چپتر 3: آرزوت چیه؟

چشمام رو باز کردم.

توی زندگیم بارها و بارها چشمام رو باز و بسته کرده بودم، اما هیچوقت به اندازه این بار مستأصل نبودم.

خواهش میکنم، بذار به زمانی برگردم که بتونم همهچیز رو درست کنم.

خواهش میکنم!

و چیزی که جلوی چشمام ظاهر شد، صحنهای بود که تمام سختیهایی رو که قبل از بازگشت کشیده بودم، جبران میکرد.

روی یه سکوی تمرین ایستاده بودم که به وسعت یه میدان بود.

اون طرفِ هزاران رزمیکار قدرتمندی که صندلیهای تماشاچیها رو پر کرده بودن، مجسمههای غولپیکر اهریمنی رو میدیدم.

مجسمههای اهریمنی سرخ، آبی و زرد طوری ساخته شده بودن که انگار حول محور زمین تمرین، دارن با هم درگیر میشن.

شمشیرها، تیغهها و مشتهای عظیمشون به عنوان سقف سکوی تمرین عمل میکرد.

و فراتر از اونها، در دوردست، مجسمهای حتی بزرگتر قد علم کرده بود.

مجسمه اهریمن سیاه که با دستهای گرهخورده، متکبرانه به دنیا نگاه میکرد، نماد اصلی فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.

«برگشتم به گذشته!»

قلبم طوری شروع به تپیدن کرد که انگار میخواد از سینه بیرون بزنه.

«وااااااااا!»

فریادهای شادی از هر طرف بلند شد، انگار که داشتن بازگشت من رو جشن میگرفتن.

پیروان اهریمنیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی، اطراف زمین تمرین رو پر کرده بودن.

«حالا که فکرش رو میکنم، امروز...!»

درست همون موقع، مردی از سمت مقابل قدم به سکوی تمرین گذاشت.

«امروز روز تورنمنت اهریمن الهیست.»

حدوداً همین موقعها بود که پدرم اون خبر بمب رو اعلام کرد؛ اینکه رهبر بعدی فرقه محدود به خون و خانواده خودش نخواهد بود.

فرقه با این خبر به آشوب کشیده شده بود.

حالا هر کسی تا زمانی که مهارت داشت، میتونست به اهریمن آسمانی تبدیل بشه.

پدرم برای اینکه به حرفش اعتبار ببخشه، یه تورنمنت رزمی برای نسل نوظهور رزمیکارهای فرقه برگزار کرد.

اون مسابقه، تورنمنت اهریمن الهی بود.

و اون به برنده تورنمنت اهریمن الهی این شانس رو داد تا یکی از دو پسرش رو به چالش بکشه.

صرفنظر از اینکه برنده تورنمنت پیروز بشه یا پسرش، اهریمن آسمانی قول داده بود که یک آرزوی فاتح رو برآورده کنه.

پس، شور و اشتیاق تورنمنت اهریمن الهی چقدر میتونست شدید باشه؟ تعداد زیادی از رزمیکارهای جوان فرقه برای امتحان کردن شانسشون شرکت کرده بودن.

بعد از ده روز رقابت شدید، یه برنده ظاهر شد و حریفی که انتخاب کرد، من بودم.

«گئوم موگوک! گئوم موگوک!»

قهرمانها نام من رو فریاد میزدن.

همون نامی که استاد روح شبح خیلی مشتاق بود بدونه.

من گئوم موگوک هستم، پسر کوچکتر از دو پسرِ اهریمن آسمانی.

در حالی که قهرمانها گئوم موگوک رو تشویق میکردن، حریفم، یعنی برنده تورنمنت، اخم غلیظی کرد.

«هوم! وقتی این مسابقه تموم بشه، اسمی که فریاد میزنن متفاوت خواهد بود. فقط به خاطر اینکه کی هستی، باهات مدارا نمیکنم.»

اون زمان، از اینکه من رو انتخاب کرده بود ناراحت بودم.

این یعنی اون من رو حریف راحتتری نسبت به برادرم میدید.

اما وقتی به گذشته نگاه میکنم، دلیل دیگهای هم وجود داشت که اون عوضی من رو انتخاب کرد.

«چطوره همین الان تسلیم بشی؟»

اون عوضی از قبل از پیروزیش مطمئن بود.

و در حقیقت، من این دوئل رو باختم.

دلیلش این نبود که مهارت نداشتم.

به خاطر نقشه پست حریفم بود.

حریفم به آشپز من رشوه داده بود تا توی غذام سم تحلیلبرنده نیرو بریزه که به طور موقت من رو از استفاده از نیروی درونی ناتوان میکرد.

اون یه سم تحلیلبرنده نیروی معمولی نبود.

نوع خاصی بود که موقع استراحت هیچ نشونهای نداشت، اما در شرایط سختی مثل دوئل، نیروی درونی فرد رو پراکنده میکرد.

بعداً فهمیدم.

اون یه سم تحلیلبرنده نیرو به اسم مگس سیاه بود که توسط اتحاد نامتعارف ساخته شده و به طور مخفیانه توی بازار پخش شده بود.

به هر حال، بعد از باختن توی دوئل اون روز، حقیقت رو به پدرم گفتم، اما اون حرف خاصی نزد.

یادمه نگاهی به من انداخت که انگار داشت من رو به خاطر افتادن توی چنین تله ناچیزی سرزنش میکرد.

بعد از اون، من یکی بعد از دیگری دست به حرکات بیملاحظه زدم تا شکست اون روز رو جبران کنم.

دشمن من در اون زمان برادرم یا بقیه نامزدهای جانشینی نبودن.

دشمنهای من، بیصبریِ خودم و غرور زخمیم بودن.

هر بار که چشمام رو میبستم، نگاه پدرم رو به یاد میاوردم که با ترحم بهم نگاه میکرد.

مجموعهای از اشتباهات و شکستها پشت سر هم اومدن و من جلوی پای خودم سنگ انداختم و بیشتر و بیشتر از رقابت جانشینی فاصله گرفتم.

همهچیز از شکست امروز شروع شد.

در حالی که در اون نقطه عطف سرنوشتساز ایستاده بودم، اولین حرفم این بود:

«اسمت چی بود؟»

صدای خنده از بین جمعیت بلند شد و چهره حریفم درهم رفت.

اون احتمالاً فکر میکرد دارم مسخرهش میکنم، اما من واقعاً اسمش رو یادم نمیومد.

«نادیده گرفتن من، گو پیونگ-هو، همون توهین به استادم هست!»

«آه، درسته. گو پیونگ-هو بود.»

گو پیونگ-هو، پنجمین شاگرد از هفت شاگردِ اهریمن تیغه آسمان خونین، گو چئون-پا، یکی از هشت فرمانروای اهریمنی.

اون احتمالاً با استفاده از انواع نقشههای بزدلانه توی تورنمنت اهریمن الهی برنده شده بود، مطمئنم.

«هی، باید درست حرف بزنی. من دارم تو رو نادیده میگیرم، چرا پای استادت رو وسط میکشی؟»

خنده دوباره بین قهرمانها پیچید.

این صدای خنده رزمیکارهای اهریمنیِ همسو با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود که با اهریمن تیغه آسمان خونین میانه خوبی نداشتن.

«ارباب جوان دوم! با دیدن اینکه چطور داری تحریکم میکنی، معلومه به مهارتهات خیلی اعتماد داری.»

حرفهاش رو نادیده گرفتم و به سمت اهریمن آسمانی نگاه کردم که در دوردست روی صندلی افتخار نشسته بود.

حتی توی مکانی با هزاران رزمیکار اهریمنی، اون حضور متمایزی داشت که فریاد میزد: «من اینجام.»

اگه کسی رو که پدرم رو نمیشناخت میاوردید و ازش میخواستید اهریمن آسمانی رو اینجا پیدا کنه، مطمئناً پیداش میکرد.

حضور پدرم مثل دیدن یه دایره سرخرنگ توی یه نقاشی سیاه و سفید بود.

در دو طرف پدرم، هشت فرمانروای اهریمنی نشسته بودن، هشت استادی که نماینده فرقه اصلی بودن.

اونها فقط به خاطر اینکه پدرم کنارشون بود فروتنی میکردن؛ خودشون هم حضور قدرتمندی داشتن.

چشمام با چشمای پدرم تلاقی کرد.

توی نگاهی که به من داشت، افکارش رو خوندم.

چطور میخوای بر این مخمصه غلبه کنی؟

این نگاهی بود که اون زمان هرگز حسش نکرده بودم.

«آه! پدر از قبل میدونست که من به سم تحلیلبرنده نیرو آلوده شدم.»

فکرش رو بکن، اون از همهچیز باخبر بود، حتی در حالی که وانمود میکرد بیتفاوت و از جنگ جانشینی بیاطلاعه.

همون اتفاق گذشته داشت تکرار میشد، اما میتونستم بگم که این یه موقعیت کاملاً متفاوته.

«اون همهچیز رو میدونست؟ در این صورت...»

شکایت کردن بعد از شکست خوردن مثل دفعه قبل، بدترین استراتژیست.

عقب انداختن مسابقه به خاطر سم، یه استراتژی متوسطه.

پیروز شدن حتی بدون نیروی درونی، بهترین استراتژیست.

البته که باید از بهترین استراتژی استفاده میکردم.

من دیگه اون بچه کلهشقِ اون زمان نبودم.

من زندگی خیلی طولانیتری حتی نسبت به پدرم داشتم.

در حقیقت، کسی مثل گو پیونگ-هو چیزی بیشتر از یه حریفِ تکضربهای نیست، حتی اگه بدون نیروی درونی باهاش بجنگم.

با این حال، نمیتونستم مهارتهای واقعیم رو جلوی چشم اینهمه رزمیکار اهریمنی فاش کنم.

دستم رو بالا بردم و توجه همه رو جلب کردم.

بعد، با بلندترین صدایی که میتونستم، گفتم:

«توی این مکان که قهرمانهای فرقهمون جمع شدن، با افتخار اعلام میکنم. من بدون استفاده از نیروی درونی با گو پیونگ-هو روبرو میشم! مطمئنم که حتی بدون استفاده از نیروی درونی هم میتونم برنده بشم!»

بعد از اعلام من، لحظهای سکوت برقرار شد و بعد از اون غرش رعدآسایی بلند شد.

«وااااااااااا!»

در مقابل، چهره گو پیونگ-هو به وضوح درهم رفت.

اون انتظار نداشت که من اینطوری پیش بیام.

اون حتماً داره از کنجکاوی میمیره که بپرسه:

«چطور درباره سم تحلیلبرنده نیرو میدونستی؟ اون سمیست که فقط وقتی مبارزه شروع بشه فعال میشه.»

داری از کنجکاوی میمیری، نه؟

در هر صورت، اگه اون تنها کسی بود که توی این شرایط از نیروی درونی استفاده میکرد، به عنوان یه بزدل شناخته میشد.

گو پیونگ-هو که حسابی دستپاچه شده بود، با صورتی که از خشم مثل لبو سرخ شده بود، فریاد زد:

«اگه ارباب جوان دوم اصرار دارن، پس منم از نیروی درونیم استفاده نمیکنم.»

دقیقاً همونطوری واکنش نشون داد که انتظارش رو داشتم.

چند نفر از نوچههاش براش دست زدن، اما خبری از تشویق و هیاهو نبود.

انتخاب اون باعث شده بود مبارزهای که میتونست یه نبرد هیجانانگیز بین کسی که نیروی درونی داره و کسی که نداره باشه، به یه دعوای خستهکننده بین دو مرد بدون نیروی درونی تبدیل بشه.

حتی میتونستم صدای آههای ناامیدانه رو بشنوم.

گو پیونگ-هو بدجوری هول شده بود و اون سردرگمی، حالا به خشمی تبدیل شده بود که مستقیم من رو هدف میگرفت.

«ارباب جوان دوم! حتی اگه از نیروی درونی استفاده نکنیم، تیغهم چشم نداره، پس بهتره خیلی مراقب باشین.»

بدون اینکه به هشدارش اهمیتی بدم، بدنم رو بررسی کردم.

حس غریبِ داشتن یه بدن جوون تمام وجودم رو پر کرده بود.

شمشیری که اون زمان ازش استفاده میکردم، حالا توی دستم مثل یه اسباببازی سبک بود.

«یعنی این بدن واقعاً همونطور که میخوام حرکت میکنه؟»

گو پیونگ-هو با قدرت تمام تیغهش رو از غلاف بیرون کشید، اما من برعکس اون، شمشیرم رو باز کردم و روی زمین گذاشتم.

اگه از شمشیر استفاده میکردم، احتمال اینکه مهارت واقعیم لو بره بیشتر بود.

دوباره صدای تشویقها بلند شد.

مگه نه اینکه طبیعت پیروان اهریمن این بود که وقتی کسی حریفش رو کاملاً نادیده میگیره و تحقیر میکنه، براش هورا بکشن؟

طبیعتاً خشم گو پیونگ-هو منفجر شد.

«چون از گوشت و خونِ رهبر فرقهای، نمیکشمت، اما یکی از دستات رو ازت میگیرم!»

به محض اینکه حرفش تموم شد، گو پیونگ-هو به سمتم پرید، فاصله رو کم کرد و تیغهش رو به قصد شونهم پایین آورد.

هووووووف!

تا آخرین لحظه به تیغهای که نزدیک میشد خیره شدم و درست قبل از برخورد، بدنم رو چرخوندم و ازش جاخالی دادم.

«خوبه، خیلی خوبه!»

نگرانیم بابت اینکه بدنم طبق ارادهم حرکت میکنه یا نه، بیمورد بود.

بدنم بلافاصله واکنش نشون داد؛ سریعتر و پرانرژیتر از چیزی که انتظار داشتم.

انگار بدنم داشت بهم میگفت...

«فراموش کردی؟ این خودِ تویی، تو دوران جوونی.»

زمانی که حس میکردم میتونم تمام روز رو بدوم، زمانی که حس میکردم مشتهای گرهکردهم میتونن هر چیزی رو خرد کنن.

«تو این سن، قلبم چقدر با قدرت میتپید!»

ناخودآگاه لبخندی روی صورتم نشست.

اونقدر خوشحال بودم که دلم میخواست از ته دل فریاد بزنم.

گو پیونگ-هو با دیدن لبخند من، حتی بیشتر توی جنون مبارزه غرق شد.

«این عوضیِ روانی داره لبخند میزنه؟»

گو پیونگ-هو با چشمهایی که از خون سرخ شده بود، بیمهابا تیغهش رو تاب میداد و نقاط حیاتیم رو هدف میگرفت.

اون از اون آدمهایی بود که حتی ممکنه برای ساطع کردن چیِ تیغه، از نیروی درونیش استفاده کنه، برای همین دیگه کشش ندادم.

در حالی که از تیغهای که مدام سعی داشت دستم رو قطع کنه جاخالی میدادم، به سمت سینهش هجوم بردم.

گو پیونگ-هو نفس نفسزنان سعی کرد دفاع کنه، اما آرنجم از قبل توی شبکه خورشیدیش فرو رفته بود.

تپ!

مثل یه سایه به گو پیونگ-هو که داشت عقب پرت میشد، چسبیدم.

مشتهام پیدرپی بهش ضربه میزدن.

اولین ضربه سریع، بینیش رو خرد کرد و دومین مشت سنگین، دندههاش رو شکوند.

حتی بدون استفاده از نیروی درونی، ما رزمیکارهایی بودیم که از بچگی آموزش دیده بودیم.

ما میتونستیم یه گاو رو با دست خالی بکشیم؛ هیچ راهی نداشت که بدنش بتونه در برابر این ضربات دووم بیاره.

همونجا متوقف نشدم.

وقتی با فریاد روی زمین افتاد، مچ دستش رو قاپیدم.

«با کدوم دستت سم رو دادی؟ با این؟»

در حالی که بازوش رو گرفته بودم، به بالا پریدم و بعد با قدرت پام رو پایین کوبیدم.

بنگ!

با استفاده از نیرویی که از کف پام شروع میشد و توی کل بدنم جریان پیدا میکرد، از زانوم به عنوان نقطه اتکا استفاده کردم و بازوش رو شکوندم.

قرررررررررررررچ!

موج شوکی که مثل یه سونامی پخش شد، مچ، آرنج و شونهش رو کاملاً متلاشی کرد.

«آآآآآآآآآآآآآآآآآآآخ!»

حتی بدون اون فریاد وحشتناک هم همه میتونستن بفهمن چی شده.

با اون بازو و شونهای که برای چرخوندن تیغهش ازشون استفاده میکرد و حالا کاملاً خرد شده بودن، دوران رزمیکاریش به سر اومده بود.

صدای تشویق از همه طرف بلند شد.

«وااااااااااااااا!»

این یه پیروزی ناشیانه نبود، بلکه یه برد قاطع با کلی صحنه نمایش بود که همه رو راضی کرد.

پیروان اهریمنی که طرف اهریمن تیغه آسمان خونین بودن، هو میکردن، اما صدای اعتراضشون لابلای تشویقهای بیپایان گم شد.

اهریمن تیغه آسمان خونین که بین تماشاچیها نشسته بود، موقع خرد شدن شاگردش هیچ واکنشی نشون نداد و فقط نظارهگر اوضاع بود.

وقتی هیجان، تشویقها و نالههای ناشی از درد فروکش کرد، پدرم بالاخره از جاش بلند شد.

اژدهای سرخی که روی ردای تشریفاتیِ سفید و خالص پدرم گلدوزی شده بود، طوری به نظر میرسید که انگار هر لحظه ممکنه به آسمونها عروج کنه.

هشت فرمانروای اهریمنی که همراهش بودن، همگی با هم بلند شدن.

چووووووووووووووک!

مثل موجی که پخش میشه، تکتک پیروان اهریمن توی تالار از جا بلند شدن و به حاکم مطلق ادای احترام کردن.

اهریمن آسمانی، گئوم ووجین.

قویترینِ این دوران.

...فعلاً.

پدرم به من نگاه کرد.

نگاهش اونقدر نافذ بود که انگار میتونست توی بدنم نفوذ کنه.

اون زمان، من از پدرم وحشت داشتم.

فکر نمیکنم هیچوقت تونسته بودم درست به اون نگاه خیره و سنگینش که انگار از بالا به همه نگاه میکرد، چشم بدوزم.

پس چطور میتونستم یه گفتگوی درست و حسابی باهاش داشته باشم؟

در نهایت، تصور من از پدرم بر پایه فرضیات، پیشداوریها و شایعات شکل گرفته بود.

دلم میخواد به خودِ گذشتهم این رو بگم:

وقتی بحث رابطه پیش میاد، فقط برای خودت خیالبافی نکن.

واضح نگاه کن و درست گوش بده.

جواب توی وجود تو نیست.

طرف مقابل درست همونجاست.

من از نگاه پدرم فرار نکردم.

اون حالت چهره مگه چی داشت که اونقدر ترسناک بود؟ اونجا فقط مردی ایستاده بود که سعی میکرد لابلای بیشمار چالش و توطئهای که جایگاهش رو هدف گرفته بودن، اقتدارش رو برای حکومت بر دههزار اهریمن از دست نده.

بیرحمی و سردیِ کلامش فقط نتیجه اون موقعیت بود.

حالا میتونم چیزهایی رو ببینم که اون زمان نمیدیدم.

«خواستهت چیه؟»

صدای بم و سنگین پدرم، حتی بدون اینکه به نیروی درونی آغشته باشه، به گوش همه رسید و این قدرت رو داشت که شنونده رو به لرزه بندازه.

همه با دقت منتظر جواب من بودن.

مخصوصاً هشت فرمانروای اهریمنی که کنارش بودن، گوشبهزنگ بودن تا ببینن چی میگم.

«خواستهم اینه که...»

انتظار نداشتم به این روز برگردم، برای همین از غریزهم پیروی کردم.

«میخوام با شما بیام شکار، پدر.»

شاید این یه درخواست غیرمنتظره بود، چون پدرم از تعجب تکونی خورد.

پیروان اهریمنی که تماشا میکردن هم شروع به پچپچ کردن.

اونها هرگز فکر نمیکردن چنین خواستهای داشته باشم.

احتمالاً انتظار داشتن یه شمشیر گرانبها یا یه کتابچه مخفی هنرهای رزمی بخوام، چون میدونستن خواسته برای جانشین شدن پذیرفته نمیشه.

«شکار با من؟»

«بله. فقط خودمون دوتا. شنیدم شما تو جوونیتون از شکار لذت میبردین، پدر. میخوام از این فرصت استفاده کنم و یاد بگیرم چطور شکار کنم.»

پدرم بعد از اینکه لحظهای در سکوت به من خیره شد، با لحنی کوتاه گفت:

«فردا سپیدهدم راه میافتیم.»

پدرم بعد از زدن حرفش، شروع به قدم زدن کرد و رفت.

اهریمن آسمانیِ سرخپوش، توی اون تصویر سیاه و سفید، تنها قدم میزد و تمام پیروان اهریمن سرشون رو خم کردن.

توی اون مکانی که هزاران نفر جمع شده بودن، حتی صدای نفس کشیدن هم شنیده نمیشد.

فقط بعد از اینکه اهریمن آسمانی و هشت فرمانروای اهریمنی اونجا رو ترک کردن، یه صدای زهرآگین سکوت رو شکست.

«اون احمق. که یه همچین خواسته حقیرانهای داشته باشه...»

برگشتم و گو پیونگ-هو رو دیدم که برادرهای رزمیش داشتن میبردنش، در حالی که دستش بیحس و آویزون بود.

سرم رو خاروندم و بهش گفتم:

«ببخشید. اسمت چی بود؟»

گو پیونگ-هو که تا آخرین لحظه نادیده گرفته شده بود، جیغ کشید:

«آآآآآآآآآآآآآآآآآآآخ! بکشش! برادر ارشد! خواهش میکنم، التماست میکنم، بکشش!»

اما با تموم شدن دوئل، هیچکس جرئت نکرد بهم حمله کنه.

اونها فقط با نگاهی سرد بهم خیره شدن و بعد گو پیونگ-هو رو با خودشون بردن.

«حالا که برگشتم، زندگیهای بیمهابای شما دیگه اونقدرها هم خوش نمیگذره.»

از آسمون ممنون بودم که من رو به مهمترین نقطه عطف زندگیم برگردوند.

و با اینکه سعی کرد بهم خیانت کنه، از استاد روح شبح هم که هنر بزرگ رو کامل کرد، سپاسگزار بودم.

«واقعاً ممنونم.»

به آسمون آبی و درخشان، که به تازگیِ سن و سالِ الانم بود، نگاه کردم و لبخند درخشانی زدم.