چپتر 293: مردی به نام گئوم ووجین کجا زندگی میکنه
چپتر 293: مردی به نام گئوم ووجین کجا زندگی میکنه
«بیا قبل از اینکه از هم جدا بشیم، یه وعده غذا با هم بخوریم.»
با پیشنهاد گئوم موگوک، پیون جونگ عقب کشید و گفت که نیازی نیست.
«نه، واقعاً لازم نیست.»
«ما توی کل مسیر هر روز با هم غذا خوردیم. عجیب نیست اگه روز آخر این کار رو نکنیم؟»
واقعاً هم آنقدرها عجیب نبود.
اما گئوم موگوک همین حالا هم داشت آستین او را میکشید.
«کدوم میخونه اینجا بهترین غذا رو داره؟ بیا بریم اونجا.»
آن دو مرد به هدایت گئوم موگوک، از میان بازار گذشتند.
ملاقات با یک مشتری خوب به این معنی بود که دهانش تا آخرین روز هم به غذای خوب عادت میکند.
همانطور که راه میرفتند، مردی با چهرهای خشن راه پیون جونگ را سد کرد و دستش را دراز کرد.
پیون جونگ دو سوم پولی را که این بار به دست آورده بود، به او داد.
مردی که پول را گرفت، بدون گفتن حتی یک کلمه آنجا را ترک کرد.
نه سلامی، نه نفرینی و نه تهدیدی.
برای گئوم موگوک، این رفتار حتی بیرحمانهتر به نظر میرسید.
پولی که با سختی به دست آمده بود، قبل از اینکه پیون جونگ فرصت کند خشم یا اندوهی حس کند، ناپدید شد.
بعد از چند قدم دیگر، پیون جونگ آهی کشید و گفت:
«اوایل اعتراض میکردم و مقاومت نشون میدادم، میگفتم این بیانصافیه.»
داستان گذشتهی سخت او ادامه یافت.
«جلوی چشم زن و بچهم کتکم زدن. حتی اون رو هم تحمل کردم. اما وقتی اون عوضی چاقو رو گذاشت زیر گلوی پسرم، همه چیز رو رها کردم.»
حالا، در اوج ناامیدی، او با بیشتر پسانداز کردن و بیشتر کار کردن، روزگار میگذراند.
پیون جونگ نگاهی به گئوم موگوک انداخت.
گئوم موگوک چیزی نگفت.
«اونجاست. اونجا بهترین دستپخت رو دارن.»
با ورود به میخانه، گئوم موگوک اتاقی را برای مدتی اقامت رزرو کرد و سپس با پیون جونگ در طبقه اول مشغول غذا خوردن شد.
آنها بهترین غذای میخانه را سفارش دادند و با هم خوردند.
«چرا وقتی اینهمه پول داره، ده نیانگ قرض کرد؟ فقط خودش رو توی دردسر میندازه.»
پیون جونگ با احتیاط لب به سخن گشود.
«اگه به فکر این هستی که بلایی سر عمارت سکه روان بیاری، لطفاً این کار رو نکن. اونا اراذل و اوباش معمولی نیستن. سازمانشون خیلی بزرگه. هیچ جایی توی دشت مرکزی نیست که اونا اونجا نباشن.»
گئوم موگوک فنجانش را پر کرد.
«لازم نیست نگران من باشی.»
مثل همیشه، گئوم موگوک در سکوت غذا خورد و شرابش را نوشید و پیون جونگ هم غذایش را در آرامش تمام کرد.
وقتی غذا تمام شد، گئوم موگوک با او خداحافظی کرد.
«حتماً خستهای، برو استراحت کن. ممنون بابت زحمتی که برای رندن کالسکه تا اینجا کشیدی.»
گئوم موگوک صاحب میخانه را صدا زد.
دلیل خاصی برای آوردن او به اینجا وجود داشت.
صاحب میخانه یک بستهی غذا بیرون آورد.
«ازشون خواستم غذاهایی رو آماده کنن که بچهها دوست دارن، پس این رو ببر و بده بهشون.»
گئوم موگوک متوجه شده بود که پیون جونگ هر بار موقع غذا خوردن در فکر فرو میرود و فهمیده بود که به فکر فرزندانش است.
قلب پیون جونگ از این حرکت محبتآمیز نسبت به فرزندانش به لرزه درآمد.
«چرا اینقدر با من خوبی؟»
«این روش منه برای تشکر از اینکه من رو صحیح و سالم تا اینجا رسوندی.»
بغض گلوی پیون جونگ را فشرد.
در زندگی، آدم با افراد خوب ملاقات میکند و روزهای خوششانسی دارد، اما این اولین بار بود که کسی چنین مهربانیای در حق او نشان میداد.
پیون جونگ بعد از چندین بار تشکر، با دستانی پر از غذا به سمت خانه راه افتاد.
قدمهایش با فکر اینکه فرزندانش چقدر خوشحال میشوند، تندتر شد.
شاید پیون جونگ فکر میکرد رابطهی آنها که به عنوان راننده و مشتری شروع شده بود، با رسیدن به مقصد به پایان رسیده است، اما پیوند آنها هنوز تمام نشده بود.
گئوم موگوک در حالی که دور شدن او را تماشا میکرد، ده نیانگ را از جیبش بیرون آورد و در سکوت به آن خیره شد.
* * *
دوک-چول عصبی بود.
بعد از سه ماه کار به عنوان بازرس کارآموز در عمارت سکه روان، بالاخره در اولین ماموریت رسمیاش بود.
«باید عالی انجامش بدم تا به چشم بیام.»
وظیفهی یک بازرس این بود که به آدرس بدهکار برود و تایید کند که آیا والدین یا خانوادهاش واقعاً آنجا زندگی میکنند یا نه.
این کار از جمعآوری پول هم مهمتر بود.
خانواده باید به عنوان گروگان نگه داشته میشدند تا از فرار بدهکار جلوگیری شود.
هرچه دوک-چول به آدرس نزدیکتر میشد، تنشش بیشتر میشد.
«میگن بخش اصلی فرقه اهریمنی توی این منطقه است. اینجا واقعاً لونهی شیاطینه.»
او نمیدانست در راهش تا اینجا با چند رزمیکار اهریمنی که بوی انرژی اهریمنی میدادند، برخورد کرده است.
ترسیده بود، اما نمیتوانست عقبنشینی کند.
باید این کار را به خوبی انجام میداد تا به یک بازرس رسمی تبدیل شود.
دوک-چول آدرس روی کاغذ را چک کرد و دوباره به راه افتاد.
تا جایی که میتوانست طبیعی رفتار میکرد.
واضح بود که اگر در قلمروی رزمیکاران اهریمنی اشتباهی از او سر بزند، زنده بیرون نخواهد رفت.
با خونسردی راه میرفت، انگار که زیاد به اینجا میآید.
و به این ترتیب، دوک-چول وارد روستای خاندان اهریمنی شد.
وقتی از بازار میگذشت، فروشندهها مشغول فروختن کالاهای مختلف بودند.
«اجناس خیلی خوبی داریم، لطفاً نگاهی بندازید!»
با فراخوان فروشندهای با ریش بزی، دوک-چول نتوانست نه بگوید و به سمت او کشیده شد.
میترسید اگر نه بگوید، فروشنده ناگهان ریش بزی مکارانهاش را بتاباند و یک رزمیکار اهریمنی پیر و بازنشسته بیرون بپرد و بگوید: «میدونی من کی هستم؟»
انواع و اقسام اشیاء روی میز چیده شده بود، از عروسکهایی که به شکل روح اهریمن آسمانی تراشیده شده بودند تا کالاهای مربوط به شهریاران اهریمنی.
نقاب سفید اهریمن خندان پلیددل هم آنجا آویزان بود.
«این عوضیهای فرقه اهریمنی واقعاً دیوونهان. همه این چیزها رو میفروشن.»
عروسک روح اهریمن آسمانی واقعاً ترسناک بود.
فکر میکرد اگر در خواب آن را ببیند، حتماً تشنج میکند.
علاوه بر این، آیا کسی که این را ساخته بود، اصلاً روح اهریمن آسمانی را دیده بود؟ اگر فکرش را میکرد، امکان نداشت کسی که عروسک میسازد و میفروشد، او را دیده باشد، نه؟
در کنار آن، عروسکهای هشت فرمانروای اهریمنی ردیف شده بودند.
اولین چیزی که چشمش را گرفت، البته که عروسک اهریمن مشت بود.
اندازهاش دو برابر بقیه بود و چهرهای به ابهت روح اهریمن آسمانی داشت.
فروشندهی ریشبزی به سرعت توضیح داد:
«اون فرمانروای اهریمنی مشته. خیلی خوب ساخته شده، دقیقاً با اندازه واقعی.»
مشتش به اندازه سر یک انسانه و تو میگی اندازه واقعیه؟ من رو چی فرض کردی؟
دوک-چول عروسک اهریمن مشت را زمین گذاشت و عروسک دیگری را در کنارش بررسی کرد.
چون خیلی با اهریمن مشت متفاوت بود، نظرش را جلب کرد.
«اون پادشاه سمه. خوشتیپ نیست؟ اون دوازده کیسه سم رو اونجا ببین. تکتک چین و چروکهاش با دقت ساخته شدن.»
فروشندهی ریشبزی با هیجان حرف میزد و آب دهانش به اطراف پخش میشد، اما دوک-چول در دلش تردید داشت.
«پادشاه سم اینقدر جوون و خوشتیپه؟ حتی اگه هیچوقت خودش رو نبینم، درسته که اینطوری دروغ بگن؟»
و در مورد عروسک فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چطور؟ با یک ردای رزمی سفید خالص، زیبایی یک فرد میانسال را ساطع میکرد.
دوک-چول که حتی نمیدانست فرمانروای شمشیر یک زن است، چطور میتوانست باور کند که این اوست؟
«فقط این چیزها رو از خودشون درآوردن.»
عروسکی که قاطعانه به بیاعتمادی دوک-چول دامن زد، عروسک بودای اهریمنی بود.
اندازهاش حدود نصف بقیه عروسکها بود و با رنگ طلایی میدرخشید.
«اندازهش رو نصف کردن تا توی هزینهها صرفهجویی کنن.»
علاوه بر این، چطور بدن یک انسان میتوانست با چنین نور طلاییای بدرخشد؟
این بار، دوک-چول عروسک اهریمن تیغه آسمان خونین را برداشت که نگاه خیره و جدیاش به خوبی بازسازی شده بود و سعی کرد تیغه بهشتکش را از پشتش بیرون بکشد.
اوه، این یکی باحاله.
دیدن عروسک اهریمن خندان پلیددل که نقاب سفیدی به صورت داشت و متکبرانه دستبهسینه ایستاده بود، باعث شد قلبش سرد شود و بیدلیل خودش را در حال امتحان کردن نقابی که آنجا آویزان بود، یافت.
عروسک فرمانروای اهریمنی روحخوار که یک خیمهشبباز را کنترل میکرد و عروسک اهریمن مست که به تختهسنگی تکیه داده بود و مینوشید هم جالب بودند.
فقط مسئله این بود که همهشان ساختگی بودند.
«اگه هر هشت فرمانروای اهریمنی رو با هم بخری، سی درصد بهت تخفیف میدم.»
«دفعه بعد میخرم.»
همین که خواست برود، فروشندهی ریشبزی راهش را بست.
او از قبل متوجه شده بود که دوک-چول یک تازهکار غریبه است.
چشمان فروشنده انگار میگفت: «میخوای همینطوری بعد از دیدن همه چیز بری؟ بعد از اینکه تیغه بهشتکش رو بیرون کشیدی نمیخری؟ حتی نقاب رو هم امتحان کردی؟ واقعاً؟»
دوک-چول که برای خریدن چیزی تحت فشار بود، عروسک اهریمن تیغه آسمان خونین را برداشت.
«اینو میخرم.»
تازه اون موقع بود که لبخند روی لبهای فروشندهی ریشبزی نشست.
درست همون لحظه که دوک-چول بعد از خرید اجباریِ عروسک اهریمن تیغه آسمان خونین داشت میرفت، نوری طلاییرنگ از روبرو به سمتش اومد.
دوک-چول چشماش رو محکم بست و دوباره باز کرد.
اشتباه نمیدید.
بودای اهریمنیِ واقعی داشت به سمتش میاومد.
دوک-چول دوباره به عروسکهای روی بساط نگاه کرد.
«کپِ خودشه!»
بودای اهریمنی همونطور که داشت رد میشد، نگاهی به دوک-چول انداخت.
عروسک اهریمن تیغه آسمان خونین توی دست دوک-چول لرزید.
«کاش عروسک بودای اهریمنی رو خریده بودم.»
قلبش به تپش افتاده بود.
حتماً که به خاطر خریدن یه عروسک دیگه منو نمیکشه، مگه نه؟
درست همون موقع، صدایی از جهت مخالف اومد.
«خوش اومدید.»
دوک-چول برگشت و مرد جوونی رو دید که اونجا ایستاده بود.
اون کسی نبود جز ارباب جوان اول، گئوم مویانگ.
«ارباب جوان اول.»
نفس دوک-چول توی سینه حبس شد.
«ارباب جوان اول؟ یعنی من واقعاً وسط ملاقات ارباب جوان اولِ فرقه الهی اهریمن آسمانی و بودای اهریمنی ایستادم؟»
گئوم مویانگ رو به بودای اهریمنی گفت:
«دفعهی قبل شما حساب کردید، شهریار اهریمنی، پس امروز نوشیدنی مهمون منید.»
«عالیه.»
بودای اهریمنی همونطور که راه میرفت، لبخند پررنگی زد.
رابطهی اونا بعد از اینکه گئوم موگوک رهبر جوان فرقه شده بود، در واقع بهتر شده بود.
بودای اهریمنی حتی وقتی گئوم مویانگ توی رسیدن به مقام رهبر جوان فرقه شکست خورد، تا لحظهی آخر ازش محافظت کرده بود.
حالا که از بندِ مبارزه برای قدرت رها شده بودن، دوستیِ جدیدی بینشون شکل گرفته بود.
بودای اهریمنی وقتی از جلوی دوک-چول رد میشد، نیمنگاهی بهش انداخت.
حالا دیگه عروسک بودای اهریمنی هم که فروشندهی ریشبزی به زور توی دستش تپونده بود، همونجا بود.
دوک-چول که عروسک بودای اهریمنی رو هم خریده بود، با عجله اونجا رو ترک کرد.
پلکیدن دور و برِ فرقه اهریمنی... حتماً جونش رو از سر راه آورده بود.
درسته، بهتره زودتر قضیه رو چک کنم و برگردم.
«بعد از روستای خاندان اهریمنی، پانصد قدم به سمت غرب برو و دور گوشهی کوه سنگی...»
وقتی به مقصد رسید، دهن دوک-چول از تعجب باز موند.
دوباره به کاغذی که توی دستش بود نگاه کرد.
«قطعاً همینجاست.»
دوک-چول سرش رو بلند کرد و به منظرهی روبروش خیره شد.
ساختمونهای باشکوهی که تا بینهایت کشیده شده بودن و مجسمههای غولپیکر اهریمنی که با ابهت ایستاده بودن.
اینجا بخش اصلیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
این اولین باری بود که به اینجا میاومد.
دوباره آدرس روی کاغذ رو چک کرد، واقعاً همینجا بود.
«این دیوونگیه!»
کدوم آدم عاقلی بعد از قرض گرفتن پول، این آدرس رو مینویسه؟
«آه! نه. نکنه طرف توی بخش اصلی فرقه اهریمنی کار میکنه؟»
اگه اینطور بود، باید میرفت و چک میکرد که آیا اون شخصی که اسمش روی کاغذه اونجاست یا نه.
باید میرفت جلوی دروازهی اصلی و میپرسید: «مردی به اسم گئوم ووجین اینجا زندگی میکنه؟» اگه اونا در جواب میگفتن: «فکر کردی چند نفر اینجا زندگی میکنن که همچین سوالی میپرسی؟» و با یه ضربه سرش رو از تنش جدا میکردن چی؟
«آخ، چیکار کنم؟ این اولین ماموریت رسمی منه!»
در حالی که دوک-چول زیر دیوار عظیم فرقه الهی اهریمن آسمانی داشت مغزش رو به کار میانداخت، دو نفر از دور به سمتش اومدن.
«اگه مهربون به نظر بیان، ازشون میپرسم.»
اما اونا کسایی نبودن که بشه ازشون چیزی پرسید.
اون دو نفر اهریمن مشت و لی آن بودن که تازه به بخش اصلی برگشته بودن.
وقتی اون هیکل تنومند نزدیک شد، دوک-چول متوجه شد که این مرد رو قبلاً یه جایی دیده.
اون هیکل رو کجا دیده بود؟ همون لحظه یاد عروسکی افتاد که فروشنده میفروخت.
عروسکی که مشتش به اندازهی سرِ یه آدم بود.
«خودِ اهریمن مشته!»
از ترس، خودش رو کنار کشید و سرش رو تا کمر خم کرد.
اون دو نفر همونطور که راه میرفتن به صحبتشون ادامه دادن.
«پدر.»
«چی شده؟»
اونا پدر و دختر بودن؟ عمراً! آه! حتماً دزدیدتش.
مرتیکهی اهریمنصفتِ ملعون.
«فقط دلم خواست صدات کنم.»
«چقدر لوس.»
«پدر!»
«شوخی نکن!»
امکان نداره اون دختر از روی علاقه اون مرد ترسناک رو صدا بزنه.
نکنه داره از من کمک میخواد؟
شرمندهام خانوم! توی کل این دنیای رزمی فقط چند نفر هستن که میتونن شما رو از دست اهریمن مشت نجات بدن!
ناخودآگاه سرش رو بلند کرد تا دوباره به اون زن نگاه کنه که چشماش با چشمای اهریمن مشت تلاقی کرد.
اون واقعاً ترسناکترین چهرهای بود که توی عمرش دیده بود.
زانوهاش سست شد و تمام موهای بدنش سیخ شد.
اون عروسک ترسناکی که فروشنده میفروخت، حتی ذرهای از ابهتِ اهریمن مشتِ واقعی رو هم نداشت.
آدمِ واقعی هزار برابر ترسناکتر از عروسکش بود.
عروسکهایی که توی دستش بود، مالِ اهریمن تیغه آسمان خونین و بودای اهریمنی بودن.
«کاش عروسک اهریمن مشت رو خریده بودم!»
در همین حین، اون دو نفر از جلوی دوک-چول رد شدن.
درست وقتی دوک-چول داشت نفس راحتی میکشید و میخواست بره، پیرمردی که یه تیغهی عظیم رو حمل میکرد به سمتش اومد.
دوک-چول اول به اون و بعد به عروسک توی دستش نگاه کرد.
کپِ هم بودن.
«اهریمن تیغه آسمان خونین؟»
دوک-چول واقعاً دلش میخواست جیغ بزنه.
اهریمن تیغه آسمان خونین با اون چشمای نافذش به دوک-چول نگاه کرد و یهو پرسید:
«اونجا داری چیکار میکنی؟»
دوک-چول از سوالِ اهریمن تیغه آسمان خونین جا خورد.
اصلاً انتظار نداشت اهریمن تیغه آسمان خونین باهاش حرف بزنه.
نمیدونست چی جواب بده، برای همین عروسک اهریمن تیغه آسمان خونین رو بالا گرفت.
«لطفاً منو ببخش! عروسک شما رو هم خریدم.»
درست همون موقع، صدایی از بالا اومد.
«منتظرم رفیقِ همپیالهام برگرده.»
برگشت و مردی رو دید که بالای دیوار بلند نشسته بود و داشت مینوشید.
دوک-چول فهمید که طرف با اون نبوده؛ اون حرفها خطاب به مردِ روی دیوار بود.
مردِ روی سقف، اهریمن مست بود.
«وقتی شنیدم شما دوتا برگشتید با عجله اومدم بیرون، اما اونی که میخوام ببینمش هنوز نیومده.»
اهریمن تیغه آسمان خونین دوباره به راه افتاد.
«خودت که میشناسیش. از اون آدماییه که توی هر کارِ دنیوی دخالت میکنه.»
اهریمن مست بعد به دوردستها، همون سمتی که اهریمن تیغه آسمان خونین ازش اومده بود، خیره شد.
«میدونم، واسه همینه که بیشتر دلم براش تنگ میشه، مگه نه؟»
«اگه اینقدر دلت براش تنگ شده، نوشیدن رو ول کن و برو دنبالش.»
قدیما اگه بود، بهش میگفت که دست از این مسخرهبازیهای مستانهاش برداره، اما حالا که زمان بیشتری رو با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و اهریمن مست گذرونده بود، اهریمن تیغه آسمان خونین نسبت بهش خیلی ملایمتر شده بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین به سمت دروازهی اصلی فرقه الهی اهریمن آسمانی رفت و اهریمن مست دوباره مشغول نوشیدن شد.
دوک-چول نفهمید چطوری از اونجا فرار کرد.
اونقدر دوید و دوید تا اینکه وارد یه میخانهی تصادفی توی روستای خاندان اهریمنی شد.
«بهم نوشیدنی بدید.»
به محض اینکه نشست، سفارش داد.
گلوش خشک شده بود و پاهاش میلرزید.
اما نمیتونست همینطوری بذاره بره.
اگه بدون تاییدِ اولین ماموریت رسمیش برمیگشت، ممکنه دورهی آموزشیش تمدید میشد.
کسی که نوشیدنی رو آورد، جو چون-به بود.
میخانهای که توش رفته بود، میخانه می روان بود.
همونطور که نوشیدنی رو سرو میکرد، با صدای آرومی گفت:
«چون به نظر میرسید عجله داری برات آوردم، اما الان یه مهمونِ خیلی مهم داریم، پس باید بیصدا بنوشی.»
دوک-چول نوشیدنی رو سر کشید.
مهمون به درک، اول باید خودش رو نجات میداد.
واقعاً فکر میکرد قلبش از ترس داره میترکه.
درست وقتی جو چون-به میخواست بره، دوک-چول پرسید:
«صاحبکار، شما میدونید مردی به اسم گئوم ووجین این دور و بر کجا زندگی میکنه؟»
در اون لحظه، سکوتِ سنگینی بر میخانه حاکم شد.
چشمِ همه اول به سمت دوک-چول و بعد به سمت طبقهی دوم میخانه چرخید.
مردی اونجا پشت به اونا نشسته بود و داشت مینوشید.
دوک-چول با دیدن واکنش اطرافیان، سریع پرسید:
«خودشه؟»
جو چون-به با صدایی لرزون گفت:
«خودشه، اما... احتمالاً اون کسی نیست که تو دنبالشی.»
«همه همینو میگن.»
توی دورهی آموزشیش، تنها چیزی که میدید و میشنید کلمهی «نه» بود.
من همچین کسی رو نمیشناسم.
اون پسر من نیست.
ما خیلی وقته با هم در ارتباط نیستیم.
منظورت از «نه» چیه؟
قبل از اینکه کسی بتونه جلوش رو بگیره، دوک-چول با عجله به طبقهی دوم رفت.
«انگار قرار نیست بمیرم.»
دیدنِ گئوم ووجین توی اینجا...
«این خواستِ آسمانه که من یه بازرس ویژه بشم!»
دوک-چول کاغذ رو جلوی گئوم ووجین که تنهایی توی طبقهی دوم داشت مینوشید گرفت و پرسید:
«شما همونی هستید که توی این آدرس زندگی میکنه؟»