چپتر 280: باید خودم ببینمش
چپتر 280: باید خودم ببینمش
بدن جین هاریونگ توی تالار ضیافت بود، اما فکرش جای دیگهای سیر میکرد.
حتی موقعی که با رزمیکارهای جوان خوشوبش میکرد و حرف میزد، مدام فکرش سمت گئوم موگوک و لی آن میرفت.
ظاهر زیبای لی آن رو به یاد میآورد و هنوز میتونست هالهی قدرتمندش رو حس کنه.
همچنین صحنهی ایستادن گئوم موگوک کنار اون زن رو مدام توی ذهنش مرور میکرد.
«یعنی برادر گئوم حالش خوبه؟»
توی این وضعیت، غیرممکن بود که متوجه رزمیکارهای جوانی بشه که سعی میکردن بهش ابراز علاقه کنن.
بین اونها مردهای خوشتیپی بودن و بعضیهاشون هم توی هنرهای رزمی مهارت بالایی داشتن.
اما وقتی به گئوم موگوک فکر میکرد، همهشون براش مثل بچه به نظر میرسیدن.
این یکی از عوارض جانبی شناختن گئوم موگوک بود.
وقتی بالاخره بعد از اون دورهمیِ بهشدت طولانی به اقامتگاهش برگشت، جین ها-گون رو دید که منتظرشه.
«برادر!»
فکرش رو هم نمیکرد که از دیدن برادرش اینقدر خوشحال بشه.
«داشتم میاومدم ببینمت. اوضاع چطور پیش رفت؟»
با دیدن اینکه چهرهی جین ها-گون چندان بد نیست، به نظر میرسید بحثشون به خوبی تموم شده.
جین ها-گون به جای جواب دادن، از اون پرسید: «دورهمی چطور بود؟»
«حفظ کردن اسمها و چهرهها، گوش دادن به انواع و اقسام لافها در حالی که تظاهر به صمیمیت میکردم و بعدش هم فریاد زدنِ "مرگ بر فرقه اهریمنی! بیاید اتحاد نامتعارف رو شکست بدیم!" همون کارهای تکراری و خستهکننده همیشگی.»
«همین کارهای خستهکننده یه روزی از فرقه راستین و دنیای رزمی محافظت میکنه.»
«تو از دنیای رزمی محافظت کن برادر. نقش من همینجا تموم میشه.»
«فکر میکنی اگه فرقه اهریمنی دنیای رزمی رو تصرف کنه، جایی برای قایم شدن باقی میمونه؟»
برادرش هم از یه عارضه جانبی رنج میبرد.
عارضهی زندگی به عنوان نوه رهبر اتحاد.
ترس از اینکه فرقه اهریمنی و اتحاد نامتعارف ممکنه حمله کنن، از بچگی توی اعماق قلب برادرش ریشه دوونده بود.
«برادر، واقعاً فکر میکنی گئوم موگوک از اون آدمهاییه که رویای متحد کردن دنیای رزمی رو دارن؟ اونم با سلاخی کردن همهی ما؟»
هر چقدر هم که فکر میکرد، نمیتونست چنین چیزی رو تصور کنه.
تصویر گئوم موگوک که بالای کوهی از جنازهها ایستاده باشه، اصلاً بهش نمیخورد.
«نمیدونم. نمیدونم اون چه جور آدمیه. اما یه چیز قطعیه: اگه واقعاً رویای متحد کردن دنیای رزمی رو داشته باشه، متوقف کردنش اصلاً کار راحتی نیست.»
این مسئلهای نبود که پدربزرگشون بتونه جلوش رو بگیره.
این باری بود که روی دوش نسل جین ها-گون و جین هاریونگ سنگینی میکرد.
«توی مسیر هیچوقت نمیتونی بفهمی که میشه به کسی اعتماد کرد یا نه. اون اعتماد فقط وقتی ثابت میشه که نتیجه مشخص شده باشه. ما هنوز وسط مسیریم.»
این حرف هم در مورد رابطهش با استادش صدق میکرد و هم در مورد رابطهش با گئوم موگوک.
صد بار کار درست انجام دادن چه فایدهای داره؟ اگه توی لحظهی آخر چهرهی واقعی خودش رو نشون بده، یه فاجعه به بار میاد.
«اوه، میبینم که دیگه یاد گرفتی چطوری اینطوری حرف بزنی. تحت تأثیر قرار گرفتم برادر عزیزم!»
بعد از مکثی کوتاه، جین ها-گون گفت: «گئوم موگوک این رو گفت.»
«آه!»
برای لحظهای جدی به نظر رسید، اما بعدش زد زیر خنده.
«برادر موفق من بالاخره حریف خودش رو پیدا کرده.»
جین ها-گون حتی با شنیدن این حرف هم اصلاً عصبانی نشد و بهش برنخورد.
چون خواهرش تنها کسی بود که میتونست سفرهی دلش رو پیشش باز کنه.
تنها کسی که میتونست باهاش چنین بحثهای حساسی رو به راحتی انجام بده.
«برادر، نظرت دربارهی اون چیه؟»
جین هاریونگ کنجکاو بود بدونه برادرش دربارهی گئوم موگوک چی فکر میکنه.
درست مثل خودش، جین ها-گون هم وقتی به گئوم موگوک فکر میکرد، حرفهای زیادی برای گفتن داشت.
اون مشخصاً آدم قابلاعتمادی بود، اما با این حال، ها-گون نمیدونست تا کجا میتونه بهش اعتماد کنه.
با این وجود، جین ها-گون حریفش رو تحسین میکرد.
«اون آدمیه که قوارهش با من فرق میکنه.»
جین ها-گون یکی از دستهاش رو جلو آورد و طوری گرد کرد که انگار یه توپ رو نگه داشته.
«اگه من آدمی به این اندازه باشم.»
این بار از هر دو دستش استفاده کرد تا ادای گرفتن یه توپ بزرگ رو جلوی سینهش دربیاره.
«گئوم موگوک آدمی به این اندازه است. برای روبرو شدن باهاش و شکست دادنش، اول از همه باید این رو بپذیرم.»
بعد از ملاقات با گئوم موگوک، برادرش قطعاً تغییر کرده بود.
اینکه برادر مغرورش چنین حرفهایی بزنه، یعنی عوض شده بود.
جین هاریونگ این تغییر رو دوست داشت، اما در عین حال، کمی هم نگران بود.
نگران بود که نکنه برادرش بیش از حد مجذوب گئوم موگوک بشه.
«میتونی از پسش بربیای، مگه نه؟»
«باید سعی کنم که بربیام. اگه الان نتونم انجامش بدم، بعداً هم هیچوقت نمیتونم.»
نگاه جین ها-گون مصمم بود.
با وجود اینکه الان داشت کمک میگرفت، اما هاریونگ میتونست عزمش رو برای اینکه تحت تأثیر گئوم موگوک قرار نگیره، حس کنه.
«تماشا کن و ببین چطور ازش جلو میزنم.»
جین هاریونگ با نگاهی سرشار از اعتماد، مشتش رو محکم گره کرد.
این بار جین ها-گون پرسید: «تو چی؟ بعد از یه مدت طولانی گئوم موگوک رو دیدی، درسته؟»
مشت گرهکردهی هاریونگ شل شد.
«برای من حتی تکراریتر هم بود. همیشه غافلگیر و دستپاچه میشم. اما امروز، مشکل اون نبود.»
این بار جین هاریونگ ادای جین ها-گون رو درآورد.
«اگه من به این زیبایی باشم، این بار کسی رو دیدم که به این زیبایی بود.»
جین هاریونگ با دیدن نگاه سردرگم برادرش، لبخندی زد.
«فهمیدم که هوبی فقط یه چاه کوچیک بوده و من مثل اون قورباغهای بودم که فکر میکرد کل دنیا همینه.»
* * *
جین ها-گون به کارگاه بک چئون-گیونگ رسید.
دم در، نصیحت گئوم موگوک رو به یاد آورد.
— خودت رو نباز، همونطوری رفتار کن که همیشه رفتار میکردی.
به جای اینکه سعی کنی خوب به نظر برسی، بهطور نامحسوس نارضایتی خودت رو از این اتفاق نشون بده.
اینطوری اون بهت شک نمیکنه.
با این حال، بک چئون-گیونگ توی کارگاه نبود.
همین که خواست اونجا رو ترک کنه، ناخودآگاه نگاهش به یه قفسهی تزئینی افتاد.
قفسهای که عروسکها توش بودن، با یه پارچهی سیاه پوشونده شده بود.
گاهی اوقات استادش قفسه رو اینطوری میپوشوند.
اما الان، پارچهای که روش کشیده شده بود متفاوت به نظر میرسید.
درست وقتی جین ها-گون به آرومی جلو رفت و خواست پارچه رو بلند کنه، متوجه حضوری پشت سرش شد.
وقتی جین ها-گون چرخید، بک چئون-گیونگ دم در ایستاده بود.
«استاد.»
«اومدی؟»
با وجود اینکه کنجکاو بود بدونه زیر اون پارچه چیه، جین ها-گون اون رو همونطور رها کرد و به سمت استادش رفت.
بک چئون-گیونگ از کنارش رد شد، روی صندلیش نشست و شروع کرد به تراش دادن.
خراش، خراش.
اخیراً استادش وقت خیلی بیشتری رو صرف تراش دادن میکرد.
قبلاً به نظر میرسید که فقط به عنوان یه سرگرمی این کار رو انجام میده.
اون ویترین رو با پارچه پوشونده، پس داره با این همه دقت چی رو میتراشه؟
«خب، فکر کردی که چطور فرقه گل آسمانی رو پس بگیریم؟»
نگاه استادش همچنان روی عروسکی که میتراشید ثابت مونده بود.
«دارم به این فکر میکنم که استادهای فرقه گل آسمانی رو که طرفدار فرقه راستین هستن، با خودمون همراه کنم. از اونجایی که فرقه گل آسمانی مدت زیادی بیطرف مونده، وفاداریشون به فرقه اهریمنی چندان قوی نیست. البته همین موضوع در مورد اتحاد ما و اتحاد نامتعارف هم صدق میکنه. از اونجایی که جو فرقه بسته به رهبر فرقه و مقاماتش تغییر میکنه، زمان زیادی میبره، اما اگه بتونیم استادهای متمایل به طریقت راستین رو توی فرقه گل آسمانی به سمت خودمون بکشونیم...»
همونطور که جین ها-گون حرف میزد، با دقت هر حرکت بک چئون-گیونگ رو زیر نظر داشت.
میتونست حس کنه که استادش با دقت به حرفهاش گوش نمیده.
یعنی واقعاً استادم منتظره که من خودم یه راه حل پیدا کنم؟
بک چئون-گیونگ انگار که بخواد بگه قضیه این نیست، حرف جین ها-گون رو قطع کرد.
«غرورت جریحهدار نشده؟»
با لحنی آرام، جین ها-گون رو تحریک کرد.
«سه جانشین جناحهای راستین، نامتعارف و اهریمنی در یک جا جمع شدن. دو نفر از اونها با دست پر برگشتن، اما فقط تو بودی که دست خالی برگشتی.»
اون داره به غرور من اشاره میکنه و من رو با بقیهی جانشینها مقایسه میکنه؟ جین ها-گون عصبانی بود، اما خودش رو مجبور کرد که با آرامش جواب بده.
«فکر نمیکنم این مسئلهی غرور باشه. هونان از اول قلمروی اونها بود. و پسر رهبر فرقه گل آسمانی هم یه هیولا در لباس انسان بود. از همون اول هم قرار نبود اونجا چیزی نصیب من بشه.»
جین ها-گون با وفاداری از نصیحت گئوم موگوک پیروی کرد.
اون فقط نظر استادش رو نپذیرفت که بگه اشتباه کرده.
«استاد، چرا فرقه گل آسمانی اینقدر براتون مهمه؟»
«فکر میکنی من به خاطر فرقه گل آسمانی دارم این کار رو میکنم؟»
«مگه اینطور نیست؟»
«نه، نیست.»
«پس برای چیه؟»
اون وقت، یه جواب غافلگیرکننده از دهان بک چئون-گیونگ خارج شد.
«برای جلوگیری از یه جنگ.»
با شنیدن کلمهی "جنگ"، جین ها-گون خشکش زد.
«منظورتون چیه؟»
«هونان با هوبی، جایی که مقر اتحاد رزمی قرار داره، هممرزه و از لحاظ تاریخی همیشه یه نقطهی استراتژیک بوده. اما حالا یه فرقه بزرگ که اونجا بیطرفی خودش رو حفظ کرده بود، به دست فرقه اهریمنی افتاده. این یعنی تعادل به هم خورده.»
«با این حال، اینکه بگیم حتماً جنگ میشه، یکم زیادهروی نیست؟»
«اتحاد برای چی وجود داره؟ وجود داره تا حتی اون احتمال ناچیز رو هم از بین ببره. جنگها میتونن سر اتفاقات کوچیک و پیشپاافتاده راه بیفتن. این بار، تو احتمال وقوع جنگ رو خیلی بالا بردی. همهش هم بهخاطر طمعت برای رسیدن به مقام رهبری اتحاد بود.»
برای لحظهای، جین ها-گون نتونست چیزی بگه.
اگه قبل از ملاقات با گئوم موگوک بود، همونجا حرفهای استادش رو تمام و کمال قبول میکرد.
حتی خودش رو هم بهخاطر طمعکار بودن سرزنش میکرد.
اما دیگه نه.
هرچقدر هم که این حرفها منطقی به نظر میرسید، چیزی بود که باید بعداً در موردش قضاوت میشد.
جین ها-گون در حالی که افکار واقعیاش رو پنهان میکرد، با چهرهای که عمداً دستپاچه نشان میداد پرسید: «پس الان باید چیکار کنم؟»
پاسخ استادش سرد بود.
«چرا از من میپرسی؟ تو کسی هستی که این وضعیت رو به وجود آورده، پس خودت هم باید راه حلش رو پیدا کنی.»
خراش، خراش.
بک چئون-گیونگ دوباره مشغول حکاکی شد.
جین ها-گون که میدونست این یه مرخص کردنِ بیصداست، با آرامش سرش رو به نشونه احترام خم کرد و اونجا رو ترک کرد.
هنوز با خودش فکر میکرد که استادش رو خوب نمیشناسه.
***
«بازوت رو یکم بیار پایینتر، به پای چپت هم بیشتر نیرو وارد کن.»
گئوم موگوک داشت فرمهای لی آن رو زیر نظر میگرفت و اصلاح میکرد.
تکنیک شمشیر آسمان پرنده لی آن که مدت زیادی بود ندیده بود، حتی بیشتر از قبل پیشرفت کرده بود.
البته، اون هنوز برای رسیدن به استادی بزرگ به تلاش و زمان خیلی بیشتری نیاز داشت.
باید در سطح ستاره نهم اونقدر تمرین و تمرین میکرد تا کاملاً پخته بشه.
تا وقتی زمانش رسید، مثل غنچهای که ناگهان باز میشه، به سطح استادی بزرگ شکوفا بشه.
«به کمرت بیشتر نیرو وارد کن. اگه مرکز بدنت فرو بریزه، کل ایستادنت از هم میپاشه.»
اون دو نفر در مخفیگاهی که جین ها-گون فراهم کرده بود، مشغول تمرین بودن.
«تمرکز کن! چرا امروز نمیتونی تمرکز کنی؟»
«متأسفم.»
به دلیلی، اون امروز نمیتونست روی تمرین هنرهای رزمیاش تمرکز کنه.
خودش هم نمیدونست چرا.
«این فرصتی نیست که همیشه پیش بیاد. باید تمرکز کنم!»
لی آن با تمام توانش شمشیر رو تاب داد.
بعد از اینکه یک دور تمرین هنرهای رزمی تموم شد، لی آن دوباره عذرخواهی کرد.
«متأسفم، ارباب جوان.»
انتظار داشت سرزنش بشه، اما گئوم موگوک واکنشی غیرمنتظره نشون داد.
«در واقع خوب بود. بعضی وقتها که بهت نگاه میکنم، به نظر انسان نمیرسی. آدمها وقتهایی دارن که اینطوری نمیتونن تمرکز کنن و اشتباه میکنن. این همونطوریه که باید باشه.»
«از اینکه اینطور میگید ممنونم، اما هنوز هم احساس ناامیدی میکنم. خیلی وقت بود که خودتون مستقیماً بهم هنرهای رزمی رو آموزش نداده بودید، ارباب جوان.»
«تا وقتی به استادی بزرگ برسی، اغلب بهت آموزش میدم، پس نگران نباش.»
لی آن که خوشحال شده بود، بدنش رو طوری تکون داد که انگار داشت به آرومی میرقصید.
در مقایسه با اون آدم خشک و جدیای که در ابتدای بازگشتش بود، خیلی آزادتر به نظر میرسید.
آره، اون داره اینطوری تغییر میکنه، ذرهذره.
این تغییرات روی هم جمع میشن و یه روز، به زندگی متفاوتی ختم میشن.
لی آن، تو در این زندگی، در برکهای از خون نخواهی مرد.
اجازه میدم درست مثل الان، با رقصیدن زندگیات رو بگذرونی.
لی آن در حالی که مثل یه بچه دور و بر گئوم موگوک راه میرفت، پرسید: «راستی، ارباب جوان. واقعاً من رو برای این آوردی که به دوشیزه جین معرفی کنی؟»
«نه.»
«پس چرا من رو آوردی؟»
«چرا دیگه؟ بهانه آوردم چون میخواستم بعد از مدتها بیام بیرون و باهات وقت بگذرونم.»
با این حرف، لی آن نگاهی به پشت سرش انداخت.
«چندتا از دمهای من غیب شده. شما اونا رو چیدید، نه ارباب جوان؟»
گئوم موگوک که میدونست منظورش اینه که جواب خیلی زیرکانهای بوده، وانمود کرد که داره دم خودش رو نوازش میکنه.
«در واقع، من از همون اول دمهای بیشتری داشتم.»
در حالی که داشتن با هم میخندیدن، جین ها-گون از راه رسید.
اون انتظار داشت فقط گئوم موگوک رو پیدا کنه، اما با دیدن یه زن همراه اون، جلو نرفت و از دور منتظر موند.
«لطفاً، بیا اینجا.»
فقط وقتی گئوم موگوک صداش زد، جین ها-گون نزدیک شد.
در این فاصله، لی آن نقابش رو زده بود.
البته، نقاب هم نمیتونست زیباییاش رو پنهان کنه.
«من لی آن هستم و به رهبر جوان فرقه خدمت میکنم.»
«من جین ها-گون، فرمانده شاخه اهریمنکش هستم.»
«پس، لطفاً صحبت کنید.»
«باید دفعه بعد دوباره همدیگه رو ببینیم.»
لی آن با ادب تعظیم کرد و به اقامتگاهش رفت.
جین ها-گون در یک نگاه متوجه شد.
فهمید خواهرش وقتی از یه زیبای خیرهکننده حرف میزد، منظورش کی بود.
گئوم موگوک کنارش اومد و با لحنی کنایهآمیز پرسید: «دلباخته شدی؟»
جین ها-گون با قیافهای که میگفت «داری چی میگی؟» به گئوم موگوک نگاه کرد.
«چیزی برای خجالت کشیدن وجود نداره. مگه طبیعی نیست که یه مرد عاشق یه زن زیبا بشه؟ کاملاً درکت میکنم.»
«تو به همین راحتی عاشق زنهایی میشی که تازه دیدی؟»
اون نمیتونست همینطوری از کنار این حرف بگذره. این مثل کشیدن شمشیر جلوی گئوم موگوک بود.
«آدم میتونه در نگاه اول عاشق بشه.»
«من نه. من قلبم رو به کسی که حتی نمیشناسمش نمیدم.»
از اونجایی که معلوم بود داره صادقانه حرف میزنه، گئوم موگوک از زاویه دیگهای حمله کرد.
«آه، لی آن. باید بیشتر تلاش کنی. تو اونقدر زیبا نبودی که بتونی قلب این مردِ دیوار آهنین رو بلرزونی. حتماً بهش میگم. اینکه اونقدر زیبا نبودی که بتونی قلبش رو به تپش بندازی.»
با این حرف، جین ها-گون دستپاچه شد.
«داری چی میگی! این حرفهای بیهوده رو بهش نگو!»
«مگه غیر از اینه؟ "چطور جرئت میکنه بخواد با صرفاً زیباییاش من رو تحت تأثیر قرار بده! زیبایی اون برای لرزوندن قلب من کافی نیست!"»
«نه! اون به اندازه کافی زیبا هست.»
«پس دلباخته شدی؟»
در نهایت، جین ها-گون با قیافهای شکستخورده سرش رو تکون داد.
«هرچی میخوای فکر کن.»
گئوم موگوک لبخند یه پیروز رو زد.
بعد از این دورِ شوخی و خنده، جین ها-گون ماجرای ملاقاتش با استادش رو پیش کشید.
«رفتم استادم رو دیدم.»
جین ها-گون کلمه به کلمه گفتوگویی رو که با استادش داشت، نقل کرد.
گئوم موگوک لحظهای فکر کرد.
جین ها-گون در حالی که تماشاش میکرد، احساس عجیبی از تنش داشت.
چهره گئوم موگوک کاملاً با لحظهای که داشت شوخی میکرد، فرق داشت.
در یک لحظه، کلماتی که از دهان گئوم موگوک خارج میشن، باید بتونن از دهان خودش هم خارج بشن.
اون باید بتونه اونطوری فکر کنه. فقط اون زمان بود که میتونست با گئوم موگوک روبرو بشه.
«بعد از شنیدن حرفهاش، دلت لرزید؟»
«مگه ممکنه استادم واقعاً این کار رو برای صلح دنیای رزمی انجام داده باشه؟»
«مزخرفه. اگه واقعاً دنبال صلح دنیای رزمی بود، از همون اول نباید سعی میکرد پسر رهبر فرقه گل آسمانی رو نجات بده.»
«فکرش رو بکن. اتحاد رزمی به ما فشار آورد تا کسی رو که رهبر جوان فرقه اهریمنی برای مجازات دستگیر کرده بود، آزاد کنیم.»
«اون قضیه فقط بهخاطر این گذشت که پدرم داشت من رو امتحان میکرد، اما اگه ما به اون اتفاق واکنش تندی نشون میدادیم، چی میشد؟ اون همون نتیجهای میشد که ما رو یک قدم به جنگ نزدیکتر میکرد.»
جین ها-گون سرش رو تکون داد.
احساس پشیمانی کرد که چرا نتونسته بود همون موقع این حرفها رو به استادش بزنه.
«باید خودم استادت رو ببینم.»
«جدی میگی؟»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
اون به این نتیجه رسیده بود که بیرون کشیدن ذات واقعی اون استاد از طریق جین ها-گون کار راحتی نخواهد بود.
حریفش خیلی با احتیاط حرکت میکرد.
«چطوری؟ استادم هیچوقت با ملاقات با تو موافقت نمیکنه.»
اون تا الان زندگی مخفیانهای داشت. جین ها-گون فکر میکرد گئوم موگوک هرچقدر هم که بزرگ باشه، نمیتونه راهی برای دیدن استادش پیدا کنه.
درست همون موقع، شخص دیگهای وارد محوطه شد.
اون جین هاریونگ بود.
«اوه، برادر، تو هم اینجایی.»
«چی باعث شده بیای اینجا؟»
«با شما دوتا کاری ندارم. اومدم رزمیکار لی رو ببینم.»
گئوم موگوک بهش گفت: «لی آن توی اتاقشه. اتاق انتهای راهرو. اوه، راستی، به لی آن بگو. بگو که اون هنوز اونقدرها کافی نیست که بتونه قلب برادرت رو بلرزونه...»
«بسه!»
جین ها-گون با عجله حرفش رو قطع کرد.
جین هاریونگ که با دیدن موقعیت حدس زده بود چه خبره، به گئوم موگوک گفت: «حتی اگه باهاش بازی میکنی، حواست باشه که بعدش بذاریش همونجایی که پیداش کردی.»
«البته. اون خطرناکترین اسباببازی دنیای رزمیه.»
جین ها-گون به جین هاریونگ که نمیفهمید منظورشون چیه، اشاره کرد که نادیدهشون بگیره و زود بره داخل.
بعد از اینکه اون رفت تو، جین ها-گون با چهرهای جدی گفت: «توی یه همچین موقعیتی میخوای به شوخی کردن ادامه بدی؟»
«یه راه برای ملاقات با استادت پیدا کردم.»
گئوم موگوک در مقابل جین ها-گونِ متعجب و دستپاچه، با لحنی معنادار گفت: «بهخاطر خواهرت به ذهنم رسید.»