چپتر 301: فقط برای آن که مقدر شده است
چپتر 301: فقط برای آن که مقدر شده است
سفر با پیون جونگ بینهایت لذتبخش بود.
توی کالسکهای که اون با مهارت میروند، هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو تمرین میکردم و برای غذا خوردن در میخانههای خوب توقف میکردیم.
درست مثل مسیر رفت، هر وقت به منظرهای تماشایی میرسیدیم، کالسکه رو نگه میداشتیم تا از دیدنش لذت ببریم.
شاهد تشکیل رنگینکمانی بر فراز یک آبشار بودیم و در حالی که جامی از شراب مینوشیدیم، از زبان او درباره زندگیِ یک کالسکهچی شنیدم.
به محض رسیدن به روستای خاندان اهریمنی، کرایه مسیر برگشت رو هم بهش پرداخت کردم.
«اینجا رزمیکارهای اهریمنیِ خشن زیادی هستن، برای همین سوار کردن مسافر توی مسیر برگشت برات خطرناکه. این پول برای خودت نیست، برای اینه که برای بچههات لباسهای نو بخری، پس لطفاً صمیمیت من رو رد نکن.»
به نظر میرسید پیون جونگ حرفهای زیادی برای گفتن داره، اما فقط به یک جمله بسنده کرد.
«مشتاقانه منتظر روزی میمونم که بتونم دوباره بهتون خدمت کنم.»
احتمالاً دیگه این مرد رو نمیدیدم، اما کسی از پیوندهای انسانی خبر نداره.
شاید یه روز، خودم رو سوار بر کالسکهی پیون جونگی ببینم که موهاش سفید شده.
«سفر برگشت خوبی داشته باشی.»
بعد از بدرقه کردن پیون جونگ، وارد روستای خاندان اهریمنی شدم.
«آه، این عالیه! این بو!»
بوی منحصربهفرد روستای خاندان اهریمنی به استقبالم اومد.
بالاخره باورم شد که به خونه برگشتم.
«رهبر جوان فرقه!»
کسی از دور من رو دید و دواندوان سمتم اومد.
اون جو چون-به از میخانه می روان بود.
اونقدر با شور و حال میدوید که نگران شدم نکنه زمین بخوره.
«میخانهدار، حالت خوب بوده؟»
«کی برگشتید؟»
«همین الان رسیدم. اینکه اولین نفر شما رو میبینم، میخانهدار، فکر کنم امروز روز خیلی خوبی باشه.»
«اوه خدای من، لطفاً این حرف رو نزنید! من کی باشم که لایق شنیدن چنین حرفهایی باشم؟»
هرچند با دستهاش حرفم رو رد میکرد، اما لبخند پهنی روی صورتش نشست.
دیدن جو چون-به باعث شد واقعاً حس کنم که برگشتم.
اون در حال رفتن به میخانه می روان بود و چرخدستیِ پر از مواد اولیه رو میکشید.
«مواد اولیه رو خودت میخری؟»
«البته. من شخصاً مواد تازه رو یکییکی انتخاب میکنم. حالا، بیاید بریم.»
درست وقتی جو چون-به خواست چرخدستی رو هل بده، ازش خواستم روی اون بشینه.
«بیا بشینیم و با هم بریم.»
من جلوی چرخدستی کنار جو چون-به نشستم.
جو چون-به پلکی زد و پرسید: «اگه هر دوتامون بشینیم، پس کی چرخ رو میکشه؟»
«ما با قلبهامون میکشیمش.»
جو چون-به که فکر میکرد دارم شوخی میکنم، خندید و گفت: «من براتون هلش میدم. برای اولین بار سوار چرخدستیِ من بشید!»
لحظهای که خواست پیاده بشه، چرخدستی خودش شروع به حرکت کرد.
«ای وای! داره خودش حرکت میکنه!»
البته که این من بودم که با استفاده از نیروی دورجنبی چرخدستی رو حرکت میدادم.
جو چون-به که شگفتزده شده بود، با تحسین فریاد زد.
«من از وقتی جوون بودم توی میخانه کار کردم و همه جور چیزی رو تجربه کردم، اما این یکی اولین باره.»
«در واقع، برای من هم اولین باره.»
«رهبر جوان فرقه، درسته که نیروی درونی باارزشتون رو صرف چنین چیزی کنید؟»
«این نیروی درونی باارزش همیشه صرفِ آشغالها میشه. در واقع، این باارزشترین استفادهایه که میشه ازش کرد.»
جو چون-به نگاهی به من انداخت و گفت: «اگه من یه رزمیکار بودم، حتماً به شما خدمت میکردم، رهبر جوان فرقه.»
«من رد میکردم.»
به جو چون-به که منقبض شده بود و نگران بود نکنه حرف اشتباهی زده باشه، با لبخند گفتم: «اونوقت دیگه میخانه می روان وجود نداشت، مگه نه؟ من حتی بدون میخانهدار هم زیردستهای زیادی دارم.»
لبخند عمیقی روی لبهای جو چون-به نقش بست.
و به این ترتیب، به میخانه می روان رسیدیم.
به طبقه دوم و صندلی همیشگیم که همیشه اونجا مینوشیدم، رفتم.
«هنوز اینجا رو خالی نگه میداری؟»
«بله، اینجا جایی برای شماست، رهبر جوان فرقه، و برای مهمانهای ویژه.»
«این برات ضرر نیست، میخانهدار؟»
«تمام زندگیِ من تلاشی بوده برای فرار از چنین ضررهایی. حالا دیگه باید یه کم اینطوری خوش بگذرونم.»
جو چون-به با محبت به امضاهای شهریاران اهریمنی که روی دیوار حک شده بود، نگاه کرد.
من هم نگاهی انداختم و جا خوردم.
«پدرم هم یکی از خودش به جا گذاشته!»
«ایشون حدود یه ماه بعد از اینکه شما فرقه رو ترک کردید، اومدن، رهبر جوان فرقه.»
«تنها اومد؟»
«بله، دو بار اومدن و هر دو بار هم تنها بودن.»
پدرم رو تصور کردم که اینجا تنها نشسته و مینوشه.
به جا گذاشتن امضاش اونجا نباید کار راحتی برای اون بوده باشه.
چطور میتونم با این کارش عاشقش نباشم؟ پدرم واقعاً پدرمه.
«نوشیدنی میل دارید؟»
«اول باید به پدرم سلام بدم. بعداً سر میزنم.»
«پس بعداً میبینمتون.»
قدمهایم تندتر شد وقتی میخانه می روان رو ترک کردم.
بعد از دیدن امضای پدرم، حتی بیشتر از قبل دلم میخواست ببینمش.
* * *
جلوی تالار اهریمن آسمانی، سرپرست محافظها، جوک-یئون، منتظر بود.
به نظر میرسید خبر بازگشت من از قبل پخش شده.
او سریع من رو از سر تا پا برانداز کرد تا ببینه زخمی شدم یا نه.
«خیالم راحت شد که به سلامت برگشتید.»
اون حتماً از اینکه محافظها رو مرخص کرده بودم و تنها به بخش جیانگشی رفته بودم عصبانی بود، اما چشمهاش نشوندهنده آرامش از بازگشتِ صحیح و سالم من بود.
«باید به این عادت کنی. راه درازی در پیشه.»
«مهم نیست چی بگید، عادت کردن به این موضوع کار راحتی نیست.»
حق با اون بود.
اگه من میمردم، اونها باید تمام مسئولیت رو به عهده میگرفتن.
در حالی که جوک-یئون میخواست رویش رو برگردونه، پرسیدم: «چشمت چطوره؟»
«خوبه.»
«بذار ببینم.»
این بار، بدون هیچ بحثی مطیعانه چشمبندش رو برداشت.
انرژی سرخ توی چشمش رو بررسی کردم؛ به نظر میرسید توی تمریناتش پیشرفت کرده.
«وقتی از این مانع بگذری، وارد مرحلهای میشی که دردش کمتر میشه.»
کف دستم رو روی چشم جوک-یئون گذاشتم و نیروی درونی ملایمی رو بهش تزریق کردم.
«من اولین کسی هستم که میفهمم تسلط شما بر هنرهای رزمی تغییر کرده، رهبر جوان فرقه.»
«حس متفاوتی داره؟»
«بله، با آخرین باری که من رو معاینه کردید، فرق میکنه.»
چشم اون میتونست تغییرات ظریفی رو درک کنه که حتی خود من هم حسشون نمیکردم.
«تو اصلاً کی تمرین میکنی؟»
«شاید تنبل به نظر بیام، اما به طرز غافلگیرکنندهای کوشا هستم. تمام طول مسیر رو توی کالسکه تمرین کردم.»
هرچند این رو گفتم، اما فکر نمیکردم این تغییر از تمرین دادن هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی توی کالسکه اومده باشه.
ممکنه وقتی با پیون جونگ غروب خورشید رو تماشا میکردم تغییر کرده باشه؟ ممکنه وقتی سکهای رو توی دست جو یانگ گذاشتم تغییر کرده باشه؟ ممکنه وقتی به مشکلات ارباب لشکر، هو گیونگ، گوش میدادم تغییر کرده باشه؟
من هنوز به این باور دارم.
فقط وقتی زندگیِ آدم عوض بشه و خودِ آدم تغییر کنه، هنر رزمیش هم میتونه تغییر کنه.
* * *
بالاخره، پدری که اینقدر مشتاق دیدنش بودم، اون دورها نشسته بود.
با اطمینان در مسیر خون قدم برداشتم و تا پای تخت رایزن اعظم رفتم.
پدرم بدون هیچ تغییری، در حال محافظت از فرقه اصلی بود.
«برگشتم. در غیاب من حالتون خوب بوده؟»
با احترام به پدرم تعظیم کردم.
هر وقت از سفری برمیگردم، همیشه اول سراغ پدرم میرم.
بارها این کار رو انجام دادم و همون سلام رو عرض کردم، اما حس میکنم هر بار، احساسم متفاوته، قلبم متفاوته.
با هر بار ملاقات، علاقهم بیشتر میشه و از دیدن پدرم خوشحالتر میشم.
«هر بار که میری، با دستهای خونی برمیگردی.»
در هونان و در جیانگشی.
جایی برای عذر و بهانه نبود.
«مگه نه اینه که به خودتون رفتم، پدر؟»
پوزخندی گوشه لب پدرم نشست.
چقدر دلم برای اون پوزخند تنگ شده بود.
پدرم هم خیلی تغییر کرده بود.
اون قبلاً کسی بود که فقط از روی تخت رایزن اعظم به پایین نگاه میکرد.
«بیا بریم قدم بزنیم.»
این روزها، اون از قدم زدن با من اینطوری لذت میبره.
به دنبال پدرم از تالار اهریمن آسمانی خارج شدم.
با هم در مسیر کوچکی که در باغ پشتی ساخته شده بود، قدم زدیم.
«من با یه کالسکهچی خوب آشنا شدم و میخانههای ماهر زیادی رو شناختم. توی غیرمنتظرهترین جاها، گوهرهای پنهانی پیدا کردم. بعداً شما رو به همه اونها میبرم.»
از آدمهایی که به دستم کشته شده بودن حرفی نزدم.
اون به هر حال گزارشی از عمارت فلکسای درباره اتفاقاتی که افتاده بود، دریافت میکرد.
چیزهایی که میخواستم به پدرم بگم، اینجور چیزها بود.
اینکه جاهای دیدنی کجا هستن، کجا میشه یه میخانه با فضای خوب پیدا کرد.
اینکه مردم چطور زندگی میکنن.
درست همونطور که پدرم از صندلی رایزن اعظم پایین اومده بود تا به این باغ پشتی بیاد، حالا من هم میخواستم با اون به سرزمین میانه برم.
«میدونی این روزها "قرض یاما" چقدر بهره میگیره؟ اونا دیوونهان.»
درباره قرض یاما بهش گفتم و همچنین حرفهایی رو که با جنگجوهای شاخه شمشیر اهریمنی داشتم، باهاش در میون گذاشتم.
«اگه خودت شخصاً یه هدیه برای شاخه شمشیر اهریمنی بفرستی، روحیهشون خیلی بالا میره.»
«این کار رو میکنم.»
از اونجایی که پدرم خیلی راحت قبول کرد، نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و شوخی کردم.
«این تبعیض دیگه خیلی زیاده.»
«چه تبعیضی؟»
«رفتارت با من به عنوان ارباب جوان دوم و رهبر جوان فرقه خیلی فرق میکنه.»
«باید هم فرق کنه. اینطوری میفهمی جایگاهت چقدر باارزشه. چرا؟ میخوای مثل قبل باهات رفتار کنم؟»
«همون موقعی که نزدیک بود این صورت خوشتیپ با تکنیکهای انگشتت سوراخ بشه؟ نه، ممنون!»
خیلی خوشحال بودم که داشتم به سمت رابطه جدیدی با پدرم پیش میرفتم.
پدرم لحظهای ایستاد و به دوردستها، به کوه آسمان بزرگ خیره شد.
و چیزی که بیشتر از همه میخواستم بهش بگم این بود:
«دفعه بعد، بیا با هم برای تفریح بریم بیرون.»
«اگه من حرکت کنم، دنیای رزمی به لرزه درمیاد.»
«بذار بلرزه. دیگه از تالار اهریمن آسمانی محافظت نکن و حالا... برو و از زندگی خودت محافظت کن، پدر.»
برای لحظهای، حس کردم شونههای پدرم تکون خورد.
نمیخوام بازگشت پدرم به دنیای رزمی یه جنگ باشه.
میخوام بازگشتش یه سفر لذتبخش باشه.
«این رو میگم چون میخوام با تو خوش بگذرونم، پدر.»
پدرم فقط در سکوت به کوه آسمان بزرگ در دوردست خیره شد.
آره، چرا پدرم نباید دلش بخواد بیرون بره؟ هیچکس جز کسی که روی اون صندلی نشسته، نمیتونه فشاری رو که با خودش میاره درک کنه.
«شنیدم اهریمن مشت حالا یه دختر داره.»
«منم غافلگیر شدم. فکر نمیکردم اون استاد چنین تصمیمی بگیره.»
«تو دخالتی نداشتی؟»
«من دوست دارم توی هر چیزی سرک بکشم، اما این بار نه. این مسئله بین والدین و فرزنده. چطور جرئت میکردم دخالت کنم؟»
«غیرمنتظره بود.»
پدرم تنها کسی نبود که غافلگیر شده بود.
«اون جوری به نظر میرسه که انگار اگه توی دنیا تنها هم رها بشه، باز هم خوب زندگی میکنه، اما حتماً تنها بوده. تو چی فکر میکنی؟ دلت میخواد یه دختر داشته باشی، پدر؟»
برای یک بار هم که شده، پدرم با میل سرش رو تکون داد.
«اگه به جای من یه دختر داشتی چی؟»
پدرم این بار با قاطعیت بیشتری سرش رو تکون داد.
«این دیگه خیلی بیانصافیه!»
حس خوبی داشت که بعد از مدتها جلوی پدرم شوخی میکردم.
«دنبال من بیا.»
پدرم من رو به اعماق باغ پشتی تالار اهریمن آسمانی برد.
از انواع موانعی که ورود افراد غریبه رو ممنوع میکرد گذشتیم و از میان مجموعهای از آرایشهای مخفی عبور کردیم تا اینکه مقصدمون رو دیدم.
اونجا جایی بود که قبلاً هرگز نرفته بودم و وقتی کتیبه روی سردر رو خوندم، شوکه شدم.
خزانه اهریمن آسمانی.
او من رو به خزانه فرقه الهی اهریمن آسمانی آورده بود.
«آه! این اولین بارمه که میام اینجا.»
دنبال پدرم وارد شدم.
سلاحهای بیشماری میدرخشیدن و اکسیرها و گیاهان روحی فضا رو با انواع رایحهها پر کرده بودن و وسوسهام میکردن.
همچنین جواهرات درخشان بیشماری مثل مرواریدهای شبتاب و مهرههای ضد سم اونجا بود.
به عنوان یه رزمیکار، چشمهای من طبیعتاً اول به سمت سلاحها و اکسیرها کشیده شد.
شمشیرها، تیغهها و نیزهها که جای خود، اما تبر، چرخ، داس، خطکش، بادبزن، قلممو، سوزن... واقعاً هر نوع سلاح الهی اونجا به نمایش گذاشته شده بود.
هر کدومشون یه سلاح الهی بودن که اگه توی دنیای رزمی ظاهر میشدن، طوفانی از خون به پا میکردن.
این تمام ماجرا نبود.
اکسیرها هم چنان کیفیتی داشتن که جینسینگهای برفی هزارساله حتی به حساب نمیاومدن.
اکسیرها و گیاهان روحی درجهیک، مثل جینسینگ برفی دههزارساله، ذخیره شده و بر اساس ویژگیهای یین و یانگ طبقهبندی شده بودن.
همچنین اکسیرهایی وجود داشت که جداگانه نگهداری میشدن.
در مجموع هشت تا بودن.
«اینهایی که اینجا میبینی، اکسیرهایی هستن که اگه جنگ بشه، بلافاصله بین شهریاران اهریمنی توزیع میشن.»
نه تنها این، بلکه سموم و سلاحهای پنهانی هم برای استفاده در جنگ وجود داشت.
سلاحهای پنهان، سلاحهای ممنوعهای بودن که در دنیای رزمی قدغن شده بودن و سموم هم برای کشتار جمعی بودن که میتونستن صدها، حتی هزاران نفر رو در آنِ واحد از پا دربیارن.
بطریهایی از سمهای مرگبار بیشکلِ گرونقیمت اونجا بود و فقط دیدن اینکه چقدر سم آماده شده، لرزه به تنم میانداخت.
وقتی جنگ شروع بشه، این سموم مستقیماً به دست پادشاه سم میرسن، مگه نه؟
و آیا همهاش همین بود؟ در یک گوشه، زرههای محافظ روی هم انباشته شده بودن.
اینطوری که روی هم ریخته شده بودن، شبیه رداهای رزمی ارزونقیمت توی بازار به نظر میرسیدن، اما هر کدومشون یه زره محافظ بود که توی دنیای رزمی به سختی پیدا میشد.
اینها هم اگه جنگ میشد، بین شهریاران اهریمنی و روسای هر سازمان توزیع میشدن.
پدرم بیوقفه داشت برای جنگ آماده میشد.
پدر، من بیشتر از هر کسی برات احترام قائلم، اما جنگ نباید اتفاق بیفته.
پدرم میدونه که من چنین حسی دارم.
با این حال، داره اینها رو به من نشون میده تا متقاعدم کنه.
که این راهیه که من و تو باید بریم.
بعد، پدرم حرف غیرمنتظرهای زد.
«یکی از بین اینها رو انتخاب کن.»
جمله بعدیاش واقعاً چیزی بود که انتظارش رو نداشتم.
«این هدیه منه به رهبر جوان فرقه.»
چون یه هدیه غیرمنتظره بود، احساساتم حتی بیشتر برانگیخته شد.
بعد از اینکه رهبر جوان فرقه شدم، بارها و بارها من رو به این نام صدا کرده بودن، اما تازه الان بود که حس میکردم واقعاً یه رهبر جوان فرقه هستم.
«واقعاً میتونم هر چیزی رو از اینجا انتخاب کنم؟»
«وقتی اهریمن آسمانی بشی، به هر حال همهاش مال تو میشه. اما فعلاً، فقط یکی.»
انتخاب یکی از بین این گنجینههای بیقیمت، واقعاً هیجانانگیز بود.
کدوم یکی از اینها بیشتر به دردم میخورد؟
از کنار سلاحها و اکسیرها گذشتم و به بخش دیگهای رفتم.
«کجا میری؟ اونجا دیگه اکسیری نیست.»
پدرم طبیعتاً فرض کرده بود که من از بین اکسیرها انتخاب میکنم.
از اونجایی که من همین حالا هم شمشیر اهریمن سیاه رو داشتم که فقط یه پله پایینتر از شمشیر اهریمن آسمانی بود، نیازی به سلاح دیگهای نداشتم.
«به یه دلیلی، چون اونها رو اول بهم نشون دادی، حس میکنم شاید اون طرف چیز بهتری باشه.»
به راه رفتن ادامه دادم و به اشیاء توی خزانه نگاه کردم.
واقعاً همه جور چیزی اونجا بود.
یه تشکچه بود که انرژی یین رو تقویت میکرد، یه عودسوز که انرژی یانگ رو بالا میبرد.
یه آدمک آهنی بود که با دستگاههای مکانیکی هنرهای رزمی اجرا میکرد و مجسمه یه زیباروی در حال رقص.
هنرهای رزمی اون آدمک آهنی به نظر یه هنر الهی بیهمتا میاومد و رقص اون مجسمه هم انگار یه هنر حرکت بینظیر رو به نمایش میگذاشت.
اما من از کنارشون گذشتم.
انواع چیزهای قیمتی، باشکوه و عجیب اونجا بود، اما هیچکدوم دلم رو نلرزوند.
درست وقتی که میخواستم برگردم، چیزی چشمم رو گرفت.
یه تکه آهن مربعیشکل به اندازه کف دست بود.
«این چیه؟»
«بهش میگن ظرف اسرارآمیز.»
اگه اسمش "ظرف" بود، یعنی باید یه جعبه میبود، اما من هیچ دری روی اون نمیدیدم.
«به چه دردی میخوره؟»
«نمیدونم.»
وقتی به پدرم نگاه کردم، با چهرهای که واقعاً نشون میداد چیزی نمیدونه، سرش رو تکون داد.
«این وسیلهایه که از مدتها پیش توی فرقه دستبهدست شده. معلوم نیست چیه یا چطور استفاده میشه. تنها چیزی که نسلبهنسل منتقل شده اینه که فقط برای کسی باز میشه که باهاش پیوند سرنوشت داشته باشه.»
«برای تو چی، پدر؟»
پدرم سرش رو تکون داد.
«برای من هم چیزی جز یه تکه آهن نبود.»
فقط برای کسی باز میشه که باهاش پیوند سرنوشت داشته باشه.
نکنه این کششی که الان حس میکنم، همون پیوند سرنوشته؟
میخواستم این رو انتخاب کنم.
بیشتر از هر وسیله دیگهای، این تکه آهن بیرنگورو چشمم رو گرفته بود.
با اینکه خوب میدونستم احتمال اینکه من اون فرد برگزیده نباشم زیاده، اما این حس که میخوام بین تمام این گنجینهها، این رو انتخاب کنم... تردیدم زیاد طول نکشید.
«من این رو برمیدارم.»