چپتر 286: وقتی کلمه انتقام رو می‌شنوم

«همینجا بود، همون جایی که از دوشیزه جین جدا شدم.»

لی آن به انتهای مسیر باریک اشاره کرد.

«و دوشیزه جین به اون سمت رفت.»

کسانی که به حرفهای او گوش میدادند، اهریمن تیغه آسمان خونین و اهریمن مشت بودند.

آنها از ترس اینکه مبادا کسی شناساییشان کند، کلاههای خیزرانیشان را تا روی چشمها پایین کشیده بودند.

تیغه بهشتکش هم محکم در پارچهای سفید پیچیده شده بود.

خوشبختانه منطقه خلوت بود و با کسی برخورد نکردند.

وقتی لی آن به مخفیگاه بازگشت و اتفاقات رخداده را گزارش داد، اولین کلمات اهریمن تیغه آسمان خونین این بود:

— تنها گذاشتنش بهترین راه برای کمک بهشه.

این ارزیابی اهریمن تیغه آسمان خونین از گئوم موگوک بود.

اما رفتارش با کلمات یا ارزیابیاش تفاوت داشت.

— نه اینکه به کمک نیاز داشته باشه، اما محض احتیاط، چطوره بریم یه هوایی بخوریم؟

اهریمن مشت هم با همان رفتار خشن همیشگیاش، به دنبال اهریمن تیغه آسمان خونین راه افتاد.

اهریمن مشت شروع به بررسی اطراف مسیر کرد.

اهریمن تیغه آسمان خونین فقط در سکوت تماشایش میکرد.

اینکه جستوجو را کاملاً به او سپرده بود عجیب به نظر میرسید، اما دلیلی برایش داشت.

«انگار همینجا اسیر شده.»

لی آن از اهریمن مشت پرسید:

«از کجا فهمیدید؟»

در حالت عادی، او حتی جرئت نمیکرد با اهریمن مشت حرف بزند، اما بعد از جلسات تمرینی دیرهنگام شبانه، کمی با او راحتتر شده بود.

آه! فکرش را بکنید، اگر قرار بود راحتترین فرد را از میان شهریاران اهریمنی انتخاب کند، آن شخص ترسناکترینِ آنها، یعنی اهریمن مشت بود!

«به این ردپاها نگاه کن.»

ردپاهایی روی زمین بود، آنقدر کمرنگ که اگر اهریمن مشت به آنها اشاره نمیکرد، او متوجهشان نمیشد.

«اصلاً چطور متوجه اینها شدید؟»

«جوون که بودم، به تکنیکهای ردیابی علاقه داشتم.»

با این حرف، اهریمن تیغه آسمان خونین از او تمجید کرد:

«اگه یه فرمانروای اهریمنی نمیشد، حتماً به بزرگترین استاد تکنیکهای ردیابی زیر آسمان تبدیل میشد.»

فکر اینکه این مرد درشتهیکل و ترسناک تکنیکهای ردیابی را یاد گرفته باشد، بسیار ناهماهنگ به نظر میرسید، اما در عین حال، فکری از ذهن لی آن گذشت.

«هر کسی نمیتونه یه فرمانروای اهریمنی بشه.»

وقتی به آن فکر میکرد، آنها هشت نفری بودند که بعد از اهریمن آسمانی، به بالاترین جایگاه در میان پیروان طریقت اهریمنی رسیده بودند.

شاید اینطور به نظر میرسید که شهریاران اهریمنی تحت تأثیر گئوم موگوکِ فوقالعاده بااستعداد قرار گرفتهاند، اما وقتی هر کدام را به تنهایی میدیدی، هر یک شخصی بودند که میتوانستند دنیای رزمی را به لرزه درآورند.

«خوشبختانه آدمربا بیاحتیاطی کرده، چون فکر میکرده کسی تعقیبش نمیکنه. از این طرف.»

«راه رو نشون بده.»

اهریمن تیغه آسمان خونین و لی آن به دنبال او رفتند.

سرعتشان کمتر شد.

حتی اگر در جوانی تکنیکهای ردیابی را یاد گرفته بود، استفاده درست از آن توانایی در حال حاضر کار آسانی نبود.

درست زمانی که لی آن فکر میکرد شاید مجبور شوند تسلیم شوند، اهریمن مشت مسیر را پیدا کرد.

آثاری از کسی که از میان جنگل عبور کرده بود، کشف شد.

«این ردِ موگوکه.»

این ردی بود که گئوم موگوک عمداً از خود به جا گذاشته بود.

اهریمن تیغه آسمان خونین سرش را تکان داد و گفت:

«هر کاری میکنه تا از این پیرمرد تا آخرین قطره خونش کار بکشه!»

برخلاف کلماتش، بارقهای از آسودگی در چهرهاش درخشید.

لی آن میتوانست متوجه شود.

هرچند میگفت تنها گذاشتنش راه کمک به اوست، اما واقعاً نگران گئوم موگوک بود.

اینکه اهریمن مشتِ بداخلاق حاضر شده بود از مهارتهای دوران جوانیاش فقط برای پیدا کردن گئوم موگوک استفاده کند.

لی آن از علاقه آنها به گئوم موگوک احساس خوشحالی میکرد و در عین حال، حسادتش برانگیخته شد.

«منم دلم میخواد چنین آدمهایی رو توی زندگیم داشته باشم.»

گئوم موگوک نه تنها به او هنرهای رزمی آموخته بود، بلکه به این شکل بر مسیر زندگیاش هم تأثیر میگذاشت.

لی آن لبخند کمرنگی زد و به اهریمن تیغه آسمان خونین گفت:

«بیاین عجله کنیم و بریم سرزنشش کنیم!»

و به این ترتیب، آن سه نفر شروع به پیشروی در دل جنگل کردند.

***

«چطوری اینجا رو پیدا کردی؟»

بک چئون-گیونگ با اینکه در ظاهر خونسردیاش را حفظ کرده بود، اما در باطن از حضور گئوم موگوک شوکه شده بود.

اینجا مخفیگاه سری خودش بود که تا به حال هیچکس آن را پیدا نکرده بود.

البته در ده سال گذشته، یکی دو گیاهچین به طور اتفاقی به اینجا برخورد کرده و کشته شده بودند، اما هرگز فکر نمیکرد کسی عمداً به دنبال این مکان بگردد.

«کفشم رو پرت کردم تا ببینم کدوم طرف رفتی، اونم دقیقاً به اینجا اشاره کرد.»

«درسته، تو همیشه توی چرتوپرت گفتن مهارت داشتی.»

گئوم موگوک به او خیره شد و پرسید:

«و تو چه جور آدمی هستی؟ کسی که با دزدیدن یه زن نقشه میکشه؟»

«درست متوجه شدی. من کسی هستم که به هر قیمتی به هدفم میرسم، حتی اگه به معنی دزدیدن یه زن باشه.»

انرژیای که از هزاران آدمک چوبی ساطع میشد، شروع به قویتر شدن کرد.

این نشانهای بود که احساسات بک چئون-گیونگ در حال اوج گرفتن است.

«دوشیزه جین کجاست؟»

«هاریونگ حالش خوبه.»

«هاریونگ؟ تو اصلاً در جایگاهی هستی که دوشیزه جین رو با اسم کوچیک صدا بزنی؟»

«جایگاه؟ من تا حالا مردی رو ندیدم که از جایگاه و لیاقت حرف بزنه و خودش واقعاً لایق باشه. خودت چی؟ تو لیاقتش رو داری که از من درباره لیاقت بپرسی؟»

«در مورد من، لیاقتم از حد گذشته. رهبر جوان فرقه اهریمنی، اینجا برای نجات نوه رهبر اتحاد رزمی. نظرت چیه؟ تا حالا چنین کسی رو دیدی؟ چطور ممکنه کسی مثل من فاقد لیاقت باشه؟»

پوزخندی روی لبهای بک چئون-گیونگ نقش بست.

«آره، حتماً با زبونبازی رهبر اتحاد رو خام کردی و جیم شدی، درست مثل کاری که الان داری میکنی، مگه نه؟»

او انتظار داشت که گئوم موگوک به این راحتیها در تله نیفتد.

به هر حال، این همان مردی بود که او را مجبور کرده بود نقشههایش را تنها در عرض چند روز جلو بیندازد.

«قضیه از چه قراره؟ دیگه الان میتونی بهم بگی، مگه نه؟ بگو. چرا داری این کارها رو میکنی.»

«حالا که بحث لیاقت رو پیش کشیدی، بذار اول ببینم اصلاً لیاقت شنیدن داستان من رو داری یا نه.»

همین که بک چئون-گیونگ دستش را دراز کرد، چشمان آدمکهای نزدیک گئوم موگوک انگار سبزی عمیق و درخشانی از خود بیرون پاشیدند و بعد...

سسسست!

اندازه ده تا از آدمکها بزرگ شد.

آنها طوری سلاحهایشان را بیرون کشیدند که انگار موجوداتی زنده هستند.

منظره آدمکهای چوبی که اینقدر طبیعی حرکت میکردند، واقعاً عجیب و دلهرهآور بود.

سلاحهای آنها هم از چوب ساخته شده بود، اما بخشهای تیغهمانندشان متفاوت بود.

نه فولاد بود و نه چوب، اما تیزتر از هر سلاح برندهی دیگری میدرخشید.

این لحظهای بود که او مستقیماً با تکنیک روح آسمانی فرم چوب روبرو میشد؛ هنری که فقط وصفش را شنیده بود.

البته گئوم موگوک نه غافلگیر شد و نه دستوپایش را گم کرد.

بک چئون-گیونگ با دیدن این واکنش، آمیزهای از شگفتی و تحسین را حس کرد.

«اصلاً تعجب نکرده.»

چطور میتوانست اینقدر آرام باشد وقتی آدمکهای چوبی کوچک به اندازه انسان بزرگ شده و شروع به حرکت کرده بودند؟ آیا به این خاطر بود که از جوانی انواع و اقسام هنرهای اهریمنی را تجربه کرده بود؟

البته، این به آن معنا نبود که او فکر میکرد گئوم موگوک میتواند بر تکنیک روح آسمانی فرم چوب غلبه کند.

رهبر جوان فرقه اهریمنی هر چقدر هم که موفق بود، جوانیاش نمیتوانست بر سالها تجربه او پیروز شود.

گئوم موگوک سریعترین و مطمئنترین راه برای شکستن این هنر رزمی را میدانست.

آن راه، کشتن مستقیم بک چئون-گیونگ بود.

البته، آن مرد به هر طریقی از خودش محافظت میکرد، اما حداقل مجبور نمیشد با تمام این آدمکها روبرو شود.

با این حال، گئوم موگوک برای کشتن بک چئون-گیونگ عجله نکرد.

هدف اصلی او کشتن او نبود، بلکه نجات جین هاریونگ و کسب اطلاعات درباره هوا موگی بود.

بنابراین، با احترام اولین حرکت او را پذیرا شد.

لحظهای که گئوم موگوک شمشیرش را کشید، ده آدمک چوبی همزمان به سمتش هجوم بردند.

وقتی گئوم موگوک چهار گام باد الهی را به کار گرفت، حتی سریعترین آدمکها هم نمیتوانستند با حرکات شگفتانگیز او همگام شوند.

گئوم موگوک بدون استفاده از تکنیک شمشیر آسمان پرنده، آنها را از دم تیغ گذراند.

او آنها را قاطعانه تکهتکه میکرد، انگار که انسان بودند، نه آدمک.

چطور ده استاد معمولی میتوانستند گئوم موگوک را بکشند؟ البته، آنها جنبه ترسناکی داشتند که با انسانها متفاوت بود.

اول اینکه، آنها هیچ احساسی نداشتند.

نه ترسی داشتند و نه رحمی نسبت به حریفشان.

اونا فقط از دستورات پیروی میکردن، فرقی نداشت حریفشون کی باشه.

چیزی که ترسناکتر بود این بود که دردی حس نمیکردن.

علاوهبر این، حتی توانایی بازسازی هم داشتن.

اگه بازویی که شمشیر داشت قطع میشد، یه شمشیر از اون یکی بازو درمیاومد تا حمله کنه.

اگه هر دو بازو قطع میشد، با تنهشون هجوم میآوردن و ضربه میزدن.

در نهایت، فقط وقتی از حرکت میایستادن که بدنشون دو نیم میشد یا سرشون قطع میشد.

آدمکهای خنثیشده بعدش به اندازه اصلیشون برمیگشتن.

گئوم موگوک موقع سر و کله زدن با این ده تا آدمک، کاملاً ویژگیها و حرکاتشون رو درک کرد.

بک چئون-گیونگ با دیدن اینکه اون حتی یه حرکت رو هم هدر نمیده، از ته دل تحتتأثیر قرار گرفت.

«واقعاً آدم معمولیای نیست.»

گئوم موگوک بعد از نابود کردن هر ده تا آدمک، به دروغ گلایه کرد: «اگه از این بمیرم میخوای چیکار کنی؟»

«اگه بمیری، که مردی. چرا؟ فکر میکنی نمیتونم بکشمت؟»

«من رهبر جوان فرقه اهریمنیام، رهبر جوان فرقه!»

«شاید توی دنیای رزمی آدم بزرگی باشی، اما برای من، چیزی بیشتر از یه فضول نیستی که یهو توی زندگیم ظاهر شده. مثل کالسکهای که وقتی داری از یه پیچ رد میشی، یهو با سرعت بهت میزنه.»

«کالسکه نه، فرقه اهریمنی. قراره یه جنگ راه بیفته، یه جنگ!»

اون با کلمه «جنگ» زیرپوستی اوضاع رو سنجید، اما بک چئون-گیونگ اصلاً خم به ابرو نیاورد.

شاید این همون چیزی بود که میخواست. قرار دادنش مقابل رهبر اتحاد هم برای این بود که بین فرقه الهی اهریمن آسمانی و اتحاد رزمی اختلاف بندازه.

«صلاحیتم رو نشون دادم، پس به سوالم جواب بده.»

«مگه همین الان جوابت رو ندادم؟ اگه میخوای دوباره باهام حرف بزنی، باز هم صلاحیتت رو نشون بده.»

این بار، بیست تا آدمک چوبی بزرگ شدن.

بیست تا آدمک از بین هزاران تا، عددی که واقعاً مثل قطرهای در برابر دریا بود.

چیزی که ترسناک بود اون بیست تا نبودن، بلکه بقیه آدمکها بودن.

البته گئوم موگوک نمیترسید.

برای استفاده از تکنیک روح آسمانی فرم چوب، اون هم باید نیروی درونی مصرف میکرد.

نمیتونست تا ابد آدمکها رو حرکت بده و گئوم موگوک توی نبرد نیروی درونی مقابل هر کسی توی دنیا به خودش اطمینان داشت.

و این بار، گئوم موگوک به روش دیگهای باهاشون برخورد کرد.

سووووووووو!

قبل از اینکه بتونن هجوم بیارن، چی شمشیر گئوم موگوک اول از همه روشون سایه انداخت.

این فرم اول تکنیک شمشیر آسمان پرنده، یعنی تعادل آسمانی بود که به استادی بزرگ دوازدهستاره رسیده بود.

این چی شمشیری نبود که بشه ازش جاخالی داد.

اونقدر سریع و قدرتمند بود که بیست تا آدمک همزمان قطع شدن.

«کئوک.»

بک چئون-گیونگ ناله کوتاهی کرد.

شوک ناشی از اینکه تکنیک روح آسمانی فرم چوب خودش یهویی درهم شکسته بود، توی بدنش پیچید.

«بیست تاشون با یه حرکت؟»

بک چئون-گیونگ نمیتونست باورش کنه.

از وقتی شروع به استفاده از تکنیک روح آسمانی فرم چوب کرده بود، هیچوقت اینطور بیچارهوار شکست نخورده بود.

گئوم موگوک با وجود نشون دادن چنین حرکت خیرهکنندهای، کاملاً آروم بود.

اون به آرومی قدم برداشت و همونجایی نشست که آدمکهایی که همین الان حمله کرده بودن، اونجا بودن.

بعد یکی از آدمکهای کنارش رو برداشت.

بدون ترس باهاش ور میرفت، انگار نه انگار که ممکنه هر لحظه بزرگ بشه و حمله کنه.

«آخه چه اتفاقی برات افتاده؟»

گئوم موگوک بدون اون رفتار شوخطبعانهاش، حس متفاوتی به آدم میداد.

چشمهای شفاف و عمیقش طوری بود که انگار میتونست به هر داستانی گوش بده.

انگار میتونست تسلایی بده که یه دشمن نمیتونست از هیچ متحدی بگیره.

بهخاطر اون چشمها بود؟ صحنهای توی ذهن بک چئون-گیونگ نقش بست.

اون روز، اون مکان، پر از جنازه؛ اتفاقات اون روز مثل آهن گداخته روی قلبش حک شده بود.

همون موقع گئوم موگوک یهو پرسید: «میخوای انتقام بگیری؟»

بک چئون-گیونگ به گئوم موگوک نگاه کرد.

قصد داشت هیچوقت از داستانش حرفی نزنه، اما با نگاه کردن به گئوم موگوک، میل به حرف زدن پیدا کرد.

میخواست بشنوه اون چی میگه.

اینکه این گئوم موگوک خوشسخن و عجیب چی برای گفتن داره.

«و تو میخوای چیکار کنی؟ هدفت اینه که نوه-داماد رهبر اتحاد رزمی بشی؟ یا میخوای خودت رو توی دل رهبر اتحاد جا کنی و بعد بکشیش؟»

گئوم موگوک در حالی که با آدمک ور میرفت، گفت: «منم دنبال انتقامم.»

بک چئون-گیونگ جا خورد.

این بیشترین حد غافلگیریش از زمان ملاقات با گئوم موگوک بود.

هیچوقت فکر نمیکرد کلمه انتقام از دهن اون بیرون بیاد.

«از کی؟»

«میبینی؟ وقتی کلمه انتقام رو میشنوی، بلافاصله کنجکاو میشی که از کیه، مگه نه؟»

گئوم موگوک آدمکی رو که دستش بود سر جاش گذاشت و گفت: «طبق نوبت، نباید اول داستان من رو بشنوی؟»

همون لحظه، چهار تا آدمک دور گئوم موگوک یهو بزرگ شدن و حمله کردن.

شییییییک!

هر چهار تا آدمک همزمان قطع شدن.

گئوم موگوک طوری واکنش نشون داد که انگار میدونست قراره حمله کنن.

سطح هنرهای رزمی اون همین الان هم بر حملات آدمکها چیره شده بود.

بک چئون-گیونگ میتونست بفهمه.

با این روش، حتی نمیتونست به یه تار موی گئوم موگوک هم آسیب بزنه.

برای اینکه شانسی برای پیروزی داشته باشه، باید از تکنیک نهاییش استفاده میکرد.

تپ، تپ.

آدمکها به اندازه اصلیشون برگشتن و در حالی که تیکهتیکه شده بودن، روی زمین افتادن.

گئوم موگوک حتی بعد از اون حمله غافلگیرانه هم بهش فحش نداد.

در عوض، تیکههایی رو که روی زمین افتاده بودن برداشت و سر جای اصلیشون گذاشت.

«داری مسخرهام میکنی؟»

«اگه میخواستم مسخرهات کنم، اینا رو لگدمال میکردم یا روشون جیش میکردم. حداقل این رو میدونم، مگه نه؟ که چقدر با دقت تکتک اینا رو تراشیدی. میدونم چون خودم سعی کردم از روشون کپی کنم. میدونم تراشیدن اینا کار معمولیای نیست.»

«هر کاری هم که بکنی، امروز نمیتونی زنده از اینجا بری.»

«خب پس میتونی بهم بگی، مگه نه؟ چون به هر حال قراره بمیرم. اگه تو هم بمیری همینطوره. چون به هر حال قراره بمیری، چه دلیلی داره که حرف نزنی؟ چرا اینهمه نگرانی رو با خودت حمل میکنی، اونم برای چیزهایی که مربوط به بعد از مرگته؟»

اون حرفها به قلب بک چئون-گیونگ نشست.

آره، اون داشت انواع و اقسام دلبستگیها و نگرانیها رو با خودش حمل میکرد.

با اینکه خودش از مرگ نمیترسید.

«توی سفسطه کردن مهارت داری.»

«بهم بگو، میخوام داستانت رو بدونم.»

نگاه دو مرد توی هوا به هم گره خورد.

بک چئون-گیونگ میتونست حس کنه که گئوم موگوک واقعاً میخواد بدونه و دلیلش هم این نیست که توی این مبارزه مزیتی به دست بیاره.

در نهایت، بک چئون-گیونگ به آرومی دستش رو دراز کرد.

بعد، آدمکهایی که کمی دورتر از گئوم موگوک بودن، به اندازه انسان بزرگ شدن.

اونا به سمت گئوم موگوک هجوم نیاوردن.

در عوض، شروع کردن به مبارزه با همدیگه توی مرکز میدون.

گئوم موگوک میتونست بفهمه.

بک چئون-گیونگ اینطوری میخواست چیزی رو که تجربه کرده بود بهش نشون بده.

حالا میدون تبدیل به صحنهای شده بود تا گذشتهاش رو به نمایش بذاره.

یه آدمک نقابدار داشت بقیه آدمکها رو از دم تیغ میگذروند.

آدمکهای مرد، آدمکهای زن، همه جلوی شمشیرش میافتادن.

اونا بیدفاع بودن.

حتی روی صحنه هم تکنیک روح آسمانی فرم چوب به نمایش دراومده بود.

آدمکهای کوچیک نشون داده میشدن که دارن بزرگ میشن.

نشون میداد که اونا حتی با استفاده از تکنیک روح آسمانی فرم چوب هم سعی دارن جلوش رو بگیرن.

«خاندان موکچئون.»

اون داشت نابودی خاندان موکچئون رو نشون میداد.

صحنه مرگ تکتک افراد خاندان.

این صحنهای بود که گئوم موگوک رو بیشتر از هر کسی خشمگین میکرد.

چهرههای آشنا با آدمکهایی که روی زمین میافتادن، همپوشانی پیدا میکردن.

آدمک نقابدار تا آخرین نفر رو کشت.

از این میشد فهمید.

نابودی اون روز به دست یه نفر انجام شده بود.

«میخوای بدونی چرا ده سال وقت گذاشتم و توی اتحاد رزمی اینا رو تراشیدم؟ چرا برام مهم نیست جنگ راه بیفته یا نه؟ چرا بدون ترس نوه رهبر اتحاد رو دزدیدم؟ میخوای بدونی چرا فقط منتظر لحظه مناسب برای انتقام بودم؟ خوب تماشا کن!»

به محض اینکه حرفش تموم شد، آدمکی که مرتکب اون قتلعام شده بود، سرش رو به سمت گئوم موگوک چرخوند.

گئوم موگوک با دیدن اون شوکه شد.

با اینکه نقاب زده بود، اما میتونست تشخیص بده اون چشمهای تیز و نافذ متعلق به کیه.

اون کسی بود که میشناختش.

اون کسی نبود جز رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون.