چپتر 303: رابطهای که واقعاً طولانیمدت باشه، در حقیقت مثل یه پر سبکه
چپتر 303: رابطهای که واقعاً طولانیمدت باشه، در حقیقت مثل یه پر سبکه
همراه با اهریمن خندان پلیددل، بالای مجسمه سنگی غولپیکری که در میدان بزرگ هنرهای رزمی برافراشته شده بود، حضور داشتم.
من روی نوک انگشت دستِ کشیدهشدهی مجسمه اهریمن نشسته بودم و اهریمن خندان پلیددل در کنارم ایستاده بود.
از آن بالا که به پایین نگاه میکردم، منظره شبانه باشکوه و مجلل فرقه الهی اهریمن آسمانی بهیکباره در تیررس نگاهم قرار میگرفت.
او پیشنهاد داده بود که تمام شب را با هم وقت بگذرانیم، اما اصلاً قرار بود چه کار کنیم؟ برای من و اهریمن خندان پلیددل، همینطور در کنار هم بودن، روش ما برای وقتگذرانی بود.
ناگهان اولین دیدارم با او را به یاد آوردم.
تصویر او که تنها ایستاده بود و در آن اتاق سفید محو شده بود، و اولین کلماتی که به او گفتم.
— داری به چی نگاه میکنی؟
و اهریمن خندان پلیددل در پاسخ گفته بود:
— داشتم به هیچچی نگاه میکردم.
حالا دوباره از او پرسیدم:
«به چی نگاه میکنی؟»
آن وقت، اهریمن خندان پلیددل جواب داد:
«دارم تماشای یکی رو میکنم که داره از زیر کار در میره. اون یارو رو که مشعل دستشه، پایین کنار دیوار غربی میبینی؟ قرار بود از اونجا تا اونجا رو مدام گشت بزنه، اما یه مدتی هست که همون وسط چمباتمه زده تا استراحت کنه.»
از این جواب غیرمنتظره، بلند خندیدم.
میخندیدم چون از تغییر او خوشحال بودم.
به لطف تکنیک چشم الهی، حتی میتوانستم چهره بیحوصله آن رزمیکار را که به کوچکی یک مورچه به نظر میرسید، ببینم.
پیام تلهپاتیک من به سمت او پرواز کرد.
این انتقال هزار فرسنگی بود؛ مهارتی که با رسیدن نیروی درونی و هنرهای رزمیام به سطح جدیدی از استادی، میتوانستم از آن استفاده کنم.
— بهتره دیگه از زیر کار در نری. یه آدم ترسناک داره تماشات میکنه.
با پیام تلهپاتیک من، او از جا پرید و شروع به حرکت کرد.
«حتماً صدات رو شنیده، فرمانروای اهریمنی خندان. گوشهای تیزی داره.»
حتی با وجود شوخی من، اهریمن خندان پلیددل نتوانست چهره متعجبش را پنهان کند.
او متوجه شده بود که من از انتقال هزار فرسنگی استفاده کردهام.
هر چه باشد، او کسی بود که مهارتهای مرا بهتر از هر کسی میشناخت.
نگاههایمان دوباره به سمت آن مرد برگشت که حالا با جدیت مشغول نگهبانی بود.
بعد از اینکه او مسیر گشتزنیاش را حدود دو بار طی کرد، اهریمن خندان پلیددل ناگهان لب به سخن گشود:
«اگه بهخاطر رهبر جوان فرقه نبود، اون موقع مرده بودم.»
مدیون کردن کسی به خودت، قطعاً میتواند در یک رابطه به تو برتری بدهد.
اگر این بدهی، بدهیِ جانی باشد که دیگر نیازی به گفتن ندارد.
اما در رابطهام با اهریمن خندان پلیددل، من چنین پویاییای را نمیخواستم.
در واقع، فکر میکردم این بدهی جانی مانعی برای رابطه ماست.
«اگه بهخاطر من نبود، اصلاً از همون اول در خطر مرگ قرار نمیگرفتی.»
از جایی که نشسته بودم بلند شدم و به اهریمن خندان پلیددل نگاه کردم.
احساسات واقعیام را به او منتقل کردم:
«امیدوارم فکر نکنی که بهم یه بدهی جانی داری، فرمانروای اهریمنی خندان.»
«چرا؟»
«چون اونوقت رابطه سنگین میشه. لحظهای که احساس کنی به کسی مدیونی، رابطه به شکلی تحریف میشه.»
«وقتی بخوای شکایت کنی، وقتی بخوای بهش فحش بدی، نمیتونی، مگه نه؟ اما من میخوام بتونی. اگه کار اشتباهی بکنی، بدون تردید بهت فحش میدم.»
«میخوام اون فحشها رو هم بشنوم. میخوام وقتی اشتباه میکنم، بهم فحش بدی. رابطهای رو نمیخوام که توش فقط چون جونم رو نجات دادی، حرفهایی که میخوایم بزنیم رو تو دلمون نگه داریم.»
با دیدن اینکه نگاهش عمیقتر شد، ادامه دادم:
«فکر میکنم رابطهای که واقعاً طولانیمدت باشه، در حقیقت مثل یه پر سبکه. مثل پری که وقتی باد میوزه، میچرخه و تو هوا پرواز میکنه و وقتی باد میایسته، آروم به جای خودش برمیگرده.»
«نمیخوام با تو یه دژ نفوذناپذیر بسازم، اهریمن خندان پلیددل. اولش شاید خوب باشه.»
«شاید اینطور به نظر برسه که رابطه خیلی مستحکمه. اما بعدها، آجرهایی که برای ساختن اون دژ استفاده شدن، تبدیل میشن به بارِ سنگینِ "این بار باید چیکار کنم تا تحت تأثیر قرارش بدم؟" و ناامیدیِ "فکر میکردم اینقدر با هم صمیمی هستیم، اما تو فقط اینطوری دربارهام فکر میکردی؟". فقط امیدوارم رابطهمون بتونه مثل یه پر سبک باشه، تا بتونیم تا روزی که میمیریم، با خیال راحت همدیگه رو ببینیم.»
چشمان اهریمن خندان پلیددل به وضوح درخشید.
تا روزی که میمیریم.
امیدوارم بفهمد که این کلمات، هسته اصلی حرفهای من بودند.
امیدوارم بفهمد که این رابطهای است که میخواهم تا آخرین لحظه داشته باشم.
و اهریمن خندان پلیددل قلب مرا به خوبی درک کرد.
«من بهخاطر شما نزدیک بود بمیرم، رهبر جوان فرقه. بعداً باید برام نوشیدنی بخری.»
به همین دلیل است که اهریمن خندان پلیددل را دوست دارم.
لبخند درخشانی زدم و جواب دادم:
«درسته. بیا یه زمانی رو خالی کنیم تا بریم بانوی عمارت گل آسمانی رو ببینیم.»
آنجا جایی بود که اهریمن خندان پلیددل میتوانست به همان اهریمن خندان تبدیل شود و با بیشترین آرامش بنوشد.
ما همانجا روی نوک انگشت مجسمه اهریمن ایستادیم و به منظره شبانه فرقه الهی اهریمن آسمانی که در تاریکی فرو میرفت، چشم دوختیم.
* * *
صبح روز بعد، اولین جایی که به آن سر زدم، تالار مشت شرقی بود.
بعد از دیدن پدرم و ملاقات با اهریمن تیغه آسمان خونین، باید میرفتم و به استادم ادای احترام میکردم.
«استاد!»
در اقامتگاه اهریمن مشت، صحنهای به همان اندازه ناآشنا که باغ گل اهریمن تیغه آسمان خونین بود، در حال رقم خوردن بود.
اهریمن مشت و لی آن در حال تمرین مبارزه بودند.
او به لی آن تکنیکهای مشتزنی یاد نمیداد.
بلکه با مشت آسورای تندر خود، در برابر تکنیک شمشیر آسمان پرنده لی آن ایستاده بود.
آیا تمرینی مفیدتر از یک مبارزه واقعی با اهریمن مشت وجود داشت؟ فکر کردم که شاید او بتواند سریعتر از آنچه انتظار داشتم، به تسلط کامل در تکنیک شمشیر آسمان پرنده برسد.
زمانی که او به تسلط کامل میرسید، هیچ استاد معمولیای، مگر اینکه در سطح یک فرمانروای اهریمنی باشد، نمیتوانست او را بکشد.
هر کسی را که میدیدم، غرق در هنرهای رزمی بود.
این باعث میشد از خودم بپرسم که آیا سرنوشت دارد ما را به میانه یک نبرد بزرگ هل میدهد؟
از آنجایی که هر دو هنر رزمی را به خوبی میشناختم، تماشای این مبارزه تمرینی به طور طبیعی مرا به این فرضیه رساند.
اگر من بودم چه میشد؟
من قهرمان این مبارزه تمرینی شدم.
تبدیل به لی آن شدم که شمشیر میزد، و بعد تبدیل به اهریمن مشت شدم که ضربات مشت پرتاب میکرد.
تصویر من با آن دو نفر در حالی که مبارزه میکردند، همپوشانی پیدا کرد.
گاهی حرکاتم همانند آنها بود و گاهی حرکات متفاوتی انجام میدادم.
در پایان آن تصویرسازی، حتی خودم را در حال مبارزه با هر دوی آنها به طور همزمان تصور کردم.
با تکنیک شمشیر آسمان پرنده با اهریمن مشت جنگیدم و با تکنیکهای مشتزنی با لی آن مبارزه کردم.
یک نبرد شدید دو به یک.
وقتی آن مبارزه به پایان رسید، درکی را که از این تصویرسازی به دست آورده بودم، در ذهنم ذخیره کردم.
در سطح فعلی استادیام، حتی از تماشای گذریِ یک مبارزه تمرینی هم چنین دستاوردهای رزمیای کسب میکردم.
وقتی چشمان بستهام را باز کردم، اهریمن مشت و لی آن که مبارزهشان تمام شده بود، داشتند به من نگاه میکردند.
آنها احتمالاً فکر کرده بودند که من چشمانم را بستهام تا مبارزه را تماشا نکنم.
«استاد.»
«اومدی؟»
بعد از سلام دادن به اهریمن مشت، لی آن با خوشرویی به من سلام کرد.
«ارباب جوان.»
«لی آن. نباید فقط چون اون پدرمه، بهش آسون بگیری!»
میتوانستم حس کنم که لی آن میخواهد به شوخی من جواب بدهد.
اما چون در حضور اهریمن مشت بود، حس میکردم تمام تلاشش را میکند تا خودش را نگه دارد.
اگر فقط خودمان دو نفر بودیم، احتمالاً با طعنه میگفت: «آه! مگه برای قویتر شدن باید حتی پیوندهای خانوادگی رو هم زیر پا بذارم؟»
«پدرم خیلی به شما حسادت میکنه، استاد.»
«به من؟»
«بهخاطر داشتن یه دختر. اگه منم جای اون بودم، همینطور میشدم. من یا برادرم؟ لی آن صد برابر بهتره.»
چهره لی آن کمی سرخ شد.
«رهبر فرقه واقعاً این رو گفتن؟»
بعد از اینکه پدرم اجازه داده بود تکنیک شمشیر آسمان پرنده به او آموزش داده شود، او برای لی آن به موجودی مطلق تبدیل شده بود.
«شاید حتی بهزودی ازتون بخواد که باهاش مبارزه کنین، استاد. تا اون دخترخونده رو مال خودش کنه.»
اهریمن مشت با شوخی من همراهی کرد:
«بهش بگو چشم طمع به دختر من نداشته باشه.»
از آنجایی که اهریمن مشت کسی نبود که معمولاً چنین حرفهایی بزند، چهره لی آن از شدت تأثر حتی قرمزتر شد.
«خب دیگه، لطفاً با هم صحبت کنین.»
لی آن با اجازه گرفتن رفت.
اهریمن مشت مرا همراه خودش برد و از اقامتگاهش خارج شد.
«یه جایی هست که باید برای یه لحظه بریم.»
جایی که به آن رسیدیم، مقابل خوابگاههایی بود که پیروان اهریمنی تالار مشت شرقی در آنجا اقامت داشتند.
وقتی من و اهریمن مشت سرزده به آنجا رفتیم، پیروان اهریمنی غافلگیر شدند.
تمام پیروان اهریمنی که از آنجا رد میشدند، با احترام مشتهایشان را گره کرده و سلام دادند.
«به همه بگو بیان بیرون.»
با فرمان اهریمن مشت، تمام پیروان اهریمنی تالار مشت شرقی در میدان تمرین جمع شدند.
از مشتهای سفید گرفته تا مشتهای آبی، مشتهای سرخ و حتی بالاترین سطح یعنی مشتهای سیاه، همگی جمع شده بودن.
چئون سو-هی هم بین اونا بود.
از اونجایی که این اولین باری بود که اهریمن مشت به اینجا میاومد و همه رو فرا میخوند، تمام پیروان اهریمنی مضطرب بودن.
وقتی اهریمن مشت هالهی خودش رو آزاد کرد، هوای اطراف سرد و سنگین شد.
اون داشت روی این موضوع تأکید میکرد که اعلانی که قراره بده، چقدر اهمیت داره.
توی اون لحظات خفقانآور، اعلان غافلگیرکنندهای طنینانداز شد.
«از امروز به بعد، چئون سو-هی رو بهعنوان دومین شاگردم میپذیرم و اون رو اهریمن مشت بعدی نامگذاری میکنم.»
با این بیانیهی غیرمنتظره، همه جا خوردن.
چئون سو-هی چنان شوکه شده بود که با چشمهای گرد و دهان باز، مات و مبهوت سر جاش خشکش زده بود.
اون که دیر به خودش اومده بود، زانو زد و ادای احترام کرد.
«زبونم قاصره از اینکه چنین جایگاه سنگینی رو به کسی مثل من که پُر از کاستیه سپردید. با تمام وجودم تلاش میکنم و هرگز ناامیدتون نمیکنم.»
صداش میلرزید.
احتمالاً توی اون گیجی اصلاً نمیفهمید داره چی میگه.
بعد از اینکه لی آن دخترخواندهی اهریمن مشت شده بود، طبیعتاً ناامیدترین فرد چئون سو-هی بود.
اون حتماً فکر میکرد که حالا لی آن جانشین اهریمن مشت میشه.
به همین خاطر بود که غافلگیریش حتی بیشتر هم بود.
«اطمینان دارم که از پسش برمیای.»
با این کلمات، چئون سو-هی اشک شوق ریخت.
میتونستم تصمیمی رو که توی اون لحظه میگرفت حس کنم.
همه فریاد شادی سر دادن و بهش تبریک گفتن.
اون ماهرترین فرد توی تالار مشت شرقی بود.
بنابراین، این تصمیمی بود که با اجماع همگانی همخوانی داشت و اگرچه شاید بعضیها در باطن ناراضی بودن، اما جرئت نمیکردن اون رو در ظاهر نشون بدن.
«خواهر رزمی، تبریک میگم.»
تبریک من هم قدرت زیادی به این تصمیم میبخشید.
هر چی باشه، رهبر بعدی فرقه داشت بهش تبریک میگفت.
«ممنونم، رهبر جوان فرقه.»
«دیگه باید بهم بگی برادر رزمی.»
«... برادر رزمی.»
اهریمن مشت بعد از اعلام ناگهانی جانشینش، بیدرنگ اونجا رو ترک کرد.
من هم دنبالش رفتم.
«چرا من رو هم همراه خودتون آوردید؟»
«برای اینکه سو-هی فکر کنه تو هم توی این تصمیم نقش داشتی.»
این لطفی در حق من بود.
اون من رو همراه خودش آورده بود تا بهطور غیرمستقیم بگه که اهریمن مشت بعدی باید بهخوبی به رهبر جوان فرقه خدمت کنه.
«هرگز نمیدونستم استاد انقدر آدم دقیق و نکتهسنجیه!»
حالا که فکرش رو میکنم، همهی شهریاران اهریمنی درخشش و دقت خاص خودشون رو داشتن.
اونها کسانی بودن که تلاشهایی غیرقابلمقایسه با رزمیکارهای معمولی کرده بودن و رسیدن به چنین جایگاهی با یه شخصیت سربههوا هرگز ممکن نبود.
«کار خوبی کردید. خواهر رزمی به اهریمن مشتی تبدیل میشه که از هر کسی برتره.»
چئون سو-هی رو تصور کردم که تمام هنرهای رزمی اهریمن مشت رو به ارث برده.
واقعاً باشکوه میشد. اون شایستهترین فرد برای اون جایگاه بود.
«رهبر فرقه حتماً از اینکه برگشتی و بهش ادای احترام کردی خوشحال شده، نه؟»
«حتی خزانهی اهریمن آسمانی رو هم بهم نشون داد.»
«اون تو رو بهعنوان جانشین واقعی خودش پذیرفته.»
«از این بابت سپاسگزارم، اما...»
لحظهای ایستادم.
چیزی بود که باید دربارهی خزانهی اهریمن آسمانی به اهریمن مشت میگفتم.
این حرفی بود که باید به اهریمن مشت میگفتم، نه هیچکدوم از شهریاران اهریمنی دیگه.
«با دیدن اکسیرهایی که توی خزانه آماده شده بود، فهمیدم پدرم داره برای جنگ آماده میشه.»
اهریمن مشت چیزی نگفت.
چطور ممکنه اون که مورد اعتماد پدرمه، از این حقیقت بیخبر باشه؟ اگه جنگی درمیگرفت، اهریمن مشت کسی بود که پیشقراول سپاه میشد.
«استاد، یه درخواستی ازتون دارم. ممکنه درخواست خیلی سختی باشه.»
«بگو.»
«اگه پدرم تصمیم بگیره اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف رو در هم بکوبه، قبل از بقیهی شهریاران اهریمنی، قصدش رو به شما میگه.»
اهریمن مشت در سکوت به حرفهای من گوش میداد.
«من جرئت نمیکنم ازتون بخوام که از ارادهی پدرم سرپیچی کنید. شما استادی نیستید که حتی اگه من بخوام، ارادهتون رو خم کنید.»
«پس درخواستت چیه؟»
«فقط بهم خبر بدید. من کسی هستم که پدرم رو متقاعد و متوقف میکنه، پس خواهش میکنم فقط بهم خبر بدید.»
همین به تنهایی درخواست بهشدت سنگینی بود.
این کار به منزلهی لو دادن اون موضوع حیاتی به من بود.
علاوه بر این، وضعیت طوری بود که معلوم نبود من چطور میخوام پدرم رو متوقف کنم.
با این حال، اهریمن مشت درخواستم رو پذیرفت.
«بهت میگم.»
چیز دیگهای نگفت.
دربارهی اینکه این کار چقدر سخته، بزرگنمایی نکرد.
این ماهیت واقعی مردی بود که به اهریمن مشت شناخته میشد.
«ممنونم.»
من هم چیز دیگهای نگفتم و فقط با احترام سرم رو خم کردم.
بعد از خداحافظی با اهریمن مشت و ترک تالار مشت شرقی، لی آن رو دیدم که دم در منتظر بود.
«پدرم اونجا بود، برای همین نتونستم راحت بپرسم. موضوع بخش جیانگشی رو بهخوبی حل کردی؟»
به سمتش رفتم، زل زدم توی چشمهاش و پرسیدم:
«راستش رو بگو، اصلاً نگرانم نبودی، مگه نه؟»
«آه! مگه باید میبودم؟»
طوری جواب داد که انگار شوخی میکنه، اما حس میکردم که واقعاً اصلاً نگران نبوده.
«دلم برای اون روزهایی تنگ شده که مدام راه میرفتی و فقط نگران من بودی.»
«من اون کار رو میکردم؟ درست یادم نمیاد.»
اون هم حرفهای من رو به شوخی گرفت.
«تنها چیزی که مبهم یادمه اینه که یه نفر میگفت: "خوشبختی رو توی زندگی خودت پیدا کن!"»
«نمیدونم کی بوده، اما فکر نمیکنم منظورش این بوده که *انقدر* خوشبخت باشی.»
لی آن که میدونست این حرف یه تعریف برای عملکرد خوبشه، لبخند درخشانی زد.
«داشتن یه پدر چه حسی داره؟»
«گیجکنندهست. الان از اون لحظههاییه که به نصیحت شما نیاز دارم، ارباب جوان.»
«من هم تا حالا والد نبودم.»
اما اگه رابطهی بین والد و فرزند در نهایت یه رابطه بین دو انسان باشه، یه چیزی بود که میخواستم به لی آن بگم.
«اگه بیش از حد سعی کنی که خوب باشی، استادت هم احساس سنگینی میکنه. بهش فکر کن. اون تو رو بهعنوان دخترش پذیرفت چون ازت خوشش میاد. اما تو داری بیش از حد تلاش میکنی، محتاطی و خشک رفتار میکنی. اون این رو دوست داره؟ یا اینکه میتونی بینهایت شاد و سرحال باشی. اون فقط با دیدنت میخنده چون تو بامزهای.»
«گاهی اشتباه میکنی. اشکالی نداره. چرا؟ چون تو فرزندشی. پس نباید فرصتِ بامزه بودن رو از دست بدی. پدرت رو بخندون. فکر میکنم جواب رابطهتون رو بتونی اونجا پیدا کنی.»
لی آن با نگاهی مشکوک گفت:
«شما بچه دارید، نه؟ مثلاً پنج تاشون رو یه جایی قایم کردید؟»
«تصور کن پنج تا نسخهی کوچیک از من این طرف و اون طرف بدونن؟ آه، چه وحشتناک.»
«چرا وحشتناک؟ به نظرم خیلی قوت قلب میشد.»
لی آن که بدون فکر حرف زده بود، سرخ شد.
به نظر میرسید برای لحظهای اون بچهها رو فرزندان خودش و من تصور کرده بود.
اون سریع بحث رو عوض کرد.
«دربارهی فرمانده جوخه دومِ جوخه سایه شبح. داشتم فکر میکردم خواهر کوچیکترِ استاد روح شبح رو که قبلاً دیدیم، بیارم.»
«هر طور صلاح میدونی انجام بده.»
بالاخره لحظهی ورود سو جین به زندگی من فرا رسیده بود.
اینکه اون واقعاً میاومد یا نه، به لی آن بستگی داشت.
همونطور که از لی آن جدا میشدم و تالار مشت شرقی رو ترک میکردم، کسی از روی پشتبوم صدام زد.
«انقدر سرت شلوغه که اصلاً معلوم هست کی میای من رو ببینی؟»
صدای اهریمن مست بود.
بدون اینکه سرم رو بالا بیارم، به راه رفتن ادامه دادم.
«برو توی صف.»
حس میکردم اهریمن مست روی پشتبوم قدم میزنه و دنبالم میاد.
«صف خیلی طولانیه. الان کجا میری؟ پیش پادشاه سم؟ فرمانروای شمشیر؟ ارباب جوان اول؟ بودای اهریمنی؟ ارباب عمارت دنیای زیرین؟ فرمانده سپاه اهریمنی؟»
اون اسمی از اهریمن تیغه آسمان خونین، اهریمن مشت یا اهریمن خندان پلیددل نیاورد.
اون از قبل میدونست که من باهاشون ملاقات کردم.
«ناراحت شدی؟ از اینکه اول نیومدم برادرم رو ببینم؟»
«ناراحت؟ تو اول باید به بزرگترها برسی.»
«آره، اگه منتظر بمونی میام. چه عجلهای داشتی که اینطوری اومدی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین بهم گفته بود که اهریمن مست منتظرمه.
برای همین بهم گفت که حواسم بهش باشه.
اینکه تا اینجا اومده بود، یعنی قطعاً حرفی برای گفتن داشت.
شوخیای رو که فقط خودم میتونستم بگم، نثار اهریمن مست کردم.
«چی شده؟ نکنه توی هوشیاری سوتی دادی؟»
با حرف من، اهریمن مست خندهی کوتاهی کرد.
درست وقتی که میخواست چیزی بگه، به پشت سرم نگاه کرد و گفت:
«واقعاً که صف طولانیه. بعداً میبینمت.»
وقتی برگشتم، فرد غیرمنتظرهای رو دیدم که به این سمت میاومد.
علاوه بر این، اون شخص حتی جزو کسانی نبود که اهریمن مست همین الان اسم برده بود.
اون کسی نبود جز فرمانروای اهریمنی روحخوار، چئونگ سئون.
اون آروم به سمتم اومد و با چهرهای جدی گفت:
«رهبر جوان فرقه، موضوع فوریای هست که باید دربارهش باهاتون صحبت کنم.»