چپتر 305: دلیل اینکه آن دو در کنار هم خوب به نظر میرسند
چپتر 305: دلیل اینکه آن دو در کنار هم خوب به نظر میرسند
سو دهریونگ حس میکرد میتواند پرواز کند.
حالا میفهمید چرا تمام روز نمیتوانست روی کارش تمرکز کند.
حتماً به این خاطر بود که چیزی تا این حد هیجانانگیز در انتظارش بود.
سو دهریونگ صدایش را پایین آورد و پاسخ داد: «گرفتن شرورها وظیفه این عمارته، رهبر جوان فرقه.»
فضاسازی فقط تا همینجا ادامه داشت.
«پوف، میتونم حداقل وقتی پیش شمام، رهبر جوان فرقه، راحت باشم؟»
در حقیقت، چیزی که سختتر از خودِ کار بود، حفظ وقار به عنوان ارباب عمارت بود.
او به شوخی و بازیگوشی در زمانهایی که با گئوم موگوک میگذراند، عادت کرده بود.
«خب، اون رذلی که باید بگیریم کیه؟»
«سا یو-جونگ.»
سو دهریونگ هم او را میشناخت؛ مردی که زمانی دست راست فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود.
گئوم موگوک اتفاقاتی را که هنگام ملاقات سا یو-جونگ با چئونگ سئون رخ داده بود، بازگو کرد.
با این حال، چون ممکن بود موضوعی شخصی باشد، اشارهای نکرد که سا یو-جونگ درباره نقطه ضعف فرمانروای شمشیر شکوفه آلو حرف زده است.
«یه جای کار میلنگه. خب، عمارت من باید چیکار کنه؟»
«مخفیانه یه بازرسی ویژه روی اون عوضی انجام بده.»
به محض شروع بازرسی ویژه، آنها همهچیز را درباره سا یو-جونگ میفهمیدند.
ثروتش، کارش، هنرهای رزمی و روابطش، و همچنین سرگرمیها و نحوه گذراندن روزهایش.
آنها میتوانستند همهچیز را درباره او بفهمند.
«از عمارت فلکسای هم درخواست پشتیبانی کن.»
«فهمیدم.»
سپس، سو دهریونگ سوالی را مطرح کرد.
«اما اگه اون یه فرمانروای اهریمنی رو تهدید کرده، خودش به تنهایی یه جرم سنگین نیست؟»
بسته به مورد، حتی میتوانست حکم اعدام با قطع سر را در پی داشته باشد.
جایگاه یک فرمانروای اهریمنی در فرقه الهی اهریمن آسمانی تا این حد مطلق بود.
سوال اینجا بود که چرا به جای حلوفصل ساده موضوع، چنین بازرسی مفصلی انجام میدادند.
«سا یو-جونگ حتماً این رو میدونه، واسه همین برام سواله چرا کسی که میدونه، دست به چنین کاری میزنه.»
«درسته. چرا باید این کار رو بکنه؟ مگه اینکه قبل مرگش داشته باشه دستوپا میزنه... حتماً یه چیزی داره که بهش تکیه کنه، نه؟»
گئوم موگوک به نشانه تایید سر تکان داد.
«بیا بفهمیم اون چیز چیه.»
«من بازرسی رو فوراً شروع میکنم.»
در حقیقت، سو دهریونگ کنجکاوِ دلیلش نبود.
او فقط از اینکه دوباره با گئوم موگوک کار میکرد، خوشحال بود.
«من دیگه میرم. اگه نمیخوای کار کنی، جات رو با من عوض کن!»
همین که گئوم موگوک چرخید تا برود، سو دهریونگ از پشت سر گفت:
«خوشحالم که برگشتی.»
اگرچه سو دهریونگ هنوز عاشق شوخی کردن بود، اما به عنوان ارباب عمارت سو، حس اطمینان جدیدی در او دیده میشد که با قبل متفاوت بود.
او فقط خودش متوجه این تغییر نمیشد.
«پس روی تو حساب میکنم، ارباب عمارت سو.»
* * *
بعد از ترک عمارت دنیای زیرین، مستقیم به جنگل هزار سم رفتم.
نیروی درونیام به لطف اکسیر قدرتمندی که پادشاه سم دفعه قبل به دست آورده بود، به شدت افزایش یافته بود.
در این میان، پادشاه سم حتی از پول خودش هم روی آن گذاشته بود.
البته، چیزی که بیشتر از همه بابتش سپاسگزار بودم این بود که او، که از بیرون رفتن متنفر بود، شخصاً به دشت مرکزی رفته بود تا آن را تهیه کند.
پادشاه سم خوشتیپ ما، حتماً امروز هم تنهاست و دارد زمین را میکند و دنبال حشرات سمی میگردد.
«پادشاه سم! میام کمکت زمین رو بکنم!»
و بعد، صحنهای حیرتانگیز در برابر چشمانم نقش بست.
باغ گل اهریمن تیغه آسمان خونین غافلگیرکننده بود، و مبارزه تمرینی بین اهریمن مشت و لی آن هم همینطور.
اما اگه بخواهم سرد قضاوت کنم، این صحنه الان از همه غافلگیرکنندهتر است.
پادشاه سم و بودای اهریمنی شانه به شانه هم از جنگل بیرون میآمدند.
واقعاً خودِ بودای اهریمنی بود، نه کس دیگری.
آن دو حتی داشتند با هم گپ میزدند.
«آه، چه چشم تیزبینی داری! واقعاً فوقالعادهای.»
«این فقط در حد معمولیه.»
در کیسه پادشاه سم، گیاهان سمی بود.
به نظر میرسید با هم برای کندن گیاهان رفته بودند.
دیدن آن دو با هم در این مکان، بدون حضور من، خیلی غریب بود.
یک بار قبلاً، من و بودای اهریمنی در جنگل هزار سم سر پیدا کردن گیاهان سمی شرطبندی کرده بودیم.
بودای اهریمنی آنها را پیدا کرده بود و من به شوخی گفته بودم که همهاش نقشه پادشاه سم بوده تا از ما به عنوان گیاهچین استفاده کند.
اما بودای اهریمنی دوباره اینجا بود؟
رو به آنها فریاد زدم:
«مراقب باشید! یکیتون قلابیه!»
با شوخی من، هر دوی آنها نگاهی به من انداختند.
سپس، مرا نادیده گرفتند و به صحبتشان ادامه دادند.
«چطور انقدر سریع پیداش کردی؟ لطفاً، رازت رو بهم بگو.»
«چه رازی میتونه وجود داشته باشه؟ فقط شانس آوردم.»
«تو واقعاً استعداد ذاتی به عنوان یه گیاهچین داری، بودای اهریمنی. بهت توصیه میکنم همین الان شغلت رو عوض کنی.»
به این پیشنهاد مضحک، بودای اهریمنی با جدیت پاسخ داد:
«دارم فکر میکنم به عنوان یه سرگرمی انجامش بدم. به نظر میرسه برای سلامتیم خوب باشه که در جاهایی با هوای تازه باشم.»
سرم را تکان دادم و این بار رو به سانگسئون فریاد زدم:
«هر دوشون قلابیان!»
سانگسئون فقط لبخند زد.
واقعاً هرگز انتظارش را نداشتم.
اینکه این دو نفر با هم وقت بگذرانند.
«شما دوتا داشتید چیکار میکردید؟»
پادشاه سم با چهرهای هیجانزده گفت:
«بودای اهریمنی امروز گیاه نه یین رو پیدا کرد. من سالها بود که دنبالش میگشتم.»
از طرز حرف زدنش معلوم بود که این اولین بار نیست که او اینجاست.
«این بار هم شرطبندی در کار بود؟»
پادشاه سم با حالتی پشیمان آه کشید.
«این شرط رو هم باختم.»
«سرِ چی بود؟»
«یه وعده غذا. سانگسئون، لطفاً غذا رو آماده کن.»
سانگسئون لبخندی زد و گفت:
«فکر میکردم این بار هم ببازی، واسه همین از قبل آمادهش کردم.»
یک وعده غذای مجلل در حیاط جلویی اقامتگاه چیده شد.
من هم کنار میز به آنها ملحق شدم.
سانگسئون برایم یک کاسه برنج و چوبک آورد.
«یه ریشه از گیاه نه یین چقدر میارزه؟»
«حداقل صد هزار نیانگ، نه؟»
«و تو داری فقط با یه وعده غذا سر و تهش رو هم میاری؟»
«چیزی که مهمه اینه که من شرط رو بردم.»
با پچپچ به بودای اهریمنی گفتم:
«داری گول یه قمارباز خبیث رو میخوری.»
بودای اهریمنی که با لذت غذا میخورد، پاسخ داد:
«پادشاه سم از اون آدمها نیست.»
فکرش را بکن که چنین حرفهایی از دهان بودای اهریمنیِ دنیادیده بیرون بیاید.
یکی تظاهر به فریب دادن میکند، دیگری تظاهر به فریب خوردن.
چه زوج بامزهای.
پادشاه سم ظرف جلوی مرا به سمت بودای اهریمنی کشید.
«تو فقط یه ذره بخور. این برای بودای اهریمنیِ زحمتکش درست شده تا لذت ببره.»
«من رهبر جوان فرقهام. نه ارباب جوان دوم، رهبر جوان فرقه! من کسیام که میتونه این میز رو چپه کنه.»
پادشاه سم تظاهر کرد که نشنیده و فقط هوای بودای اهریمنی را داشت.
«لطفاً، زیاد بخورید.»
«طعمش عالیه.»
«من فقط از دو جا بازدید کردم، بخش هونان و بخش جیانگشی، و اوضاع الان اینجوریه. اگه بعد از گشتن کل دشت مرکزی برمیگشتم، شما دوتا دیگه برادر خونی شده بودید.»
تنها کسی که به حرفم خندید، سانگسئون بود.
این دو نفر قطب مخالف هم هستند.
یکی کسی است که هرگز جنگل هزار سم را ترک نمیکند و از تنهاییاش لذت میبرد، در حالی که دیگری مردی است که به همهجا سفر کرده، با انواع آدمها ملاقات کرده و درگیر سیاست بوده است.
با دیدن آن دو در کنار هم، ناگهان فکری به سرم زد.
شاید در قلبشان، اشتیاقی برای زندگی یکدیگر وجود دارد.
پادشاه سم ممکن است به بودای اهریمنی حسادت کند.
به بودای اهریمنی که آزادانه در جهان پرسه میزند.
کسی که با وجود جثه کوچکش، بدون تردید با مردم ملاقات میکند.
درحالیکه خودش، که از هر کسی خوشتیپتر است، در جنگل هزار سم حبس شده است.
بودای اهریمنی ممکن است به پادشاه سم حسادت کند.
او شاید از سرگردانی خسته شده، از مردم خسته شده و حالا آرزوی یک زندگی آرام برای خودش را دارد.
آیا به همین خاطر است که این دو نفر الان در کنار هم انقدر خوب به نظر میرسند؟
اگر اینطور است، من چه نوع زندگیای میخواهم؟
وقتی بعد از کشتن هوا موگی در برابر زندگیام بایستم، چه خواهم کرد و چطور زندگی خواهم کرد؟ هر وقت فرصتی پیدا میکنم، مدام این را از خودم میپرسم.
سعی میکنم در تلهی «بیا فعلاً فقط کارهای مهم رو انجام بدیم و بعداً بهش فکر کنیم!» نیفتم. چون ممکن است همین حالا چیز مهمتری بدون اینکه متوجه شوم، از دست برود.
بودای اهریمنی که مشغول غذا خوردن بود، ناگهان پرسید:
«اهریمن مشت سرش شلوغ بوده. این زیر سرِ توئه؟»
گرفتن دو شاگرد، نجات دادن دخترش و حتی انتخاب یه جانشین؛ طبیعی بود که توجه بودای اهریمنی جلب بشه.
«اخلاق استادم رو که میشناسی، نه؟ اون کسی نیست که تحت تأثیر بقیه قرار بگیره.»
«با وجود تو، هیچوقت نمیشه مطمئن بود.»
«دربارهم اغراق میکنی.»
پادشاه سم تمام مدتِ غذا خوردن، فقط به گیاه نه یین زل زده بود.
میدونستم که اون واقعاً مجذوب اون گیاه شده.
در حال حاضر، تنها چیزی که توی ذهن پادشاه سم میگذشت، میل به رفتن و ساختن یه سم جدید با اون گیاه نه یین بود.
«کی میخوای بری برادرت رو ببینی؟»
«مگه اون چی داره که بخوام براش عجله کنم؟ آخر از همه میرم سراغش.»
«اون روز با رهبر جوان اول فرقه نوشیدنی خوردم. اون روز حرف تو رو پیش کشید.»
«شانس بیارم اگه بهم فحش نداده باشه.»
توی زندگیم هیچوقت حس نکرده بودم که دلم برای برادرم تنگ شده، اما امروز، دلم براش تنگ شد.
«قلب شکستخوردهای وجود داره که پیروز هیچوقت ازش خبر نداره. برادرت یه بازنده بزرگه.»
«اون اینطوری شد چون تو کنارش موندی، بودای اهریمنی.»
بودای اهریمنی بهم نگاه کرد.
«دیگه لازم نیست چنین حرفهایی بزنی.»
«بازم میگم. این تملق نیست، حرف دلمه.»
حس کردم درخشش طلایی بدن بودای اهریمنی کمی قویتر شد.
در حالی که داشتم با بودای اهریمنی حرف میزدم، پادشاه سم دیگه نتونست طاقت بیاره و با گیاه نه یین به اقامتگاهش رفته بود.
از پشت پنجره، میتونستم ببینم که غرق در کار شده و داره گیاه رو تکهتکه میکنه.
«دیگه باید بریم.»
«بریم.»
همراه با بودای اهریمنی از اقامتگاه اون خارج شدم.
سانگسئون دنبالمون نیومد و از همونجایی که ایستاده بود، با احترام تعظیم کرد.
لحظهای بعد، از فاصلهای دور، صدای پادشاه سم طنینانداز شد.
«رهبر جوان فرقه کجا رفت؟ کجا داری میری! باید برای آزمایش سم کمک کنی!»
قول داده بودم در ازای اکسیرهایی که دفعه قبل برام آورده بود، توی آزمایش سم بهش کمک کنم.
قدمهام رو تندتر کردم و خودم رو به نشنیدن زدم.
بعد فریادی از طرف پادشاه سم بلند شد که بودای اهریمنی رو هم خطاب قرار میداد.
«شرطبندی بعدیمون سرِ پیدا کردن یه گیاه بازگشت نامیرا باشه!»
لبخندی روی لبهای بودای اهریمنی نقش بست.
حس کردم که اون هم خیلی تغییر کرده.
فقط کافی بود به طرز بیرون رفتنش از جنگل هزار سم نگاه کنی.
قبل از این، اون کوتاهترین مسیر رو انتخاب میکرد و پاهای کوتاهش رو با عجله حرکت میداد.
اما حالا، داشت به آرومی از یه مسیر پرپیچوخم و زیبا قدم میزد.
حتی برای لحظهای ایستاد تا از منظره لذت ببره.
ناگهان یاد حرفهایی افتادم که جلوی غارِ روی تپه زادگاهش بهش گفته بودم.
— وقتشه که از اون جای تنگ و خفهکننده بیای بیرون.
به ذهنم رسید که شاید بودای اهریمنی همین حالا هم اون غار رو ترک کرده و برای پیدا کردن یه زندگی جدید راهی شده.
«دفعه بعد، از تو هم به عنوان جمعکننده برای پیدا کردن گیاه بازگشت نامیرا استفاده میکنم، بودای اهریمنی.»
بودای اهریمنی با آرامش قدم میزد و جواب داد:
«غذا به دهنم خوش اومد... پس مشکلی نیست.»
***
در همان زمان، سا یو-جونگ داشت در خیابانهای بازار روستای خاندان اهریمنی قدم میزد.
با عبور از میخانه می روان و ادامه دادن مسیر به سمت پایین، به باغچه گل کوچکی در حومه روستا رسید.
آنجا مکانی بود که گل، درخت و نهال میفروخت.
در میان خاندان شمشیر آسمان شمالی، شایعه شده بود که او زیاد به این باغچه سر میزند.
زمانی که او دست راست فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود، به باغ گل بزرگی رفتوآمد داشت.
اما حالا که آن نقش را به شمشیر اهریمنی دیگری واگذار کرده بود، به این باغچه حاشیهای میآمد، نه باغ همیشگیاش؛ و گاهی فقط ساعتها بیهدف آنجا مینشست و بعد میرفت.
همه این رفتار او را درک میکردند، چون به خوبی میدانستند جاهطلبی او برای تبدیل شدن به جانشین فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چقدر بزرگ بوده است.
شنیدن خبر خودکشی او هم چندان عجیب نمیبود.
حس فقدان او تا این حد بزرگ بود، با این حال هیچکس برای دلداری دادن به سراغش نمیآمد.
این نتیجهی دویدن به جلو، در حالی بود که فقط به موفقیت چشم دوخته بود.
صاحب باغچه زنی با چهرهای مهربان بود.
«خوش اومدید.»
سا یو-جونگ حتی جواب سلامش را هم نداد و در گوشهای از باغچه، طوری که انگار خانه خودش است نشست و خیره به درختان ماند.
گلها همه پژمرده شده بودند و نهالهای همیشه سبز به جای آنها ایستاده بودند.
شاید چون بار اول یا دومش نبود که اینطور بیهدف میآمد و مینشست، زن او را به حال خودش رها کرد.
به نظر میرسید که او سعی دارد با نگاه کردن به گیاهان، خود را از پنج هوس و هفت عاطفه رها کند، اما او از رنجهای دنیوی فرار نمیکرد؛ بلکه داشت در میان امیال دنیوی قدم میزد.
«من حتی یه مرد رو فدا کردم تا اون بتونه فرمانروای اهریمنی بشه، و حالا اون من رو رها میکنه؟»
اصلاً میدونه تقدیم کردن یه مرد به زنی که ازش خوشت میاد، چه حسی داره؟ او انواع و اقسام نفرینها و توهینها را نثار آن زن کرد.
او به این فکر نمیکرد که خودش بود که در وهله اول سعی کرده بود از یک مرد استفاده کند تا فرمانروای شمشیر را به چنگ بیاورد.
آن زن تنها موضوع عشق و نفرت او نبود.
به محض اینکه چئونگ سئون به مقام فرمانروای اهریمنی رسید، طوری با او خداحافظی کرد که انگار منتظر چنین لحظهای بوده است.
آخرین سنگر او برای تبدیل شدن به یک فرمانروای شمشیر فرو ریخته بود.
برای مدتی، او فقط برای پرورش دادن کینهاش زندگی کرد.
او هر روز رویا میدید.
بعضی روزها خواب میدید که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و سپس خودش را میکشد، و روزهای دیگر خواب میدید که چئونگ سئون و بعد خودش را به قتل میرساند.
بعضی روزها هر دو زن را میکشت و بعد خودش را.
بله، اگر به هر حال نمیتوانست فرمانروای اهریمنی شود، هر دوی آنها را میکشت و بعد به زندگی خودش پایان میداد.
از آنجایی که او هرگز به فکر دستیابی به چیزی از طریق تلاشهای خودش نبود، پایان این میلِ طرد شده همیشه به مرگ ختم میشد.
او فقط نمیتوانست آن را عملی کند، چون مهارت لازم برای کشتن را نداشت.
در پایان این ناامیدی، کسی به او نزدیک شد.
همین شخصی بود که در حال حاضر داشت به او پیام تلهپاتیک میفرستاد.
— فرمانروای اهریمنی روحخوار رو دیدی؟
به طرز شگفتآوری، کسی که پیام را فرستاد، همان زنِ صاحب باغچه بود.
دلیل اینکه سا یو-جونگ زیاد به این مکان میآمد، به خاطر درد و رنجش نبود.
او آدم ضعیفی نبود که برای فراموش کردن دردش به یک باغچه پناه ببرد؛ او ترجیح میداد بکشد و کشته شود.
— همونطور که گفتی انجام دادم، اما اون سعی نکرد من رو بکشه.
سا یو-جونگ بسیار مودب بود.
او کسی نبود که به راحتی اعتماد کند، و نه کسی بود که سرش را خم کند.
اما این زنی که در دردناکترین زمان به او نزدیک شده بود، در یک لحظه او را مجذوب خود کرده بود.
زنی که جرأت کرده بود فرمانروای اهریمنی روحخوارِ فرقه الهی اهریمن آسمانی را هدف قرار دهد، و با این حال به او این باور را داده بود که میتواند از پس این کار بربیاید.
سا یو-جونگ قبلاً وحشت پنهان در آن ظاهر معمولی را تجربه کرده بود.
به این ترتیب، او با سه زن درگیر شد.
با خودش فکر کرد که سرنوشت او این است که فقط از طریق زنان به موفقیت برسد.
— دوباره فرمانروای اهریمنی روحخوار رو ملاقات کن و تحریکش کن.
باید کاری کنی که از هنر بلعیدن روح برای کشتن تو استفاده کنه.
— همین کار رو میکنم.
سا یو-جونگ کسی نبود که با میل خودش بمیرد، بنابراین حرفهای زن حاوی یک نقشه جایگزین بود.
— لحظهای که فرمانروای اهریمنی روحخوار از هنر بلعیدن روحش استفاده میکنه، تو باید تکنیک معکوسسازی روح یین و یانگ رو فعال کنی.
تکنیک معکوسسازی روح یین و یانگ.
هنری مخفی از سرزمینهای بیرونی که گفته میشد مدتها پیش گم شده است؛ تکنیکی که میتوانست هنر بلعیدن روحِ حریف را مسدود کرده و با آن مقابله کند.
با این حال، این یک تکنیک مخفی بود که فقط روی شریکی کار میکرد که فرد با او رابطه نزدیکی داشته است.
به همین دلیل بود که او برای این مأموریت انتخاب شده بود.
او اهمیتی نمیداد که نیت آن زن چیست.
مهم نبود که او از فرمانروای اهریمنی روحخوار، که قربانی تکنیک معکوسسازی روح یین و یانگ شده بود، به عنوان یک عروسک خیمهشببازی برای کشتن رهبر فرقه یا رهبر جوان فرقه استفاده کند.
فقط یک فکر در ذهن سا یو-جونگ بود.
— باید سرِ قولت بمونی.
با تأیید دوبارهی سا یو-جونگ، زن که داشت نهالی به بزرگی تنه خودش را جابهجا میکرد، لحظهای مکث کرد و کمرش را صاف کرد.
او در حالی که عرق پیشانیاش را پاک میکرد، پیامی تلهپاتیک فرستاد.
این پاداشی بود که سا یو-جونگ هرگز نمیتوانست رد کند.
— اگه این کار رو انجام بدی، تو فرمانروای شمشیر میشی و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم به زنِ تو تبدیل میشه.