چپتر 279: هیچوقت نمیدونی اوضاع چطور پیش میره.
چپتر 279: هیچوقت نمیدونی اوضاع چطور پیش میره.
لی آن کلاه حصیری لبهداری با یه روبنده به سر داشت.
همینطور که نزدیکتر میشد، چشمهای جین هاریونگ گرد شد.
اون اندامی ظریف و در عین حال فریبنده داشت؛ از اون اندامهایی که به راحتی دیده نمیشه.
با این حال، جین هاریونگ خونسردی خودش رو حفظ کرد.
لی آن در حالی که به سمت اون دو نفر قدم میزد، به آرامی کلاه حصیریش رو برداشت.
لحظهای که جین هاریونگ چهره اون رو دید، شوکه شد.
اون همیشه به ظاهر خودش اعتماد داشت.
هر چقدر هم که زنی زیبا بود، وقتی کنار اون میایستاد معمولی به نظر میرسید.
اما این زن فرق داشت.
با چهرهای شفاف و باطراوت و چشمهایی درخشان، پوست شادابش انگار میدرخشید.
تا جایی که از خودش پرسید مگه ممکنه کسی اینقدر دلربا و زیبا باشه؟
دلیل اینکه اون بیشتر از یه آدم معمولی غافلگیر و مبهوت شده بود، این بود که خودِ جین هاریونگ بهتر از هر کسی زیبایی رو میشناخت.
بارها با بقیه مقایسه شده بود و زنهای زیبای زیادی رو دیده بود.
پس میدونست؛ زیبا بودن در این حد اصلاً کار راحتی نیست.
و یه چیز دیگه.
چیزی وجود داشت که لی آن رو کامل میکرد. اون هالهاش بود.
هالهاش نرم و در عین حال شدید بود.
نگاه کردن به اون مثل دیدن تکشکوفه آلویی بود که در یک روز برفی شکوفا شده.
«یه استاد!»
هیچکدوم از دانشپژوهان جوانی که تا حالا دیده بود، چنین هالهای از خودشون نشون نداده بودن.
هالهای بود که اونها و حتی خودش رو هم تحت تأثیر قرار میداد.
«اون استاد بزرگتری از منه.»
اینقدر زیبا بودن و در عین حال داشتن چنین قدرت رزمیای؟ حتماً اخلاقش خوب نیست، نه؟ شاید هم صداش عجیبه؟ واقعاً چنین فکرهای مضحکی به ذهنش خطور کرد.
در حالی که غرق در فکر بود، لی آن لبخندی زد و بهش سلام کرد.
«از دیدارتون برای اولین بار خوشحالم. من لی آن هستم.»
صداش مثل غلتیدن دانههای یشم روی سینی بود.
از اونجایی که شخصیتش هنوز ناشناخته بود، حداقل ویژگیهای ظاهریش بینقص به نظر میرسید.
«من جین هاریونگ هستم.»
صدای جین هاریونگ کمی لرزید.
اون موقعی که جلوی اون همه دانشپژوه جوان سخنرانی میکرد نلرزیده بود، اما در این لحظه، لرزید.
از طرف دیگه، با اینکه لی آن روبروی نوه رهبر اتحاد رزمی ایستاده بود، هر کلمهای که میگفت پر از اعتمادبهنفس بود.
«دربارهتون زیاد شنیدم. باعث افتخاره که با چنین شخص برجستهای ملاقات میکنم. شما واقعاً زیبا هستید. تا حالا کسی به زیبایی شما ندیده بودم.»
تنها یک فکر در ذهن جین هاریونگ جرقه زد: «ببین کی داره این حرف رو میزنه!»
آیا واقعاً روزی رسیده بود که زیبایی اون تحتالشعاع قرار بگیره؟
نگاه متعجبش به سمت گئوم موگوک چرخید.
اون با حالتی مغرورانه که رو اعصاب بود، سینهاش رو سپر کرد.
«من همچین آدمیم.»
جین هاریونگ انگار که باورش نمیشد، دوباره پرسید: «واقعاً دوستدخترته؟»
با شنیدن کلمه دوستدختر، این بار لی آن بود که با تعجب به گئوم موگوک نگاه کرد.
«اونها چون دوستدختر نداشتم بهم سرکوفت میزدن، واسه همین گفتم که دارم.»
قلب هر دو، هم جین هاریونگ و هم لی آن، به تپش افتاد.
«خب، بالاخره دوستدخترته یا نه؟»
درست وقتی گئوم موگوک میخواست جواب بده، لی آن لب باز کرد: «نیستم.»
دقیقاً همون لحظهای که جین هاریونگ احساس آرامش وصفناپذیری کرد، لی آن ادامه داد: «ما خیلی نزدیکتر از این حرفاییم.»
جین هاریونگ جا خورد.
با اینکه واکنش کوتاهی بود، اما لی آن حسش کرد: «بانو جین از ارباب جوان خوشش میاد.»
این حسی بود که به عنوان یه زن میتونست درکش کنه.
رهبر جوان فرقه اهریمنی و نوه رهبر اتحاد رزمی.
«شرایطی که تمام مردهای دنیا آرزوش رو دارن، حداقل برای رابطه با ارباب جوان، به بدترین شرایط ممکن تبدیل شده.»
لی آن لبخندی زد و گفت: «من از بچگی به عنوان محافظ بهشون خدمت کردم. منظورم از اینکه مدت زیادیه باهاشونم همین بود.»
با این حرف، جین هاریونگ نگاهی به گئوم موگوک انداخت و گفت: «خدمت کردن به این آدم باید سخت بوده باشه.»
«راحت نبود.»
در حالی که هر دو زن همزمان بهش خیره شده بودن، گئوم موگوک لبخندی زد و گفت: «آدمها وقتی یه دشمن مشترک داشته باشن، همیشه زودتر با هم دوست میشن.»
بعد، جین هاریونگ با لحنی تحریکآمیز پرسید: «اون دشمن مشترکه؟»
«منظورت چیه؟»
جین هاریونگ به لی آن گفت: «اگه اون تو رو فقط به چشم یه زیردست میدید، فکر نمیکنم کلمه دوستدختر هیچوقت از دهنش بیرون میاومد.»
لی آن در جواب این حرفهای کنجکاوانه، با قاطعیت گفت: «این یه سؤتفاهمه. برای من، اون رهبر جوان فرقه محترممونه و من هیچوقت جرئت نکردم چنین احساساتی رو در خودم پرورش بدم.»
احساسات اون نسبت به گئوم موگوک عمیقتر از هر کس دیگهای بود.
اما اون فقط یه محافظ بود و گئوم موگوک از خون اهریمن آسمانی.
اون حتی نمیدونست پدر و مادرش کی هستن؛ کاملاً تنها بود.
«هیچوقت نمیدونی اوضاع چطور پیش میره.»
حرفهای جین هاریونگ خطاب به لی آن بود، اما شاید به خودش هم میگفت.
درست همونطور که لی آن متوجه علاقه جین هاریونگ به گئوم موگوک شده بود، جین هاریونگ هم حس کرد که لی آن از گئوم موگوک خوشش میاد.
برای لحظهای کوتاه، جریان عجیبی بین این دو زن برقرار شد.
جین هاریونگ به گئوم موگوک گفت: «به هر حال، حرفم رو که بهت گفتم لافزن پس میگیرم.»
«پس خوبه؛ اعتبارم دوباره برگشت.»
در نهایت، گئوم موگوک دلیل آوردن لی آن رو فاش کرد: «من لی آن رو نیاوردم که شما دوتا سر زیبایی با هم بجنگید.»
«پس چی؟»
دلیلش کاملاً غیرمنتظره بود: «یه دوست رو آوردم تا به یه دوست دیگه معرفی کنم. فکر کردم شما دوتا با هم خوب کنار میاید.»
کلمات «یه دوست دیگه» به قلب جین هاریونگ نفوذ کرد.
«پس واقعاً من رو به چشم یه دوست میبینه.»
ترکیب عجیبی از خوشحالی و کمی ناامیدی رو حس کرد.
گئوم موگوک بعد از معرفی کردن اون دو زن به همدیگه، رفت سر اصل مطلب: «فرمانده شاخه جین کجاست؟»
«برادر بزرگم؟ برای چی؟»
«مگه به خاطر فرمانده شاخه جین به اینجا احضار نشدم؟»
«از کجا فهمیدی؟»
راستش، این مرد دیگه غافلگیرکننده نبود.
«برادرت حتماً ازت خواسته بود که یه ملاقات اتفاقی با من ترتیب بدی.»
«این رو هم از کجا فهمیدی؟ نکنه داری ما رو زیر نظر میگیری؟ کسی رو دور و بر من کاشتی؟»
حرفهاش اونقدر جدی بود و شوخی نداشت که باعث خنده گئوم موگوک شد: «کاش جاسوسهایی به اون بااستعدادی داشتم. مشکل اینجاست که آدمهای به اون ماهری جاسوس نمیشن.»
این یعنی گئوم موگوک از طریق استنتاج به این موضوع پی برده بود.
بله، چون اون همچین آدمی بود، برادرش حتماً ازش کمک خواسته بود.
«من رو به چشم یه دوست میبینی؟»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«پس بهم قول بده؛ نباید به برادر بزرگم صدمه بزنی. اگه قراره این کار رو بکنی، بهتره به جاش من رو بکشی. فهمیدی؟»
گئوم موگوک به لی آن گفت: «شنیدی؟ اگه دستور مرگ فرمانده شاخه جین رو دادم، باید این شخص رو همینجا بکشی.»
«بعد از اینکه ما رو به عنوان دوست به هم معرفی کردی، این دستور خیلی بیرحمانه نیست؟»
با این حرف لی آن، جین هاریونگ لبخند محوی زد.
«برادرم در اتاق مهمان، انتهای باغ عقبیه. اون در حالت آمادهباشه تا وقتی من اشاره کردم بیاد و باهات ملاقات کنه.»
«من میرم و باهاش ملاقات میکنم.»
«غرور برادرم جریحهدار میشه.»
«اگه میخواست از غرورش محافظت کنه، اصلاً از اول سراغ من نمیاومد. خب دیگه، بعداً میبینمت.»
گئوم موگوک بعد از زدن این حرف، به سمتی که جین هاریونگ اشاره کرده بود رفت.
با تنها شدنشون، برای لحظهای سکوت عجیبی بینشون حاکم شد.
جین هاریونگ از لی آن پرسید: «دوست داری با هم به ضیافت بریم؟»
اگه اون دو زن زیبا با هم به تالار ضیافت برمیگشتن، قطعاً هیاهویی به پا میشد.
لی آن با ادب رد کرد: «لطفاً دفعه بعد دعوتم کنید. فکر نمیکنم امروز جای مناسبی برای رفتن من باشه.»
«باشه، پس دفعه بعد میبینمت.»
اونها با احترام مشتهاشون رو گره کردن و به هم تعظیم کردن.
جین هاریونگ بعد از چند قدم راه رفتن، به عقب نگاه کرد و به لی آن گفت: «آیا باز هم میتونیم همدیگه رو ببینیم؟»
جین هاریونگ نسبت به لی آن احساس کنجکاوی میکرد.
کنجکاو بود بدونه اون چه جور زنیه و گئوم موگوکی که اون میشناخت چه فرقی با گئوم موگوکی که لی آن میشناخت داره.
این حقیقت که لی آن زیبا بود هم بیشتر اون رو جذب میکرد.
«البته. من همیشه همراه ارباب جوان خواهم بود. اگه مایل به دیدن من بودید، لطفاً سراغ ارباب جوان رو بگیرید.»
«حتماً.»
جین هاریونگ به تالار ضیافت برگشت و لی آن بیصدا در سایهها ناپدید شد.
***
جین ها-گون در اتاق مهمان منتظر بود.
قصد داشت وقتی خواهرش با او تماس گرفت، خیلی طبیعی به آنجا برود و با گئوم موگوک ملاقات کند.
هر چه باشد، شرکت کردن او در جمع دانشمندان جوان چیز عجیبی نبود.
«این دیوانگیه.»
اگر استادش میفهمید چه میشد؟ رابطهشان احتمالاً به شکلی جبرانناپذیر آسیب میدید.
اگر پدربزرگش میفهمید؟ او هم به شدت ناامید میشد؛ چون نوهاش به جای اینکه خودش مشکل را حل کند، یک پیرو طریقت اهریمنی را درگیر کرده بود.
با وجود دانستن تمام اینها، او باز هم گئوم موگوک را آورده بود.
این نشان میداد که او تا چه حد احساس خطر میکرد.
در همان لحظه بود.
کسی که از کنار پنجره میگذشت، ایستاد و به داخل نگاه کرد.
کسی که نگاهش با نگاه جین ها-گون تلاقی کرد، گئوم موگوک بود.
«فرمانده شاخه جین! شما اینجا چیکار میکنین؟ من فقط به دعوت خواهرتون در این جمع شرکت کرده بودم. داشتم دنبال مستراح میگشتم که عجب تصادفی شد. انگار واقعاً سرنوشت ما به هم گره خورده.»
جین ها-گون که به گئوم موگوک خیره شده بود، سرانجام آهی کشید.
«دست از این بازیگری مسخرهت بردار و بیا تو.»
گئوم موگوک لبخندی زد و وارد خانه شد.
«از کجا فهمیدی؟»
«چون اگه خواهرم بهت نمیگفت، غیرممکن بود اینجا همدیگه رو ببینیم. تو آدمی نیستی که موقع گشتن دنبال مستراح راهت رو گم کنی، هستی؟ و قطعاً کسی نیستی که من همینطوری اتفاقی بهت بربخورم.»
«واقعاً که! فرمانده شاخه جینِ ما خیلی باهوشه. وقتی بعداً به اتحاد رزمی حمله کردیم، باید خیلی از مغزمون استفاده کنیم.»
«الان اصلاً حوصلهی شوخیهات رو ندارم. پس تمومش کن.»
جین ها-گون نگران بود که این لحظه در زندگیاش چگونه به یاد آورده خواهد شد.
آیا با این جمله شروع میشد که: «واقعاً انتخاب احمقانهای بود»، یا با این جمله که: «اگه اون موقع اون انتخاب رو نکرده بودم، کسی که امروز هستم نمیشدم»؛ او بر سر این دوراهی ایستاده بود.
«از کجا فهمیدی که صدات کردم؟»
«چون میدونم اتحاد رزمی چقدر برات مهمه.»
«تو دربارهی من چی میدونی؟»
«مگه تو همون مردی نیستی که از فرقه گل آسمانی گذشتی تا رهبر اتحاد بشی؟ همین حقیقت به تنهایی نشون میده چقدر میخوای رهبر اتحاد رزمی بشی.»
جین ها-گون با سکوتش این حرفها را تایید کرد.
«نگران اینی که من رو صدا کردی؟ لازم نیست نگران اون باشی.»
جین ها-گون با نگاهی پرسشگر منتظر شنیدن ادامهی حرفهای او ماند.
سپس، کلمات غیرمنتظرهای از دهان گئوم موگوک جاری شد.
«تو هنوز جانشین نشدی، درسته؟ اگه یه جانشین، یه جانشین دیگه رو صدا کرده بود، قطعاً میتونست مشکلساز بشه. اما در حال حاضر، فرمانده شاخه اهریمنکش دوستِ خواهرش رو صدا کرده. نه برای درخواست کمک، بلکه برای تحقیق دربارهی یه موضوع.»
«پس تو به خاطر اینکه توسط یه فرمانده شاخهی سادهی اتحاد رزمی که حتی جانشین هم نیست صدا شدی، اینجا اومدی؟ اون هم تو که رهبر جوان فرقه اهریمنی هستی.»
«من باهاش مشکلی ندارم. من آدم باظرفیتی هستم.»
«چقدر راحت این رو از زبون خودت میگی.»
«اگه من نگم، تو از کجا میخوای بفهمی که من چنین ظرفیت بالایی دارم؟ چون تو اونقدر سرت شلوغِ نگران بودن برای نظر بقیه دنیاست که حتی لازم نیست بهش اهمیت بدی.»
«تو واقعاً که...»
«آدمی که میتونه همزمان هم از خودش تعریف کنه و هم به طرف مقابلش توهین کنه.»
چطور میشد در بحث و گفتگو بر گئوم موگوک پیروز شد؟ در نهایت، جین ها-گون با نگاهی که میگفت کاری از دستش برنمیآید، فقط سرش را تکان داد.
گئوم موگوک بلند شد، از قوری روی میز گوشهی اتاق چای ریخت و پرسید:
«چرا من رو صدا کردی؟»
جین ها-گون درست وقتی که میخواست پاسخ دهد، تردید کرد.
آیا واقعاً باید دربارهی استادش حرف میزد؟ آن هم دقیقاً دربارهی استادش.
گئوم موگوک دو فنجان چای آورد.
حرکاتش چنان طبیعی بود که انگار او میزبان جین ها-گون است.
«من حدس میزنم چرا من رو صدا کردی.»
گئوم موگوک بعد از اینکه لحظهای به فنجان چایاش خیره شد، ناگهان گفت:
«میترسی که مجبور بشی اون آدم رو با دستهای خودت بکشی.»
«!»
در آن لحظه، چشمهای جین ها-گون از تعجب کاملاً باز شد.
«من رو صدا کردی چون خودت نمیتونستی به کشتنش فکر کنی. تا از من به عنوان شمشیرت استفاده کنی.»
این حرفی غیرمنتظره بود، اما دقیقاً به هدف زده بود.
جین ها-گون اعتراف کرد کلماتی که گئوم موگوک به زبان آورده، از اعماق قلب خودش بیرون آمدهاند.
این فکر که شاید در نهایت مجبور شود استادش را بکشد.
وقتی این پیشبینی در دلش جوانه زده بود، دیگر هرگز ذهنش را رها نکرده بود.
«چرا چنین موضوع مهمی رو به رهبر اتحاد نگفتی؟»
جین ها-گون در مواجهه با نگاه جدی گئوم موگوک، احساس کرد زمان آن رسیده که همه چیز را فاش کند.
«چون حرفم رو باور نمیکرد. و حتی اگه باور میکرد، فکر میکردم اون آدم در طول فرآیند رسیدگی به این موضوع، زودتر از همه باخبر میشه. اون احتمالاً چشم و گوشهای زیادی داخل اتحاد داره.»
«اون آدم کیه؟»
جین ها-گون سرانجام هویت او را فاش کرد.
«استادم.»
این اولین بار بود که گئوم موگوک دربارهی وجود او میشنید.
«تو استاد داری؟»
«دنیای بیرون از این موضوع خبر نداره، برای همین تو هم نمیدونستی. استادم به شدت از اینکه شناخته بشه متنفر بود.»
یک چیز قطعی بود.
وقتی هوا موگی اتحاد رزمی را شکست داد و رهبر اتحاد و تمام خاندانش کشته شدند، استاد او در میان قربانیان نبود.
حداقل، او از آن دست آدمهایی نبود که در راه محافظت از شاگردش بمیرد.
«از طریق این اتفاق متوجه شدم. یه چیزی دربارهی استادم عجیبه.»
«درسته. استادها همیشه عجیبغریبن. استادِ من داره سعی میکنه یه صخره رو با مشتهاش خرد کنه.»
جین ها-گون نمیدانست حرف گئوم موگوک شوخی است یا حقیقت، اما واقعاً چنین حسی داشت.
«ترجیح میدادم استادی داشته باشم که اونطوری عجیب باشه.»
«چطور عجیب بود؟ با جزئیات برام بگو.»
«هیچ مدرک محکمی ندارم. فقط یه حسه. با این حال، باز هم صدات کردم... شاید من آدم عجیبی هستم.»
«تو عجیب نیستی، فقط زیادی باهوشی.»
با این حرف گئوم موگوک، جین ها-گون سرش را بلند کرد.
«منظورت چیه؟»
«حتی برای من هم کل این ماجرا قطعاً عجیب بود. از همون اول، عجیب بود که رهبر فرقه گل آسمانی از سمتِ شما درخواست کمک کنه.»
«نمیتونست به خاطر این باشه که استادم با رهبر فرقه گل آسمانی صمیمی بوده؟»
«پس بذار یه سوال ازت بپرسم. استادت حرفی از انتقام زد؟»
قلب جین ها-گون فرو ریخت.
او آنقدر روی حضور ترسناک استادش تمرکز کرده بود که این نکته را نادیده گرفته بود.
جین ها-گون سرش را به نشانهی منفی تکان داد.
این تنها چیزی نبود که او از قلم انداخته بود.
«آیا برای مرگ رهبر فرقه گل آسمانی عزاداری کرد؟ نه، اصلاً پرسید کی اون رو کشته؟»
نه عزاداری در کار بود و نه پرسیده بود قاتل کیست.
چرا به این موضوع فکر نکرده بود؟ این واقعاً یک فکر بسیار ابتدایی بود.
ناگهان، حرفی که گئوم موگوک قبلاً زده بود را به یاد آورد.
— مگه نمیگن آدم اغلب چیزها رو دقیقاً به خاطر اینکه بهش نزدیک هستن، نمیتونه واضح ببینه؟
وقتی اتفاقی میافتد، به جای چنین قضاوتهای عینی، بیشمار خاطرهی گذشته و رابطهی فرد با آن شخص است که ابتدا به ذهن خطور میکند.
«خب، استادت چی گفت؟»
«گفت باید فرقه گل آسمانی رو پس بگیریم. بهم گفت یه راهی پیدا کنم.»
«برای چنین رابطهای، چرا رهبر فرقه گل آسمانی باید از استادت کمک بخواد؟ اونا چه رابطهای با هم داشتن؟ اگه واقعبینانه نگاه کنیم، عجیب نیست؟ استادِ نوهی رهبر اتحاد رزمی، رابطهی غیرقابلدرکی با رهبر فرقه گل آسمانی داره که تحت نفوذ فرقه الهی اهریمن آسمانی هست؟ غریزهت خوب کار کرده. انتخابت برای صدا کردن من هم عالی بود.»
تحسینهای گئوم موگوک ادامه داشت.
«برای همینه که مشتاقانه منتظر زمانی هستم که تو رهبر اتحاد بشی. میخوام با آدم عاقلی مثل تو کار کنم.»
گئوم موگوک بیوقفه در حال تحریک کردن او بود.
از طرفی، چون او کسی بود که میتوانست اینطور آدمها را تکان دهد، طبیعی بود که در لحظهی بحران، او اولین کسی باشد که به ذهن میرسید.
او حتماً همان کسی بود که حتی در خوابهایش هم سراغش میآمد و به او ایمان میبخشید.
جین ها-گون دیگر تردید نکرد و نلرزید.
«حالا باید چیکار کنم؟»
تا آخرین لحظه، گئوم موگوک سخنگوی افکار درونی جین ها-گون بود.
«حالا که سعی کردن باهات بازی کنن، نباید براشون به یه اسباببازی خطرناک تبدیل بشی؟»