چپتر 292: ای کاش همه مشتریها اینطوری بودن
چپتر 292: ای کاش همه مشتریها اینطوری بودن
پیون جونگ شانس آورده بود.
او به عنوان کالسکهچی از جیانگشی به هوبی آمده بود و دو روز بود که نتوانسته بود کالسکه برگشتی پیدا کند.
اما همین حالا کالسکهای پیدا کرده بود که به سمت جیانگشی میرفت.
جایی که کالسکه اجاره میداد، رانندههایی مثل او را استخدام میکرد، آنها را به کارها وصل میکرد و بخشی از دستمزد راننده را برمیداشت.
پیون جونگ از مدیری که کالسکه را اجاره میداد پرسید:
«مشتری کجا میره؟»
«به بخش جیانگشیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی.»
پیون جونگ صدایش را پایین آورد و به آرامی پرسید:
«نکنه یه اهریمنصفته؟»
«از ظاهرش که اینطور به نظر نمیرسید.»
با این حال، پیون جونگ عصبی و ترسان بود.
مگر چند راننده تا به حال درگیر دعواهای جناح نامتعارف یا اهریمنصفتها شده و جانشان را از دست داده بودند؟
در حالی که پیون جونگ مشغول تمیز کردن کالسکه و منتظر بود، مشتری بالاخره از راه رسید.
او مرد جوان و خوشسیمایی بود.
«اسم من پیون جونگه. به خوبی ازتون مراقبت میکنم.»
«سپردم به تو. موضوع فوریای نیست، پس نیازی به عجله نیست.»
«فهمیدم.»
پیون جونگ با دیدن احوالپرسی آن مرد جوان، متوجه شد.
«اون یه اهریمنصفت نیست.»
او قبلاً چندین اهریمنصفت را جابهجا کرده بود، اما هرگز کسی را به این مؤدبی ندیده بود.
البته، پیون جونگ در اشتباه بود.
مسافر او مشهورترینِ تمام اهریمنصفتها بود.
آن مرد جوان گئوم موگوک بود.
گئوم موگوک قصد داشت کالسکهای اجاره کند و به جیانگشی برود.
او در کالسکه هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی را تمرین میکرد و اگر جایی با منظرهای زیبا میدید، برای تماشا توقف میکرد.
او قصد داشت با آرامش سفر کند و در طول مسیر استراحت کند.
«بسیار خب، راه افتادیم.»
و به این ترتیب، کالسکه به راه افتاد.
پس از مدتی، وقتی پیون جونگ از پنجرهای که به صندلی راننده وصل بود نگاهی به عقب انداخت، گئوم موگوک چشمانش را بسته بود.
نمیتوانست تشخیص دهد که او خوابیده یا در فکر فرو رفته است.
«آره، مشتریهایی مثل این بهترین هستن.»
داخل کالسکه، گئوم موگوک مشغول تمرین هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی بود.
سفر کردن به این شکل گاهی تمرکز کردن را آسانتر میکرد.
صدای بادی که به کالسکه برخورد میکرد، صدای آواز پرندگان در دوردست، همهمهی رهگذران.
گاهی اوقات، چنین صداهایی به تیزتر شدن تمرکزش کمک بیشتری میکردند.
سپس، وقتی از تمرین خسته میشد، به منظرهی بیرون پنجره خیره میشد، درست مثل کاری که الان انجام میداد.
«استراحت یعنی همین.»
استراحتی که لی آن از آن صحبت کرده بود احتمالاً به معنای وقفههای کوتاه در حین تمرین هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی نبود، اما در وضعیت فعلیاش، حتی این نوع استراحت هم یک تجمل محسوب میشد.
گئوم موگوک بعد از تماشای منظرهی بیرون، دوباره چشمانش را بست.
با ذهنیتی که انگار برای اولین بار آن را یاد میگیرد، شروع کرد به زمزمه کردن فرمول بسیار آشنای هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی با دقت فراوان.
قطرهی آب دیگری به سطل اضافه شد.
* * *
آن شب، کالسکه در یک میخانه توقف کرد.
هر رانندهای جای متفاوتی برای استراحت داشت، اما همهی آنها در یک چیز مشترک بودند.
«شنیدم میخانههایی که رانندهها توش استراحت میکنن، بهترین غذاها رو دارن.»
«درسته. چون ما زیاد سفر میکنیم، میدونیم کدوم میخانهها خوشمزهترن.»
آن دو وارد میخانه شدند.
«خب پس، لطفاً استراحت کنید.»
«بیا با هم غذا بخوریم.»
«من راحتم.»
طبق قانون، رانندهها جدا از مشتریانشان غذا میخوردند.
برخی مشتریان برای آنها غذا میخریدند، اما بیشتر اوقات، آنها تا زمان حرکت به تنهایی غذا میخوردند و میخوابیدند.
«نمیخوام تنها غذا بخورم. بیا با هم بخوریم.»
پیون جونگ با اکراه در کنار او نشست.
گرفتن حتی یک وعده غذای رایگان به این معنی بود که میتوانست همانقدر پول پسانداز کند، بنابراین از دیدگاه پیون جونگ، این اتفاق خوبی بود.
«تو حتماً اینجا رو خوب میشناسی، پس لطفاً یه پیشنهادی به من بده. بهترین غذای اینجا چیه؟»
پیون جونگ چند غذا را پیشنهاد داد.
گئوم موگوک تمام چیزهایی را که او نام برده بود سفارش داد.
«خب، من گشنمه، پس بیا زیاد غذا بخوریم.»
گئوم موگوک مشتری بینقصی برای یک راننده بود.
او را به صرف غذا دعوت میکرد اما کلی سوال نمیپرسید یا به او گیر نمیداد.
آدمهایی اینطوری وجود دارند.
آدمهایی که مهربانیشان را به رخ میکشند، آدمهایی که آنقدر لاف میزنند که گوش آدم به درد میآید، و حتی آدمهایی که دربارهی درآمد راننده میپرسند و به او نصیحت میکنند که زندگی متفاوتی داشته باشد.
اما گئوم موگوک فقط با نگاهی خالی به بیرون میخانه خیره شده بود.
در واقع، پیون جونگ دلش میخواست با او صحبت کند.
میخواست بپرسد که این قهرمان جوان چه کاره است و چرا به بخش فرقه اهریمنی میرود.
البته، پیون جونگ هیچچیز نپرسید.
او آنقدر سن داشت که بداند درگیر شدن با یک هنرمند رزمی هیچ سودی برایش نخواهد داشت.
کمی بعد، غذا از راه رسید و گئوم موگوک شراب هم سفارش داد.
او یک جام هم برای پیون جونگ ریخت.
«من باید کالسکه رو برونم، پس فقط یه جام میخورم.»
پیون جونگ با نوشیدن شراب و خوردن غذای لذیذ بعد از مدتها، واقعاً احساس زنده بودن کرد.
اخیراً برای پسانداز کردن پول، به سختی گرسنگیاش را برطرف میکرد.
«واقعاً، اگه همه مشتریها اینطوری بودن، رانندگی شغل بدی نبود.»
زندگی یک راننده مجموعهای از روزهای پر از اضطراب بود، خیلی بیشتر از روزهای خوششانسی مثل امروز.
او که از نگفتن هیچ حرفی در حالی که به غذا مهمان شده بود احساس شرمندگی میکرد، با احتیاط سوالی پرسید:
«احیاناً این اولین بارتونه که به جیانگشی میرید؟»
«نه.»
«که اینطور.»
جملهی «چرا به بخش فرقه اهریمنی میرید؟» تا گلویش بالا آمد، اما آن را فرو خورد.
«غذای خوبی بود.»
گئوم موگوک با این فکر که شاید باعث ناراحتی او شود، گفتگویی را شروع نکرد.
او در دوران آوارگیاش به اندازهی کافی تجربه کسب کرده بود.
در چنین موقعیتهایی، ساکت ماندن بهترین راه برای مراعات حال طرف مقابل بود.
بعد از تمام کردن غذا، وقتی به سمت اتاقش میرفت، گئوم موگوک از پیون جونگ پرسید:
«چرا نمیری؟»
«من میتونم توی کالسکه بخوابم. شما برید و خوب استراحت کنید.»
پیون جونگ معمولاً در کالسکه میخوابید.
او باید تا جایی که میتوانست هر پنی را پسانداز میکرد.
گئوم موگوک با پول خودش برای او هم اتاقی گرفت.
«من واقعاً راحتم.»
«میخوام سوار کالسکهای بشم که رانندهاش خوب خوابیده باشه.»
وقتی موضوع اینطور مطرح شد، او نمیتوانست مخالفت کند.
واقعاً، ای کاش همه مشتریها اینطوری بودند!
پیون جونگ با ورود به اتاق مهمان، احساس فوقالعادهای داشت.
«چند وقت شده که روی تخت نخوابیدم؟»
او آن شب بسیار راحت خوابید.
او حاضر نبود جایگاهش را حتی با رهبر اتحاد رزمی عوض کند.
روز بعد، مهربانی گئوم موگوک ادامه یافت.
او را به صرف غذا دعوت کرد و برایش اتاق گرفت.
پیون جونگ دستهایش را تکان میداد و میگفت که مشکلی ندارد، اما گئوم موگوک استدلال میکرد که مراقبت از کسی که افسار را در دست دارد، همان تضمین امنیت خودش است.
در نهایت، آنها با هم غذا خوردند و او روی تختی خوب خوابید.
روز اول، او با خوشحالی غذا خورد و خوابید، اما روز دوم، در حین غذا خوردن، به فکر همسر و فرزندانش افتاد.
دلیلش این بود که آن غذا، غذای مورد علاقهی فرزندانش بود.
این همان غذایی بود که سال گذشته برای تولد فرزند بزرگش خریده بود.
نه، سال قبلش بود؟
ای کاش میتوانست این را بستهبندی کند.
اگر واقعاً میتوانست، دلش میخواست آن را با خود ببرد.
سپس سرش را بلند کرد و گئوم موگوک را دید که به او نگاه میکند.
انگار که ذهنش را خوانده باشد، پرسید که آیا فرزند دارد یا نه.
«بچه داری؟»
«دو تا دارم.»
«چند سالشونه؟»
«هفت و نه ساله.»
«حتماً دلت براشون تنگ شده.»
پیون جونگ لبخندی زد و سر تکان داد.
مگر فقط دلتنگی بود؟ گاهی اوقات، وسوسه میشد که کالسکه را مستقیم به سمت خانه براند.
و آن شب، فرزندانش در خوابش ظاهر شدند.
* * *
گاهی اوقات، گئوم موگوک کالسکه را در یک نقطهی خوشمنظره متوقف میکرد.
در دوردست، آن سوی رودخانه، خورشید در حال غروب بود.
منظرهی غروب سرخرنگی که بر روی رودخانهی درخشان پخش شده بود، واقعاً باشکوه بود.
گئوم موگوک با دستبهسینه ایستاده بود و در سکوت به آن صحنه نگاه میکرد.
به لطف او، پیون جونگ هم بعد از مدتها غروب خورشید را تماشا کرد.
اگر فکرش را میکرد، زمان بسیار زیادی از آخرین باری که چنین غروبی را دیده بود میگذشت.
حتی نمیتوانست به یاد بیاورد که چقدر گذشته است.
وقتی خورشید غروب میکرد، او همیشه عجله داشت تا قبل از تاریک شدن هوا به یک میخانه برسد.
در واقع، غروب خورشید برای او علامتی بود که باعث اضطرابش میشد.
امروز، او دوباره این را با تمام وجود حس کرد.
غروب خورشید اینقدر زیبا بود.
«قلبم بهم اینطوری گفت. خسته به نظر میرسید و میگفت یه کم استراحت کن. واسه همین دارم سعی میکنم به حرف دلم گوش بدم.»
«آه، که اینطور.»
او طوری حرفش را تایید کرد که انگار متوجه شده، اما پیون جونگ در واقع هیچی از آن سر در نیاورد.
قلبش؟ منظورش چی بود؟ این حرف فقط باعث شد این سوءتفاهم برایش پیش بیاد که شاید او مردی است که بیماری قلبی دارد.
بعد از سفری طولانی، آنها تنها یک روز با مقصدشان فاصله داشتند.
پیون جونگ در حالی که داشت پول اتاقی را که از صاحب میخانه اجاره کرده بود پس میگرفت، مچش توسط گئوم موگوک گرفته شد.
گئوم موگوک که تازه برای استشمام هوای تازه بیرون آمده بود، او را دید.
گئوم موگوک وانمود کرد که چیزی ندیده و به بیرون رفت.
«آه!»
پیون جونگ آهی کشید.
با در نظر گرفتن صداقت طرف مقابل، این کاری بود که نباید انجام میداد.
حتی اگر آن مرد درک میکرد، خودش احساس حقارت میکرد.
روز بعد، پیون جونگ در حالی که کالسکه را میراند، تمام روز احساس ناآرامی داشت.
وقتی ایستاد تا اسب در دشت استراحت کند، به گئوم موگوک نزدیک شد.
«بابت دیروز معذرت میخوام.»
«اشکالی نداره.»
او میتوانست قضیه را همینجا رها کند.
اما ناگهان فکری به ذهنش خطور کرد.
او از ترس، برای کسی که اخلاق تندی داشت بیشمار بهانه میآورد، اما برای آدم خوبی مثل او، فقط گفتن یک عذرخواهی و گذشتن از ماجرا، بزدلانه به نظر میرسید.
بله، حداقل باید یک بهانه درست و حسابی میآورد.
«سال پیش، بچه دومم تب شدیدی کرد. اون موقع واسه گرفتن دارو پول قرض کردم. چون با سیلی صورتمون رو سرخ نگه میداشتیم، از روی ناچاری پولی قرض کردم که نباید میکردم.»
«پس یه قرض یاما گرفتی.»
«درسته.»
پیون جونگ آهی کشید.
«حتی مبلغش زیاد هم نبود. واسه درمان ده نیانگ قرض کردم... اما یه سال بعد، شده هفتاد نیانگ. اونم بعد از اینکه بیشتر از بیست نیانگ سود دادم.»
به همین دلیل بود که در کالسکه میخوابید.
او باید سود پول را میداد و شکم زن و بچهاش را سیر میکرد.
اما بدهی فقط بزرگتر میشد.
«تقصیر منه. حتی بعد از اینکه شنیدم سودش چقدر بالاست، باز هم قرض کردم.»
او پشیمان نبود.
اگر آن موقع پول را قرض نمیکرد، فرزند دومش میمرد یا فلج میشد.
سپس گئوم موگوک لب به سخن گشود.
«آقای پیون، این چطور میتونه تقصیر شما باشه؟ این تقصیر کساییه که با نرخ سود غیرمنطقی، قرض یاما میدن.»
شنیدن کلمه «آقای پیون» باعث شد قلب پیون جونگ از شادی لبریز شود.
هیچکس تا به حال یک کالسکهچی را با چنین احترامی خطاب نکرده بود.
و هر وقت درباره قرض گرفتن پول حرف میزد، همه میگفتند تقصیر خودش است.
اصلاً چرا از آنجا قرض گرفته بود؟
«اسم جایی که ازش قرض گرفتی چیه؟»
«جاییه به اسم عمارت سکه روان.»
«اول بریم اونجا.»
«نباید این کار رو بکنید. اون مردا خشن و وحشیان. بعضیهاشون هنرهای رزمی یاد گرفتن و شنیدم آدمهای ترسناکی پشتشون هستن.»
«اونا خیلی وقته که توی این منطقه قرض یاما میدن و هنوز هم با قدرت به کارشون ادامه میدن.»
پیون جونگ همزمان هم بارقهای از امید داشت که شاید از این جهنم فرار کند و هم میترسید که این مرد خوب به دست آنها کشته شود.
گئوم موگوک با بیتفاوتی به او خیره شد و گفت:
«فکر کنم سوءتفاهم شده. من دارم میرم چون به پول نیاز دارم.»
برای لحظهای، پیون جونگ مردد ماند که حرفش را باور کند یا نه.
این مرد کسی بود که در طول راه با دستودلبازی پول خرج کرده بود، و حالا میخواست قرض یاما بگیرد؟ آن هم به این ناگهانی؟
«بیا بریم.»
وقتی مشتری میخواست برود، او چه کاری میتوانست انجام دهد؟ کالسکه مسیرش را از مقصد اصلی تغییر داد.
* * *
در کمال تعجب، وقتی به عمارت سکه روان رسیدند، گئوم موگوک واقعاً پول قرض کرد.
«چقدر میتونی بهم قرض بدی؟»
مسئول وام، جو یانگ، گئوم موگوک را از بالا تا پایین برانداز کرد.
«ما معمولاً به غریبهها پول نمیدیم...»
او حرفش را قطعی نزد و آن را نیمهتمام رها کرد.
منظورش این بود که پول میدهد، اما شرایطی دارد.
«وثیقهای داری؟»
«نه. این شمشیر رو بذارم؟»
«شمشیر به چه دردی میخوره؟ ما شمشیر رو به عنوان وثیقه قبول نمیکنیم.»
بیشتر شمشیرهایی که رزمیکاران سعی میکردند به عنوان وثیقه بگذارند، بیارزش بودند.
کم نبودند کسانی که شمشیرهای ارزانقیمت میآوردند و آنها را به جای تیغههای مشهور جا میزدند.
«شمشیرم از شنیدن این حرف ناراحت میشه.»
جو یانگ نگاهی به شمشیر انداخت.
با دیدن تیغهای که در پارچهای خونآلود پیچیده شده بود، نتوانست جلوی پوزخندش را بگیرد.
«ظاهرش رو طوری درست کرده که تاثیرگذار به نظر برسه.»
«اگه وثیقه نداری، میتونی یه ضامن بیاری.»
با حرف جو یانگ، گئوم موگوک رو به پیون جونگ کرد که همراهش آمده بود.
«ضامن من میشی؟»
پیون جونگ جا خورد.
با خودش فکر کرد: «از آدم برهنه که نمیشه چیزی گرفت.»
آیا او واقعاً مرا به اینجا آورده بود تا ضامنش شوم؟
«شوخی کردم. پدرم بهم گفته بود حتی ضامن خانوادهات هم نشو.»
پیون جونگ که منقبض شده بود، آهی از سر آسودگی کشید.
«اگه نه وثیقه داشته باشم و نه ضامن، چقدر میتونم قرض بگیرم؟»
«میتونیم تا ده نیانگ بهت بدیم.»
«خوبه، ده نیانگ قرض میگیرم.»
«بیا، مشخصات فردیت رو روی این برگه وام بنویس و اثر انگشتت رو بذار.»
گئوم موگوک همانطور که گفته شده بود، نوشت و اثر انگشتش را گذاشت.
روند وام گرفتن آسان و به طرز باورنکردنی سریع بود.
«اگه سر وقت پول رو پس ندی، سود بهش اضافه میشه. همیشه یه سری عوضی هستن که بعداً شکایت میکنن سودش خیلی بالاست.»
«اونا همون آدمهای بیحیایی هستن که خودشون با التماس میان قرض میگیرن و بعد این حرفها رو میزنن.»
پیون جونگ سرش را پایین انداخت.
جو یانگ این حرف را طوری زد که او بشنود.
در آن لحظه، گئوم موگوک از پیون جونگ جانبداری کرد.
«اونا حتماً خیلی ناچار بودن که با چنین سود بالایی پول قرض کردن. آدمهای بیحیا اونایی هستن که از قلب یه آدم ناچار سوءاستفاده میکنن.»
برای لحظهای، چهره جو یانگ درهم رفت.
اما جو یانگِ باسابقه، عصبانی نشد.
او بهتر از هر کسی میدانست عاقبت آدمهایی که اینطور زباندرازی میکنند، چیست.
«احمق لعنتی. بذار ببینم بعداً هم همینطوری حرف میزنی یا نه. بهت نشون میدم چه حسی داره وقتی میخوای بدهیت رو بدی ولی نمیتونی.»
جو یانگ اطلاعات روی برگه وام را چک کرد.
«پس زادگاهت گوانگشیه. راه درازی اومدی. امیدوارم آدرست رو درست نوشته باشی. اسم پدرت گئوم ووجینه، چه اسم باکلاسی.»
«شاید ندونی، ولی ما توی هر استانی شعبه داریم. به زودی اطلاعاتی که نوشتی رو تایید میکنیم و باهات تماس گرفته میشه.»
«همین کار رو بکن.»
«از قبل بهت میگم، فکر فرار کردن بدون پس دادن پول به سرت نزنه. خانوادهات مجبور میشن جای تو پول رو بدن. دارم میگم که میریم سراغ پدرت.»
«پدرم پول زیادی داره.»
سپس او و پیون جونگ آنجا را ترک کردند.
مردان زیادی با شمشیر در حیاط در حال رفتوآمد بودند.
این یک تشکیلات قرض یاما با مقیاس نسبتاً بزرگ بود.
وقتی خارج شدند، پیون جونگ سوالی را که نگه داشته بود، پرسید.
«آخه چرا به اینجور جایی اومدین؟»
او نگران بود که نکند درگیری با شمشیر رخ دهد.
نگران بود، اما در عین حال انتظاراتی هم داشت.
او امیدوار بود این قهرمان جوان شمشیرش را بکشد، همه آنها را تارومار کند و اعلام کند که بدهی او دیگر تمام شده است.
این یک فکر خودخواهانه و دنیوی بود، اما صادقانه بگویم، این چیزی بود که او حس میکرد.
«مگه نگفتم اومدم پول قرض بگیرم؟»
«فقط واسه قرض گرفتن ده نیانگ اومدین؟ ارباب جوان... شما که به اون پول نیازی ندارین، دارین؟»
با توجه به عادتهای خرج کردن گئوم موگوک که او در طول راه دیده بود، قرض گرفتن ده نیانگ اصلاً منطقی نبود.
«کاملاً ضروریه.»
او فقط به خاطر قرض یاما نیامده بود.
او قصد داشت بازرسی مخفیانه خود را از بخش جیانگشی از همینجا شروع کند.
فساد همیشه با پول گره خورده بود.
کمی عقبتر از گئوم موگوک، دو مرد شروع به تعقیب آنها کردند.
این یک تعقیب آشکار بود؛ پیامی مبنی بر اینکه فکر کار احمقانهای به سرتان نزند چون تحت نظر هستید.
«اینکه واسه تحت نظر گرفتن کسی که ده نیانگ بهش قرض دادن، دو نفر رو بفرستن، ضرر نیست؟»
گئوم موگوک ده نیانگ را در کف دستش به او نشان داد و پرسید:
«این فقط ده نیانگ نیست، مگه نه؟»
پیون جونگ نفسش بند آمد.
او منظور گئوم موگوک را فهمید.
آنها از این ده نیانگ به عنوان شروعی استفاده میکردند تا مثل زالو، تا آخر عمر خون او را بمکند.
پس پولی که او همین الان قرض گرفته بود، ده نیانگ نبود.
صدها، و حتی هزاران نیانگ بود.
درست مثل بلایی که سر خودش آمده بود.
«بذار ببینیم چطوری میخوان این ده نیانگ رو نقد کنن.»