چپتر 30: دلیلی که تیغه می‌گرید
چپتر 30: دلیلی که تیغه می‌گرید
سو دهریونگ که با مأموران اجرا رفته بود، دستخالی برگشت.
«یانگ ته از بازداشتشدن خودداری کرد. اون ادعا کرد که ارواح تیغبهدست میتونن توی قلمروی فرقه مسیر جنوبی از خودشون دفاع کنن. سعی کردم به زور بیارمش، اما زیردستهاش مداخله کردن و چارهای جز عقبنشینی نداشتم.»
او بهعنوان شبح صد تیغه، صد زیردست مستقیم داشت.
اگر مقاومت میکرد، بازداشت کردنش کار آسانی نبود.
بازرسها که روحیهشان در بالاترین حد ممکن بود، آشفته شدند.
«این یه بیاحترامی به ماست.»
«باید به زور بازداشتش کنیم، حتی اگه مجبور بشیم تمام مأموران اجرا رو با خودمون ببریم.»
گوک میونگ هیجان بازرسهای جوانتر را آرام کرد و خواستار احتیاط شد.
«باید با دقت با این موضوع برخورد کنید. اگه درگیری با ارواح تیغبهدست رخ بده، مأموران اجرای زیادی مجروح میشن.»
«اما نمیتونیم همینطوری ازش بگذریم، میتونیم؟»
در حالی که بازرسها با هم بحث میکردند، من یک برگه به دستشان دادم.
«بیا، این رو براش بفرست.»
«اوه!»
چیزی که به آنها نشان دادم یک احضاریه بود، اما دلیلی که همه را شوکه کرد، جرمی بود که روی آن نوشته بودم.
خیانت.
«آیا مقاومت در برابر بازداشت، مستوجب اتهام خیانته؟»
حتی گوک میونگ که یک کهنهسرباز بود، از این موضوع خبر نداشت.
«هست. ما مستقیماً توسط رهبر فرقه منصوب شدیم، در حالی که شبح صد تیغه توسط اهریمن تیغه آسمان خونین منصوب شده. دستورات ما نمیتونه با دستورات اهریمن تیغه آسمان خونین در تضاد باشه. در نهایت، این کار اون مثل سرپیچی از فرمان رهبر فرقهست. نیازی نیست حضوری برید. احضاریه رو با یه پیک بفرستید، خودش دواندوان میاد.»
او میآمد.
اگر یک حرکت اشتباه میکرد و جرقه خیانت بر کل ارواح تیغبهدست میافتاد، او به دست نیروهای خودش کشته میشد.
«بله، متوجه شدم.»
سو دهریونگ احضاریه را گرفت و بلافاصله بیرون رفت.
در واقع، کمتر از نیم شیچن پس از تحویل احضاریه، یانگ ته خودش در عمارت دنیای زیرین ظاهر شد.
کلمه «خیانت» عبارتی جادویی بود که میتوانست حتی بدقلقترین حریف را هم مطیع کند.
با این حال، هرچند این کلمه میتوانست او را به اینجا بکشاند، اما نمیتوانست او را وادار به اعتراف کند.
یک ساعت از زمانی که بازرسها بازجوییشان را شروع کرده بودند میگذشت، اما او هنوز از اعتراف به اینکه خواهر کوچکتر جونگ-هوا را به مرگ تهدید کرده، خودداری میکرد.
از آنجایی که انتظار این را داشتم، خودم به اتاق بازجویی رفتم.
یانگ ته روی یک صندلی نشسته بود و نیروی درونیاش سرکوب شده بود.
وقتی وارد شدم، از غافلگیری جا خورد.
هرچقدر هم که هاله شبح صد تیغه تأثیرگذار بود، نمیتوانست با هاله فعلی من پس از از پای درآوردن فرمانده سپاه اهریمنی رقابت کند.
«ارباب جوان دوم.»
«باید من رو ارباب عمارت دنیای زیرین صدا کنی، نه ارباب جوان دوم.»
«بیادبی کردم. ارباب عمارت. توی احضاریه به خیانت اشاره شده بود. معنای این کار چیه؟»
«فکر کردم این تنها راهیه که میتونم ببینمت، رزمیکار یانگ.»
وقتی با لبخند و ملایمت صحبت کردم، یانگ ته هم با ملایمت پاسخ داد.
«بابت مقاومت در برابر بازداشت عذرخواهی میکنم. همونطور که میدونید، وقتی بخشی از یه سازمان هستید، چیزهای زیادی هست که باید مراقبشون باشید. من باید اعتبارم رو پیش زیردستهام حفظ کنم.»
«درک میکنم.»
«این اصلاً موضوعی نبود که بخواد اینطوری بالا بگیره. فقط چیزی بود که بهخاطر بازیهای بچهگونه اتفاق افتاد.»
«تا حدی حقیقت داره.»
مشتاق بودم ببینم رویکردش چیست، پس بهراحتی موافقت کردم و یانگ ته که فکر میکرد راه نفوذی پیدا کرده، شروع به متقاعد کردن من کرد.
«میدونستم که شما آدم منطقیای هستید. میتونیم این موضوع رو دوستانه حل کنیم.»
«چطوری؟»
«ارباب عمارت، این اولین باریه که چنین مسئولیت بزرگی رو به عهده میگیرید، مگه نه؟ در آینده، اداره کردن عمارت دنیای زیرین به کمکهای خارجی زیادی نیاز داره. و هزینهی زیادی هم خواهد داشت.»
او داشت حاشیه میرفت، اما منظورش این بود که به من پیشنهاد رشوه میدهد.
«همین؟ بعدها، وقتی قرار شد جانشین رسمی بشید، کمک ما کاملاً ضروری خواهد بود. بالاخره، در حال حاضر همه دارن پشت سر ارباب جوان اول صف میکشن...»
«خوشحال میشم کمکت رو دریافت کنم. لطفاً، خیلی بهم کمک کن.»
با شنیدن این حرف، چهره یانگ ته بلافاصله روشن شد.
«شما واقعاً آدم بلندنظری هستید. از این به بعد بهخوبی بهتون خدمت میکنم. و بهزودی یه ملاقات خوب ترتیب میدم.»
او نگاهی به من انداخت و دزدکی از جایش بلند شد.
«کجا میری؟»
«مگه صحبتمون تموم نشد؟»
«منظورت این نبود که بعد از آزاد شدن از زندان تندر بهم کمک میکنی؟»
با شنیدن نام زندان تندر، چهره یانگ ته درهم رفت.
«چرا چنین شوخی دلسردکنندهای میکنید؟»
به او نگاه کردم و هاله سردی را از خود نشان دادم.
«این به نظرت شبیه شوخیه؟ موضوع سر جرم تهدید به قتل خانوادهی یکی از بازرسهای عمارت دنیای زیرینه.»
«من به وضوح گفتم که هرگز چنین تهدیدی نکردم.»
«شهادت تو اهمیتی نداره. شهادت بازرسی که تهدید شده، قبلاً پذیرفته شده.»
«منظورتون از این حرف چیه؟»
«فرقه اصلی این قانون رو داره. شهادت رزمیکارهای عمارت دنیای زیرین بر هر شهادت متناقض دیگهای اولویت داره. این مادهای هست که برای محافظت از اقتدار بازرسهای عمارت دنیای زیرین که قوانین رو اجرا میکنن، ایجاد شده. احتمالاً نمیدونستی. من هم خودم بهتازگی از این قانون باخبر شدم. همهی اینها بهخاطر آدمهایی مثل توئه. کم نیستن کسایی که فکر میکنن اگه فقط لجبازی کنن، همهچیز درست میشه.»
یانگ ته که دستپاچه شده بود، زبانش بند آمد.
او هرگز نمیتوانست تصور کند وقتی برای اولین بار به اینجا آمد، چنین وضعیتی پیش بیاید.
علاوه بر آن، ضربه نهایی هم وارد شد.
«داوطلبانه اعتراف کن تا مجازاتت رو به ده سال کاهش بدم. اگه انکارش کنی، بیست سال میشه. هیچ مذاکرهی دیگهای هم در کار نیست.»
«چ-چی؟ ده سال؟»
یانگ ته چنان شوکه شده بود که حتی به لکنت افتاد.
«انتخاب کن.»
«دیوونه شدی؟»
ذات سرکوبشدهی یانگ ته بیرون زد و لحنش تند شد.
«اگه لازم باشه، با کمال میل دیوونه میشم. به نظر میرسه برخورد با آدمهایی مثل تو با یه ذهن سالم دشوار باشه. حالا، بهت نیملحظه فرصت میدم تا فکر کنی.»
در نهایت، خویشتنداری یانگ ته از هم پاشید.
او با چشمانی برافروخته صحبت کرد.
«مسخرهبازی درنیار. ده سال که جای خود، من قصد ندارم حتی یه روز رو هم توی زندان تندر بگذرونم.»
دیگر صحبت کردن ارزشی نداشت، پس از جایم بلند شدم.
«دادگاه ظرف چند روز آینده برگزار میشه.»
«به حکمِ کی؟»
«به حکمِ من. تو هم با حکمِ خودت زندگی میکنی، مگه نه؟»
در حالی که رویم را برمیگرداندم، کلمات مستأصل او مرا متوقف کرد.
«صبر کن! ارباب جوان دوم! ارباب عمارت! آخه چرا دارید این کار رو میکنید؟»
«میپرسی چون نمیدونی؟ پسرت به یه دوست حمله کرده و نزدیک بود اون رو بکشه. این فقط یه دعوای ساده نبود که منجر به جراحت بشه؛ اون سالها هر روز شکنجهش میکرد. با این حال، والدینش برای سرپوش گذاشتن روی حادثه، خانوادهی یه بازرس رو به مرگ تهدید کردن. و تو میپرسی چرا دارم این کار رو میکنم؟»
«مگه ما مثل یه نگهبان انباریم؟ نباید حداقل با یه مافوق با احترام رفتار کنی؟ تا الان، اینجور چیزا نادیده گرفته میشدن، مگه نه؟»
حرف غمانگیزی بود و در عین حال، ترسناک.
همچنین حرفی بود که شد نیروی محرکهم برای حرکت به جلو.
«دیگه نه.»
«اگه بهم دست بزنی، فرمانروای اهریمنی بیتفاوت نمیشینه.»
«میشینه. اون وقتی فرمانده سپاه اهریمنی رو از دم تیغ گذروندم بیتفاوت نشست، پس تو چی داری که خاصت میکنه؟»
بالاخره یانگ ته از کوره در رفت.
اون به این نتیجه اشتباه رسیده بود که چون سعی کرده مهربون باشه، توی این دردسر افتاده.
بنگ!
یانگ ته در حالی که دستش رو روی میز میکوبید، از لای دندونای کلید شدهش گفت:
«خوب گوش کن، ارباب عمارت دنیای زیرین! من مردیام که رفیقای زیادی دارم، کسایی که باهاشون همقسم مرگ و زندگیام!»
«بهت قول میدم، هیچکس برات قدم پیش نمیذاره. کی واقعاً از آدم لایقی مثل تو خوشش میاد که بخواد جونش رو برات به خطر بندازه؟»
آخرین حرف رو به سمت اون مرد لرزان پرتاب کردم.
«چرا؟ چرا سعی نمیکنی خانواده من رو هم به مرگ تهدید کنی؟»
یانگ ته برافروخته بود، اما جرئت نکرد کلمهای به زبون بیاره.
در حالی که تماشاش میکردم که چطور دندوناش رو روی هم فشار میده و خشمش رو فرو میخوره، ناگهان فکری به ذهنم خطور کرد.
شاید سقوط ما به خاطر هوا موگی نبود.
انضباط تا جایی فروپاشیده بود که یه شبح صد تیغه ساده میتونست بازرس عمارت دنیای زیرین و حتی من رو تهدید کنه.
«با پای خودت اعتراف کن.»
این رو با آرامش گفتم و اتاق رو ترک کردم.
بعد از بسته شدن در، فقط صدای کوبیده شدن مشت روی میزی شنیده میشد که هیچ گناهی نداشت.
همون روز، اهریمن تیغه آسمان خونین به دیدنم اومد.
اون توی حیاط جلویی اقامتگاهم بود؛ در حالی که تیغه بزرگش رو جلوی خودش توی زمین فرو کرده بود، نشسته بود و شراب میخورد.
«خوش اومدی، ارباب جوان دوم. یا شاید الان باید ارباب عمارت دنیای زیرین صدات کنم؟»
«هر جور مایلید صدام کنید.»
«من با ارباب جوان دوم راحتترم، پس همینطوری صدات میکنم.»
«هر طور میلتونه.»
«بیا و یه جام بزن.»
مطیعانه روبروش نشستم.
اون ازم دعوت کرد که باهاش بنوشم، اما برام شرابی نریخت.
«مطمئنم بهت هشدار داده بودم. اینکه زیاد دیدن من برات خوب نیست.»
«ارشد، همیشه شمایید که به دیدن من میاید.»
اهریمن تیغه آسمان خونین برای لحظهای بهم خیره شد و بعد ناگهان بحث گذشته رو پیش کشید.
«اخیراً لحظهای بود که حس جدیدی نسبت بهت پیدا کردم. وقتی توی تورنمنت برنده شدی و آرزوت رو به رهبر فرقه گفتی، توی دلم فریاد زدم: "آره، خودشه. یه آدم باهوش چنین آرزویی میکنه."»
«حتی به نظر خودم هم آرزوی نسبتاً خوبی بود.»
«آره، از همون روز شروع شد.»
اهریمن تیغه آسمان خونین جامش رو سر کشید و دوباره پرش کرد.
هنوز به من جامی تعارف نکرده بود.
اون دوباره برای خودش شراب ریخت.
اهریمن تیغه آسمان خونین به تیغه بهشتکش که پشت سرش توی زمین فرو رفته بود، طوری تکیه داد که انگار یه دیواره.
اندازه عظیم اون تیغه بزرگ در مقایسه با جثه نحیف اون، واقعاً هیبتانگیز بود.
«اون واقعاً تیغه باشکوهیه.»
«از این تیغه نمیترسی؟»
«چرا باید بترسم؟»
«چون تو باعث میشی تیغهم گریه کنه.»
از نگاه نافذ اهریمن تیغه آسمان خونین فرار نکردم.
«چطور ممکنه تقصیر من باشه که تیغه گریه میکنه؟»
«پس به چه دلیلی گریه میکنه؟»
«از سر سوگواری گریه میکنه.»
«برای چی؟»
«شاگردتون توی تورنمنت با سم تحلیلبرنده انرژی مسمومم کرد، و اون یکی شاگردتون اومد پیشم و به زیردستم توهین کرد. برادر کوچیکترتون از سپاه اهریمنی برای منافع شخصی خودش استفاده کرد و زیردستتون بازرس عمارت دنیای زیرین رو به مرگ تهدید کرد. تیغه گریه میکنه چون از دیدن اینکه اطرافیان اربابش در حد و اندازه شخصیت اون نیستن، سوگواره.»
گوشههای لب اهریمن تیغه آسمان خونین به سمت بالا کشیده شد.
«زبون چربی داری.»
«من فقط حقیقت رو میگم و همین باعث میشه سخنور به نظر بیام.»
«اشتباه میکنی.»
«لطفاً روشنم کنید.»
«اول اینکه گفتی اطرافیانم در حد و اندازه شخصیت من نیستن، اما اینطور نیست. اونا دقیقاً با شخصیت من جور در میان. من مردیام که فقط همینقدر ارزش دارم.»
همونطور که انتظار میرفت، این پیرمرد رو نباید دستکم گرفت.
کسایی که غرور زیادی دارن یا تشنه افتخار هستن، در واقع معامله باهاشون راحتتره.
«و اگه دقیق بخوایم بگیم، این تقصیر اونا نیست. تقصیر توئه.»
«تقصیر من؟»
«وقتی اژدهایی به آسمون صعود میکنه، ناچاره که با خودش طوفان بیاره.»
«اژدها کیه؟»
«کی جز تو؟ مگه آدمای من نیستن که دارن توی اون طوفان جارو میشن؟»
«کدوم صعود؟ این فقط یه ماهی کوچیکه که داره توی آب گلآلود آشوب به پا میکنه.»
«ماهی کوچیک تبدیل به مار میشه و مار تبدیل به اژدها.»
دوباره، اهریمن تیغه آسمان خونین جامش رو سر کشید.
هنوز هم تنهایی مینوشید.
«لعنتی! همه چی خوبه، اما چرا باید آدمای من باشن که جارو میشن؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین با آهی جامش رو زمین گذاشت و مستقیماً هدفش از این ملاقات رو بیان کرد.
«شبح صد تیغه رو که زندانی شده آزاد کن. به خاطر تو، این روزا روحیه فرقه مسیر جنوبی ما به کف رسیده.»
«اگه تحقیقات بیگناهیش رو ثابت کنه، آزاد میشه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین شروع کرد به ساطع کردن انرژی اهریمنیش.
چون قبلاً شدتش رو حس کرده بودم، فهمیدم چرا پدرم گفته بود که من هنوز نمیتونم از پس اهریمن تیغه آسمان خونین بربیام.
هنرهای رزمی یه فرمانروای اهریمنی واقعاً در سطح دیگهای بود.
«بذار یه نصیحتی بهت بکنم.»
«نکنید.»
«چی؟»
چهره اهریمن تیغه آسمان خونین برای لحظهای در هم رفت، اما من با آرامش ادامه دادم.
«اگه اومدید که درخواستی بکنید، پس فقط درخواستتون رو بگید. هم درخواست نکنید و هم نصیحت بدید. جوونای این دوره زمونه از چنین آدمایی خوششون نمیاد.»
این موقعیتی بود که اون میتونست از خشم منفجر بشه، اما فلفل نبین چه ریزه، بشکن ببین چه تیزه؛ این پیرمرد واقعاً کارکشته بود.
اون در عوض، انرژی اهریمنیای رو که ساطع میکرد، عقب کشید.
«حق با توئه. این روزا کم پیدا میشه کسی که اینقدر رک حرف بزنه.»
«باید مراقب باشید. آب راکد محکوم به گندیدنه.»
«کی دلش میخواد راکد بشه؟ وقتی توی چیزی غرق میشی، بهش وابسته میشی و فرصت جاری شدن رو از دست میدی.»
«اما این به این معنی نیست که باید خودمون رو توی آب گندیده غرق کنیم، مگه نه؟ از این فرصت استفاده کنید و بذارید آب گندیده راهش رو بکشه و بره. اون مردی نیست که ارزش محافظت داشته باشه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین جامی رو که دستش بود سر کشید.
بعد از اینکه اون رو توی یه جرعه تموم کرد، جام رو به سمت من گرفت.
«یه جام از شرابم رو قبول میکنی؟»
این اولین باری بود که از وقتی با هم نشسته بودیم، بهم جامی تعارف میکرد.
مطیعانه جام رو پذیرفتم.
همونطور که شراب میریخت، اهریمن تیغه آسمان خونین گفت:
«خیلی خب، میذارم آب گندیده راهش رو بکشه و بره.»
«واقعاً که خردمندانه رفتار کردید.»
درست لحظهای که میخواستم جامم رو سر بکشم، اهریمن تیغه آسمان خونین جمله معناداری رو پرتاب کرد.
«در عوض، از این به بعد، تو آبِ من میشی، ارباب جوان دوم.»