چپتر 281: کسی که گم شده است
چپتر 281: کسی که گم شده است
«دیدار دوبارهمون خیلی زود نبود؟»
جین هاریونگ که دم در ایستاده بود، با گرمی به او سلام کرد.
از موهای لی آن آب میچکید.
لی آن که تازه تمرین هنرهای رزمیاش را تمام کرده بود، دوش گرفته و لباسهای سادهای پوشیده بود.
«دیدار با یه آدم عزیز، هرچی زودتر اتفاق بیفته بهتره، مگه نه؟ بفرمایید تو، خواهش میکنم.»
جین هاریونگ لبخندی زد و وارد شد.
بعضی آدمها راهی بلدند که فقط با یه کلمه، حال بقیه رو خوب کنن.
شاید به همین خاطر بود که جین هاریونگ به دیدنش اومده بود.
وقتی نشست، بطری شرابی رو روی میز دید.
«داشتی برای خودت نوشیدنی میریختی؟»
«آه، یه کم شراب پیدا کردم.»
به نظر میرسید این شراب برای مهمانهایی که به مخفیگاه میآمدند آماده شده بود.
«میشه منم یه جام بخورم؟»
«البته. لطفاً یه لحظه صبر کنید. چون میخواستم فقط یه نوشیدنی ساده بخورم، مزهای آماده نکردم.»
«اشکالی نداره. بیا فقط بنوشیم.»
«واقعاً؟»
«فکر نمیکنی چون نوه رهبر اتحاد رزمی هستم، فقط با یه سفره مجلل شراب میخورم، نه؟»
لی آن لبخندی زد و سرش را به نشانه نفی تکان داد.
آن دو برای هم نوشیدنی ریختند و جامهایشان را به هم زدند.
«امروز اتفاق خوبی افتاده؟»
«چرا این رو میپرسید؟»
«هم شراب، هم اینکه به نظر میرسه چهرهت خیلی شاده، رزمیکار لی.»
اتفاق خوب؟ معلومه که افتاده بود.
او بعد از مدتها از گئوم موگوک راهنماییهای رزمی دریافت کرده بود و چیزی که حالش را حتی بهتر میکرد، حرفی بود که او زده بود.
— پس چرا من رو با خودت آوردی؟
— چرا نباشه؟ یه بهونه آوردم چون میخواستم برای تنوع هم که شده بیام بیرون و با تو خوش بگذرونم.
چطور میتونست به کسی که هنری رزمی رو بهش یاد داده بود که فقط افراد خون اهریمن آسمانی میتونستن یاد بگیرن، کسی که همیشه بهش میگفت خوشحالیِ اون اولویت اوله و چنین حرفهایی بهش میزد، کاملاً وفادار نباشه؟
لی آن جوابی نداد، اما جین هاریونگ میتونست حسش کنه.
حال خوبِ اون به گئوم موگوک ربط داشت.
لی آن طبق عادت بحث را عوض کرد.
«سخت نیست؟ زندگی به عنوان نوه رهبر اتحاد رزمی؟»
«تو برعکس بقیه میپرسی، رزمیکار لی.»
«بله؟»
«بقیه همیشه میپرسن که نوه رهبر اتحاد رزمی بودن چقدر باید فوقالعاده باشه.»
«حدس میزنم آدم منفیبافی باشم.»
«تا حالا ندیده بودم یه آدم منفیباف اعتراف کنه که منفیبافه.»
جین هاریونگ جامش را تمام کرد و به لی آن گفت:
«سخته. بیشتر از اون چیزی که فکرش رو بکنی.»
«همین فکر رو میکردم.»
«برای تو هم باید سخت باشه، رزمیکار لی. خدمت کردن به کسی که خدمت بهش اصلاً آسون نیست.»
جدا از این سوال، جین هاریونگ متوجه شد که به لی آن حسادت میکند؛ چون او برای مدتی طولانی در کنار گئوم موگوک بوده است.
«سخت نیست. وقتی با اون هستم، اتفاقاتی میافته که ممکنه در تمام طول عمر یه آدم رخ نده. مثل همین الان که دارم با نوه رهبر اتحاد رزمی نوشیدنی میخورم.»
جین هاریونگ کاملاً با حرف شوخیآمیز لی آن همذاتپنداری کرد.
«درسته؟ هیچوقت نمیشه پیشبینی کرد تو دنیا چه اتفاقی میافته.»
رابطهاش با گئوم موگوک و همین لحظه کنونی.
آن دو درباره این و آن صحبت کردند.
زندگی در اتحاد رزمی و زندگی در فرقه اهریمنی، زندگیهایی که هیچکدام تجربه نکرده بودند، با هر بار خالی شدن جامها بینشان رد و بدل میشد.
گاهی اوقات، فضای ظریفی بینشان جریان مییافت و درباره گئوم موگوک حرف میزدند.
درباره هنرهای رزمی میگفتند و بعد دوباره به گئوم موگوک برمیگشتند.
راستش را بخواهید، جین هاریونگ امیدوار بود نقصی در لی آن پیدا کند.
اما هرچه بیشتر حرف میزدند، بیشتر با خودش فکر میکرد: «این زن واقعاً خوبه.» این تنها فکری بود که داشت.
وقتی بطری شراب خالی شد، جین هاریونگ بلند شد.
پیشنهاد نداد که بیشتر بنوشند.
در عوض، پیشنهادی داد که لی آن را شوکه کرد.
«رزمیکار لی، بیا با هم دوست بشیم.»
«اینقدر یهویی؟ ما کلاً برای بار دومه که همدیگه رو میبینیم.»
«چه اهمیتی داره؟ دنیای رزمی جاییه که ممکنه حتی کسی رو که تازه دیدی بکشی.»
این اولین بار بود که جین هاریونگ از کسی میخواست با او دوست شود.
آدمها برای دوست شدن با او صف میکشیدند.
اما او هرگز از هیچکدامشان نخواسته بود دوستش باشند.
با این حال، حالا بعد از تنها دو بار ملاقات، به لی آن پیشنهاد دوستی میداد.
جین هاریونگ فکر کرد که خودش را به اندازه راههای غیرقابل پیشبینی دنیا، کم میشناسد.
«واقعاً مطمئنی؟ دوست شدن با یه پیرو فرقه اهریمنی؟»
«من باهاش مشکلی ندارم. تو چی، رزمیکار لی؟»
لی آن که در سکوت به جین هاریونگ خیره شده بود، لبخند پهنی زد و گفت:
«چطور میتونم فرصت داشتن یه دوست فوقالعاده مثل شما رو از دست بدم؟»
در آن لحظه، هرگونه تردیدی که جین هاریونگ بابت پیشنهادش داشت، کاملاً از بین رفت.
* * *
جین ها-گون دوباره به دیدن استادش رفت.
صدای تراشیدن چوب میآمد.
«راهی پیدا کردی؟»
استادش مدام درباره راه میپرسید.
جین ها-گون حالا دیگر میدانست.
استادش علاقهای به شنیدن درباره راه نداشت؛ هدفش تحت فشار گذاشتن او بود.
برای کنترل کردن او.
سریعترین و مطمئنترین راه برای به دام انداختن کسی، ترساندن او بود.
«نه. امروز برای دلیل دیگهای به دیدنتون اومدم.»
با این پاسخ که به نوعی قاطعانه بود، بک چئون-گیونگ تراشیدن چوب را متوقف کرد.
وقتی سرش را بلند کرد، جین ها-گون صادقانه افکار درونیاش را فاش کرد.
«میدونم که این اواخر خیلی از من ناامید شدید. با اینکه براتون بهونه آوردم استاد، اما در اعماق قلبم عمیقاً به کارهام فکر کردم.»
چهره بک چئون-گیونگ تا حد زیادی بدون تغییر باقی ماند.
«یه درخواستی ازتون دارم، استاد.»
بارقهای از کنجکاوی در چشمان بک چئون-گیونگ درخشید.
همانطور که جین ها-گون اشاره کرده بود، بعید به نظر میرسید در فضای فعلی درخواستی داشته باشد.
به عبارت دیگر، این یعنی آن درخواست بسیار مهم بود.
«بگو.»
«در طول آخرین مسابقه اژدهای جوان، پیوندی بین رهبر جوان فرقه اهریمنی، گئوم موگوک، و هاریونگ شکل گرفت.»
جین ها-گون آه سبکی کشید و اضافه کرد:
«به نظر میرسه هاریونگ اون موقع از اون خوشش اومده.»
بک چئون-گیونگ در سکوت به حرفهای جین ها-گون گوش میداد.
«اون دختر احمق، رهبر جوان فرقه اهریمنی رو به این گردهمایی دانشمندان دعوت کرده. و حالا، رهبر جوان فرقه مخفیانه به مقر اصلی اومده.»
«رهبر جوان فرقه اهریمنی اینجا تو مقر اصلیه؟»
نگاه بک چئون-گیونگ تند شد.
«خودم هم همین چند وقت پیش متوجهش شدم.»
«داری میگی گئوم موگوک برای دیدن هاریونگ اومده؟»
«بله، به نظر میرسه اون هم به خواهرم حس داره.»
بک چئون-گیونگ باور نمیکرد.
«رهبر جوان فرقه اهریمنی که من تو شایعات شنیدم، آدم سادهای نیست. خودت اون رو دیدی و حتی ازش ضربه خوردی، پس باید خوب بدونی. داری میگی چنین آدمی فقط برای یه زن به مقر ما اومده؟»
«درسته. اون مرد معمولیای نیست. برعکس، دقیقاً به همین خاطره که هیچ دلیل دیگهای نمیتونه داشته باشه.»
«منظورت چیه؟»
«آیا چنین مرد باهوشی انتخاب میکنه که تنها به اتحاد رزمی بیاد؟ فقط یه دلیل وجود داره که یه مرد باهوش رو تبدیل به یه احمق میکنه.»
برخی از حرفهایی که جین ها-گون میگفت، چیزهایی بود که گئوم موگوک به او گفته بود.
— این روی استادت جواب میده؟
— جواب میده چون درباره خواهرته.
مسائل مربوط به بستگان خونی چیزهایی هستند که آدم نه میتواند درکشان کند و نه توضیحشان دهد.
بک چئون-گیونگ هنوز نگاهی ناباورانه داشت.
«خب؟ چی از من میخوای؟»
این درخواستی بود که بک چئون-گیونگ هرگز انتظارش را نداشت.
«لطفاً با گئوم موگوک ملاقات کنید.»
او که به ندرت احساساتش را نشان میداد، این بار نتوانست تعجبش را پنهان کند.
«چی داری میگی؟»
«لطفاً باهاش ملاقات کنید و بهش هشدار بدید. بهش بگید که از خواهرم دوری کنه.»
بک چئون-گیونگ مات و مبهوت نگاهش کرد.
او واقعاً انتظار چنین درخواستی را نداشت.
«بعد از از دست دادن فرقه گل آسمانی، حالا میخوای مطمئن بشم که خواهرت رو از دست نمیدی؟»
جین ها-گون با وجود اینکه با کلمات تندی سرزنش شد، عقبنشینی نکرد.
«میتونم فرقه گل آسمانی رو از دست بدم، اما هیچوقت خواهرم رو از دست نمیدم.»
«پس چرا خودت که برادرشی بهش هشدار نمیدی؟»
«اون به حرفم گوش نمیده. موقع رسیدگی به قضیه فرقه گل آسمانی، اون کاملاً من رو نادیده گرفت و باهام بازی کرد. اگه چیزی هم بگم، اون از اون آدمهاییه که فقط برای لجبازی با من، بیشتر بهش نزدیک میشه. گئوم موگوکی که من دیدم، همچین مرد سمجی بود.»
«اگه تو نمیتونی انجامش بدی، پس باید از رهبر اتحاد بخوای.»
«مگه اخلاق پدربزرگم رو نمیشناسی؟ اون درجا اون مرد رو میندازه بیرون. اگه از سر خشم بهش حمله نکنه، باید شانس بیاریم. اگه بیرونش کنن، اون مرد حتماً کینه به دل میگیره. اون یه دیوونهست که فقط برای دیدن خواهرم، تنهایی پا میشه میاد به اتحاد رزمی.»
«این مسئلهای نیست که من توش دخالت کنم. چطور میتونم چیزی رو مدیریت کنم که نه رهبر اتحاد و نه تو، از پسش برنمیآید؟»
بک چئون-گیونگ با قاطعیت رد کرد.
جین ها-گون همانجا زانو زد.
«استاد، شما بهتر از هر کسی میدونید که خواهرم برای من چه معنایی داره. تا الان، من طوری به شما خدمت کردم که انگار پدر خودم هستید.»
چون این عین حقیقت بود، این لحظه باید برای جین ها-گون بسیار دردناک و ناامیدکننده بوده باشد.
«خواهش میکنم، متواضعانه ازتون تمنا میکنم که درخواست این شاگرد نالایق رو بپذیرید.»
خراش، خراش.
بک چئون-گیونگ در حالی که چوب را میتراشید، غرق در فکر شد.
جین ها-گون همچنان زانو زده بود و عقبنشینی نمیکرد.
چقدر زمان به همین منوال گذشت؟
او به چه چیزی فکر میکرد؟ بک چئون-گیونگ که تراشیدن مجسمه را تمام کرده بود، لب به سخن گشود.
«فردا بیارش.»
* * *
«استادم موافقت کرد.»
جین ها-گون با چهرهای خشنود این را گفت.
گئوم موگوک طوری صحبت کرد که انگار انتظار چنین نتیجهای را داشت.
«میدونستم از پسش برمیای.»
این تعریف و تمجید الان اهمیتی نداشت.
«دقیقاً وقتی باهاش ملاقات کنی، قصد داری چیکار کنی؟»
«باید تصمیم بگیرم.»
«تصمیمِ چی؟»
«اینکه اون کسیه که باید زنده بمونه، یا کسی که باید بمیره.»
گئوم موگوک به چشمان جین ها-گون خیره شد و پرسید:
«به تصمیم من اعتماد میکنی؟»
«چطور میتونم به کسی مثل تو که عاشق شوخیهای مسخرهست اعتماد کنم؟ من فقط به قضاوت خودم اعتماد میکنم.»
جین ها-گون بلند شد.
همانطور که میخواست اتاق را ترک کند، دم در ایستاد.
«تا حالا حس کردی که گم شدی؟»
این فکری بود که اخیراً مدام به سرش میزد.
حتی در حالی که این کارها را پیش میبرد، بخش دیگری از ذهنش با این فکر او را عذاب میداد که: «استاد آدم خوبیه، اما تو داری توسط گئوم موگوک بازی داده میشی.»
«هرگز. جهتیابی من حرف نداره.»
درست زمانی که جین ها-گون با نگاهی که میگفت «باز هم یه شوخی دیگه» میخواست برود، گئوم موگوک از پشت سرش گفت:
«نکنه گم نشدی، بلکه فقط یادت رفته کجا داری میری؟»
«مگه اینا یکی نیستن؟»
«مگه نمیگن همه راههای دنیا به هم وصلن؟ اگه بدونی کجا باید بری، نمیتونی گم بشی.»
«اگه حتی یادت رفته باشه کجا باید بری چی؟»
«اونوقت باید بشینی روی زمین و زارزار گریه کنی.»
«شوخی نکن.»
گئوم موگوک روزهایی را به یاد آورد که برای پیدا کردن مواد لازم برای آن هنر بزرگ، تمام سرزمینهای مرکزی را زیر پا گذاشته بود.
زمانهایی بود که آنقدر سخت میگذشت که واقعاً میخواست گریه کند.
«از آدمهایی که میبینی میپرسی، اگه آدمی نبود، به ستارههای توی آسمون نگاه میکنی، و اگه باز هم نفهمیدی، یه لنگه کفش پرت میکنی و همه چیز رو به شانس میسپاری. و اگه باز هم نفهمیدی، فقط باید به هر طرفی که پاهات میبرنت قدم برداری.»
«نمیترسی؟»
«از چی باید بترسم؟ من که همین الانشم گم شدم.»
«!»
جین ها-گون لحظهای سکوت کرد، غرق در فکر شد، سپس آهی کشید و گفت:
«تو واقعاً... آدم عجیبی هستی.»
«همونطور که انتظار میرفت، شماها خیلی مبادی آداب هستید. توی فرقه من، همه بهم میگفتن دیوونه.»
«پس حتماً یه دیوونه عجیبی. فردا صبح میبینمت.»
با این کلمات، جین ها-گون رفت.
گئوم موگوک برای لحظهای به بیرون پنجره خیره شد.
جین ها-گون هنوز جوان است، برای همین نمیداند.
معنای واقعی گم شدن چیست.
اینکه کسی که واقعاً گم شده، حتی نمیداند که گم شده است.
* * *
روز بعد، گئوم موگوک به همراه جین ها-گون به کارگاه استاد رسید.
«استاد، من اومدم. رهبر جوان فرقه الهی رو با خودم آوردم.»
«بیا تو.»
وقتی وارد شدند، جین ها-گون جا خورد.
استادش متفاوت از همیشه به نظر میرسید.
او ردای سرخ باشکوهی به تن داشت و شمشیری بلند به کمر بسته بود.
او به یاد آورد که استادش در اولین ملاقاتشان، چنین لباس مجللی پوشیده بود.
نگاه گئوم موگوک و بک چئون-گیونگ در میان هوا با هم تلاقی کرد.
نه از چشمان شفاف و عمیق گئوم موگوک و نه از چشمان کشیده و باریک بک چئون-گیونگ، نمیشد به راحتی احساساتشان را خواند.
در میان آن جو متشنج، گئوم موگوک هاله خود را آزاد کرد.
این برای سنجش هنرهای رزمی حریفش بود.
بدون توجه به اراده حریف، مغاکی عمیق بک چئون-گیونگ را به درون خود کشید.
هاله پاسخدهنده بک چئون-گیونگ منحصربهفرد بود.
گئوم موگوک به اطراف نگاه کرد.
او ناگهان خودش را در میان جنگلی انبوه یافت.
جنگلی پر از درختانی که تا بینهایت سر به فلک کشیده بودند.
در آن منظره بیکران، حسی از تنهایی، انگار که به تنهایی در بیرون از دنیا رها شده باشد، او را دربرگرفت.
در حالی که بک چئون-گیونگ به درون مغاک کشیده میشد، گئوم موگوک به درون جنگل قدم گذاشت.
نور خورشید میتابید و پرندگان آواز میخواندند.
کسی با چنین هاله درخشانی؟ نه. اگه او از ابتدا چنین آدمی بود، جین ها-گون او را به اینجا نمیآورد.
گئوم موگوک به راه رفتن در جنگل ادامه داد.
جنگل مدام همان منظره تکراری را نشان میداد و او را وسوسه میکرد که نیازی به جلوتر رفتن نیست.
گئوم موگوک وسوسه را از خود دور کرد و به پیشروی در اعماق جنگل ادامه داد.
چیزی که او را هدایت میکرد، نه اراده خودش بود و نه هاله حریفش.
چیزی که در این لحظه او را راهنمایی میکرد، در کمال تعجب، هنر اهریمنی نه مصیبت بود.
«یه چیزی اونجاست.»
آن چیز چنان در اعماق پنهان شده بود که اگر او بر هنر اهریمنی نه مصیبت تسلط نداشت، هرگز نمیتوانست آن را تشخیص دهد.
این همچنین به این معنا بود که هنرهای رزمی حریفش بسیار هولناک است.
سرانجام، در عمیقترین بخش جنگل، گئوم موگوک مجسمهای چوبی به شکل یک انسان پیدا کرد.
مجسمه که با دستبهسینه ایستاده بود، چنان با ظرافت ساخته شده بود که انگار انسانی زنده است.
با این حال، تنها صورتش نتراشیده و صاف بود.
حس مرموزی داشت، انگار که چوب هر لحظه ممکن است بیرون بزند یا عقب برود تا صورت یک انسان را شکل دهد.
وقتی گئوم موگوک سعی کرد به مجسمه چوبی نزدیک شود، درختان اطراف شروع به حرکت کردند و شاخههایشان را دراز کردند.
شاخهها انگار که زنده باشند، راه رسیدن به مجسمه را بستند و تهدیدآمیز او را محاصره کردند.
در آن لحظه، گئوم موگوک فهمید.
«تکنیک روح آسمانی فرم چوب!»
یک هنر مخفی برتر که از تمام درختان جهان بهره میبرد.
برای لحظهای، گئوم موگوک غرق در غافلگیری و احساساتی شدید شد.
دلیلش این نبود که این هنر مخفی، رزمی شگفتانگیزی است که در آن انواع درختان به میل فرد حرکت میکنند و آدمکهای چوبی کوچک تغییر اندازه میدهند و مانند استادان حمله میکنند.
دلیلش این بود که او میدانست چه کسی از این هنر رزمی استفاده کرده است.
بعد از اینکه هوا موگی به عزلت رفت، اتحاد آسمانی توسط پیروانش ایجاد شد.
دوازده استاد مطلق که بر اتحاد آسمانی حکومت میکردند.
کسانی که دنیا آنها را دوازده پادشاه زودیاک مینامید!
در گذشته، آنها در حالی که هویت واقعی خود را پنهان میکردند، به عنوان دوازده پادشاه زودیاک فعالیت میکردند.
شاید آنها از انتقام آینده فرقههای طریقت راستین، اهریمنی و نامتعارف میترسیدند.
پادشاه هشتم در میان آن دوازده پادشاه زودیاک، کسی بود که از این تکنیک روح آسمانی فرم چوب استفاده میکرد.
قلب گئوم موگوک شروع به تپیدن شدیدی کرد.
«اون پادشاه چوبه!»
این اولین بار از زمان بازگشتش بود که او یکی از پیروان هوا موگی را ملاقات میکرد.