چپتر 300: امروز، همهچیز را فراموش می‌کنیم.
چپتر 300: امروز، همهچیز را فراموش می‌کنیم.
تا حالا توی زندگی در دنیای رزمی، چنین تجربهای داشتی؟
اینکه رهبر جوان فرقه اهریمنی درست کنارت باشه، ارباب لشکر فرقه پشت سرش، شاخه شمشیر اهریمنی که به عنوان بهترینِ فرقه شناخته میشن پشت سر اونا، و بعد هم پیروان اهریمنیِ لشکر.
تا حالا شده در حالی که چنین گروهی رو رهبری میکنی، قدم بزنی؟
جو یانگ احساس میکرد داره خواب میبینه.
بیدلیل احساس غرور و لذت میکرد.
بعد، ناگهان ترس برش داشت.
هر کدوم از این آدمها به تنهایی میتونستن بین رزمیکارهای معمولی غوغا به پا کنن.
جو یانگ که ترسیده بود، نگاهی به گئوم موگوک انداخت که کنارش راه میرفت.
چه اون زمان که برای اولین بار برای قرض گرفتن پول اومده بود و چه حالا که هویتش به عنوان رهبر جوان فرقه فاش شده بود، همون آدم سابق بود.
متکبرانه رفتار نمیکرد و ترس به دل کسی نمینداخت.
چطور یه آدم میتونست اینطوری باشه؟
اما با این حال، جرئت نمیکرد سر صحبت رو باهاش باز کنه.
اون موقع که میتونستن راحت با هم حرف بزنن، بهتر بود.
اون موقع که گئوم موگوک یه بدهکار بود، بهتر بود.
در حالی که داشت با این فکرهای احمقانه خودش رو سرگرم میکرد، به عمارت جوک-په رسیدن.
جو یانگ صداش رو پایین آورد و مخفیانه گفت: «میگم در رو باز کنن.»
هنوز حرفش تموم نشده بود که...
تراااخ!
یکی از اعضای شاخه شمشیر اهریمنی جلو اومد و دروازه رو درهم شکست و پیروان اهریمنی مثل سیل وارد شدن.
شمشیرزنها از همه طرف بیرون ریختن، اما از ترس در جا خشکشون زد.
اعضای شاخه شمشیر اهریمنی انرژی اهریمنیشون رو آزاد کردن و هویت خودشون رو نشون دادن.
«اگه نمیخواید بمیرید، همهتون برید.»
درست وقتی که شمشیرزنها به هم نگاه میکردن و تردید داشتن، اون عضو شاخه شمشیر اهریمنی که بهشون هشدار داده بود، شمشیرش رو تاب داد.
جریانی از چی شمشیر از بین شمشیرزنها رد شد و یه پاگودای سنگی رو که جلوی باغ گلِ پشت سرشون بود، دو نیم کرد.
اون یه پاگودای سنگی، جون همه رو نجات داد.
در حالی که اونا با عجله به سمت خروجی فرار میکردن، پیروان اهریمنی با لگد به پشتشون میزدن و همهشون رو بیرون میکردن.
اونا سرشون رو گرفتن و پا به فرار گذاشتن.
اعضای شاخه شمشیر اهریمنی توقفناپذیر بودن.
وقتی دروازه دوم رو هم شکستن و وارد شدن، بارانی از سلاحهای پنهان از روی پشتبامهای اطراف باریدن گرفت.
پیروان اهریمنی که در صف اول بودن، با حرکات نرم شمشیر، سلاحهای پنهان رو منحرف کردن.
«از این لحظه به بعد، اگه حتی یه سلاح پنهان دیگه پرتاب کنید، میمیرید.»
کسانی که از روی پشتبامها سلاح پرتاب میکردن، سر جاشون خشک شدن.
تازه اون موقع بود که تایید کردن حریفشون پیروان اهریمنی هستن.
گئوم موگوک در حالی که رد میشد، گفت: «احمقها، باید نگاه کنید دارید به سمت کی پرتاب میکنید.»
و پیروان اهریمنی پشت سرش حرکت کردن.
کسانی که سلاحهای پنهان رو پرتاب کرده بودن، در جهت مخالف فرار کردن.
جو یانگ که تماشاگر بود، از این صحنه غریب مبهوت شده بود.
میدونست که پیروان اهریمنی آدمهای ترسناکی هستن، اما نمیدونست تا این حد.
هر بار که از اینجا رد میشد، چقدر میترسید.
حالا دژِ جوک-په برای پیروان اهریمنی مثل یه مسیر پیادهروی بود.
پشت دروازه بعدی، حدود ده رزمیکار راه رو بسته بودن.
اونا استادان حملات مشترک بودن که جوک-په خیلی بهشون افتخار میکرد.
جو یانگ یادش اومد که اون یه بار چیزی گفته بود که معلوم نبود ناله است یا پز دادن؛ اینکه ماهانه صدها یانگ براش هزینه دارن.
جوک-په کسی بود که برای محافظت از جون خودش با پولی که از خون بقیه بیرون کشیده بود، از هیچ هزینهای دریغ نمیکرد.
وقتی اونا آرایش شمشیر گرفتن و باهاشون روبرو شدن، اعضای شاخه شمشیر اهریمنی دستهجمعی جلو رفتن.
«میخواید بهتون نشون بدیم یه حمله مشترک واقعی چطوریه؟»
نیازی نبود شاخه شمشیر اهریمنی برای ترسوندن اونا آرایش شمشیر بگیره.
اون گروهی که به هم چسبیده بودن، به هر طرف پراکنده شدن.
جو یانگ با دیدن این صحنه سرش رو تکون داد.
«آخه واسه چی ماهانه صدها یانگ خرج میکرد؟»
البته، درک میکرد.
میتونست وحشتِ ناشی از هجوم اعضای شاخه شمشیر اهریمنی به عنوان مهاجم رو تصور کنه.
به نظر میرسید که دارن بیپروا بقیه رو میترسونن و جلو میرن، اما پیروان اهریمنی کاملاً منظم بودن.
ظاهرش طوری بود که انگار فقط دارن راه میرن، اما محیط اطرافشون رو به دقت زیر نظر داشتن و وقتی یه نفر حرکت میکرد، نفر دیگه جای اون رو پر میکرد و آرایششون رو حفظ میکردن.
آرایش و واکنش اونا بسته به زمین و حریف تغییر میکرد.
این یه حرکت ماهرانه بود که از تمرینات طولانیمدت نشأت میگرفت.
سه مردی که جلوی دروازه نهایی ایستاده بودن، استادانی بودن که به نظر میرسید نه صدها، بلکه هزاران یانگ هزینه دارن.
«ما سه شبح جیانگشی هستیم. کی جرئت کرده...!»
در اون لحظه، اولین نفر از اون سه شبح، ارباب لشکر هو گیونگ رو شناخت.
«شما چرا...؟»
با دیدن این صحنه، هو گیونگ علامت «هیس» داد و بعد با حالتی که میگفت «الان وقت دخالت شما نیست»، سرش رو تکون داد. همون حرکت به تنهایی یه هشدار کافی بود.
«ممنون که میذارید بریم.»
این وضعیتی بود که حتی اگه صد تا شبح هم بودن، چه برسه به سه تا، نمیتونستن از پسش بربیان.
اون سه شبح هم که از زنده موندنشون ممنون بودن، اونجا رو ترک کردن.
و به این ترتیب، بدون ریختن حتی یه قطره خون، به اعماق حیاط داخلی رسیدن.
آخرین دروازه باز بود و جوک-په توی حیاط منتظر بود.
او با آرامترین چهرهای که میتونست به خودش بگیره، تعظیم کرد.
«به شما عالیجنابان درود میفرستم.»
دلیل اینکه جوک-په فرار نکرده بود، این بود که موقعیت رو اشتباه متوجه شده بود.
فکر میکرد بعد از خلاص شدن از شر اون پیروان اهریمنیِ قلابی، حالا واقعیها از راه رسیدن.
با توجه به اینکه جو یانگ همراهشون بود، طبیعی بود که اینطور فکر کنه.
«اگه از قبل خبر داده بودید، چنین اشتباهی پیش نمیومد. زیردستان من بیادبی بزرگی مرتکب شدن. معذرت میخوام.»
جوک-په با دقت به بازدیدکنندهها نگاه کرد.
تایید کرد که ارباب لشکر هو گیونگ اومده.
همچنین تایید کرد که رئیس شاخه شمشیر اهریمنی حضور نداره.
دفعه قبل که از جونگ-آک خواسته بود به این موضوع رسیدگی کنه، به نظر میرسید که اون از ارباب لشکر استفاده میکنه.
در واقع، انگار برای ماجرای امروز از ارباب لشکر استفاده کرده بود.
«داره همه پولها رو برای خودش برمیداره!»
جوک-په وضعیت فعلی رو کمی عجیب میدید.
هو گیونگی که او میشناخت، کسی نبود که رشوه قبول کنه.
چرا این مرد به اینجا اومده بود؟
جوک-په نگاهی به جو یانگ انداخت.
او رو فرستاده بود، با این امید پنهانی که همراه اونا بمیره.
«جونسخته. خیلی خب، فقط تا حد مرگ کار کن.»
جوک-په با چشماش پرسید که قضیه چیه. جو یانگ چی میتونست بگه؟ او فقط سرش رو برگردوند تا باهاش چشم تو چشم نشه.
درست همون موقع، گئوم موگوک یه سکه به سمت جوک-په گرفت.
«بیا، بگیرش.»
«این چیه؟»
«سود پوله.»
در اون لحظه، دل جوک-په هری ریخت.
یاد اون دو تا سکهای افتاد که روی جسد آدمهاش گذاشته شده بود و حس شومی تمام وجودش رو گرفت.
«گفتم بگیرش.»
لحظهای که جوک-په ناخودآگاه سکه رو گرفت...
وووووش.
تراااخ!
دستش با ضربِ اون سکه سنگین به زمین کوبیده شد.
«آاااااااخ!»
فریاد کشید، اما هیچکس به کمکش نیومد.
«حالا، یکی دیگه هم هست. این رو هم بگیر.»
جوک-په با چهرهای دردآلود به گئوم موگوک نگاه کرد.
«چرا، چرا دارید این کار رو میکنید؟»
«چرا؟ پول قرض گرفتی، پس داری سودش رو پس میدی.»
«من نیازی ندارم بگیرمش.»
«شنیدم حتی یه عمارت لذت هم داری؟ برای نگهداریش باید سود پول جمع کنی، مگه نه؟»
«لطفاً من رو ببخشید! رحم کنید!»
اما این چیزی نبود که فقط چون خودش نمیخواست، بتونه ردش کنه.
نیرویی نادیدنی دست دیگهاش رو به زور باز کرد.
وووووووش!
تراااخ!
در نهایت، اون یکی دستش هم خرد شد.
حالتش روی زمین، در حالی که کف دستهاش رو به بالا بود، طوری به نظر میرسید که انگار داره به آسمان سجده میکنه.
او که تمام عمرش درد رو نشناخته بود، از شدت درد قشقرق به پا کرده بود.
جو یانگ میتونست بفهمه.
دلیل اینکه گئوم موگوک جوک-په رو در جا نکشت و مجبورش کرد سکهها رو اینطوری بگیره، این بود که بهش نشون بده.
تا بهش نشون بده که داستانهای فردیِ نهفته در سودی که او از این به بعد قراره دریافت کنه، تا این حد سنگینه.
جو یانگ با حالتی که نشون میداد متوجه شده، سرش رو پایین انداخت.
بعد، گئوم موگوک ضربه آرومی با کف دستش زد.
پق!
سر جوک-په متلاشی شد و در دم جان باخت.
این پایان زندگیای بود که فقط برای پول سپری شده بود؛ زندگیای که صرفِ به نابودی کشوندنِ بیشمار آدمهای دیگه شده بود.
او پول خیلی زیادی درآورده بود، اما مرگش تنها بود و هیچچیزی از خودش باقی نذاشت.
گئوم موگوک دستور داد تمام زیردستان عمارت سکه روان رو احضار کنن.
بعد از اینکه همهشون رو به صف کرد، جو یانگ رو معرفی کرد.
«از این به بعد، ارباب عمارت سکه روان، جو یانگِ اینجاست. هر کسی شکایتی داره، همین الان بره. میذارم زنده برید.»
از بین کسانی که جمع شده بودن، چند نفری که با جو یانگ رابطه بدی داشتن، اونجا رو ترک کردن.
کسانی هم که میخواستن این کار رو ول کنن و این رو یه فرصت میدیدن، همراه اونا رفتن.
و به این ترتیب، کسانی که میخواستن برن، رفتن.
گئوم موگوک به کسانی که باقی مونده بودن، هشدار محکمی داد.
«از این به بعد، به حرفهای ارباب جدیدتون خوب گوش بدید.»
«بله!»
به همین سادگی، یکشبه، ارباب عمارت سکه روان عوض شد.
هو گیونگ در دلش تحت تاثیر اقدامات قاطعانه گئوم موگوک قرار گرفته بود.
اینها کارهایی نبود که فقط با داشتن هنرهای رزمی سطح بالا بشه انجام داد.
اینها اقداماتی بود که فقط از کسی برمیاومد که دقیقاً میدونست داره چیکار میکنه و قدم بعدیاش چیه.
«خب پس، بیاید امروز همگی با هم یه نوشیدنی بخوریم.»
امروز برای هو گیونگ هم روز خوب و شادی بود.
اما نمیتونست نگرانیاش رو پنهان کنه.
«هسته اصلی بخش جیانگشیِ فرقه اصلیمون امروز همگی اینجان. نباید حداقل بخشی از نیروها رو برگردونیم؟»
«نگرانی اتحاد نامتعارف بخواد حرکتی بزنه؟»
«یه اطلاعیه جداگونه براشون فرستادم، واسه همین بعید میدونم... ولی خب، این اولین باره.»
او از زمان انتصابش، احتمالاً هر روز را با نگرانی از حرکات اتحاد نامتعارف سپری کرده بود، پس طبیعی بود که در چنین موقعیتی عصبی و حساس باشد.
«لازم نیست نگران باشی. اتحاد نامتعارف دیگه اون اتحاد سابق نیست.»
اعتمادبهنفس گئوم موگوک از اعتمادی که به بی سا-این داشت سرچشمه میگرفت.
چون بی سا-این از آن آدمهایی بود که اگر این خبر را میشنید، به جای باز کردن درِ اسلحهخانه، با مردانش به سمت یک میخانه هجوم میبرد.
و به این ترتیب، بساط یک ضیافت بزرگ در میدان تمرین برپا شد.
تمام شرابهای نابی که جوک-په جمعآوری کرده بود بیرون آورده شد و انواع و اقسام غذاهایی که از مسافرخانهها و میخانههای مشهور بازار خریده بودند، سفره را پر کرد.
آنها تقریباً هیچوقت سابقه نداشت که اینطور دور هم جمع شوند و بنوشند.
بهخصوص، این اولین باری بود که پیروان اهریمنیِ بخش جیانگشی و اعضای شاخه شمشیر اهریمنی با هم بُر میخوردند.
وقتی جام همه پر شد، گئوم موگوک جامش را بالا گرفت و فریاد زد:
«خیلهخب، امروز بیاید همهچیز رو توی دنیا فراموش کنیم و تا جایی که میتونیم بنوشیم!»
همه با اشتیاق نوشیدند.
نگاه اعضای شاخه شمشیر اهریمنی به گئوم موگوک بهشدت مثبت بود؛ هم بهخاطر دلداریای که کمی قبل به آنها داده بود و هم بهخاطر مهارت رزمیاش که همه را مبهوت کرده بود.
گئوم موگوک خیلی راحت با آنها قاطی شد.
او برایشان داستانهایی از فرقه اصلی و حکایتهایی از شهریاران اهریمنی تعریف کرد.
چشمان آنها بهخصوص موقع شنیدن داستانهای سپاه اهریمنی، که شاخه شمشیر اهریمنی آنها را رقیب خود میدانست، برق میزد.
فقط همین بود؟ از دشت مرکزی گرفته تا سرزمینهای بیرونی، گئوم موگوک با تجربیات گسترده و شوخطبعی منحصربهفردش، پیروان اهریمنی را چنان مجذوب داستانهایش کرد که گذر زمان را از یاد بردند.
در این میان، جو یانگ کنار گئوم موگوک نشسته بود و یک قدم هم از جایش تکان نمیخورد.
حتی وقتی دستشویی داشت هم نمیرفت.
با خودش فکر میکرد اگر وقتی نیست، کس دیگری آنجا بنشیند چه؟ یا اگر مجبور شود بین پیروان اهریمنی بنشیند چه؟ ترجیح میداد خودش را خیس کند! او با تمام وجود از صندلیاش کنار گئوم موگوک دفاع میکرد.
گئوم موگوک بعد از مدتی گپ زدن و خوشگذرانی با پیروان اهریمنی، سراغ هو گیونگ رفت که تنهایی و در سکوت مینوشید.
وقتی جو یانگ را که سعی داشت دنبالش برود جا گذاشت، جو یانگ قیافهای به خودش گرفت که انگار در جهنم تنها مانده است.
«بازی کردن با بچهها خستهکنندهست.»
وقتی هو گیونگ به حرف او خندید، گئوم موگوک هم خندهای کرد و ادامه داد:
«من از نظر سنی از همه اینجا کوچکترم، اونوقت دارم این حرفها رو میزنم، نه؟»
«فقط با گوش دادن به حرفات، به نظر میرسید پیرترین آدم اینجایی. آخه کی وقت کردی این همه تجربه کسب کنی؟»
«فقط چیزاییه که اینور و اونور شنیدم و یاد گرفتم.»
هر دو مرد جامهایشان را خالی کردند.
هو گیونگ برای گئوم موگوک شراب ریخت و پرسید:
«اما چطور یادت مونده بود که در گذشته چه اتفاقی برای من افتاده؟»
«ارباب لشکر، لحظهای که دیدمت، اون روز توی تالار ضیافت رو به یاد آوردم. حرفات تاثیرگذار بود و چهرهت هنوز هم مثل همون موقعست.»
«چی میگی؟ من خیلی پیرتر شدم.»
این بار گئوم موگوک جام او را پر کرد.
«باید برات سخت باشه که سعی میکنی به همهچیز با این دقت رسیدگی کنی.»
«شخصیتم اینطوریه، چیکار میتونم بکنم؟ اگه کارها رو همینطوری رها کنم، خوابم نمیبره.»
حتماً غمی در دل داشت که مخصوص مردانِ پایبند به اصول است.
سختیِ منحصربهفردِ کسی که کارها را برای خیر و صلاح همه انجام میدهد، اما فقط مورد انتقاد دیگران قرار میگیرد.
چطور ممکن بود دلش نخواهد راحت زندگی کند؟
گئوم موگوک در حالی که جامش را خالی میکرد، گفت:
«گاهی اوقات، اگه برای مدت طولانی سختی بکشی، اون سختی تبدیل به قدرتت نمیشه؟»
این حسی بود که او قبل از بازگشتش، زمانی که در حال جمعآوری پیشنیازهای هنر بزرگ بود، تجربه کرده بود.
در ابتدا، همهچیز خیلی سخت و طاقتفرسا بود.
آن زمان، او با این امید به خواب میرفت: فردا بهتر خواهد شد.
اما با گذشت زمان، طور دیگری فکر کرد.
فردا هم سخت خواهد بود.
چون دارم سعی میکنم از سختی فرار کنم، برام سختتر میشه.
فردا سخت خواهد بود و پسفردا هم همینطور.
فقط من نیستم که دارم دستوپا میزنم؛ همه همینطورن.
بعد از گذشت سالهای بیشتر، او متوجه شد.
در نهایت، همان سختیها بود که باعث شده بود او بیشترین رشد را داشته باشد.
سختی، دشمنی خستهکننده و در عین حال تنها دوستش بود.
«واسه همینه که تو قوی به نظر میرسی، ارباب لشکر.»
هو گیونگ با نگاه کردن به چشمان عمیق گئوم موگوک، که با سن و سالش همخوانی نداشت، حس کرد که او هم سختیهای زیادی کشیده است.
بله، او حتماً برای مبارزه بر سر جانشینی و تبدیل شدن به رهبر جوان فرقه، از انواع و اقسام بلاها عبور کرده بود.
«قوی بمون، رهبر جوان فرقه!»
«بیا هر دومون قوی بمونیم!»
و به این ترتیب، آن دو تا دیروقت درباره امور بخش جیانگشی با هم صحبت کردند. گئوم موگوک در سکوت به تمام حرفهای او گوش داد.
***
او جو یانگ را در حیاط پشتی پیدا کرد.
او که از پیروان اهریمنی دوری کرده بود، تنهایی جلوی یک آتش نشسته بود.
«داری چیکار میکنی؟»
«آه، فقط همینجا نشستم.»
گئوم موگوک کنارش نشست.
«همه خوب مینوشن.»
«چون هنوز اهریمن مست رو ندیدی.»
اهریمن مست، آن پیروان اهریمنی که بدون خستگی مینوشند، همهشان متعلق به دنیای دیگری هستند.
اما فکر میکنم دلم برای این آدمِ روبروم تنگ بشه.
او کسی است که حتی در آن دنیای دیگر هم از همه دورتر است.
«بازم میتونم ببینمتون، رهبر جوان فرقه؟»
«خودم هم نمیدونم. ممکنه زیاد همدیگه رو ببینیم، یا ممکنه تا وقت مرگ دیگه چشممون به هم نیفته.»
«من با پشتکار کار میکنم، پس اگه به جیانگشی اومدید، حتماً بهم سر بزنید. گزارشهای مربوط به کار رو هم بدون هیچ کوتاهیای براتون میفرستم.»
«جو یانگ.»
«بله.»
چه بهخاطر نور آتش بود و چه بهخاطر اضطراب، صورت جو یانگ سرخ شده بود.
«یه روزی، یه بحران از راه میرسه. اون بحران وسوسهت میکنه و میگه: "آه، مگه آدم چند بار زندگی میکنه؟" جو یانگ، گناهان تو همین الانش هم زیاده، پس اگه حماقتی ازت سر بزنه، نمیتونم ببخشمت. واسه همین، وقتی اون وسوسه سراغت اومد، بیا سراغ من.»
«منظورتون اینه که بیام به مقر اصلی فرقه اهریمنی؟»
«آره، فقط بیا دم درِ اصلی و سراغ من رو بگیر.»
جو یانگ برای لحظهای آن صحنه را تصور کرد.
خودش، دم درِ اصلی مقر فرقه اهریمنی ایستاده و میگوید: «اومدم رهبر جوان فرقه رو ببینم.»
بعد پیروان اهریمنیِ دم در میپرسند: «تو دیگه کی هستی؟»
نه، چون او مهمان رهبر جوان فرقه است، لابد میپرسند: «شما کی باشید؟» و او جواب میدهد: «من یه رباخوار از سرزمین دورافتاده جیانگشی هستم.»
آه، واقعاً دلم نمیخواد ادامه ماجرا رو تصور کنم.
«باید با چنگ و دندون کار کنم تا هیچ دلیلی واسه دیدن شما نداشته باشم.»
گئوم موگوک همصدا با شوخی جو یانگ خندید.
رهبر جوان فرقهای که اینطور میخندد.
«بیا، این هدیه آخره.»
گئوم موگوک دو یانگ به او داد.
جو یانگ با احترام پول را پذیرفت.
این همان دو سکهای بود که از زمان ملاقات با گئوم موگوک مدام دریافت میکرد.
این آخرین بار است.
جو یانگ در حالی که سکهها را محکم در مشت گرفته بود، پرسید:
«چرا با من که فقط یه رباخوار ناچیزم، اینقدر خوب رفتار میکنید؟»
«این رو زیاد میشنوم.»
گئوم موگوک در حالی که به آتش خیره شده بود، گفت:
«فکر کنم مدلِ آدمبودنم اینطوریه.»
جو یانگ به سرعت از جایش بلند شد و تعظیم عمیقی به گئوم موگوک کرد.
«من هیچوقت لطفی رو که با دادن یه زندگی جدید بهم کردید، فراموش نمیکنم. نمیدونم کرم ابریشمم، کرم خاکیام یا لارو، اما هر چی که باشم، حتماً سعی میکنم یه بار بالهام رو باز کنم.»
گئوم موگوک در سکوت به جرقههایی که از آتش به هوا میپریدند و میرقصیدند، خیره شد.
***
دو روز بعد، گئوم موگوک با هو گیونگ و بقیه پیروان اهریمنی بخش جیانگشی خداحافظی کرد.
«دارید به فرقه اصلی برمیگردید؟»
«اگه بیشتر بمونم، فقط مزاحم کارتون میشم.»
وقتی هو گیونگ چیزی نگفت، گئوم موگوک شوخی کرد:
«انگار واقعاً همینطور فکر میکنی.»
«چون شما کسی نیستید که من بتونم بهش دستور بدم.»
دو مرد به هم نگاه کردند و خندیدند.
«بهزودی فرقه اصلی درباره ارباب جدید شاخه شمشیر اهریمنی تصمیم میگیره.»
«حدس میزنم باید یه نبرد سخت دیگه رو پشت سر بذارم.»
روزی میرسه که سختیِ تو تبدیل به قدرتت میشه.
گئوم موگوک حرفهایی را که آن روز زده بود، با نگاهش منتقل کرد.
تا زمانی که هو گیونگ اینجا بود، نیازی به نگرانی بابت بخش جیانگشی نبود.
با این کار، بازرسی بخش جیانگشی به پایان رسید.
***
بعد از خداحافظی با بخش جیانگشی، مکانی که گئوم موگوک به آنجا رفت، خانه سورچی، پیون جونگ بود.
«دنبال یه سورچی ماهر میگردم.»
پیون جونگ تازه از عمارت سکه روان خبردار شده بود که دیگر نیازی نیست بدهیاش را بپردازد.
آنها گفته بودند هر پولی که فراتر از اصل بدهی پرداخت کرده، بعد از محاسبه سودِ منصفانه، به او برگردانده میشود.
با شنیدن این خبر باورنکردنی، او و همسرش همدیگر را در آغوش گرفتند و زارزار گریه کردند.
فرزندانشان هم که نمیدانستند چه اتفاقی افتاده، پابهپای آنها گریه کردند.
پیون جونگ با چشمانی ورمکرده، میتوانست حدس بزند.
نمیدانست چطور این اتفاق افتاده، اما مردی که روبرویش ایستاده بود، همان کسی بود که این کار را انجام داده بود.
پیون جونگ سرش را خم کرد و قدردانی عمیق قلبیاش را ابراز کرد.
«کجا باید ببرمتون؟»
سپس نوبت به خطرناکترین مقصد در تاریخ سورچیگریِ پیون جونگ رسید.
«مقر اصلی فرقه الهی اهریمن آسمانی.»
اولین باری که از او خواسته شده بود به بخش جیانگشیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی برود، قلب پیون جونگ هری ریخته بود.
اما حالا، دیگر نمیترسید.
در عوض، لبخند درخشانی زد و با چیزی که در آن بهترین بود، جبران کرد.
«شما رو به سلامت به مقصد میرسونم.»