چپتر 306: چه جور فرمانروای اهریمنیای به خرافات باور داره؟
چپتر 306: چه جور فرمانروای اهریمنیای به خرافات باور داره؟
بعد از ترک جنگل هزار سم، راهی جنگل بزرگ مستان شدم.
مثل همیشه، یکی از سه مست بزرگ، یعنی یو بین، منو به سمت اهریمن مست راهنمایی کرد.
همونطور که با قایق از دریاچه رد میشدیم، ازش پرسیدم:
«این روزا اهریمن مست هنوزم زیاد مینوشه؟»
«یه مدتی کمش کرده بود، اما انگار تازگیا دوباره بدجوری افتاده به نوشیدن.»
چشماش التماس میکردن که جلوشو بگیرم.
یو بین تنها زنیه که اهریمن مست رو دوست داره و صادقانه نگرانشه.
به جزیره رسیدیم و به عمارت رویای مستی رفتیم.
اهریمن مست از قبل مست بود.
«واقعاً باید آخرین نفر میاومدی سراغ من؟ یعنی من بین فرمانرواهای اهریمنی از همه پایینترم؟ هیچ توضیح دیگهای براش وجود نداره.»
اهریمن مست ناامیدیش رو پنهان نکرد.
«باید آخر از همه میدیدمت تا بتونیم با خیال راحت بنوشیم، برادر.»
«بهونه قشنگیه.»
«ای بابا، لطفاً درک کن برادر. روز طولانیای داشتم.»
پاهام رو دراز کردم و با خیال راحت روبروی اهریمن مست نشستم.
«نمیدونی، نه؟ وقتی پیش توام از همیشه راحتترم، برادر.»
«احتمالاً فقط فکر میکنی کنار اومدن با من راحته!»
«اینطوره؟»
اهریمن مست طوری که انگار از من ناامید شده باشه، سرش رو تکون داد و برام شراب ریخت.
حالت چهرهش همین حالا هم نرمتر شده بود.
گاهی اوقات، یه جمله کوتاه مثل «اینطوره؟» میتونه از یه عذرخواهی طولانی و مفصل قدرتمندتر باشه.
با هم نوشیدیم.
شراب قوی موقع پایین رفتن از گلوم، اون رو میسوزوند.
این شراب از شرابی که اهریمن مست قبلاً مینوشید هم قویتر بود.
«گفته بودی داری کمش میکنی، اما داری یه چیز حتی سنگینتر مینوشی.»
«اگه خیلی سنگینه، اینو بنوش.»
اهریمن مست بطری دیگهای رو از بین تودهای که توی عمارت بود آورد و برام ریخت.
خودش همون شراب قوی قبلی رو به نوشیدن ادامه داد.
آخه چی میتونه فکرشو اینطور درگیر کرده باشه؟
کنجکاو بودم، اما اول نپرسیدم.
فقط دو راه برای بیرون کشیدن حقیقت از زبون یه آدم مست وجود داره: یا باید مستیش رو بپرونی، یا اینکه بیشتر مستش کنی.
«بیا، یه پیک دیگه بزن!»
نگرانیش هر چی که بود، از اینکه بعد از مدتها با اهریمن مست مینوشیدم، حس خوبی داشتم.
«فضا فوقالعادهست.»
مه غلیظ روی آب و ماهِ تاری که امشب از بین ابرها میتابید، فقط فضا رو گیراتر میکرد.
«حتی وقتی دور بودم، هر وقت به فکر نوشیدن میافتادم، اینجا میاومد توی ذهنم. با خودم میگفتم، یعنی برادرم داره مینوشه؟ یعنی روی دریاچه شناوره؟»
«الان دیگه برای توی آب رفتن خیلی سرده.»
«زمان واقعاً زود میگذره.»
انگار همین دیروز بهار بود، اما الان دیگه هوا سرد شده.
مدتی رو در حالی که هر کدوم غرق در افکار خودمون بودیم، نوشیدیم.
اهریمن مست قطعاً بیشتر از همیشه مینوشید.
«رزمیکار یو خیلی نگران بود که اینقدر زیاد مینوشی، برادر.»
«یو بین همیشه نگرانه.»
«تا وقتی نگرانته باهاش خوب رفتار کن. بعداً پشیمون نشو.»
«پشیمونی؟»
اهریمن مست نگاهی بهم انداخت که انگار میخواست بپرسه منظورم چیه، اما جوابی ندادم.
وقتی خودش میدونه، چرا بپرسه؟ ممکنه طوری به نظر برسه که انگار تمام روز فقط مینوشه، اما اهریمن مست آدم ظریف و حساسیه.
چطور ممکنه ندونه یو بین به عنوان یه مرد بهش علاقه داره؟ حتماً داره خودشو به اون راه میزنه.
حالا که فکرش رو میکنم، هیچکدوم از شهریاران اهریمنی تشکیل خانواده ندادن.
اهریمن مشت تنها استثنا بود که تازگیا صاحب یه دختر شده.
همهشون همینطور تنها زندگی میکنن.
به خاطر اینه که، همونطور که اهریمن تیغه آسمان خونین همیشه میگه، خانواده دشمنه؟ یا به خاطر اینه که خانواده یه نقطه ضعفه؟
«یه جایی هست که باید بریم.»
اهریمن مست ازم خواست سوار قایق بشم.
اون به سمت ساحلِ مخالفِ ورودی پارو زد و قایق رو نگه داشت.
بعد از پیاده شدن، اهریمن مست به سمت جنگل رفت.
من فقط به عمارت رویای مستی رفته بودم، اما جنگل بزرگ مستان جای وسیعی بود.
بعد از مدتی پیادهروی، مه غلیظی محاصرهمون کرد.
حس عجیبی داشتم و دقیقتر نگاه کردم؛ اون مه نبود.
رایحه مستیِ شراب بود.
تا حالا ندیده بودم مستی مثل مه پخش بشه.
«اگه در معرض این قرار بگیری، مست میشی و از پا درمیای. این از اون جور مستیهایی نیست که بشه با نیروی درونی دفعش کرد، پس یه آدم معمولی هرگز نمیتونه از اینجا رد بشه. درست پشت سر من بیا.»
همونطور که اهریمن مست راه میرفت، هاله مستی شکافته میشد و راهی باز میکرد.
انگار که زنده باشه، اون هاله بعد از رد شدنِ ما دوباره به هم میپیوست و راه ناپدید میشد.
حتی نمیتونستم از هنرهای سبکی برای دویدن و رد شدن از اونجا استفاده کنم.
به خاطر اون مستی که مثل مه غلیظ بود، نمیتونستم جلو رو ببینم و مسیر هم مثل یه هزارتو پیچیده بود.
در نهایت، اینجا مکانی ممنوعه در جنگل بزرگ مستان بود که فقط اهریمن مست میتونست توش راهش رو پیدا کنه.
بعد از اینکه از هزارتو خارج شدیم، بالاخره هاله مستی ناپدید شد.
یه ساختمان تک و تنها جلوی چشمام ظاهر شد.
«اینجا جاییه که اهریمنان مست بزرگ برای نسلها شرابشون رو اینجا عمل میآوردن و مینوشیدن.»
دنبالش به داخل رفتم.
اونجا مثل یه کارگاه شرابسازی چیده شده بود.
تجهیزات قدیمی و فرسوده به نظر میرسیدن، اما هر قطعهش فوقالعاده به نظر میرسید.
روی یه ویترین روی دیوار، شرابهای موردعلاقه اهریمنان مستِ گذشته نگهداری میشد.
«من دوست دارم شرابهای متنوعی بنوشم، برای همین خیلی از شراب اینجا نمینوشم. علاوه بر این، من توی نوشیدن خوبم، اما توی درست کردنش نه چندان. برای همین فقط بعضی وقتا برای استراحت میام اینجا.»
وسط کارگاه، یه جام شراب با شکل غیرعادی قرار داشت.
اهریمن مست در حالی که بهش خیره شده بود، با لحنی جدی گفت:
«مدتی پیش، عصاره شراب فاسد شد.»
در واقع، بوی گندیدگی ازش به مشام میرسید.
«از وقتی که فرمانروای اهریمنی شدم، این اتفاق هرگز نیفتاده بود.»
اهریمن مست با چهرهای درهم اضافه کرد: «این یه شگون بده.»
حالا فهمیدم چرا اهریمن مست اینقدر نگران به نظر میرسه.
«قراره بمیرم؟»
«انگار نمیخوای بمیری.»
«هنوز کلی شراب هست که ننوشیدم.»
«نگران نباش. اگه بمیری برادر، من تمام شرابهای سرزمینهای مرکزی رو میخرم و روی قبرت میریزم.»
اهریمن مست آهی کشید.
با حس کردن این شگون بد، انگار دستهای از پرندهها به پرواز دراومده بودن و حیوانات توی قلبش قبل از وقوع زلزله شروع به فرار کرده بودن.
هرگز تصور نمیکردم اون به چنین دلیلی اینقدر جدی باشه.
«چه جور فرمانروای اهریمنیای به خرافات باور داره؟»
«استادم یه بار بهم گفت اگه عصاره شراب فاسد بشه، اتفاق وحشتناکی میافته. یا بلایی سر اهریمن مست بزرگ میاد، یا اتفاقی برای فرقه اصلی میافته. البته، من باورش نکردم.»
اما حالا که عصاره شراب واقعاً فاسد شده بود، اون عمیقاً آشفته به نظر میرسید.
«اگه اینقدر اذیتت میکنه، به پدرت بگو.»
«نمیخوام! من تازه سوءتفاهمم رو با رهبر فرقه برطرف کردم.»
اهریمن مست قبلاً به اشتباه فکر میکرد که پدرش ازش متنفره.
اما بعد از اینکه فهمید پدرش از استادش متنفره، نه از خودش، سوءتفاهمش برطرف شد.
«من حتی به رهبر فرقه شراب هدیه دادم. رابطهمون خوب شده بود. اما اگه بشنوه عصاره شراب فاسد شده، نگران نمیشه؟ با خودش فکر میکنه: "استاد و شاگرد لنگه همن. چه جفت مستِ نحسی."»
با خودم فکر کردم چرا باید نگران چنین چیزهایی باشه، اما اهریمن مست تا این حد حساسه.
مخصوصاً وقتی پای رابطهش با پدرش وسط باشه.
«پدرم اینو به عنوان خرافات نادیده میگیره و ازش میگذره. اون چنین آدمیه.»
جامی که عصاره شراب توش بود رو بررسی کردم و پرسیدم:
«چطور باید اینو تمیز کنیم؟ فقط با گفتن اینکه تصادفی گنجینه هزارساله جنگل بزرگ مستان رو شکستم، غافلگیرم نکن.»
«چرا؟ میخوای همین الان تمیزش کنی؟ مشکلی نیست. خودم بعداً انجامش میدم.»
«چرا بعداً؟ فقط میخوای تنهایی تمیزش کنی و مدام به افکار تیره و بد فکر کنی. بیا تا من اینجا هستم سریع تمیزش کنیم.»
همراه با اهریمن مست، عصاره شرابِ فاسد شده رو از جام خالی کردم.
در حالی که من آب میآوردم و جام رو میشستم، اهریمن مست آماده شد تا اون رو با شراب جدید پر کنه.
همونطور که جام رو میشستم، بهش گفتم:
«به خاطر تو فاسد نشده، برادر. تازگیا یکی داره سعی میکنه برای فرقه اصلی دردسر درست کنه. احتمالاً به خاطر اون عوضیِ بدقدم فاسد شده.»
«لازم نیست فقط برای دلداری دادن به من، از خودت حرف دربیاری.»
«از خودم درنمیارم. من عمارت دنیای زیرین و عمارت فلکسای رو برای تحقیق دربارهش بسیج کردم.»
«واقعاً همچین کسی وجود داره؟»
«هست. نباید دستکم میگرفتمت برادر. حتی این رو هم فهمیدی.»
با این حال، اخمهای اهریمن مست باز نشد.
نمیتونستم همینطوری بایستم و تماشا کنم که یه فرمانروای اهریمنی دیگه طعمه خرافات بشه.
«برادر، فکر میکنی سرنوشت آدم از قبل تعیین شده؟»
«تا یه حدی.»
«من اینطور فکر نمیکنم. رابطه ما همین الان بسته به حرفی که بهت میزنم میتونه عوض بشه، پس چطور چیزی میتونه از قبل تعیین شده باشه؟ به نظر من اون عصاره شراب به این خاطر خراب شد که سرنوشت میخواست تو من رو به اینجا بیاری. اگه این اتفاق نمیافتاد، هیچوقت نمیفهمیدم همچین جایی وجود داره. کسی چه میدونه دنیا چی برامون کنار گذاشته؟ شاید یه روزی توی بحران گیر بیفتم و مجبور بشم به اینجا فرار کنم. این یه نشونه بد نیست؛ یه نشونه عالی از طرف سرنوشته که قراره جون برادر کوچیکترت رو نجات بده.»
«واقعاً بلدی چطور با کلمات بازی کنی.»
با ناباوری خندید، اما به لطف همین حرفها، به نظر میرسید احساس شومش تا حد زیادی فروکش کرده.
چهره اهریمن مست روشن شد.
«منتظرم بودی تا همچین حرفی رو بشنوی، نه؟»
اهریمن مست با کمال میل اعتراف کرد.
«بیشتر از اون چیزی بود که انتظار داشتم.»
«مشتری عزیز، لطفاً در آینده هم باز از خدماتم استفاده کنید!»
در حالی که جام تمیز رو سر جاش برمیگردوندم، گفتم:
«قیمت خدمات من فقط یه لیوان شراب و داشتن برادریه که عاشق خرافاته.»
***
وقتی به اقامتگاهم برگشتم، نگهبانهای شب با گرمی ازم استقبال کردن.
«خسته به نظر میرسید.»
از وقتی از بخش جیانگشی برگشته بودم، تقریباً بیوقفه با آدمهای مختلف ملاقات کرده بودم.
و اونها هم دقیقاً آدمهای معمولیای نبودن.
«میخوام استراحت کنم، پس مزاحمم نشید.»
طوری وارد اتاقم شدم که انگار قراره بلافاصله خودم رو روی تخت بندازم، اما به جای خوابیدن، هنر جابهجایی فضا-زمان رو باز کردم.
راه من برای مقابله با نشانههای شوم؟ تمرین.
اگه اتفاق شومی بیفته، فقط کافیه از بین ببرمش.
با تبدیل شدن به موجودی که حتی بدبختی هم نمیتونه لمسش کنه، دوام میارم.
دارم اینقدر سخت تلاش میکنم که طاقت بیارم.
مگه چیزی مثل بدبختی چه کار میتونه باهام بکنه؟
در قلمروی هنر جابهجایی فضا-زمان، دوباره از هنر مخفی زمان آسمانی استفاده کردم تا جریان زمان رو تغییر بدم.
با تلاشی که با خون و عرق همراه بود، تونسته بودم جریان زمان رو دو برابر سریعتر از دنیای بیرون کنم.
امیدوار به زمان بینهایت نبودم.
هدف نهایی هنر مخفی زمان آسمانی، ایجاد اختلاف زمانی ده برابریه.
فقط تا وقتی که زمان کافی برای رسیدن به استادی بزرگ دوازدهستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت داشته باشم، لطفاً.
تمرین امروز، هنر اهریمنی نه مصیبت بود.
تا الان فرم اول رو بارها و بارها تمرین کرده بودم، اما غریزی حس میکردم وقتش رسیده که فرم دوم رو یاد بگیرم.
این همون سطح استادی من در هنرهای رزمیه که به وضعیت غایی رسیده.
فرم دوم هنر اهریمنی نه مصیبت؛ فرم نابودی بزرگ.
اگه فرم اول، یعنی فرم نابودی، حملهای بود که یه نفر رو هدف قرار میداد، فرم دوم یا همون فرم نابودی بزرگ، فرمی برای مقابله با چندین حریف بود.
وقتی فرم دوم رو آزاد کردم، یه روح پلید بیصدا در حالی که پشتش به من بود، در مقابلم ظاهر شد.
این ترسناکترین روح بین اون چهار روحی بود که در فرم اول ظاهر میشدن.
برای لحظهای، به نظر رسید بدنش کمی تکون خورد.
روح پلید تکثیر شد.
در مجموع به سه بخش تقسیم شد.
هر سه روح پلید شمشیرهاشون رو چرخوندن و به جلو تاختن.
هیچچیزی در مسیرشون باقی نموند.
این حملهای بود که هر چیزی رو در راهش بود، پاکسازی میکرد.
هر چی استادی من در فرم دوم بیشتر بشه، تعداد دفعات تکثیر هم بیشتر میشه.
در نهایت، به فرمی تبدیل میشه که به دهها نسخه تقسیم میشه و هر چیزی رو که در دیدرسه، نابود میکنه.
البته، مقدار نیروی درونی مصرفی هم با تعداد تکثیرها افزایش پیدا میکنه.
پدرم چند بار میتونه اون رو تکثیر کنه؟
من از تعدادی که پدرم میتونه خلق کنه، فراتر میرم.
یعنی حد و مرز من کجاست؟
با تصور ارواح پلیدی که از کنارم میگذشتن و هر چیزی رو در مقابلشون بود نابود میکردن، قلبم به تپش افتاد.
با فکر کردن بهش خوابم نمیبرد.
تا صبح غرق در تمرین فرم دوم شدم و وقتی خورشید طلوع کرد، تقریباً از پا دراومده بودم.
دیگه وقت استراحت واقعی بود.
هنر مخفی زمان آسمانی رو رها کردم و دوباره از هنر جابهجایی فضا-زمان استفاده کردم.
فضایی که بیش از همه برام عزیز بود، پدیدار شد.
خورشیدی داغ، دریایی آبی، ساحلی با شنهای سفید و یه صندلی راحت زیر درختی با برگهای پهن.
خیلی وقت بود که به اینجا نیومده بودم.
عمداً اون رو برای همچین موقعی نگه داشته بودم.
تا در روزی مثل امروز بازش کنم.
طوری که انگار دارم فرو میریزم، روی صندلی ولو شدم.
با نگاه کردن به دریا و آسمان آبی، که به رنگ نیروی شمشیرم بودن، ذهنم آروم شد.
چه عصاره شراب خراب شده باشه، چه سا یو-جونگ نقشهای داشته باشه، یا یه نیروی مخفی پشت همه اینها باشه.
در این لحظه، همه چیز رو فراموش کردم و استراحت کردم.
ظرف اسرارآمیز رو از داخل ردام بیرون آوردم و کنارم گذاشتم.
مثل یه آدم، براش چشم و دهن کشیده بودم.
صورتی با یه لبخند پهن بود.
گفته بودم هر روز بهش میگم که باز بشه تا بالاخره این کار رو بکنه، اما از وقتی به دستش آورده بودم، حتی یک بار هم واقعاً بهش نگفته بودم باز بشه.
«تو هم استراحت کن. حتماً توی تمام این سالها که آدمها بهت فشار میآوردن و میگفتن باز شو، خیلی بهت سخت گذشته. تو استراحت کن، منم استراحت میکنم.»
خواب بر من غلبه کرد.
اهریمن خواب من رو به سمت موجودی هدایت کرد که مدتها بود ندیده بودمش.
توی خوابم، در آسمان ایستاده بودم.
بالای دریایی که شبیه آسمان بود، در میان هالهام.
بعد سایهای افتاد و دنیا تاریک شد.
برگشتم تا ببینم چه چیز عظیمی جلوی خورشید رو گرفته.
اول فکر کردم یه موج جزر و مدی به بلندی دیوار قلعهست، اما نبود.
روح اهریمن آسمانی.
موجودی که چندین بار خودش رو به من نشون داده بود، توی خوابم ظاهر شده بود.
روح اهریمن آسمانی در حالی که دستبهسینه ایستاده بود، داشت بهم نگاه میکرد.
پشتش به خورشید بود، برای همین نمیتونستم صورتش رو واضح ببینم.
اما غریزی میدونستم.
این روح اهریمن آسمانیِ منه.
با دقت به روح اهریمن آسمانی خیره شدم، چون میخواستم صورتش رو ببینم.
اما در این لحظه، حتی تکنیک چشم الهی هم کار نمیکرد.
«تو هم میخوای زودتر بهت برسم؟»
روح اهریمن آسمانی فقط در سکوت بهم نگاه میکرد.
***
سه روز بعد، اولین گزارش رو در دفتر سو دهریونگ دریافت کردم.
«با وجود بررسی دقیق وضعیت مالی سا یو-جونگ، هیچ چیز مشکوکی پیدا نکردیم.»
«ردی از جابهجایی پول نیست؟»
«نه. بر اساس تحلیل عادتهای پسانداز و خرج کردنش، اون آدمی نیست که خیلی به پول علاقه داشته باشه.»
سو دهریونگ با احتیاط پرسید:
«ممکنه واقعاً میخواسته به دست فرمانروای اهریمنی روحخوار کشته بشه؟»
سرم رو به نشونه نفی تکون دادم.
«این حتی مورد بدتریه. حرفت یعنی اون با چیزی غیر از پول تحریک شده، درسته؟ اگه یه جنگجوی عدالتخواه بود، با یه آرمان بزرگ تحریک میشد، اما اون از اون جور آدمها نیست.»
«رهبر جوان فرقه، شما معتقدید کسی پشت سر اونه.»
«دارم تمام احتمالات رو در نظر میگیرم.»
با توجه به بک چئون-گیونگ از خاندان موکچئون که به اتحاد رزمی نفوذ کرده بود، نمیتونم تضمین کنم که همچین کسی در فرقه اصلی ما وجود نداشته باشه.
از این به بعد، باید همیشه احتمال وجود یه نیروی مخفی پشت هر اتفاقی که میافته رو در نظر بگیرم.
«این گزارش نظارت بر کارهای روزمره سا یو-جونگ هست.»
با آرامش کارهای روزانهاش رو که روی کاغذ نوشته شده بود، مرور کردم.
در کارهای روزمرهاش که هیچ فرقی با یه رزمیکار معمولی نداشت، یه چیز جلب توجه میکرد.
«این قضیه باغچه گل چیه؟»
«این روزها زیاد به اون باغچه گل سر میزنه. میگن فقط میره اونجا و مات و مبهوت میشینه و بعد برمیگرده. از اونجایی که قبلاً به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در نگهداری از باغچه گل کمک میکرد، عجیب نیست که زیاد به اونجا بره.»
«نه، اتفاقاً عجیبه. اگه من بودم، حتی نمیخواستم به گلها نگاه کنم. اگه یهو تصمیم میگرفت نواختن گئومونگو رو یاد بگیره، مشکوک نمیشدم. اما اون مرتب به جایی سر میزنه که همه فکر میکنن عادیه و بهش شک نمیکنن؟»
«وقتی اینطوری میگید، واقعاً مشکوک به نظر میاد. آه، چقدر خوشحالم که رهبر جوان فرقه توی کلاس من نبود. وگرنه هیچوقت نفر اول ورودی نمیشدم.»
به شوخیاش خندیدم و از سر جام بلند شدم.
از اونجایی که معلوم بود مقصد بعدی من کجاست، سو دهریونگ به گلدونی کنار پنجره نگاه کرد و گفت:
«نفر سوم، انگار قراره یه دوست پیدا کنی.»