به نشنیدن زد و با بی سا-این خداحافظی کرد. جام شرابی که بی سا-این قبلاً در سکوت براش ریخته بود، تسلی بزرگی بود.
«دفعه بعد، من برات شراب میریزم.»
با این حرف، بی سا-این سرش رو به نشونه تایید تکون داد.
آیا روزی میرسید که اون از جانشین طریقت راستین شراب بگیره؟ شاید هم میرسید. از وقتی با اون گئوم موگوک آشنا شده بود، اتفاقات غیرقابلتصوری مدام رخ میداد.
«پس، باز هم همدیگه رو میبینیم.»
جین ها-گون اولین کسی بود که با قدمهای بلند بیرون رفت.
وقتی اعضای شاخه اهریمنکش خواستن دنبالش برن، گئوم موگوک بهشون گفت:
«خب دیگه، حالا که اربابتون رو راهی کردیم، بیاید خودمون دور هم یه چیزی بنوشیم. بیاید با محافظهامون گپ بزنیم. حقوق ماهانهتون چقدره؟ سر وقت میدن؟ محیط ماموریتها چطوره؟ مگه همهمون در مورد هم کنجکاو نیستیم؟»
اعضای شاخه اهریمنکش در حالی که دنبال جین ها-گون میرفتن، قیافههای ماتومبهوتی داشتن. یکیشون ناخودآگاه خندهش گرفت اما سریع خودش رو جمعوجور کرد.
شاخه اهریمنکش، سیزده گرگ طریقت نامتعارف و محافظان تالار اهریمن آسمانی با هم بنوشن؟ اصلاً مگه همچین چیزی ممکنه؟
آخرین نفری که از طریقت راستین اونجا رو ترک کرد، حکیم شمشیر بود. اهریمن تیغه آسمان خونین اولین کسی بود که باهاش خداحافظی کرد.
«دفعه بعد باز هم میبینمت. مراقب خودت باش.»
«نگران نباش. یه دلیل برای طولانی زندگی کردن پیدا کردم.»
«میگن خوششون نمیاد توی کارای جوونترها دخالت کنی.»
«باید یه کم وزن اضافه کنی.»
حکیم شمشیر نگاه کوتاهی به دلیلی که براش باید طولانی زندگی میکرد انداخت و اونجا رو ترک کرد.
گئوم موگوک به بی سا-این گفت:
«حالا که همه اون آدمهای خشکِ طریقت راستین رفتن، بیاید خودمون مردونه یه چیزی بنوشیم!»
اما بی سا-این هم خودش رو به نشنیدن زد و بیرون رفت.
بی سا-این میدونست. گئوم موگوک قصد داشت فرقه گل آسمانی رو به اون بده. البته اگه سو چئونگ اون حرکت غیرمنتظره رو در آخر انجام نمیداد.
آره، چطور میشه جلوی یه آدم خوششانس برنده شد؟
با این حال، این بار اون اومده بود و پونزده فرقه رو در منطقه هونان به دست آورده بود، پس خدمت بزرگی به اتحاد کرده بود.
«بیاید دیگه، گفتم بیاید بنوشیم. چقدر بیاحساسید!»
با وجود فریادهای گئوم موگوک از پشت سر، بی سا-این با قدمهای بلند از اونجا دور شد.
نیازی به تشکر نبود. یه روزی، گئوم موگوک دوباره جلوش ظاهر میشد. با اون کمری که آدم رو وسوسه میکرد هلش بده، روی اون صخره مینشست و دوباره غافلگیرش میکرد.
بی سا-این هم منتظر اون لحظه بود.
«اون موقع این بدهی رو صاف میکنم.»
سیزده گرگ طریقت نامتعارف دنبالش رفتن و گوهآک و گوانگ-سوم هم بیرون رفتن. اون دو استاد هم بعد از اینکه با دقت به گئوم موگوک نگاه کردن، نه به اهریمن تیغه آسمان خونین یا اهریمن مشت، از اونجا رفتن.
همهشون حسش میکردن؛ اینکه کسی که نتیجه امروز رو رقم زد، گئوم موگوک بود.
وقتی حتی اونها هم رفتن، گئوم موگوک بلند خندید و گفت:
«همونطور که انتظار میرفت! برای من، کسی جز شهریاران اهریمنیِ خودمون باقی نمونده.»
اما اهریمن تیغه آسمان خونین و اهریمن مشت اونجا نبودن. اون دو نفر از قبل داشتن به سمت در میرفتن.
«کجا میرید؟»
«کار تموم شده، پس باید بریم.»
«همهتون با هم علیه من توطئه کردید؟ چرا همه با من اینجوری میکنن؟»
گئوم موگوک سریع دوید و راهشون رو سد کرد. محافظها هم هماهنگ با هم حرکت کردن و یه صف تشکیل دادن.
شماره سه به جوک-یئون نگاه کرد و با چشمهاش همون حرفی رو زد که قبلاً گفته بود.
ـ خدمت کردن بهش واقعاً راحت نیست.
جوک-یئون هم با چشمهاش جواب داد:
ـ مگه همین نیست که جذابش میکنه؟
اون وقاری رو نشون میده که بقیه جانشینها و حتی حکیم شمشیر هم نمیتونن دستکم بگیرنش، اما بعدش وقتی اونطوری شوخی میکنه، انگار یه آدم کاملاً متفاوته.
گئوم موگوک به دو شهریار اهریمنی گفت:
«هوف، انقدر حرف زدم که فکر کردم دهنم از کار میافته.»
واقعاً یه جنگ اهریمنی بزرگ بود که با کلمات شروع شد و با کلمات تموم شد.
اهریمن مشت، دستش رو مشت کرد.
«به لطف اون دهن، نیازی به استفاده از این مشت نبود.»
اما توی چشمهای اهریمن مشتِ رکگو، تحسینی بود که میگفت: «خوب از پسش براومدی.»
«چون به اون مشت اعتماد داشتم، تونستم با خیال راحت ور بزنم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین سعی کرد از در خارج بشه.
«حالا دیگه بذار اون دهنت هم یه استراحتی کنه. ما داریم میریم.»
«بیخیال، وقتی اینهمه وقت دارید چرا میخواید برید؟»
«باید به دهریونگ درس بدم و کتاب بخونم. منم سرم شلوغه.»
سپس اهریمن مشت هم دلیلی به آن اضافه کرد.
«باید تمرینات آخر شبم رو انجام بدم.»
گئوم موگوک هر دوی آنها را نگه داشت.
«انقدر سرد نباشید که بلافاصله برید! راه دوری رو اومدید، یه کم بیشتر بمونید. کی میدونه؟ شاید فرصتی پیش بیاد که بتونید تا جایی که دلتون میخواد از اون مشت استفاده کنید؟»
با این کلمات پرمعنا، اهریمن مشت پرسید:
«چیزی شده؟»
«بیا بریم، توی راه بهت میگم.»
گئوم موگوک خودش را بین آن دو نفر جا کرد تا نتوانند جایی بروند، دستهایش را در دستهای آنها حلقه کرد و با هم بیرون رفتند.
«تا وقتی حتی یه سال جوونتر هستید باید با پشتکار سفر کنید. اگه از الان خونهنشین بشید میخواید چیکار کنید؟ بعداً حتی اگه بخواید هم نمیتونید سفر کنید!»
با تماشای صحنهی کمیاب راه رفتن او با دو شهریار اهریمنی ترسناک در دو طرفش، محافظان هم آنجا را ترک کردند.
* * *
به بخش هونان برگشتیم.
من بلافاصله به همهی محافظها مرخصی دادم تا بروند و استراحت کنند.
اگر قرار بود در بخش هونان و در حالی که اهریمن تیغه آسمان خونین و اهریمن مشت کنارم هستند بمیرم، حتی اگر محافظها هم آنجا بودند باز هم میمردم.
محافظها عقبنشینی کردند و برای اولین بار پس از مدتها، وقت آزادی برای خودشان داشتند.
آنهایی که میخواستند بخوابند، خوابیدند؛ آنهایی که میخواستند بنوشند، نوشیدند؛ و آنهایی که میخواستند هنرهای رزمیشان را تمرین کنند، به تمرین مشغول شدند.
من یک بساط نوشیدنی ساده با دو شهریار اهریمنی راه انداختم.
به نظر میرسید آن دو نفر با هم کنار نیایند، اما هماهنگیشان به طرز عجیبی خوب بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین شاید مثل یک پیرمرد بهانهگیر به نظر میرسید، اما خلقوخوی مردانهای داشت و این با شخصیت اهریمن مشت جور درمیآمد.
من اولین جام را با لذت در کنار دو شهریار اهریمنی سر کشیدم.
«ممنون که اینطوری اومدید. به لطف هر دوی شما، کارها خوب پیش رفت.»
آنها واقعاً افرادی بودند که صرفاً حضورشان منبع قدرت بود.
آنها حالا افرادی بودند که میتوانستم هر چیزی را به آنها بگویم و کاملاً به آنها تکیه کنم.
«خب، حالا میخوای چیکار کنی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین همانطور که جامش را زمین میگذاشت پرسید.
«باید برم به بخش جیانگشی.»
ملاقات با ارباب بخش هونان و ارباب بخش جیانگشی هدف این بارِ من از ترک فرقه بود.
«قلب ارباب بخش جیانگشی حتماً داره تندتند میزنه.»
ارباب بخش هونان مرده بود و استاد فرقه گل آسمانی، فرقه نمایندهی این منطقه، هم کشته شده بود.
«اگه گناهی مرتکب نشده باشه، دلیلی برای نگرانی نیست.»
«بازم نگران میشه. شنیدن اینکه کسی که طوفانی از خون به پا میکنه داره میاد به دیدنش.»
«بهم ظلم شده. مگه کسی هست که به اندازهی من عاشق صلح باشه؟»
این را گفتم و برایشان نوشیدنی دیگری ریختم.
«اما یه چیزی هست که قبل از رفتن باید بهش رسیدگی کنم. برای همین از شما دو نفر خواستم بمونید.»
من دربارهی شخصی که پشت این ماجرا بود به آن دو نفر گفتم.
«یه نفر هست که رابط بین استاد فقید فرقه گل آسمانی و جین ها-گون بوده. استاد فرقه گل آسمانی از اون درخواست کمک کرده و اون هم بلافاصله اتحاد رزمی رو بسیج کرده.»
«پس حتماً آدم قدرتمندیه.»
چشمان اهریمن تیغه آسمان خونین برقی زد، چرا که به طور غریزی حس کرد این شخصی است که پنجههایش را پنهان کرده است.
این یعنی این حادثه ممکن است یک پروندهی ساده نباشد که با فساد ارباب بخش هونان شروع شده است.
«وقتی قبلاً جین ها-گون رو امتحان کردم، متوجه شدم که اون خیلی با این شخص صمیمیه.»
«احتمالاً یه نفوذی توی اتحاد رزمیه.»
«بله، احتمالش خیلی زیاده.»
اهریمن تیغه آسمان خونین بلافاصله متوجه نیت من شد.
«قصد داری بگیریش.»
«حداقل باید بفهمم کیه. فقط به خاطر این نیست که برای من یه تهدیده. اذیتم میکنه که همچین کسی دور و بر جین ها-گونه. به عبارت دیگه، یعنی اون میتونه کسی رو که رهبر آیندهی اتحاد میشه کنترل کنه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین و اهریمن مشت همزمان سرشان را تکان دادند.
«چطوری میخوای بفهمی؟»
«این همون چیزیه که شما باید به من بگید، ارشد. وگرنه چرا من شما رو تا اینجا آوردم؟ شما رو آوردم اینجا تا بشنوم توی همچین مواقعی باید چیکار کرد.»
«که از یه پیرمرد تا آخرین قطرهی توانش کار بکشی. آفرین.»
اما برخلاف حرفهایش، اهریمن تیغه آسمان خونین خوشحال به نظر میرسید.
مگر نه این است که همیشه مورد تأیید قرار گرفتن و به عنوان فردی ضروری شناخته شدن توسط کسی، لذتبخش است؟
اهریمن تیغه آسمان خونین پس از لحظهای تأمل، سوالی را مطرح کرد.
«اما چرا اون باید تا این حد پیش بره؟»
«منظورتون چیه؟»
«چرا تا جایی پیش رفت که جین ها-گون رو توی این ماجرا بسیج کرد؟ مگه انقدر با استاد فرقه گل آسمانی صمیمی بود؟»
«طبق تحقیقات عمارت فلکسای، هیچکدام از پرسنل اتحاد رزمی تا این حد با اون صمیمی نبودن.»
«پس چرا؟ در نهایت، امتیاز این کار به جین ها-گون میرسید، نه به خودش. اتحاد رزمی تمام مزایا رو به دست میآورد.»
نکتهی اهریمن تیغه آسمان خونین دقیق بود.
من روی «چه کسی» تمرکز کرده بودم، اما اهریمن تیغه آسمان خونین روی «چرا» تمرکز داشت.
«یا کسی بوده که سعی داشته به جین ها-گون اعتبار بده...»
«یا یعنی استاد فرقه گل آسمانی براش کاملاً ضروری بوده.»
با حرفهای من، اهریمن تیغه آسمان خونین سر تکان داد.
«اگه اینطور باشه، اون قطعاً یه واکنشی به این اتفاق نشون میده. میتونی از اون واکنش به عنوان فرصتی برای گرفتنش استفاده کنی.»
«همونطور که انتظار میرفت! شما بهترین هستید، ارشد. اگه شما رو نداشتم چیکار میکردم؟»
«مرد نقابدار، استاد سم، دائمالخمر، حریف تمرینی...»
اهریمن تیغه آسمان خونین نگاهی به اهریمن مشت که کنارش نشسته بود انداخت.
من با لبخند گفتم:
«باید بگید استاد مشت.»
«با استادت خوب زندگی میکنی.»
با این حال، او چون اهریمن مشت همانجا بود، نسبت به او ادب نشان داد.
«اگه کنارمون نبود، میشد استاد مشت، درسته؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین به جای جواب دادن، شرابش را نوشید و اهریمن مشت که به ندرت لبخند میزد، لبخندی بر لب آورد.
«من هم به عمارت فلکسای اطلاع میدم و به سازمان اطلاعاتیم میگم که تمام شبکههاشون رو روی این موضوع متمرکز کنن.»
اهریمن مشت که تا الان به گفتگو گوش میداد، بالاخره دهان باز کرد.
«بعد از اینکه دیدم چه واکنشی نشون میدن برمیگردم.»
به نظر میرسید اهریمن مشت تصمیم گرفته که ممکن است برای کمک به او نیاز باشد.
«همونطور که انتظار میرفت! اگه استادم رو نداشتم چیکار میکردم؟»
دلم میخواست کلمهی «کرم کتاب» را از دهان اهریمن مشت بشنوم، اما او فقط در سکوت جامش را کج کرد.
من هم جامم را خالی کردم.
کنجکاو بودم که حریف چه واکنشی نشان خواهد داد.
* * *
وقتی جین ها-گون به خانهی استادش رفت، بک چئون-گیونگ مشغول تراشیدن یک آدمک چوبی بود.
«برگشتم، استاد.»
بک چئون-گیونگ به سلام او اعتنایی نکرد و فقط روی تراشیدن چوب تمرکز کرد.
خراش، خراش.
جین ها-گون به حالت چهرهی استادش چشم دوخت.
نمیتوانست تشخیص دهد که آیا او هنوز اخبار هونان را نشنیده، یا قبلاً از آن باخبر شده است.
او بلافاصله پس از ملاقات با پدربزرگش در بدو بازگشت، به دیدن استادش آمده بود.
واکنش پدربزرگش بهتر از حد انتظار بود.
وقتی گفت که نتوانسته کارهای پلید جانشین فرقه گل آسمانی را ببخشد و در نهایت تسلیم شده، حالت چهرهی پدربزرگش کاملاً نشاندهندهی شادی بود.
وحشتناک بود اگر فکر میکرد در صورت بازگشت پس از تصاحب فرقه گل آسمانی، چه نوع احساسی آن چهره را ابری میکرد.
او یک بار دیگر نسبت به گئوم موگوک احساس قدردانی کرد.
«حتماً یه روزی جبران میکنم.»
مشکل، استادش بود.
او در واقع در وظیفهای که استادش پیشنهاد داده بود، شکست خورده بود.
«اما اون درک میکنه، مگه نه؟»
هدف از پیشنهاد این وظیفه هم این بود که او را به جانشین تبدیل کند.
خراش، خراش.
همانطور که به پشت استادش خیره شده بود، ناگهان حرفهای گئوم موگوک را به یاد آورد.
―آیا تمام این مدت به درستی به پدربزرگت نگاه کردی؟
فقط پدربزرگش نبود.
او به استادش هم به درستی نگاه نکرده بود.
چون او پدربزرگ من است.
چون او استاد من است.
از این به بعد، او به درستی نگاه میکرد.
مستقیم به طرف مقابل، بدون هیچ پیشداوری.
از آنجایی که استادش هنوز روی تراشیدن تمرکز داشت، جین ها-گون طبق معمول نگاهی به اطراف کارگاه انداخت و به سمت قفسهای رفت که آدمکها در آن چیده شده بودند.
یک آدمک کوچک جلوی عروسک قهرمانی که رهبری مبارزه را بر عهده داشت، روی زمین افتاده بود.
این آدمکی بود که وقتی میرفت، آنجا ندیده بود.
درست زمانی که جین ها-گون داشت آدمک افتاده را سر جایش صاف میکرد، استادش از پشت سر صحبت کرد.
«بذار همونطور افتاده بمونه.»