چپتر 307: چرا گلها به من سپرده شدن؟
چپتر 307: چرا گلها به من سپرده شدن؟
برای اینکه بتونم یه ملاقات طبیعی از باغ گل داشته باشم، به کمک یه نفر نیاز داشتم.
«داری جابهجا میشی؟»
لی آن در میان لباسها و وسایلی که اتاق رو پر کرده بودن، سرش رو بلند کرد.
«اومدی؟»
لی آن در حال آماده شدن برای ترک فرقه بود.
اون داشت آماده میشد تا به ملاقات سو جین، خواهر استاد روح شبح بره.
«برای یه سفر طولانی کلی چیز هست که باید آماده کنم. لباس برای عوض کردن، لباس رسمی برای وقتی که با دوشیزه سو ملاقات میکنم، خوردنی برای وقتی که توی راه گشنهم شد؛ پماد طلایی و پادزهر هم برداشتم، اما احتمالا برای عادت کردن به آبِ جدید به دارو نیاز ندارم، نه؟ نقشه هم برداشتم. و...»
«اینا دیگه چیه؟»
«آه، اینا ظرف و ظروفن که اگه مجبور شدم بیرون اردو بزنم ازشون استفاده کنم، اینا هم ادویهست. اینم یه پوست چرمه که روش بخوابم.»
تمام ظرفها رو از کیسه چرمیش بیرون آوردم.
«چیزی نپز که نیاز به ظرف داشته باشه. برای ادویه هم فقط نمک ببر. این چیه؟»
«یه کتاب که وقتی خوابم نمیبره بخونم.»
«از کی تا حالا اینقدر کتاب میخونی! فقط یکیشو انتخاب کن!»
بهش کمک کردم وسایلش رو جمع کنه.
نه، در واقع کمکش کردم وسایل اضافه رو خالی کنه.
«کی میری؟»
«فردا صبح. همین الان میخواستم بیام برای خداحافظی.»
«تنها میری؟»
«آره. زن به زن، میرم که سعی کنم متقاعدش کنم.»
اگه سو جین، که از نوادگان دروازه شبح بود، به شاخه سایه شبح ملحق میشد، قدرتمون بهطرز چشمگیری افزایش پیدا میکرد.
اون نه تنها در آرایشهای جنگی، بلکه در هنرهای شبح هم مهارت داشت.
«هر چقدر هم بار داشته باشی، این یکی رو که میتونی با خودت ببری، نه؟ بیا، اینو امتحان کن.»
چیزی رو که با خودم آورده بودم بهش دادم.
یه کمربند چرمی برای کمرش بود که با خنجرهای کوچیک تزیین شده بود.
«اینا خنجرهایی هستن که مخصوصا از استاد صنعتگر گواک توی کارگاه آهن خواستم بسازه. وقتی توی خطر بودی ازشون استفاده کن. این یه هدیه خداحافظیه.»
«آه! ممنونم، ارباب جوان!»
لی آن از این هدیه غیرمنتظره عمیقا تحت تأثیر قرار گرفت.
کمربند چرمی رو دور کمرش بست، بعد به سرعت یه خنجر کشید و اون رو به سمت دیوار پرتاب کرد.
چهار خنجر به دیوار چسبیدن.
اگه نقاشی یه آدم اونجا بود، خنجرها دقیقا توی جای دستها و پاها قرار میگرفتن.
من یه خنجر از کمربندش کشیدم و به سمت دیوار پرتاب کردم.
خنجر به گلو اصابت کرد.
«همیشه اینجا رو هدف بگیر.»
این یه نصیحت بود تا موقع روبرو شدن با دشمن، سنگدل باشه.
«این حرفها رو یادت باشه. رحم و مروت ناشیانهای که من نشون میدم، میتونه باعث مرگ یه نفر دیگه بشه.»
لی آن سری تکون داد و بعد خنجر دیگهای پرتاب کرد.
درست کنار خنجر من فرود اومد.
سرم رو تکون دادم و چشمهام میگفتن که کارش رو خوب انجام داده.
لی آن خنجرها رو از دیوار جدا کرد و دوباره توی کمربندش گذاشت.
«واقعا ازش خوشم میاد! ممنونم، ارباب جوان.»
«لازم نیست زیاد توی استفاده ازشون صرفهجویی کنی. وقتی تموم شدن، میگم برات بیشتر بسازن.»
«مراقب خودم هستم و به سلامت برمیگردم. نگران نباش.»
«نگران نیستم. چرا باید نگران فرمانده شاخهای باشم که مستقیما زیر نظر رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی کار میکنه و دختر اهریمن مشته؟ حالا که حرفش شد، چطوره بریم یه کم قدم بزنیم؟»
«همونطور که میبینی، سرم شلوغه. میتونی اون رو از اونجا برام برداری؟ و لطفا اون لباسهایی که آویزونن رو برام بیار.»
«زنی که دست رد به سینه رهبر جوان فرقه اهریمنی میزنه!»
البته لی آن فقط به شوخی تظاهر به شلوغ بودن میکرد.
«حتی اگه ازم میخواستی به جای یه پیادهروی کوتاه، تا خودِ سرزمینهای بیرونی پیاده بیام، مجبور بودم که بیام.»
کنارم اومد و میخواست بازوم رو بگیره اما مکث کرد.
قبلا، یا روی پشتم سوار میشد یا بازوم رو میگرفت، اما حالا که رهبر جوان فرقه شده بودم، به نظر میرسید براش سخته که باهام راحت رفتار کنه.
وقتی من و اون اقامتگاهش رو ترک کردیم، محافظهایی که بیرون منتظر بودن بهش تعظیم کردن.
لی آن هم متقابلا بهشون تعظیم کرد.
از اونجایی که اونا دو گروه نزدیک به من بودن، ناخودآگاه حواسشون به همدیگه بود.
دقیقتر بگم، جوک-یئون، رئیس محافظها، یه کم بیشتر ملاحظه میکرد.
وقتی محافظها دنبالمون اومدن، لی آن کمی تعجب کرد.
خیلی وقت بود که فقط ما دو نفر با هم نبودیم و اون احتمالا انتظار نداشت که محافظها رو هم با خودم بیارم.
از اینکه از قبل بهش نگفته بودم متأسف بودم، اما بیرون رفتنِ امروز بیشتر جنبه رسمی داشت تا شخصی.
از فرقه اصلی خارج شدیم و وارد روستای خاندان اهریمنی شدیم.
حس خوبی داشت که بعد از مدتها با لی آن قدم میزنم.
به کالاهایی که توی بازار برای فروش گذاشته بودن نگاه کردیم و درباره این و اون گپ زدیم تا اینکه به میخانه می روان رسیدیم.
وقتی مستقیم از کنارش رد شدم، لی آن با تعجب پرسید:
«هوم؟ نمیریم میخانه می روان؟»
«نه.»
از اونجایی که توی روستای خاندان اهریمنی بودیم، اون طبیعتا فرض کرده بود که داریم میریم میخانه می روان.
به راه رفتن ادامه دادیم تا به باغ گلی در حومه رسیدیم که توی گزارش سو دهریونگ بهش اشاره شده بود.
«یه گل بخر. گلی که توی زمستون هم خوب شکوفه بده.»
«امکان نداره! اومدی اینجا که برام گل بخری؟»
وقتی سرم رو تکون دادم، حتی خوشحالتر از زمانی به نظر میرسید که خنجرها رو هدیه گرفته بود.
«این اولین باریه که یه گل هدیه میگیرم!»
قبل از اینکه با هم وارد بشیم، محافظها اول وارد شدن تا داخل رو جستجو کنن.
زنی با چهرهای مهربون و تپل که به نظر میرسید صاحب اونجاست، در حالی که یه گلدون دستش بود از انتهای باغ گل بیرون اومد.
از اتفاقی که داشت میافتاد غافلگیر شد و لحظهای که گلدون رو زمین گذاشت و به ما نگاه کرد!
«چهرهش آشناست.»
قطعا این زن رو قبلا یه جایی دیده بودم.
اما یادم نمیومد کجا.
البته، اینطور نبود که یادم بیاد ازش گل خریده باشم.
«یه چیزی در موردش هست.»
هالهش رو بررسی کردم.
اگه سرسری نگاه میکردم، متوجه نمیشدم که اون یه رزمیکاره.
اون زن توی مخفی کردن هالهش خیلی مهارت داشت.
در این صورت، حدسم درست بود.
سا یو-جونگ حتما به خاطر اون زن بوده که اینقدر زیاد به اینجا سر میزده.
اگه یه قرار ملاقات ساده بود، فقط یکی دو بار میومد، اما گفته شده بود که تقریبا هر روز میومده.
این یعنی حتما داشته چیزی از اون یاد میگرفته.
«صاحب مغازه، میتونی یه گل پیشنهاد بدی که برازنده این بانوی جوان و زیبا باشه؟»
زن میانسال با ادب سرش رو خم کرد و گفت:
«گلهایی دارم که لایق چنین شخص نجیب و زیبایی باشن. لطفا از این طرف بیاید.»
اون لی آن رو برد و گلها رو بهش معرفی کرد.
با اطلاعات وسیعی که از گلها داشت، هر کسی فکر میکرد اون واقعا صاحب باغ گله.
«برای استادی که میتونه تا این حد خودش رو تغییر چهره بده، باید چهرهش توی یادم میموند.»
در حالی که گیج شده بودم، به اطراف باغ گل نگاه کردم.
توی کارگاه قدیمی بک چئون-گیونگ، انرژی روحی رو از عروسکها حس کرده بودم.
اما اینجا، فقط گلها و درختهای معمولی بودن.
اون یکی از دوازده پادشاه زودیاک نبود که دنبال هوا موگی رفته بودن.
پس یعنی کسی بود که توی دوران آوارگیم دیده بودمش؟ یا وقتی دنبال مواد دیگهای برای هنر بزرگ میگشتم دیدمش؟
حتی فیزیک بدنیش رو هم بررسی کردم.
فکر کردم اگه صورتش رو نشناسم، شاید از روی بدن یا طرز راه رفتنش بشناسمش، اما باز هم کسی به ذهنم نیومد.
در این بین، لی آن یه گل انتخاب کرده بود.
«گفت این درختیه که گلهاش بیشترین دوام رو دارن. یه گل واقعا قشنگ از این غنچه شکوفه میده.»
بعد، یهو جا خورد.
«آه! حالا که فکر میکنم، من فردا باید فرقه رو ترک کنم، مگه نه؟»
لبخندی زدم و جواب دادم:
«ما یه متخصص پرورش گل داریم، مگه نه؟»
لی آن که حدس زده بود منظورم کیه، با خیال راحت لبخند زد.
پول گل رو به زن میانسال پرداخت کردم.
اون ممکنه به بازدید ناگهانی من مشکوک شده باشه.
اما گیج میشد.
چون من لی آن رو بدون اینکه چیزی بگم آورده بودم و اون واقعا خوشحال بود، نه اینکه تظاهر کنه.
همچنین عمدا محافظها رو هم با خودم آورده بودم.
اون توی فکر فرو میرفت و با خودش میگفت که کسی برای تحقیق در مورد چیزی، اینقدر باشکوه و با خدم و حشم نمیاد.
هی، تو کی هستی؟ اگه این اولین باریه که میبینمت، چرا اینقدر برام آشنایی؟
***
روز بعد، وقتی به دفتر سو دهریونگ سر زدم، اون داشت به یه گلدون آب میداد.
حالا دوتا گلدون روی لبهی پنجره بود.
سو دهریونگ با لحنی شوخ گفت: «این همون گلدونیه که رزمیکار لی بهمون سپرده.»
بعد ادامه داد: «میدونی رزمیکار لی وقتی داشت این رو میذاشت چی گفت؟»
«اینکه اگه گل رو خشک کنی، به این راحتیها ازت نمیگذره؟»
«کاش همین رو میگفت. اونوقت حداقل اعتراض میکردم و میپرسیدم با چه حقی وقتی داری درخواستی میکنی، تهدیدم هم میکنی.»
سو دهریونگ ادای لی آن را درآورد: «آه! این غنچهی گل رو ببینید. وقتی باز بشه خیلی قشنگ نمیشه؟ من خیلی، خیلی هیجانزدهم. این اولین گلیه که از ارباب جوان گرفتم. تا وقتی برگردم، گل میده. مگه نه؟»
سو دهریونگ سرش را تکان داد: «باید اون موقع چشماش رو میدیدی. اشک توی اون چشما حلقه زده بود و از انتظار برق میزد. آه! چطور میتونم بذارم این گل خشک بشه؟»
سو دهریونگ کاملاً مغلوب تکنیک پیشرفتهی لی آن شده بود که از هر تهدیدی ترسناکتر بود.
او در حالی که آه میکشید، به گلدان نگاه کرد و گفت: «چرا گلهایی که به من سپرده میشن همیشه اونایی هستن که اصلاً نباید خشک بشن!»
بعد رو به گلدان گفت: «همینجا کنار برادر بزرگت خوب رشد کن.»
«چرا برادر بزرگ؟»
«شبیه هم هستن، مگه نه؟ اون درختچهی گلی که فرمانروای شمشیر داده بود...»
لحظهای بعد، من از دفتر سو دهریونگ بیرون پریدم و شروع به دویدن کردم.
یادم آمد او کیست.
دوشیزه توهم!
هرگز او را ندیده بودم.
با این حال، او را با کسی که قبلاً دیده بودم اشتباه گرفته بودم، چون کسی را میشناختم که شبیه او بود.
پنجمین پادشاه از دوازده پادشاه زودیاک که پیرو هوا موگی بود.
پادشاه توهم، استاد مطلق هنرهای توهم و هنر بلعیدن روح.
دوشیزه توهم و پادشاه توهم دوقلو بودند.
این حقیقت که پادشاه توهم یک خواهر دوقلو دارد، مدتها بعد از اینکه او به یکی از دوازده پادشاه زودیاک تبدیل شد، فاش شده بود.
دلیل اینکه پادشاه توهم اینقدر موفق بود و به مقام یکی از دوازده پادشاه زودیاک رسید، دوشیزه توهم بود که در خفا فعالیت میکرد.
علاوه بر این، پادشاه توهم و دوشیزه توهم به بیرحمی و شرارت وحشتناک معروف بودند.
آنها هر کسی را که سد راه جاهطلبیشان میشد، بیرحمانه میکشتند.
آنها افرادی سنگدل و ظالم بودند که از هنر بلعیدن روح استفاده میکردند تا والدین فرزندانشان را بکشند، زنان شوهرانشان را به قتل برسانند و دوستان خون یکدیگر را بریزند.
به همین دلیل بود که همه از آنها وحشت داشتند.
«هدف دوشیزه توهم، فرمانروای اهریمنی روحخوار بود!»
***
«فرمانروای شمشیر پیامی داره که باید مخفیانه بهتون بگه.»
چئونگ سئون با دیدن تیغه اهریمنی از خاندان شمشیر آسمان شمالی، آهی کشید.
کسی که با احترام سرش را برای سلام فرود آورده بود، کسی نبود جز سا یو-جونگ.
وقتی چئونگ سئون از ملاقات با او خودداری کرده بود، او آشکارا با بهانهی پیغام فرمانروای شمشیر نزد او آمده بود.
«دنبال من بیا.»
چئونگ سئون زیردستانش را مرخص کرد و سا یو-جونگ را به تالار مهمانان برد.
به محض اینکه تنها شدند، چهرهی چئونگ سئون به سردی یخ شد.
«نمیدونی جعل دستور فرمانروای اهریمنی جرم بزرگیه؟ اگه فرمانروای شمشیر بفهمه، به این راحتیها ازت نمیگذره.»
«خب برو به فرمانروای شمشیر بگو.»
سا یو-جونگ مثل کودکی لجباز رفتار میکرد که قلب شکستهاش او را به انحراف کشانده بود.
«واقعاً میخوای همینطوری ادامه بدی؟ اگه مردی، باید بدونی چطور مثل یه مرد دست بکشی.»
«این حرفی نیست که تو، کسی که بعد از تبدیل شدن به یه فرمانروای اهریمنی یه مرد رو کنار زدی، بخوای بزنی.»
«فکر میکنی چون فرمانروای اهریمنی شدم ترکت کردم؟»
پوزخندی سرد، به سردی نگاهش، بر لبان چئونگ سئون نشست.
«تو کس دیگهای رو دوست داری، مگه نه؟»
او دیر متوجه شده بود که سا یو-جونگ عاشق فرمانروای شمشیر شکوفه آلو است.
«فکر کردی نمیفهمم وقتی با هم بودیم، داشتی به اون فکر میکردی؟»
این حرفی بود که بیانش برای غرور او به عنوان یک زن، بیش از حد سنگین بود.
در واقع، او در ابتدا کوچکترین ایدهای نداشت.
هر چقدر هم که ظاهر فرمانروای شمشیر شکوفه آلو برجسته بود، او نمیتوانست تصور کند که سا یو-جونگ عاشق زنی شود که همسن والدینش است.
گاهی اوقات او با نگاهی پرشور به نقاشی روی دیوار خیره میشد، اما چئونگ سئون تصور کرده بود که این نگاه از سر احترام به فرمانروای شمشیر است.
اما وقتی عینک خوشبینی را از چشم برداشت، توانست ببیند که آن نگاه، نگاهِ مردی است که به یک زن مینگرد.
او حتی زمانی که با چئونگ سئون بود، به نقاشی فرمانروای شمشیر نگاه میکرد.
فقط فکر کردن به آن باعث میشد بخواهد همین حالا او را بکشد.
اما چون این موضوع را به گئوم موگوک سپرده بود، باید او را آرام میکرد و میفرستاد که برود.
«باید ممنون باشی که جونت رو بخشیدم. همین حالا برو.»
سا یو-جونگ همچنان روی اعصاب او راه میرفت: «دست خودم نیست. فرمانروای شمشیر جذابتره. هر مردی همین حس رو پیدا میکنه.»
چئونگ سئون مشتهایش را محکم گره کرد.
چیزی که بیشتر عصبانیاش میکرد این بود که سا یو-جونگ فکر میکرد میتواند بدون اینکه کشته شود، چنین حرفهایی بزند.
«میدونی چیه؟ در کمال تعجب، پوست فرمانروای شمشیر بهتر بود.»
سا یو-جونگ روشی را انتخاب کرده بود که یک نفر را بیش از هر چیز دیگری خشمگین میکرد.
او مدام مقایسه میکرد و مقایسه میکرد.
«تمومش کن. اگه نمیخوای بمیری.»
چئونگ سئون تا آخرین لحظه خودش را کنترل کرد.
اما سا یو-جونگ برای تحریک بیشتر او، شروع به دروغبافی کرد.
«فرمانروای شمشیر بوی خوبی میده. بخاطر اینه که هنرهای پلید تمرین میکنه؟ هیچوقت نگفتم، اما تو بوی بدی میدادی. شاید ندونی، اما من موقعی که...»
چئونگ سئون به سرعت چرخید.
چشمانش، حتی سفیدی آنها، کاملاً سیاه شده بود.
کیییییییی.
با صدایی عجیب، انرژی سیاهی از چشمان چئونگ سئون بیرون جهید.
هااااااااا.
همزمان، انرژی سرخی از چشمان سا یو-جونگ بیرون زد.
در حالی که هنر بلعیدن روحِ چئونگ سئون نالهای شبحوار ایجاد میکرد، تکنیک معکوسسازی روح یین و یانگ با صداهایی شبیه به نالهی یک مرد و زن طنینانداز شد.
انرژی سرخ مثل ماری به دور انرژی سیاه ورودی پیچید و به سمت چشمان چئونگ سئون پرواز کرد.
این فرصتی یکباره بود که فقط برای کسی فراهم میشد که با هدفش همبستر شده بود.
«انجامش دادم.»
وقتی انرژی سرخ، با سوار شدن بر انرژی سیاه به صورت معکوس، به چشمان او نفوذ کرد، سا یو-جونگ غرق در لذت شد.
او لحظهای را تصور کرد که فرمانروای اهریمنی میشود و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو را از آنِ خود میکند.
درست در همان لحظه!
«!»
چشمان سا یو-جونگ گرد شد.
برخلاف میلش، دست راستش شروع به کشیدن شمشیر کرد.
«چی؟ نه!»
آن زن در باغ گل به وضوح گفته بود.
لحظهای که تکنیک معکوسسازی روح یین و یانگ اثر کند، هنر بلعیدن روح که توسط چئونگ سئون اجرا شده، شکسته خواهد شد.
«تکنیک معکوسسازی روح یین و یانگ قطعاً اثر کرد.»
حتی همین حالا، انرژی سرخ چشمان او را اشغال کرده بود و انرژی سیاهش را بیرون میراند.
اما هنر بلعیدن روحِ چئونگ سئون هنوز بر بدن او تسلط داشت.
شینگ.
او شمشیر کشیدهشده را به سمت گردن خودش گرفت.
تنها در آن زمان بود که سا یو-جونگ متوجه شد.
«اون زن فریبم داد.»
او خیلی دیر فهمید که آن تکنیک نمیتواند هنر بلعیدن روحِ حریف را بشکند.
او که اینقدر محتاط و بدبین بود، طوری فریب آن زن را خورده بود که انگار مسخ شده است.
«نکنه من هم...؟»
درست لحظهای که شک کرد نکند آن زن در باغ گل نوعی تلقین روی او اجرا کرده باشد!
سویش!
او با شمشیر گلوی خودش را برید.
در همان لحظه، گئوم موگوک به داخل تالار مهمانان پرید.
سا یو-جونگ در حال سقوط بود و فوارهای از خون از گردنش بیرون میزد.
آنسوی او، چئونگ سئون را دید.
انرژی سرخِ تکنیک معکوسسازی روح یین و یانگ حالا کاملاً انرژی سیاه را از مردمکهای او بیرون رانده بود.
انرژی سرخی که چشمانش را پر کرده بود، به تدریج به اندازهی یک نقطه کوچک شد و مردمکهایش شروع به بازگشت به حالت عادی کردند.
گئوم موگوک میتوانست تشخیص دهد.
«چئونگ سئون هدف هنر بلعیدن روح قرار گرفته بود.»
در اصل، هدف آنها باید فرمانروای اهریمنی روحخوار قبلی میبود.
اما چون من در این زندگی فرمانروای اهریمنی روحخوار را کشته بودم، هدف طبیعتاً به چئونگ سئون تغییر کرده بود.
حالا میتوانستم به وضوح ببینم.
«خائنِ قبل از بازگشتم، فرمانروای اهریمنی روحخوار بود.»