چپتر 302: حالا وقتشه که قویتر بشیم
چپتر 302: حالا وقتشه که قویتر بشیم
«جدی میگی؟»
این تکسوال پدرم معنای عمیقتری داشت: «واقعاً برای انجام چنین انتخاب نامطمئنی جدی هستی؟»
نه تنها ممکن بود هیچ پیوند مقدری با اون نداشته باشم، بلکه حتی اگر هم داشتم، ممکن بود چیزی کاملاً بیاستفاده ازش بیرون بیاد.
«اگه پیوندی باهاش نداشته باشم... ازش برای کوبیدن به سر دشمن استفاده میکنم. یا فقط ذوبش میکنم و باهاش یه شمشیر میسازم. همین و بس.»
«خب، در هر صورت، انتخاب با خودته.»
«تا الان چیزی جز کمال بهت نشون ندادم، پس این رو انتخاب میکنم تا نشون بدم منم گاهی ممکنه اشتباه کنم.»
بهآرامی دستم رو به سمت ظرف اسرارآمیز دراز کردم.
لحظهای که با احتیاط لمسش کردم.
«آه!»
با آه عمیق من، پدرم پرسید:
«چی شده؟»
«وقتی این رو برداشتم، قرار بود یه جور حس هیجانانگیز بهم دست بده، یا یه طنین عمیق و مرموز بشنوم که فقط خودم متوجهش بشم...»
آه دیگهای کشیدم و اضافه کردم:
«اصلاً هیچی حس نمیکنم.»
پدرم سرش رو تکون داد.
«انتخاب خودت بود. بین اون جینسینگهای برفی دههزارساله اونجا، یه شیشه هم بود که چند قطره روغن عصاره سنگ شفاف توش داشت.»
«نه، واقعاً؟ لطفاً بگو داری شوخی میکنی!»
به سمتی که اکسیرها بودن دویدم.
واقعاً یه شیشه روغن عصاره سنگ شفاف بین اکسیرها و گیاهان روحی جا خوش کرده بود.
انگار داشت میگفت: «من رو ندیدی؟ این درخشش شیریرنگ و تابان رو؟»
«باید زودتر بهم میگفتی!»
«چرا باید وقتی تمام تلاشم رو میکنم تا مخفیش کنم، بهت بگم؟»
عمداً چهرهای دردمند به خودم گرفتم و از پدرم پرسیدم:
«مطمئناً چیز دیگهای نیست، مگه نه؟»
پدرم کاملاً از اذیت کردن من لذت میبرد.
«اینجا خزانه فرقه اصلیه، فکر میکنی فقط همینه؟ یه میوه برفی یخبندان غایی هم هست.»
رفتم کنار پدرم و با صدای آروم گفتم:
«بذار پسش بدم.»
«غیرممکنه!»
درسته، اگه پسش میگرفت که دیگه پدر من نبود.
«از هیچکدوم اینها استفاده نکن، بذار همینطور بمونن! حتماً تا وقتی که من رهبر فرقه بشم نگهشون دار! پدر!»
به نظرم شگفتانگیز بود که پدرم تمام اینها رو تو انبار نگه داشته بود.
آیا پدرم طمع نداشت؟ حتماً داشت اونها رو جمع میکرد تا در یه لحظه سرنوشتساز ازشون استفاده کنه، نه الان.
همونطور که انتظار میرفت، پدرم داشت نقشهای بزرگ میکشید.
به ظرف اسرارآمیز نگاه کردم و گفتم:
«تو، تو از روغن عصاره سنگ شفاف هم باارزشتری!»
فقط داشتم جلوی پدرم نمایش بازی میکردم، اما غریزهام هنوز به سمت این ظرف اسرارآمیز کشیده میشد.
اون حس پشیمونی که آدم بعد از یه انتخاب اشتباه پیدا میکنه رو نداشتم.
این حس که حتی اگه یه فرصت دیگه هم بهم میدادن باز هم ظرف اسرارآمیز رو انتخاب میکردم، فقط یه لجبازی احمقانه برای انکار یه تصمیم بد نبود.
این توده آهن کدر هنوز هم بهشدت من رو به سمت خودش میکشید.
پدرم هم فرقی با من نداشت.
در ظاهر، چهرهاش جوری بود که انگار میگفت «حقت بود که اینقدر سرسری انتخاب کردی»، اما از طرف دیگه، انگار داشت با انتظار نگاه میکرد.
انگار کنجکاو بود ببینه آیا من میتونم رازی رو که خودش نتونسته بود، حل کنم یا نه.
«وقتی وقتش برسه باز میشه. میگه: "اوه، ای برگزیده، خوب انتخابی کردی! وقتی من رو با اون روغن عصاره سنگ شفاف ناچیز مقایسه کردی، غرورم جریحهدار شد!" یه چیزی شبیه این میگه.»
«آره، آدم باید حداقل با همینقدر امید زندگی کنه.»
یک بار دیگه فریاد زدم «اوه، ای برگزیده!» و ظرف اسرارآمیز رو توی ردام گذاشتم.
آه، چرا این لعنتی اینقدر سنگینه!
همراه پدرم خزانه اهریمن آسمانی رو ترک کردم.
در حالی که از همون راهی که اومده بودیم برمیگشتیم، با هم حرف زدیم.
در حقیقت، من امروز هدیهای بسیار بزرگتر از ظرف اسرارآمیز دریافت کرده بودم.
این حقیقت که پدرم بهم یه هدیه به مناسبت موفقیتم داده بود.
اون بزرگترین هدیه بین تمام هدیهها بود.
«حالا میخوای چیکار کنی؟»
«باید تمرین کنم. وقتی از تمرین خسته شدم، با شهریاران اهریمنی بازی میکنم. حتی اگه بپرسی باز هم داری بازی میکنی، باز هم بازی میکنم. حتی اگه بپرسی خسته نشدی، باز هم بازی میکنم.»
به چهره پدرم نگاه کردم و با احتیاط پرسیدم:
«موقع بازی باید تو رو هم صدا کنم؟»
پدرم پوزخندی زد، اما بهم نگفت که صداش نکنم.
«پدر. اونچه که زودتر درباره اینکه میخوام با هم بریم بازی کنیم گفتم، فقط حرف خالی نبود. بیا بهزودی با هم بریم بازی کنیم. اگه استراتژیست اعظم ساما میونگ مخالفت کرد، نصفشب مخفیانه فرار میکنیم. فقط با استفاده از تکنیک پرواز اهریمن آسمانی و گام تندرو میزنیم به چاک.»
در نهایت، پدرم نگفت «بیا این کار رو بکنیم.»
«پس، من دیگه مرخص میشم. بابت هدیه خیلی ممنونم.»
مؤدبانه تعظیم کردم و خواستم برگردم که پدرم صحبت کرد.
«بیا بهزودی یه دست "گو" بازی کنیم.»
لبخند درخشانی زدم و گفتم:
«از این به بعد باید خیلی حواست رو جمع کنی. استراتژیست من شروع کرده به یاد گرفتن گو.»
***
وقتی از تالار اهریمن آسمانی بیرون اومدم، محافظان روز به رهبری جوک-یئون به صف شدن و پشت سرم راه افتادن.
این یه سلام بیصدا و نشونهای از خوشحالیشون بود.
«همهتون سخت تمرین کردید.»
فقط از روی هالهای که ازشون ساطع میشد و طرز راه رفتنشون میتونستم نتیجه تمریناتشون رو بفهمم.
به نظر میرسید تمرینات خونینی رو پشت سر گذاشتن.
آره، بیاین همهمون قویتر بشیم.
چون حالا وقتشه که همهمون قویتر بشیم.
از اونجا مستقیم رفتم تا اهریمن تیغه آسمان خونین رو پیدا کنم.
«ارشد!»
مثل همیشه با شادابی به سمتش دویدم، اما بعد در جا خشکم زد.
صحنه ناآشنایی جلوی چشمم ظاهر شد.
توی حیاط یه باغچه گل درست شده بود و اهریمن تیغه آسمان خونین با تیغه بهشتکش بزرگش، با دقت داشت شاخههای یه درخت گل رو هرس میکرد.
«اوه خدای من! فکر کردم دارم میام به فرقه مسیر جنوبی، اما انگار رسیدم به خاندان شمشیر آسمان شمالی. خیلی وقت بود ندیده بودمت، فرمانروای شمشیر. چرا تو این مدت اینقدر زشت شدی؟»
«مزخرف گفتن بسه. برو اونجا یکم آب بپاش.»
«چشم.»
به نظر میرسید این اواخر با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو خوب کنار اومده و از اون یاد گرفته چطور گل پرورش بده.
فقط از روی ظاهرش، این فعالیت اصلاً بهش نمیاومد، اما من میدونستم.
عمل رسیدگی به یه باغچه گل، با اهریمن تیغه که عاشق کتاب بود، خیلی جور درمیاومد.
لطافتی در وجود اهریمن تیغه هست که پشت اون ظاهر مردانه پنهان شده.
«اگه یه جا زیاد آب بدی، خشک میشه. یکنواخت آب بده.»
همونطور که اهریمن تیغه آسمان خونین دستور داده بود عمل کردم و به جای دیگهای آب دادم.
«انگار تو و فرمانروای شمشیر این اواخر خوب با هم میسازید.»
«اون تو این سن و سال غرق در تمرینات هنرهای رزمی شده، برای همین سرش شلوغه. حاضر نیست من رو ببینه، میگه نمیخواد بدون آرایش صورتش رو نشون بده.»
به نظر میرسید از زمان آخرین مبارزه تمرینیمون، خودش رو وقف تمرینات هنرهای رزمی کرده.
برای فرمانروای شمشیر که عاشق آراستن خودش بود، بدون آرایش بودن یعنی واقعاً جدی شده بود.
«به خاطر شماست، مگه نه؟»
«نه، نیست.»
«منظورت چیه که نیست. این چه جور روحیه مبارزهطلبیایه که تو این سن پیدا کرده؟»
چون چیزهایی هست که آدم فقط با بالا رفتن سن درکشون میکنه.
چیزهایی که وقتی جوون بودی ناچیز به نظر میرسیدن، حالا متفاوت به نظر میان، مگه نه؟ برای شما هم همینطور نیست، ارشد؟ هدیه دادن یه شمشیر به شاگردت، پرورش گل تو حیاطت؟ قبلاً چنین چیزهایی قابل تصور بود؟
اهریمن تیغه آسمان خونین یه چیز دیگه هم به اون اضافه کرد.
«فقط هوای اون مرد نقابدار رو نداشته باش، هوای اون دائمالخمر رو هم داشته باش.»
«برادر اهریمن مست؟»
«روزی که برگشتم، روی پشتبوم داشت نوشیدنی میخورد و منتظرت بود.»
«آه، برادر بیچاره من. حتماً دوباره مست بوده و داشته مظلومنمایی میکرده.»
اهریمن تیغه آسمان خونین فقط همینقدر گفت و دیگه درباره اهریمن مست حرفی نزد.
در واقع، همین که نگرانش بود، خودش یه تغییر بزرگ محسوب میشد.
«خیلی خب، دیگه بسه. برای امروز کافیه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین دست از هرس کردن شاخهها کشید و رفت داخل خونه.
وقتی خواستم دنبالش برم تو، سعی کرد من رو دک کنه.
«صورتت رو دیدم، همین کافیه. لازم نیست نگران من باشی.»
«من اینجا از همه جا راحتترم و آرامش دارم.»
«من ناراحتم. ترجیح میدم تنها باشم.»
سریع رفتم تو و خودم رو روی تخت انداختم، اما بین زمین و آسمان معلق موندم؛ با نیروی اهریمن تیغه آسمان خونین بلند شده بودم.
«من رهبر جوان فرقهام! رهبر جوان فرقه!»
بدنم بهآرامی به سمت پنجره پرواز کرد.
«حتی اگه رهبر فرقه هم بشی فرقی نمیکنه! برو دست و روت رو بشور، لباسات رو عوض کن و بعد دراز بکش.»
در حالی که اهریمن تیغه آسمان خونین لباسهاش رو عوض میکرد، من کنار پنجره نشستم.
روی میز کتابی بود که اهریمن تیغه داشت میخوند.
کتابی بود درباره اینکه چطور به یه باغچه گل رسیدگی کنیم.
این کتابی بود که هیچ ربطی به تکنیکهای تیغه نداشت، اما معتقدم تیغه بهشتکش او حتی قدرتمندتر و ترسناکتر خواهد شد.
گاهی اوقات، انسان میتواند هنگام هرس کردن شاخههای یک درخت گل، به شهودی دست یابد که حتی با بریدن گردن دشمن هم به دست نمیآید.
بهعلاوه، اگر فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با تمام توان در حال پیشروی در تمریناتش است، اهریمن تیغه آسمان خونین که خودش فردی سختکوش است، کسی نیست که فقط کناری بایستد و تماشا کند.
او پابهپای او خواهد دوید، اگر شده فقط برای اینکه به فرمانروای شمشیر نبازد.
قصد من این نبود، اما همه ما داریم با هم قویتر میشیم.
«ارشد. میدونید این چیه؟»
ظرف اسرارآمیز را از لای ردایم بیرون آوردم و به او نشان دادم.
فکر میکردم کنجکاوی نشان دهد و بپرسد چیست، اما او همانطور که به تعویض لباسهایش ادامه میداد، با بیخیالی گفت:
«یه ظرف اسرارآمیزه.»
«از کجا میدونید؟»
«چطور ندونم؟ وقتی رهبر فرقه جوون بود، برای حل کردن رازش کلی هیاهو به پا کرد.»
این لحظهای بود که بار دیگر تایید کرد زمانی بوده که اهریمن تیغه آسمان خونینِ جوان و پدرم با هم صمیمی بودهاند.
در مقایسه با آن زمان، به نظر میرسید که رابطهشان این روزها کمی سرد شده است.
راستی، اگر پدرم خودش آنقدر هیاهو به پا کرده بود، باید قبل از اینکه انتخابش کنم، سعی میکرد جلوی من را بگیرد.
فکر کردم این هم درست مثل پدرمه.
«چرا اون دست توئه؟»
«به عنوان هدیه برای رسیدن به مقام رهبر جوان فرقه دریافتش کردم. نه، خودم انتخابش کردم.»
«از بین اون همه چیز، چرا این رو انتخاب کردی؟»
«"فقط برای کسی که پیوند مقدر شدهای باهاش داشته باشه باز میشه." بعد از شنیدن این حرف، چطور آدم میتونه مقاومت کنه؟ شما هم بودید همین رو انتخاب میکردید، ارشد.»
«من انتخابش نمیکردم. آدم بدشانسی مثل من محاله پیوند مقدر شدهای با یه گنجینه داشته باشه.»
این حرفی بود که اهریمن تیغه آسمان خونین اولین بار که همدیگر را دیدیم، گفته بود.
اینکه زندگیاش همواره با بدشانسی همراه بوده است.
خیره به او نگاه کردم و پرسیدم:
«دیگه اینطور نیست، مگه نه؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین لبخند کمرنگی زد و سرش را تکان داد.
«شاید الان انتخابش کنم.»
البته که باید این کار را بکنید.
به خاطر من، که بلافاصله بعد از دیدن پدرم برای دیدن شما دویدم، باید این کار را بکنید.
نگاهم به سمت ظرف اسرارآمیز چرخید.
«یه روز، همینطوری تیک میخوره و باز میشه. قصد دارم هر روز بهش بگم "باز شو، لطفا باز شو" تا بالاخره باز بشه، اگه شده فقط به خاطر اینکه از شنیدن حرفهای من خسته شده.»
بعد از محکم کردن جای ظرف اسرارآمیز، از جایم بلند شدم.
«من دیگه میرم. فراموش نکنید. که من باز هم اول اومدم شما رو ببینم، ارشد.»
«داری خودنمایی میکنی.»
هرچند کلماتش این را میگفتند، اما اهریمن تیغه آسمان خونین در درونش خوشحال بود.
بعد از ترک اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین، به اقامتگاه خودم برگشتم.
در ابتدا قصد داشتم اهریمن مشت را هم ببینم، اما آن را به فردا موکول کردم.
به محافظها نگفتم که استراحت کنند.
اولین روز بازگشتم بود، حتما چقدر دلشان میخواست نگهبانی بدهند.
«روی شما حساب میکنم!»
«نگران نباشید و خوب استراحت کنید!»
نگهبانی را به آنها سپردم و وارد خانه شدم.
با وجود اینکه برای مدت طولانی دور بودم، همه جا تمیز و جارو شده بود.
«بازم هیچجا خونه خود آدم نمیشه.»
روی تخت دراز کشیدم و بلافاصله به خواب رفتم.
از زمان ترک فرقه، حتی یک روز هم آسوده نخوابیده بودم.
خواب را با گردش انرژی جایگزین کرده بودم و تمام زمان باقیماندهام را صرف تمرین هنرهای رزمی کرده بودم.
امروز قصد دارم تخت بخوابم و خستگی سفر را از تنم بیرون کنم.
هر چقدر هم که کسی استاد باشد، سفر طولانی با کالسکه خستهکننده است.
***
وقتی از خواب بیدار شدم، شب شده بود.
بدون اینکه حتی یک خواب ببینم، عمیق خوابیده بودم.
حس طراوت ناشی از یک خواب خوب باعث شد احساس سرزندگی کنم.
همانطور که دراز کشیده بودم، لحظهای به آسمان شب که از پنجره پیدا بود خیره شدم.
حالا که فکرش را میکنم، منظره اینجا واقعا زیبا بود.
بعد از اینکه مدتی روی تخت غلت زدم، بیرون رفتم.
نوبت نگهبانی به محافظان شب رسیده بود.
«بیدار شدید؟»
کسی که امروز فرماندهی محافظان شب را بر عهده داشت، شماره سه بود.
«گشنمه. دلم یه غذای خونگی میخواد که مامانت درست کرده باشه.»
لبخندی ناخودآگاه روی صورت شماره سه نقش بست.
«فکر کردیم وقتی بیدار بشید گرسنه باشید، برای همین یه وعده غذای سبک آماده کردیم.»
محافظ دیگری غذای آماده شده را به اتاقم آورد.
«بیاید همه با هم بریم تو و غذا بخوریم.»
«ما قبلا خوردیم.»
«غذاهاتون رو چطور مدیریت میکنید؟»
«ما قبل از شروع نوبت شبمون غذا میخوریم و دم سپیده دم به نوبت میریم برای غذا.»
«روز و شبتون برعکس شده، پس هر چیزی رو همینطوری نخورید. درست غذا بخورید. وگرنه معدهتون رو داغون میکنید.»
«ممنون از نگرانیتون.»
«فقط نگید ممنون. حتما انجامش بدید!»
وارد اتاق شدم و غذا خوردم.
آنها اسمش را غذای سبک گذاشته بودند، اما یک وعده غذای کامل بود.
چون نمیدانستند چه زمانی بیدار میشوم، غذاهایی تهیه کرده بودند که حتی وقتی سرد شوند هم مشکلی نداشته باشند.
بعد از غذا، یک فنجان چای گرم نوشیدم.
کنار پنجره نشستم و با نوشیدن چای، ذهنم آرام شد.
این لذتی از زندگی روزمره بود که مدتها حسش نکرده بودم.
همانطور که بودن با مردم لذتبخش است، تنها بودن و سکوت اینچنینی هم سعادت است.
هر چه وقتی با مردم هستم بیشتر شوخی میکنم، زمان تنهاییام ارزشمندتر میشود.
سپس به زندگیام قبل از بازگشتم فکر کردم.
آن زمان، از تنها بودن خیلی خسته بودم.
آدم چقدر میتونه دمدمیمزاج باشه.
بعد از تمام شدن غذا، ظرف اسرارآمیز را از لای ردایم بیرون آوردم و روی کف دستم گذاشتم.
با دقت بررسیاش کردم.
این چی میتونه باشه؟ اگه یه جعبهست، چی میتونه توش باشه؟
ظرف اسرارآمیز را تکان دادم.
حس میکردم یک تکه آهن جامد است، اصلا شبیه جعبه نبود.
پدرم و اهریمنهای آسمانی قبلی حتما هر راهی را امتحان کرده بودند.
حتما نیروی درونی به آن تزریق کرده بودند، در آب غوطهورش کرده بودند و به آن حرارت داده بودند.
بنابراین، من قصد دارم هیچ کاری نکنم.
گفته شده بود که برای کسی که پیوند مقدر شدهای با آن دارد باز میشود.
نه اینکه وقتی کسی رازش را حل کند باز شود.
«خیلهخب، اگه الان نمیخوای باز بشی، پس هر وقت دلت خواست باز شو.»
همانطور که داشتم به ظرف اسرارآمیز نگاه میکردم، شماره سه از بیرون صحبت کرد.
«اهریمن خندان پلیددل به دیدارتون اومده.»
وقتی بیرون رفتم، اهریمن خندان پلیددل با آن نقاب سفیدش، واقعا زیر نور ماه ایستاده بود.
«فرمانروای اهریمنی خندان!»
«رهبر جوان فرقه!»
«قصد داشتم فردا بیام ببینمتون، چی شده که تشریف آوردید اینجا؟»
مضطرب بودم و فکر میکردم اتفاقی افتاده است، اما دلیلی که او آمده بود واقعا غیرمنتظره بود.
«اومدم چون میخواستم ببینمت.»
«!»
«مگه همیشه این رهبر جوان فرقه نبوده که میومده دیدن من؟ باید زمانهایی هم باشه که من بیام دیدن شما.»
لحظهای که این حرفها را شنیدم، قلبم از شدت احساسات لبریز شد.
او هر بار که به دیدنش میرفتم، همیشه آنجا رو به یک دیوار سفید ایستاده بود.
مهم نبود چقدر به تمرینات رزمیاش کمک میکرد، من همیشه از اینکه او در یک اتاق خالی تنها بود، احساس ناخوشایندی داشتم.
اما او خودش از آن اتاق بیرون آمده بود تا من را ببیند.
امروز، پدرم از صندلی رایزن اعظم پایین آمده بود و اهریمن خندان پلیددل از آن اتاق سفید بیرون آمده بود.
چهره محافظانی که اطراف اقامتگاه نگهبانی میدادند، پر از غافلگیری بود.
آنها حتما هرگز در خواب هم نمیدیدند که اهریمن خندان پلیددلِ ترسناک چنین حرفهایی بزند.
«سفرتون خارج از فرقه چطور بود؟»
«به لطف نگرانی شما، به سلامت برگشتم.»
نگاه اهریمن خندان پلیددل عمیقتر از قبل شده بود.
«یه جورایی، متفاوت به نظر میرسید، فرمانروای اهریمنی خندان.»
«به لطف جینسینگ برفی دههزارساله که شما به من دادید، رهبر جوان فرقه، به دستاوردهایی در هنرهای رزمیم رسیدم. خیلی ممنونم.»
«چطور ممکنه اون فقط به خاطر یه جینسینگ باشه؟ این به خاطر تلاشهای خودتونه، فرمانروای اهریمنی خندان.»
اهریمن خندان با صدای بلند خندید، انگار که اصطلاح «فقط یه جینسینگ» برایش خندهدار بود.
«حالا که صورتتون رو دیدم، خیالم راحت شد.»
اهریمن خندان پلیددل بلافاصله خداحافظی کرد، انگار واقعا فقط چون میخواست من را ببیند آمده بود و کار دیگری نداشت.
زمانهایی هست که یک عمل، بیشتر از صد کلمه محبتآمیز تاثیرگذار است.
این یکی از آن زمانها بود.
رفتم و پابهپای اهریمن خندان پلیددل که قصد رفتن داشت، راه رفتم.
«منظورتون چیه که خیالتون راحت شد؟ بعد از این همه مدت نمیتونیم اینطوری از هم جدا بشیم. من میخوام تمام شب رو بیدار بمونم و با شما وقت بگذرونم، فرمانروای اهریمنی خندان. قبلا به پدرم اعلام کردم که میخوام خوشگذرونی کنم.»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن خندان پلیددل گفت:
«با توجه به اینکه اوضاع چطور پیش رفته، نمیدونم تقدیر دنیای رزمی اجازه میده رهبر جوان فرقه خوشگذرونی کنه یا نه.»
حتی بدون اینکه بخواهم به تقدیر اشاره کنم، احتمالا خودم هم چون عجله دارم، نمیتوانم فقط وقت بگذرانم.
البته، امروز یک استثناست.
«پس باید عجله کنیم. قبل از اینکه اون تقدیرِ وروجک دخالت کنه.»