چپتر 282: تو چه جور آدمی هستی؟
چپتر 282: تو چه جور آدمی هستی؟
آیا این اواخر هیچوقت اینقدر هیجانزده شده بودم؟
قلبم مثل دیوونهها میتپید.
هوا موگی.
بالاخره لحظهای که میتونم تکهای از وجودت رو ببینم فرا رسیده.
کجایی و الان داری چیکار میکنی؟ الان چقدر قدرت داری؟
فکر کردن به اون باعث میشد خشمی که در کل بدنم بود مثل گدازه به جوش بیاد.
آیا اون هاله، این احساس شدید رو حس کرد؟
سسسسسس.
شاخههای درختی که از همه جهت کشیده شده بودن، به گئوم موگوک نزدیک شدن، انگار که میخواستن بهش فشار بیارن.
صدها، هزاران شاخه وجود داشت؛ حملهای که جاخالی دادن یا بریدن کامل همهشون غیرممکن بود.
در همون لحظه!
تپ! تپ! تپ! تپ!
چیزی در چهار جهت اطراف گئوم موگوک — جلو، عقب، چپ و راست — ظاهر شد.
در کمال تعجب، اونها چهار روح پلید از فرم اول هنر اهریمنی نه مصیبت: فرم نابودی بودن.
همونطور که ارواح پلید مثل سپر نگهبانی میدادن، شاخهها جرئت نکردن حمله کنن و عقبنشینی کردن.
اونها از هاله تهدیدآمیزی که ارواح پلید ساطع میکردن، ترسیده بودن.
گئوم موگوک واقعاً انتظار نداشت که اون چهار روح پلید در هاله پادشاه چوب ظاهر بشن و ازش محافظت کنن.
اون موجودات ترسناک، خوشسیما، مرموز و باهوش.
اگه اونها اینقدر قدرتمند بودن، روح اهریمن آسمانی چطور میتونست باشه؟
در همون حال، بک چئون-گیونگ داشت در یک مغاک غرق میشد.
«چنین هالهای در این سن کم؟»
هر چقدر عمیقتر میرفت، پایانی نداشت.
درست همونطور که گئوم موگوک بیپایان در جنگل قدم زده بود، اون هم در یک مغاک بیانتها شنا میکرد و پایین میرفت.
کنجکاو بود که در انتهای اون تاریکی چه چیزی نهفتهست.
غریزهاش بهش هشدار میداد.
رفتن به اعماق بیشتر خطرناک بود.
اما بک چئون-گیونگ نمیتونست جلوی کنجکاوی خودش رو بگیره.
حسی بهش میگفت که چیز عظیمی در اعماق اون تاریکی قرار داره.
نفسش داشت بند میاومد و فشارِ مدام در حال افزایش، طوری بود که انگار میخواد بدنش رو متلاشی کنه، اما بک چئون-گیونگ به پایین رفتن ادامه داد.
درست وقتی که داشت تسلیم میشد و فکر میکرد دیگه نمیتونه تحمل کنه.
چشمک.
حس کرد انگار دنیا یک بار خاموش و دوباره روشن شده.
بک چئون-گیونگ وسط یک میدان نبرد ایستاده بود.
خون مثل رودخانه جاری بود و اجساد همه جا پراکنده بودن.
در میان مردگان، انسانها، ارواح پلید و شیاطین دیده میشدن.
هیچکس زنده نمونده بود.
نه، یک نفر بود.
مردی که پشتش به او بود و به آسمان نگاه میکرد.
آیا اون گئوم موگوک بود؟
اما پشت اون مرد، پشتی بود که فقط کسی که تمام سختیهای دنیا رو پشت سر گذاشته بود، میتونست داشته باشه.
او فکر کرد که هر چقدر هم رهبر جوان فرقه اهریمنی بزرگ باشه، مرد جوانی مثل اون نمیتونه پشتی داشته باشه که چنین باری از زمان رو به دوش بکشه.
پس اون کی میتونست باشه؟
لحظهای که از سر تعجب سرش رو کج کرد، اون فضا ناپدید شد و بک چئون-گیونگ دوباره در مغاک عمیق قرار گرفت.
وووووش.
و با سرعتی وحشتناک به سمت سطح کشیده شد.
لحظهای که مغاک او رو بیرون انداخت، هاله گئوم موگوک ناپدید شد.
بهطور همزمان، هاله بک چئون-گیونگ هم از بین رفت.
گئوم موگوک در جنگل و بک چئون-گیونگ در آب، هر دو به واقعیت برگشتن.
دو مرد در سکوت به هم خیره شدن.
قلب گئوم موگوک هنوز در تلاطم بود.
تویی که دنبالهروی هوا موگی بودی.
الان اینجا چیکار میکنی؟
چیزهای زیادی بود که میخواست ازش بپرسه.
اما نمیتونست هیچکدوم رو بپرسه.
چه میکشتش، چه بهش رحم میکرد و چه درباره گذشتهاش تحقیق میکرد، تا زمانی که به هوا موگی مربوط میشد، باید محتاط میبود.
گئوم موگوک خشم در حال جوشش خودش رو به لبخندی آرام تبدیل کرد و اول صحبت کرد.
«من گئوم موگوک هستم، از فرقه الهی.»
«بک چئون-گیونگ.»
او فقط نامش رو بدون هیچ توضیح اضافهای بیان کرد.
«توی راه از شاگردت شنیدم.»
با این حرف، نگاه بک چئون-گیونگ به سمت جین ها-گون چرخید.
در اون لحظه، جین ها-گون از درون مضطرب شد.
نگران بود که گئوم موگوک ممکنه چی بگه.
«چی گفت؟»
«اینکه شما کسی هستید که اون بیشترین اعتماد رو بهش داره.»
نگاه بک چئون-گیونگ از جین ها-گون به گئوم موگوک برگشت.
«اومدی هاریونگ رو ببینی؟»
«راه درازی رو اومدم تا زنی رو که ستایشش میکنم پیدا کنم.»
برای بک چئون-گیونگ، این حرفها مثل یک شوخی به نظر میرسید، برای همین با چشمهای ریز و کشیدهاش به چشمهای گئوم موگوک خیره شد.
همونطور که به اون چشمهای عمیق نگاه میکرد، تصویر پشت اون مردی که در هاله دیده بود، با گئوم موگوک همپوشانی پیدا کرد.
این ظاهر جوان و درخشان با اون مردی که توی هاله بود، خیلی متفاوت به نظر میرسید.
«اون مرد کیه؟»
بک چئون-گیونگ به سمت میزی که برای پذیرایی از مهمانها بود، رفت.
«بشین. حالا که مهمان اومده، باید چای سرو کنم.»
«من آمادهاش میکنم، استاد.»
«خودم انجامش میدم. تو نشسته بمون.»
«چشم، استاد.»
جین ها-گون همراه با گئوم موگوک نشست.
او کاملاً از تماس چشمی باهاش خودداری میکرد.
تمام تمرکزش رو روی نقشش برای امروز گذاشته بود و اعصابش به خاطر حس کردن جریانی که بین گئوم موگوک و استادش برقرار بود، به شدت تحریک شده بود.
بک چئون-گیونگ چای رو آورد.
«ممنونم.»
گئوم موگوک چایی رو که او آماده کرده بود، چشید.
بک چئون-گیونگ که دید او حتی بدون چک کردن وجود سم، چای رو مینوشه، پرسید:
«اگه سمی بود چیکار میکردی؟»
«مگه توش سم ریختی؟»
با این حرف، جرعه دیگهای نوشید.
جین ها-گون میتونست حسش کنه.
یک جنگ روانی عجیب در میان این گفتگوی به ظاهر پیشپاافتاده در حال شکلگیری بود.
همونطور که چای میخورد، گئوم موگوک نگاهی به کارگاه انداخت.
«به نظر میرسه به کارهای چوبی علاقه داری.»
در تمام کارگاه چیزهایی بود که بک چئون-گیونگ تراشیده و تزئین کرده بود.
انرژی روحیای که اگه هنر اهریمنی نه مصیبت رو یاد نگرفته بود هرگز حسش نمیکرد، از هر گوشهای ساطع میشد.
او فقط در صورتی میفهمید اون ببر چوبی تراشیده شده چطور ممکنه تغییر شکل بده و حمله کنه که با هم مبارزه میکردن.
درست همون موقع، نگاه گئوم موگوک به یک پایه نمایش افتاد که با پارچهای سیاه پوشونده شده بود.
«زیر اون چیه؟ میتونم نگاهی بندازم؟»
وقتی بک چئون-گیونگ چیزی نگفت، گئوم موگوک از جاش بلند شد و به سمتش رفت.
از اونجایی که او جلوش رو نگرفته بود، گئوم موگوک این رو به عنوان اجازه برای نگاه کردن تلقی کرد.
گئوم موگوک پارچهای رو که روی پایه نمایش بود، بلند کرد.
عروسکهای خیمهشببازی هنوز در حال نبرد بودن، اما جین ها-گون متوجه تغییری شد.
«موقعیت عروسکها عوض شده!»
عروسک قهرمان، که استادش به عنوان گئوم موگوک ازش یاد کرده بود، حالا در سمت مقابل بود.
درست کنار عروسکِ واژگون شده جین ها-گون ایستاده بود.
در جایی که عروسک قهرمان قبلاً ایستاده بود، حالا یک عروسک جدید قرار داشت.
با قضاوت از روی ظاهر و ویژگیهاش، اون عروسک بدون شک خودِ بک چئون-گیونگ بود.
در نهایت، بک چئون-گیونگ داشت از طریق عروسکها حرف میزد و نشون میداد که باور داره گئوم موگوک و جین ها-گون در یک جبهه هستن.
وقتی پارچه برداشته شد، بک چئون-گیونگ افکار واقعی خودش رو فاش کرد.
«رهبر جوان، اومدی منو بکشی؟»
بک چئون-گیونگ باور نداشت که گئوم موگوک به خاطر جین هاریونگ اومده باشه.
سوالی که فقط در صورتی میتونست بپرسه که فکر میکرد خودش هدفِ اونه.
حتی با این سوال ناگهانی، گئوم موگوک دستپاچه نشد.
«اگه اینطور فکر میکردی، چرا اجازه دادی این ملاقات صورت بگیره؟»
«اگه فرقه اهریمنی بخواد منو بکشه، کجای این دنیای رزمی میتونم پنهان بشم؟»
وقتی نگاه بک چئون-گیونگ به سمتش چرخید، جین ها-گون احساس مظلومیت خودش رو نشون داد.
«هنوز به من اعتماد نداری.»
گئوم موگوک در حالی که عروسکهای روی پایه نمایش رو نگاه میکرد، گفت:
«احتمالاً به این خاطره که استادت هیچوقت واقعاً عاشق یک زن نبوده. نگران نباش. من فقط برای دیدن بانو جین به اتحاد رزمی اومدم. اگه قصد داشتم تو رو بکشم، آیا چنین روند غیرضروری و پیچیدهای رو طی میکردم؟ فراموش نکن که من رهبر جوان کدوم فرقه هستم.»
این هم دلیل دیگهای بود که این ملاقات ترتیب داده شده بود.
تا بفهمن نیت واقعی گئوم موگوک دقیقاً چیه.
«به هر حال، این عروسکها رو واقعاً خوب ساختی.»
گئوم موگوک خم شد تا از نزدیکتر به عروسکها نگاه کنه.
«طوری به نظر میرسن که انگار هر لحظه ممکنه زنده بشن و بیرون بپرن.»
گئوم موگوک میدونست. اینکه این عروسکهای چوبی کوچیک از هر اثر دیگهای توی این اتاق ترسناکتر بودن.
اون فقط عروسک نمیساخت؛ داشت زیردستهاش رو میتراشید.
آیا این تمام چیزی بود که در طول کل زندگیش تراشیده بود؟
در همون لحظه، گئوم موگوک به یکی از عروسکها اشاره کرد و پرسید: «این عروسک کیه؟»
عروسکی که گئوم موگوک بهش اشاره کرد، در حالی که برای اولین بار این ویترین رو میدید، نه عروسک قهرمان بود، نه عروسک جین ها-گون و نه عروسکِ رقیب، یعنی بک چئون-گیونگ.
یکی از بیشمار عروسکهای دیگهای بود که اطرافشون چیده شده بودن.
«فقط این یکی عروسک صورتی براش تراشیده نشده.»
این همون عروسک بدون صورتی بود که گئوم موگوک در هالهی بک چئون-گیونگ دیده بود.
قطعاً باید عروسکی با معنای خاصی میبود.
«قراره کی باشه؟ خودت؟»
نگاهی متعجب بر چهرهی بک چئون-گیونگ نشست.
به نظر میرسید از اینکه بین اینهمه عروسک، گئوم موگوک روی اون یکیِ خاص تمرکز کرده، غافلگیر شده.
«میتونه هر کسی باشه.»
با جواب بک چئون-گیونگ، گئوم موگوک خم شد تا دقیقتر به عروسک نگاه کنه.
«به نظر میرسه فقط همین یکی توی مبارزه درگیر نیست.»
با وجود اینکه هیچ حالتی نداشت، عروسک حسی از آرامش رو ساطع میکرد.
بک چئون-گیونگ از پشت سر پرسید: «اگه کسایی هستن که میجنگن، حتماً کسایی هم هستن که تماشا میکنن. تو کسی هستی که میجنگه، یا کسی که تماشا میکنه؟»
گئوم موگوک بعد از لحظهای تماشای عروسکها، یکی از اونها رو برداشت.
عروسکِ جین ها-گون بود که کنار عروسک قهرمان روی زمین افتاده بود.
گئوم موگوک نگاهش رو بین عروسک و جین ها-گون چرخوند.
هر کسی میتونست بفهمه که اون عروسک از روی ظاهر جین ها-گون ساخته شده.
گئوم موگوک عروسکِ جین ها-گون رو صاف، کنار عروسک قهرمان قرار داد.
اون داشت مستقیماً نشون میداد که نه یه مبارز و نه یه ناظر، بلکه کسیه که به بقیه کمک میکنه تا روی پا بایستن.
جین ها-گون به عروسک خودش نگاه کرد که حالا ایستاده بود.
چیز کوچیکی بود، اما به دلیلی، قلبش از احساسات لبریز شد.
نه، از همون اول هم چیز کوچیکی نبود.
استادش، کسی که ده سال بهش آموزش داده بود، عروسکی ازش ساخته و اون رو افتاده به حال خودش رها کرده بود.
«اندازه کافی دیدم.»
گئوم موگوک محفظهی نمایش رو با همون پارچهای که روش بود پوشوند و رو به بک چئون-گیونگ چرخید.
«دلیلی که امروز اومدم این بود که فرمانده شاخه اهریمنکش اینجا اصرار داشت که برای دیدن بانو جین باید شما رو ببینم، واسه همین چارهای نداشتم. حالا هر حرفی دارید بزنید. باید برای دیدن بانو جین برم.»
جین ها-گون پیامی تلهپاتیک برای بک چئون-گیونگ فرستاد.
—استاد، لطفاً یه چیز قاطع بگید تا بترسونیدش.
با وجود پیام تلهپاتیکِ اون، بک چئون-گیونگ چیزی نگفت.
در عوض، نگاهش رو از اون دو نفر گرفت و به بیرونِ پنجره دوخت.
«اگه حرفی ندارید، من دیگه میرم.»
گئوم موگوک بدون تردید بیرون رفت.
جین ها-گون میخواست بمونه و بپرسه که چرا چیزی نگفته، اما نگاه بک چئون-گیونگ همچنان به پنجره خیره مونده بود.
این یه مرخص کردنِ بیصدا بود، یعنی اینکه مزاحمش نشه و بره، پس جین ها-گون هم بیصدا اونجا رو ترک کرد.
بیرون، جین ها-گون شروع کرد به قدم زدن کنار گئوم موگوک.
وقتی از کارگاه دور شدن، جین ها-گون بالاخره پرسید: «اون مردیه که باید کشته بشه، یا کسی که باید زنده بمونه؟»
جین ها-گون در مورد ارزیابی گئوم موگوک از استادش کنجکاو بود.
«گفتی که حرفهای من رو باور نمیکنی؟»
«فقط به عنوان یه مرجع بهش نگاه میکنم.»
البته که اون مردی بود که باید کشته میشد.
اما گئوم موگوک به جای جواب دادن، چیزی رو که توی دستش بود به جین ها-گون نشون داد.
«این رو کی برداشتی؟»
دلیل تعجب زیادِ جین ها-گون این بود که چیزی که گئوم موگوک بیرون آورده بود، یکی از عروسکهای داخل ویترین بود.
همون عروسکی که صورت نداشت.
«چرا بردیش؟»
گئوم موگوک با دقت به عروسک نگاه کرد.
«کنجکاو نیستی؟ اینکه وقتی داشت این عروسک رو میساخت، چه کسی رو توی ذهن داشت.»
«اگه کنجکاو بودم، همونجا ولش میکردم.»
«فکر کنم خودم این صورت رو میتراشم.»
«چی؟»
اصلاً داشت در مورد چی حرف میزد؟ برای جین ها-گون، گئوم موگوک واقعاً آدم غیرقابلدرکی بود.
«یه چیز قطعیه، استادت مرد معمولیای نیست. حداقل، قطعاً حس کردم اون کسی نیست که باید استادِ نوه رهبر اتحاد رزمی باشه.»
«شاید با استادم پیامهای تلهپاتیک رد و بدل کردی؟»
گئوم موگوک سرش رو به نشونهی منفی تکون داد.
«پس چیِ استادم باعث شد اینطوری فکر کنی؟»
«راستش، فقط با یه بار دیدنش اینطوری، هنوز نمیدونم که آیا اون مرد پلیدیه و در نتیجه کسیه که باید کشته بشه یا نه.»
البته که اون به دست گئوم موگوک میمرد.
فقط مسئلهی زمان و چگونگیش مطرح بود.
«اما رفتارش نسبت به تو قطعاً یه مشکل بود.»
گئوم موگوک به بخشی اشاره کرد که جین ها-گون راحتتر از همه درکش میکرد.
«طرز نگاهش به تو و رفتارش رو نمیشد به عنوان رابطه بین یه استاد و شاگرد دید. سرد و بیتفاوت بود. حتی اگه اشتباه بزرگی هم کرده بودی، اون باید جلوی بقیه ازت حمایت میکرد، اما استادت فقط روی من تمرکز کرده بود. نه، اون روی خودش تمرکز کرده بود. اون مرد تو رو شاگرد خودش نمیدونه.»
جین ها-گون فکر میکرد اگه یه نتیجهگیری بشنوه، حالا به هر شکلی، حالش بهتر میشه.
اما قلبش همچنان تغییری نکرد.
این بار، گئوم موگوک پرسید: «از دید تو استادت چطور بود؟ تو هم حتماً فکرهای زیادی داشتی.»
جین ها-گون احساسات واقعیش رو فاش کرد.
«نمیدونم. من هنوز به استادم مشکوکم، و به تو هم مشکوکم.»
دقیقاً به همین خاطر بود که اینقدر احساس سردرگمی میکرد.
حس کرده بود که استادش عوض شده و غریزهی بقاش فعال شده بود، اما بدون هیچ مدرکی مبنی بر اینکه استادش آدم بدیه، گئوم موگوک رو صدا کرده بود.
آیا داشت ازش سوءاستفاده میشد؟ آیا داشت قضاوت اشتباهی میکرد؟ اون فکرها مدام مثل مه گرفتارش میکردن.
گئوم موگوک با نگاهی حاکی از درک، با آرامش گفت: «واسه همینه که یه دشمنِ آشکار، بهتر از یه دوستِ مبهمه.»
جین ها-گون فهمید که داره زجر میکشه چون نمیدونه کی دوسته و کی دشمن.
چرا کسی که داشت این رو به یادش میآورد، باید رهبر جوان فرقه از فرقه اهریمنی میبود؟
گئوم موگوک سر یه دوراهی ایستاد.
«تو برو جلو. من یه جایی کار دارم.»
«کجا میری؟»
گئوم موگوک به جای جواب دادن، حرف غیرمنتظرهای زد.
«وقتی گفتم حس جهتیابی خوبی دارم و گم نمیشم، دروغ بود.»
این چیزی بود که میخواست به جین ها-گون بگه.
«من تلوتلو میخورم و پرسه میزنم، و من هم اغلب گم میشم. شاید به خاطر همینه که از اون آدمهایی که فریاد میزنن این تنها راهه... زیاد خوشم نمیاد.»
«چرا یهو این رو میگی؟»
«همینطوری به ذهنم رسید.»
گئوم موگوک بعد از زدن این حرف، با استفاده از هنر سبکخیزی خودش به هوا بلند شد.
در حالی که جین ها-گون تماشا میکرد که اون پیکر در یک لحظه به نقطهای در دوردست تبدیل و ناپدید شد، به آسمون نگاه کرد.
حرفهای گئوم موگوک رو به یاد آورد.
برای پیدا کردن راه، از مردم بپرس، به آسمون نگاه کن، و اگه اون هم جواب نداد...
با خودش فکر کرد «این دیوونگیه» و کفشش رو درآورد.
و بعد اون رو به بالا پرت کرد.
کفشِ افتاده به سمتی اشاره کرد که گئوم موگوک همین الان در اون ناپدید شده بود.
«عجب شانسی.»
یعنی باید باور میکرد که حتی تصادف و تقدیر هم داره بهش میگه دنبال گئوم موگوک بره؟ اصلاً راه نداره.
دور اول همیشه تمرینیه.
جین ها-گون یه بار دیگه کفشش رو پرت کرد.
این بار بلندتر از قبل پرتابش کرد.
اما اون اتفاق دوباره تکرار شد.
دوباره و دوباره پرتابش کرد.
وقتی بالاخره به سمتی که خودش میخواست بره اشاره کرد، کفشش رو پوشید.
«انگار که تو تا حالا تلوتلو خوردی و پرسه زدی. سعی نکن دلداریم بدی. من راه خودم رو با قدرت خودم پیدا میکنم.»
جین ها-گون با قدمهای تند به سمت اقامتگاهش رفت.
حتی با اینکه سعی میکرد بهش فکر نکنه، تصویر عروسکش که یه زمانی افتاده بود و حالا ایستاده بود، مدام به ذهنش میاومد.