چپتر 278: بعد از این همه مدت، برای دیدن زیباترین بانوی هوبی عصبی هستی؟
چپتر 278: بعد از این همه مدت، برای دیدن زیباترین بانوی هوبی عصبی هستی؟
وقتی همراه با اهریمن مشت به اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین رفتم، او در حال خواندن کتاب بود.
«اینجا دیگه چه کتابی میخونی؟»
با حرف من، اهریمن تیغه آسمان خونین حتی سرش را هم بلند نکرد و جواب داد: «من رو به خونه نمیفرستی، پس مجبورم اینجا مطالعه کنم.»
«اون کتاب رو از کجا آوردی؟»
«ظاهراً اینجا یه کتابخونه برای رزمیکارهای بخش وجود داره.»
مگر رزمیکارها هم کتاب میخواندند؟ او آنجا را که احتمالاً فقط برای حفظ ظاهر ساخته شده بود، زیر و رو کرده و موفق شده بود چیزی برای خواندن پیدا کند.
با دیدن این جنبه از او، میشد فهمید که واقعاً مردی عاشق کتاب است.
«خوندن اون رو بس کن و اول این رو بخون.»
تازه آن زمان بود که اهریمن تیغه آسمان خونین کتابش را بست و سرش را بلند کرد.
«پیامی از طرف نوه رهبر اتحاد رزمی رسیده.»
«چرا نوه رهبر اتحاد رزمی باید...؟»
«اون یه دعوتنامه برای محفل دانشمندان فرستاده، به همراه یه درخواست کمک. بدون شک به این موضوع مربوط میشه.»
«پس اونا هم واکنش نشون دادن رو شروع کردن.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به من توصیه کرده بود که مطابق با واکنش آنها عمل کنم، اما پیام از طرف شخصی غیرمنتظره آمده بود.
«شک دارم کسی که رهبر فرقه گل آسمانی و جین ها-گون رو به هم وصل کرده، حالا به خاطر شکست این عملیات، داره به جین ها-گون فشار میاره.»
اینکه جین هاریونگ در چنین زمانی میخواست مرا ببیند، احتمالاً به این معنا بود که مشکلی برای برادر بزرگترش، جین ها-گون، پیش آمده است.
این بار، اهریمن مشت پرسید: «چیکار میکنی؟»
«یه دوست درخواست کمک کرده، پس باید برم.»
چهره اهریمن مشت جدی شد.
«رفتن به اتحاد رزمی موضوعیه که باید با احتیاط باهاش برخورد بشه.»
ارتباط با آنها در آن زمان یک چیز بود، اما حالا که من رهبر جوان فرقه بودم، موضوع کاملاً فرق میکرد.
اقدامات من میتوانست به موضع رسمی فرقه اصلی تبدیل شود.
«با احتیاط حرکت میکنم.»
سپس، اهریمن مشت با قاطعیت گفت: «ما هم باهات میایم.»
با دیدن اینکه او بدون پرسیدن نظر اهریمن تیغه آسمان خونین حرف میزد، معلوم بود که از قبل تصمیم گرفتهاند تا پایان این ماجرا همراه من باشند.
«اگه شما دو نفر حضور پیدا کنید، کل اتحاد رزمی به حالت آمادهباش کامل درمیاد. شما همونایی هستید که بخش هونان فرقه اصلی رو به حالت آمادهباش درآوردید.»
دو شهریار اهریمنی لبخند کمرنگی زدند.
آنها هم احتمالاً ماجرای آمادهباش بخش هونان را سرگرمکننده یافته بودند.
اگر پادشاه سم یا اهریمن مست بودند، شاید میتوانستند همراه من در ضیافت شرکت کنند، اما این دو نفر باید بدون دیده شدن حرکت میکردند.
«لطفاً در نزدیکترین مخفیگاه به اتحاد رزمی بمونید. اگه به کمک نیاز داشتم، بلافاصله خبرتون میکنم.»
وقتی دو شهریار اهریمنی سر تکان دادند، جوک-یئون از راه رسید و گزارش داد که کسی آمده است.
به دنبال آن پیام غیرمنتظره، یک بازدیدکننده غیرمنتظره هم آمده بود.
از قضا، هر دو زن بودند.
«رزمیکار لی از راه رسیده.»
***
لی آن در حال وارد شدن به بخش هونان بود.
او که نقاب زده بود، لباس رزمی متفاوتی با پوشش معمولش به تن داشت و تمام رزمیکارهای بخش در جای خود خشکشان زده بود و به او خیره شده بودند.
زیبایی او که حتی نقاب هم نمیتوانست پنهانش کند یک طرف، اما هالهای که از او ساطع میشد فوقالعاده بود.
حتی راه رفتنش هم حضور استادی را داشت که رزمیکارهای معمولی را مغلوب میکرد.
او ردای رزمی سیاه و نقابی به صورت داشت و روی نقاب سیاهش، کلمات «سایه شبح» با رنگ سفید گلدوزی شده بود.
پشت سر او، نقاب آبی به همراه ده نفر یا بیشتر از رزمیکارها حرکت میکردند.
همه آنها لباسهای مشابهی داشتند و تکتکشان حضور فوقالعادهای از خود نشان میدادند.
«لی آن!»
با صدای من، لی آن به این سمت نگاه کرد.
در حالت عادی، او بعد از این همه مدت با دیدن من باید فریادزنان میدوید و میگفت: «ارباب جوان!»، اما با آگاهی از نگاههای اطرافیان، به آرامی به سمت من قدم برداشت.
«ردای رزمی جدید گرفتی؟ عالی به نظر میای!»
لی آن بلافاصله به پیام تلهپاتیک من پاسخ داد.
«باهام حرف نزن! میخوام یه سلام و احوالپرسی خفن بکنم.»
«الان دست و پای یه سمت بدنت دارن با هم حرکت میکنن.»
«بسه دیگه! اذیتم نکن! این اولین سلام رسمی من به شماست، ارباب جوان. میخوام باحال به نظر بیام.»
وقتی به من رسید، با مشت گرهکرده به طور رسمی ادای احترام کرد.
«به رهبر جوان فرقه درود میفرستم.»
«چه تظاهری!»
«ساکت باش!»
رزمیکارهایی که با او آمده بودند، پشت سرش صف کشیدند.
«به رهبر جوان فرقه درود میفرستیم.»
همزمان با طنینانداز شدن سلام پرابهت آنها، لی آن آنها را معرفی کرد.
«این جوخه اول از جوخه سایه شبح هست.»
سپس، نقاب آبی جلو آمد و به من درود فرستاد.
«من نقاب آبی، فرمانده جوخه اول هستم. مراتب احترام رسمی خودم رو به رهبر جوان فرقه تقدیم میکنم.»
جوخه اولِ جوخه سایه شبح بالاخره تکمیل شده بود.
نقاب آبی هنوز نقاب آبیرنگش را به صورت داشت، اما دو چشمی که از پشت آن پیدا بود، به طرز استثنایی قابل اعتماد به نظر میرسیدند.
این همان مردی بود که جایگاه یک شهریار اهریمنی را رد کرده بود تا فرمانده جوخه شود.
من باور دارم جوخه اولی که او رهبری میکند، از هر جوخه اولِ دیگری در هر سازمان رزمی در دنیای رزمی برتر خواهد بود.
«در حال حاضر فقط جوخه اوله، اما به تدریج گسترش پیدا میکنه.»
میتوانستم حس غرور را در لی آن حس کنم.
در پاسخ به آن، نقاب آبی وفاداریاش را ابراز کرد.
«ما فقط دستورات رهبر جوان فرقه رو اجرا میکنیم.»
«هر دستوری که باشه؟»
«بله، درسته.»
«اگه همین الان بهت دستور بدم بری و رهبر اتحاد رزمی رو بکشی، چیکار میکنی؟»
با وجود اینکه این یک مأموریت انتحاری بود، نقاب آبی بدون تردید جواب داد: «بلافاصله دستور رو اجرا میکنیم.»
«اگه پدرم دستوری بده چی؟ و اگه اون دستور با دستور من تضاد داشته باشه؟»
برای لحظهای نقاب آبی دستپاچه شد، اما خیلی زود با آرامش جواب داد: «ما فقط به دستورات رهبر جوان فرقه گوش میدیم.»
«از وفاداریت به خودم ممنونم، اما برای دستورات پدرم استثنا قائل شو. فرمان پدرم رو مثل فرمان خودم بدون و ازش اطاعت کن. متوجه شدی؟»
«بله، متوجه شدم!»
به شانه نقاب آبی زدم و اعتماد عمیقم را به او منتقل کردم.
«از این به بعد روی تو حساب میکنم.»
«با نهایت وفاداری به شما خدمت خواهم کرد.»
درخواست واقعی من از طریق پیام تلهپاتیک فرستاده شد.
«بیشتر از من، مراقب فرمانده شاخهات باش.»
نقاب آبی با چشمانش از پشت نقاب پاسخ داد.
نگاهی بود که از هر کلمهای قابل اعتمادتر به نظر میرسید.
با عبور از کنار نقاب آبی، به آرامی از مقابل اعضای جوخه اول گذشتم.
همه آنها جوان بودند.
از آنجایی که لی آن و نقاب آبی آنها را با دقت انتخاب کرده بودند، رزمیکارهایی بودند که میتوانستم به آنها اعتماد کنم.
همانطور که رد میشدم، هر کدام نقابشان را برمیداشتند و نامشان را میگفتند.
بعد از اینکه با تکتک آنها ارتباط چشمی برقرار کردم، سخن گفتم.
«یه چیزی هست که همیشه به فرماندههای شاخههاتون میگم. بیش از هر چیز قدر خودتون رو بدونید. برای شادی خودتون زندگی کنید.»
همه آنها چهرهای داشتند که انگار قبلاً این حرف را شنیدهاند.
لی آن حتماً درباره من به آنها گفته بود.
از یکی از رزمیکارهای شاخه سایه شبح پرسیدم: «میدونی چرا اسمش رو شاخه سایه شبح گذاشتن؟»
«شنیدم به این نیت نامگذاری شده که به سایه رهبر جوان فرقه تبدیل بشیم.»
«بله، درسته. شما سایههای من هستید.»
در آن لحظه، حس کردم جوک-یئون که پشت سرم ایستاده بود، کمی عصبی و مضطرب شد.
حضور رزمیکارهای شاخه سایه شبح دستکمی از محافظان نداشت و شنیدن اینکه آنها سایههای من نامیده شدند، به نظر میرسید حس رقابت عجیبی را در او برانگیخته است.
آنها حتماً خودشان را سایههای من میدانستند.
در حالی که وانمود میکردم متوجه نشدهام، به صحبت با رزمیکارهای شاخه سایه شبح ادامه دادم.
«عجیب میشه اگه بدن شاد باشه اما سایه نباشه، مگه نه؟ پس من رو به یه آدم بد تبدیل نکنید و سایهها رو شادتر از بدن کنید. من کسی هستم که باور دارم این سازمان تنها زمانی قویتر میشه که شما شاد باشید. حالا بعد از من تکرار کنید. ما سایههای شادی خواهیم بود!»
«ما سایههای شادی خواهیم بود.»
اعضای جوخه اول در حالی که کلمات را تکرار میکردند، معذب به نظر میرسیدند.
آنها شاید شنیده بودند که من یک رهبر جوان فرقه منحصربهفرد هستم، اما احتمالاً هرگز انتظار نداشتند که مجبور شوند چنین چیزی را شعار بدهند.
شادی.
این احتمالاً کلمهای بود که تا به حال در هیچ سازمانی از فرقه اهریمنی بر آن تأکید نشده بود.
نه، احتمالاً در جناحهای راستین یا نامتعارف هم چنین چیزی سابقه نداشت.
درست همان موقع، لی آن میان حرف آمد و به آنها گفت: «همهتون میدونید که حرفهای اون به این معنی نیست که باید ترسو باشید، مگه نه؟»
«البته!»
پاسخی رعدآسا طنینانداز شد.
«برای اومدن به اینجا سخت تلاش کردید. جوک-یئون، برای شاخه سایه شبح غذا و اتاق فراهم کن. و فرمانده شاخه لی، باید ببینمت.»
بعد از اینکه گذاشتم اعضای شاخه سایه شبح استراحت کنن، من و لی آن توی باغ گل قدم زدیم.
«چی شد که اومدی اینجا؟»
«شنیدم ارباب جوان اینجاست، برای همین سر راه برگشتم به فرقه اصلی، یه سری هم به اینجا زدم. سر راهم بود.»
«فقط برای این نیومدی که اعضای جوخه اولت رو به رخم بکشی، نه؟»
«انقدر ضایع بود؟»
با دستپاچگی خندید. معلوم بود مستقیم اومده پیشم چون میخواست اونا رو بهم نشون بده.
«میخواستم اول از همه اونا رو به شما نشون بدم، ارباب جوان. نظرتون چیه؟ زیردستام رو میگم.»
یه لحظه جوابم رو نگه داشتم. در حالی که داشتم فکر میکردم چطور این دخترِ بهشدت مضطرب رو اذیت کنم، اون پیشدستی کرد.
«خیالم راحت شد. گفتید که خوب انتخاب کردم.»
«من که هنوز چیزی نگفتم.»
«از همین که دارید فکر میکنید چطور اذیتم کنید، میتونم بفهمم. اگه گند زده بودم، حتی به فکر اذیت کردنم هم میافتادید.»
با شنیدن حرفهای لی آنِ تیزهوش، بهجای شوخی، صمیمانه بهش تبریک گفتم: «آره، همهشون خوب به نظر میرسن. برای انتخاب کردنشون حسابی زحمت کشیدی.»
لی آن از خوشحالی بال درآورد. همین یه جمله براش مثل پاداش تمام سختیهای گذشتهاش بود.
«اوضاعت چطور بوده؟»
«این بار که توی دشتستان مرکزی سفر کردم، فهمیدم چقدر توی یه دنیای کوچیک زندگی میکردم. اهمیت تجربه رو هم با تمام وجودم حس کردم.»
«با این حساب، بیا بریم یه تجربه دیگه رو هم با هم کسب کنیم. دعوتنامه همون روزی رسید که تو اومدی، پس حتماً قسمته که با هم بریم.»
همون روزی که نامه جین هاریونگ رسید، لی آن هم از راه رسید. باور دارم که ملاقات این دو زن تقدیر بوده. از اونجایی که هر دو فوقالعاده باهوش هستن، مطمئنم این ملاقات به شکلی به رشدشون کمک میکنه.
و یه دلیل دیگه هم داشت. گفتگوم با جین هاریونگ رو به یاد آوردم.
«توی خونه دختری داری؟ کسی که ازش خوشت بیاد؟»
«زنی هست که از تو هم زیباتره.»
«از من هم زیباتر؟ اونوقت اعتبار حرفات بهشدت پایین میاد.»
«تو زیباترین بانوی هوبی هستی، مگه نه؟ اون زیباترین بانوی زیر آسمانه.»
«دفعه بعد باید اون زیباترین بانوی زیر آسمان رو بهم نشون بدی!»
قصد داشتم اگه فرصتی پیش اومد اونا رو به هم معرفی کنم و حالا بالاخره اون موقعیت جور شده بود.
«دعوتنامه از طرف کیه؟»
لبخند کمرنگی زدم و گفتم: «همینجاست. همون کسی که اعتبار حرفام رو زیر سؤال برد.»
***
جین هاریونگ مثل همیشه ضیافت رو برپا کرد. رزمیکارهای نسل جوان برای شرکت توی این جلسه تلاشهای زیادی کرده بودن. برای دریافت دعوتنامه، فرد باید توی منطقه خودش چهره سرشناسی میبود.
بزرگترین مزیت این گردهمایی، فرصت ایجاد ارتباط با فرزندان سایر فرقهها بود. بهخصوص، جلب توجه جین هاریونگ به تنهایی به این ضیافت معنا میبخشید.
رزمیکارهای جوان با رویای مخفیانه ازدواج با جین هاریونگ توی این ضیافت شرکت میکردن. از اونجایی که اکثرشون توی شهر خودشون بهترین بودن، رویاهای بزرگی در سر داشتن.
هدف اونا نوه رهبر اتحاد رزمی، زیباترین بانوی هوبی و زنی با هنرهای رزمی برجسته بود. میشد اون رو بهترین گزینه برای ازدواج توی دنیای رزمی طریقت راستین دونست.
البته، به محض اینکه جین هاریونگ رو از نزدیک میدیدن، میفهمیدن که این یه رویای دستنیافتنیه. اون خودش ضیافت رو به شکلی عالی مدیریت میکرد، اما هیچوقت احساسات شخصیاش رو بروز نمیداد. بهخصوص بعد از ماجرای تورنمنت اژدهای جوان، حتی به اندازه سر سوزنی هم به کسی راه نمیداد.
«چیزی شده؟ نگران به نظر میرسید.»
چو هو، محافظ جین هاریونگ، با کمی نگرانی این رو پرسید. اون امروز بهطور خاصی مضطرب به نظر میرسید.
«خوبم.»
اون لزوماً انتظار نداشت که گئوم موگوک بیاد. برخلاف آخرین دیدارشون، حالا جایگاهشون کاملاً متفاوت بود. صرفِ اومدن به اتحاد رزمی ریسک بزرگی داشت، برای همین احتمال نیومدنش بیشتر بود.
با این حال، انتظار بیدلیلی داشت. حس میکرد گئوم موگوک میاد. اون از اون دسته مردهایی بود که چنین امیدی به آدم میدادن.
در همین حین، مردم کمکم وارد تالار ضیافت شدن. همه مشغول احوالپرسی و تلاش برای نشون دادن خودشون بودن. اون از پشت یه پاراوان به بیرون نگاه کرد، اما خبری از گئوم موگوک نبود.
«نمیاد؟»
با کنار گذاشتن ناامیدی و غرور جریحهدار شدهاش، برادر بزرگترش الان بهشدت به اون نیاز داشت.
«وقتشه که برید بیرون.»
با حرفهای چو هو، خودش رو جمعوجور کرد. وقتی بیرون رفت، چهرهاش نسبت به چند لحظه پیش کاملاً عوض شده بود. با ظاهر شدنش، همه دست زدن و هورا کشیدن. کسایی که برای اولین بار اون رو میدیدن، بهشدت تحت تأثیر زیباییِ زیباترین بانوی هوبی قرار گرفتن.
معمولاً رسم بر این بود که با تشکر از همکاران ارجمند برای قدمهای ارزشمندشون شروع کنه، اما...
«خوش اومدید دوستان من.»
با یه شوخی یخ فضا رو شکست و صدای خنده از همه جا بلند شد و بلافاصله جو رو تلطیف کرد.
«وقتی پدربزرگم سخنرانی رو شروع میکنه، هیچکدومتون حتی نمیتونید پلک بزنید، هر چقدر هم که خستهکننده باشه، مگه نه؟ خب، الان اشکالی نداره اگه چرت بزنید.»
دور دیگهای از خندهها به دنبالش اومد.
در اصل، جین هاریونگ چنین شخصیت رک و بیپردهای نداشت. اما بعد از ملاقات با گئوم موگوک، تغییر کرده بود. داشت سعی میکرد عوض بشه. حتی خودش هم نمیدونست چرا.
«حتماً این اواخر خبرهای نگرانکنندهای شنیدید. خبرهایی از فرقه اهریمنی، خبرهایی از اتحاد نامتعارف.»
با برده شدن نام فرقه اهریمنی و اتحاد نامتعارف، چهره همه درهم رفت. اکثر کسایی که جمع شده بودن فرزندان خانوادههای معتبر بودن، برای همین شایعاتی درباره جانشینهای فرقه اهریمنی و اتحاد نامتعارف رو از طریق کانالهای مختلف شنیده بودن.
بهخصوص شایعات درباره جانشین فرقه اهریمنی اونقدر عجیب بود که باورش سخت به نظر میرسید.
«اون شایعات به ما میگن که چرا باید دور هم جمع بشیم و چرا باید متحد بشیم. چون کسی ظهور کرده که از هر جانشینی توی تاریخ باورنکردنیتره. و کسی که با اون روبرو میشه، پدربزرگها یا والدین ما نیستن. این مائیم که باید در آینده باهاش روبرو بشیم.»
سکوت سنگینی تالار رو فرا گرفت. جین هاریونگ برای لحظهای سخنرانیاش رو متوقف کرد و در سکوت به اونا چشم دوخت. رزمیکارهای جوان نیاز داشتن که بیدار بشن. برای مقابله با اون، باید واقعاً تغییر میکردن.
درست در همون لحظه بود. چشمهای جین هاریونگ با کسی میون رزمیکارهای جوان تلاقی کرد. لحظهای که اون رو دید، جا خورد. آخه کی وارد شده بود؟ گئوم موگوک میون مردم ایستاده بود و لبخند میزد.
«آه! اون اومده!»
موجی از آسودگی و شادی وجودش رو فرا گرفت. چشمهای شفاف، عمیق و در عین حال شیطونش که هر لحظه آماده شوخی کردن بودن، مثل قبل بود.
ازش ممنون بود. وقتی ازش کمک خواسته بود، رد نکرده بود و اینطور دواندوان اومده بود. اون به عنوان رهبر جوان فرقه اهریمنی، تک و تنها میون مردم طریقت راستین ایستاده بود. همهاش به خاطر درخواست اون بود که اومده بود.
در حالی که به گئوم موگوک خیره شده بود، به سخنرانیاش ادامه داد: «رهبر جوان فرقه اهریمنی که توی شایعات ازش میگن، یه آدم معمولی نیست. میگن اون قویتر، باهوشتر و شجاعتر از هر کس دیگهایه. حتی میگن خیلی هم خوشقوله.»
لبخند گئوم موگوک عمیقتر شد.
«پس ما هم باید خودمون رو آماده کنیم و مهارتهامون رو بالا ببریم. اگه غفلت کنیم، شمشیر رهبر جوان فرقه اهریمنی یه روز قلبهامون رو میشکافه. پس بیاید همگی دست به دست هم بدیم و با هم تلاش کنیم! برای صلح دنیای رزمی! وقتی برای چرت زدن نیست.»
رزمیکارهای جوان با شور و شوق هورا کشیدن. توی اون تالار پر سر و صدا، اون دو نفر ایستاده بودن و به همدیگه چشم دوخته بودن.
***
بعد از تموم شدن سخنرانیاش، جین هاریونگ بهطور جداگانه توی باغ پشتی با گئوم موگوک ملاقات کرد.
«واقعاً اومدی.»
«مگه قرار نشد با هم دوست باشیم؟»
«بعد از این همه وقت دیدنت یه جوریه.»
«راحت باش. من به عنوان یه دوست اومدم.»
جین هاریونگ با دیدن گئوم موگوک از نزدیک، بیدلیل احساس اضطراب و دستپاچگی کرد. با فکر کردن به مشکل برادرش، انواع و اقسام فکرها به ذهنش هجوم آورد. واقعاً به عنوان یه دوست اومده بود؟ نکنه داشت فریبش میداد؟ قدردانی و ترس با هم قاطی شده بودن.
برای همین سعی کرد با یه فخرفروشیِ شوخطبعانه از تنشش کم کنه.
«خب، بعد از این همه مدت از دیدن زیباترین بانوی هوبی مضطرب شدی؟»
«خب، من کسی هستم که مدام زیباترین بانوی زیر آسمان رو میبینه.»
«بازم داری پز میدی؟»
«فکر میکردم این رو بگی، برای همین با خودم آوردمش.»
«پس بهم نشونش بده، اون زیباترین بانوی زیر آسمان رو.»
تا این لحظه، جین هاریونگ فکر میکرد گئوم موگوک داره شوخی میکنه. وقتی گئوم موگوک سرش رو چرخوند، لی آن از پشت ساختمونی در اون دوردستها ظاهر شد. جین هاریونگ با فهمیدن اینکه اون واقعاً با یه زن اومده، خشکش زد. لی آن آروم از سایه ساختمون بیرون اومد و شروع کرد به قدم زدن به سمت اون دو نفر.