چپتر 308: بدون اینکه حتی از قلب فرد کناری‌ات باخبر باشی
چپتر 308: بدون اینکه حتی از قلب فرد کناری‌ات باخبر باشی
احساس کردم مایهی تسلیه که خائن، فرمانروای اهریمنی روحخوار بود.
اگه یکی دیگه از شهریاران اهریمنی خائن از آب درمیاومد چی؟ اونوقت، حتی اگه در این زندگی مسیر متفاوتی رو پیش میگرفت، باز هم با دیدنش نمیتونستم آرامش داشته باشم.
حالا میتونستم یه حقیقت رو حدس بزنم.
از اونجایی که اتحاد رزمی بک چئون-گیونگ رو داشت و فرقه اصلی ما فرمانروای اهریمنی روحخوار رو، پس حتماً یه نفر توی اتحاد نامتعارف هم مشغول چیدن نقشهایه.
در واقع، حسی از امید بهم دست داد.
تا الان، هوا موگی مثل یه بلای طبیعی به نظر میرسید.
موجودی مطلق که انسانها نمیتونستن جلوش رو بگیرن.
اما حالا فهمیدم که اون اتفاقات نتیجهی تدارکات دقیق در طول سالیان طولانی بوده.
چشمان چئونگ سئون به حالت عادی برگشت.
اون که حواسش رو بازیافته بود، جسد سا یو-جونگ رو مقابلش دید و آهی کشید.
بعد با دیدن من در اونجا، از ترس جا خورد.
«رهبر جوان فرقه؟»
طولی نکشید که شروع کرد به سرزنش خودش.
اون فقط از این حقیقت که تحت تأثیر هنر بلعیدن روح قرار گرفته بیخبر بود، وگرنه بقیهی چیزها براش عادی به نظر میرسید.
به وضوح یادش بود که نتونسته بود خودش رو کنترل کنه و هنر بلعیدن روح رو روی سا یو-جونگ اجرا کرده.
«فریب تحریک اون حرومزاده رو خوردم.»
چئونگ سئون طوری که انگار قصد نداشت اون رو اینطوری بکشه، با نگاهی پیچیده به جسد خیره شد.
هر چی نباشه، اونها زمانی با هم صمیمی بودن، اما حالا به چنین پایان فاجعهباری رسیده بودن.
«رویی ندارم که توی چشمانتون نگاه کنم، رهبر جوان فرقه.»
صداش کمی میلرزید.
به نظر میرسید از اینکه بعد از گفتن این جمله که سا یو-جونگ رو به من میسپاره، خودش اون رو کشته، خیلی پشیمون و شرمنده بود.
«واقعاً نمیتونم درکش کنم. اون مرد طوری رفتار میکرد که انگار میخواد به دست من کشته بشه. دفعهی قبل هم همینطور بود، اما امروز کاملاً مصمم به نظر میرسید.»
از اونجایی که دیگه کار از کار گذشته بود، دلداریاش دادم.
«به نظر میرسه میخواسته به دست یه فرمانروای اهریمنی بمیره. اگه با قصد مرگ تو رو تحریک کرده، کاری از دستت برنمیاومده.»
«نه، مهم نیست چی میگفت، من باید صبورتر میبودم.»
اون صادقانه پشیمون بود.
بله، برای اینکه از این به بعد به عنوان یه فرمانروای اهریمنی زندگی کنه، باید بتونه احساساتش رو در برابر هر تحریکی کنترل کنه.
این اتفاق تجربهی بزرگی برای اون میشد.
«اون مرد سزاوار مرگ بود. با این حال، سا یو-جونگ یه رزمیکار از خاندان شمشیر آسمان شمالی بود، پس نمیتونیم همینطوری این قضیه رو مخفی کنیم.»
سایهای از نگرانی روی چهرهی چئونگ سئون نشست.
اگه این موضوع علنی میشد، نقل محافل و شایعات میشد.
«فرمانروای اهریمنی.»
«بله، رهبر جوان فرقه.»
«میتونی تا آخر بهم اعتماد کنی؟»
چشمان چئونگ سئون کمی لرزید.
برای کسی که در تنگنا قرار گرفته، هیچچیز قدرتبخشتر از داشتن یه تکیهگاه نیست.
اون سرش رو به نشانهی تایید تکون داد.
«اتفاقات بعدی رو به من بسپار و فعلاً برگرد. میگم عمارت دنیای زیرین بیاد و جسد رو جمع کنه.»
وقتی چئونگ سئون خواست بره، ازم پرسید:
«اما شما از کجا دونستید که باید بیاید اینجا؟»
نمیتونستم دربارهی دوشیزه توهم چیزی بهش بگم.
«داشتم مخفیانه دربارهی سا یو-جونگ تحقیق میکردم. وقتی گزارشی شنیدم که اون رفته تا با فرمانروای اهریمنی ملاقات کنه، اومدم تا ببینم چه قصدی از دیدن شما داره.»
«که اینطور. بیشرمیه که این رو میگم، اما عواقبش رو به شما میسپارم، رهبر جوان فرقه.»
چئونگ سئون با احترام مشتش رو در کف دستش گذاشت و تعظیم کرد و بعد اونجا رو ترک کرد.
وقتی تنها شدم، به جسد سا یو-جونگ نگاه کردم.
اون گفته بود که نقطهضعف فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رو میدونه، اما اون راز حالا با مرگش برای همیشه دفن شده بود.
دوشیزه توهم.
همونطور که انتظار میرفت، شخصیتش نسبت به قبل از بازگشتم تغییری نکرده بود.
تا جایی که تونست از اون مرد استفاده کرد و بعد حذفش کرد.
اگه دوشیزه توهم توی باغ گله، پادشاه توهم کجاست؟ اون هم همین نزدیکیهاست؟ یا جای دیگه؟
* * *
بعد از ترک تالار مهمان، بلافاصله به عمارت دنیای زیرین برگشتم.
از اونجایی که وسط صحبتمون ناگهانی بیرون زده بودم، سو دهریونگ کنجکاو بود که چه اتفاقی افتاده.
اگه سو دهریونگ به اون گلدان اشاره نکرده بود، من هم به فکر دوشیزه توهم نمیافتادم.
«سا یو-جونگ مرده.»
سو دهریونگ جا خورد.
همین چند لحظه پیش نتایج نظارت بر اون رو گزارش داده بود، برای همین شنیدن خبر مرگش غافلگیرکننده بود.
«همونطور که انتظار میرفت! هر وقت شما با عجله بیرون میرید، رهبر جوان فرقه، شرورها حتماً میمیرن.»
در جواب حرف نیمهشوخی و نیمهجدیاش، سرم رو تکون دادم.
«این بار کار من نبود.»
«پس کی کشتش؟»
«فرمانروای اهریمنی روحخوار.»
سو دهریونگ با تعجب پرسید:
«مگه چه اتفاقی افتاده؟»
من فقط به سو دهریونگ گفتم که مغز متفکر پشت این قضایا، صاحب باغ گله.
«اون زن از سا یو-جونگ استفاده کرد تا هنر بلعیدن روح رو روی فرمانروای اهریمنی روحخوار اجرا کنه.»
«مگه چنین چیزی ممکنه؟ آه، البته، فرمانروای اهریمنی روحخوار هنوز جوونه.»
«با این حال، کار راحتی نیست. این فقط نشون میده که نباید دشمنانمون رو دستکم بگیریم.»
سو دهریونگ چهرهای جدی به خودش گرفت.
این توطئهای علیه کسی نبود جز یکی از شهریاران اهریمنی.
«میدونید اون زن توی باغ گل کیه؟»
حتی به سو دهریونگ هم نمیتونستم هویت اون رو به عنوان دوشیزه توهم فاش کنم، برای همین سرم رو تکون دادم.
«تحقیقات ویژه رو متوقف کن و باغ گل رو زیر نظر بگیر. این کار رو مخفیانه و با افراد ماهر انجام بده. اونها کسانی هستن که علیه یه فرمانروای اهریمنی توطئه میکنن. بگو فقط حرکات اصلیشون رو از دور زیر نظر داشته باشن. و ماموران اجرا رو بفرست تا جسد سا یو-جونگ رو بیارن.»
«فهمیدم.»
نمیتونستم پیشبینی کنم دوشیزه توهم چه حرکتی میزنه.
نمیدونستم حالا که هنر بلعیدن روح رو اجرا کرده، فعلاً اینجا رو ترک میکنه یا همین نزدیکیها میمونه تا به مدیریت طلسمی که روی فرمانروای اهریمنی روحخوار گذاشته ادامه بده.
«حالا میخواید چیکار کنید؟»
این مسئله چیزی نیست که من و عمارت دنیای زیرین به تنهایی بتونیم حلش کنیم.
هنر بلعیدن روح ممکنه روی من اثر نکنه، اما من نمیتونم طلسمی رو که روی کس دیگهای اجرا شده باطل کنم.
«باید یه پیام بفرستم و بگم که فوراً برگردن.»
«برای کی؟»
«برای تنها کسی که میتونه این مشکل رو حل کنه.»
اون فقط یه نفره، اما وقتی بیاد، دو نفر از راه میرسن.
* * *
«باختم.»
پیرمرد به شکستش اعتراف کرد.
اون توی محله به مهارتش در بازی گو مشهور بود.
حدود یک ماه پیش، مرد جوانی برای یادگیری پیشش اومده بود و اون هم در ازای دریافت مبلغی برای هر بازی، بهش آموزش میداد.
اوایل، اختلاف مهارتشون اونقدر زیاد بود که با آوانس بازی میکردن، اما مهارت اون مرد جوان با هر بازی بهتر میشد و طولی نکشید که از پیرمرد جلو زد.
حالا، مهارتش به حد باورنکردنیای رسیده بود.
«چطور مهارتت اینقدر سریع پیشرفت کرد؟ نکنه از همون اول داشتی من رو فریب میدادی؟»
کسی که بازی گو رو از پیرمرد یاد گرفته بود، گو وول بود.
اون لبخندی زد، هزینهی آموزش رو کنار صفحهی بازی گذاشت و از جاش بلند شد.
«ممنون از آموزشهاتون.»
این یه خداحافظی نهایی بود، به این معنی که دیگه برای یادگیری نمیاد.
«فقط یه بازی دیگه!»
اما پیرمرد همین حالا هم سه بازی پشت سر هم رو باخته بود.
«لطفاً خیلی ناراحت نباشید. اینها همهاش به خاطر آموزشهای عالی شماست، ارشد.»
گو وول با احترام تعظیم کرد و بعد راه افتاد.
رهبر فرقه باد آسمان که از کنار نظارهگر بود، رو به پیرمرد گفت:
«درسته. اون مرد از همون اول استاد گو بود. اون حیلهگرترین آدم دنیاست، برای همین از همون اول فریبت داد. فقط برای اینکه با گول زدن یه پیرمرد و برگردوندن ورق، خودش رو نشون بده.»
اما پیرمرد اصلاً با حرفش موافق نبود.
آتش خشم ناشی از شکست، دامن رهبر فرقه باد آسمان رو گرفت.
«اگه از من بپرسی، تو حیلهگرتر به نظر میرسی.»
رهبر فرقه باد آسمان کنار پیرمرد چمباتمه زد.
«اهم، به خاطر اینه که فقط گو بازی میکنی؟ بلد نیستی آدمها رو قضاوت کنی. من کسی هستم که توی تمام عمرم حتی یک بار هم بهم نگفتن حیلهگر.»
«اونقدر حیلهگر به نظر میرسی که حتماً همه دورتادورت با احتیاط رفتار میکردن، نه؟ احتمالاً هیچوقت فرصت پیدا نکردی که حیلهگری کنی.»
رهبر فرقه باد آسمان که خودش در حین مسخره کردن گو وول، تبدیل به یه آدم حیلهگر شده بود، از کوره در رفت.
«من استاد هنرهای رزمیام. نباید اینقدر بیپروا باهام حرف بزنی.»
«پسفردا هشتاد و هفت سالم میشه. میخوای چیکار کنی؟»
اون دو نفر وارد یه مسابقهی خیره شدنِ آتشین شدن. «من پیرمردیام که براش مهم نیست فردا بمیره.» رهبر فرقه باد آسمان در برابر اون هالهی شکستناپذیر عقبنشینی کرد.
درست همون موقع، از دور، گو وول رهبر فرقه باد آسمان رو صدا زد.
«داری چیکار میکنی؟ عجله کن!»
رهبر فرقه باد آسمان مثل یه بچهی بدقلق، مهرههای روی صفحهی گو رو به هم ریخت.
«خوش به حالت که اینقدر پیری!»
اون از جاش پرید و مقابل گو وول که کنار دروازهای در دوردست ایستاده بود، فرود اومد.
از پشت سرش، صدای فریاد پیرمرد شنیده میشد: «هی، مرتیکهی حیلهگر!»
آن دو خانه را ترک کردند.
«وقتی آدم پیر میشه، دیگه از هیچی نمیترسه.»
«فکر میکنی چون نمیترسه اینطوری رفتار میکنه؟ نه، چون فهمیده رهبر فرقه ما آدم دلرحمیه. اون تو رو کاملاً شناخته.»
«چرا وقتی با بقیه مهربون رفتار میکنم، فکر میکنن هالو گیر آوردن!»
«تو که دقیقاً باهاش مهربون نبودی، بودی؟ فقط کنارش نق میزدی و میگفتی حوصلهت سر رفته، گشنته و میپرسیدی کی تموم میشه.»
«چی؟ نکنه با اون معلم گو صمیمی شدی؟ دستتون توی یه کاسهست؟»
گو وول خندید و قدمهایش را تندتر کرد.
«بیا حالا بریم سراغ شاخهی بعدی.»
«بازم؟ تو که دیگه استاد گو شدی، پس بیا برگردیم.»
گو وول گفته بود تا زمانی که استاد گو نشود برنمیگردد، اما در حقیقت، این فقط یک بهانه بود.
او تمام انرژیاش را صرف میکرد تا مطمئن شود سازمان اطلاعاتی، ماه سیمین، به درستی اداره میشود و برای بازرسی و نظارت به تکتک شاخهها سر میزد.
او تلاش میکرد تا همه چیز به صورت سیستماتیک و خودکار عمل کند، حتی زمانی که رهبری حضور نداشته باشد.
«رهبر جوان فرقه حتی قدر تلاشهات رو هم نمیدونه. فقط وقتی بهت احتیاج داره پیداش میشه و میگه: "توی این کار بهم کمک کن" یا "در این مورد بهم خبر بده!" و "همونطور که از استراتژیست اعظم گو انتظار میرفت!" اون فقط با کلمات ازت تعریف میکنه.»
همانطور که حرف میزد، نگاهی به پشت سرش انداخت.
این کار را محض احتیاط انجام داد، چون هر وقت از گئوم موگوک بدگویی میکرد، او از پشت سر ظاهر میشد.
«نکنه امیدواری رهبر جوان فرقه ظاهر بشه؟»
«این چه حرفیه!»
گاهی اوقات، او دلتنگ گئوم موگوک میشد.
به همین دلیل بود که گاهی حتی بیشتر از گئوم موگوک بدگویی میکرد، به این امید که او از پشت سر ظاهر شود و بگوید: «بازم داری پشت سر من حرف میزنی.»
«اون عوضی بیاحساس ما رو فراموش کرده. اونم بعد از این همه پولی که براش درمیاریم.»
به جز اطلاعات سطح بالایی که برای گئوم موگوک فرستاده میشد، آنها هر اطلاعات قابل فروشی را به مردم دنیای رزمی میفروختند.
سازمان با سود حاصل از آن اداره میشد.
عمارت فلکسای مستقیماً توسط فرقه الهی اهریمن آسمانی مدیریت میشد، اما ماه سیمین متفاوت بود.
ادارهی این سازمان پهناور که مانند تار عنکبوت در سراسر دشت مرکزی گسترده شده بود، تنها با پول گئوم موگوک غیرممکن بود.
«ارباب جوان دوم آدم طماعیه.»
«اون طماع نیست. دفعهی پیش که اومد، مبلغ زیادی پول گذاشت. حتی بهم دستور داد که اون رو برای خودم خرج کنم.»
«بایدم این کار رو بکنه، بعد از این همه کار کشیدن از تو. اما من چی؟ چرا فقط به تو پول داد؟»
«چون شما پولداری، رهبر فرقه؟»
«کجا این رو نوشتن؟ مگه سختی کشیدنِ یه آدم پولدار، سختی حساب نمیشه؟»
در همان لحظه، گو وول حرف غیرمنتظرهای زد.
«من باید کسی باشم که پاداش اون سختی رو میده.»
«چرا تو؟»
«سختیِ داوطلبانهی شما به خاطر من بود، مگه نه؟ نه به خاطر رهبر جوان فرقه.»
با این حرف، گو وول چیزی از ردایش بیرون آورد و به دست رهبر فرقه باد آسمان داد.
وقتی رهبر فرقه باد آسمان دید آن چیست، شوکه شد.
آن سند یک خانه بود.
چیزی که حتی بیشتر غافلگیرش کرد این بود که نام مالک، رهبر فرقه باد آسمان ثبت شده بود.
«شما یه خونه توی دشت مرکزی میخواستی، مگه نه؟ این خونهی شماست، رهبر فرقه.»
دست رهبر فرقه باد آسمان که سند را نگه داشته بود، لرزید.
رهبر فرقه باد آسمان همیشه دلش یک خانه در دشت مرکزی میخواست.
هنگام نوشیدن با گو وول، گهگاه به این موضوع اشاره میکرد که دوست دارد خانهای بخرد.
زمانی که رهبر فرقه باد آسمان بود، رویای بزرگش پیشروی در دشت مرکزی بود، اما حالا میگفت چقدر سخت است که با وجود گشتوگذار آزادانه در دشت مرکزی، حتی یک خانهی کوچک داشته باشد.
لحظهای که خانهای در دشت مرکزی میخرید، احساس میکرد که واقعاً سرزمینهای بیرونی را ترک کرده و مستقر شده است.
«این رو با پولی که اینبار از رهبر جوان فرقه گرفتم خریدم، و حقوق این مدت خودم رو هم بهش اضافه کردم.»
«چرا تو داری میخریش!»
گو وول با آرامش پاسخ داد.
«فکر کردم خوب میشه اگه شما یه خونه داشته باشی، رهبر فرقه. این هدیهی منه.»
رهبر فرقه باد آسمان عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفت.
او قبلاً هدایای بیشماری ارزشمندتر از این دریافت کرده بود، اما هرگز اینقدر خوشحال نشده بود.
«من کلی پول دارم.»
«میدونم. شما میتونی صدها خونه مثل این بخری.»
«بگو هزاران تا!»
«اما حتی یکی هم نخریدی، مگه نه؟ چرا؟ میتونستی توی هر منطقهای که از دشت مرکزی عبور میکردیم، یه خونه بخری.»
رهبر فرقه باد آسمان چیزی نگفت.
گو وول داشت مستقیماً اعماق قلب او را میدید.
«با خودت فکر میکردی "درسته که من این رو بخرم؟" مگه نه؟ "هر چی باشه، من هنوز رهبر سابق فرقه باد آسمان هستم." نسبت به زیردستهات توی سرزمینهای بیرونی یه جورایی احساس شرمندگی میکردی.»
او از کجا میدانست؟ قطعاً چنین احساسی داشت.
«من اصلاً شرمنده نیستم! چرا باید باشم؟ من حتی قبل از اینکه بیام، اونا رو رهبر جدید فرقه کردم و به جایگاهشون رسیدگی کردم.»
سپس گو وول دلیل دیگری را مطرح کرد.
«احتمالاً ملاحظهی رهبر جوان فرقه رو هم میکردی. با خودت میگفتی "اون گفته بود اومده به استراتژیست کمک کنه، اما ببین داره خونه میخره!" نمیخواستی اون روی خودت رو نشون بدی، مگه نه؟»
البته که چنین احساسی هم داشت.
او چقدر خوب قلبش را میشناخت.
«چرا باید برام مهم باشه ارباب جوان دوم چی فکر میکنه! دارم با پول خودم میخرم.»
«پس چرا نخریدی؟»
اما دلیلی حیاتیتر از اینها وجود داشت.
رهبر فرقه باد آسمان با چهرهای که میگفت «تو حتی قلب من رو هم نمیشناسی؟» دلیلش را فاش کرد.
«نمیتونم همینطوری چون دلم میخواد یه خونه بخرم، مگه نه؟ اگه قراره خونه بخرم، باید دوتا خونه نزدیک هم بخرم تا بتونیم همسایه باشیم، درسته؟ نمیتونم که فقط برای خودم بخرم. باید با تو در موردش حرف میزدم. تو هم که اینقدر سرت شلوغه، چطور میتونستم ازت بخوام بیای بریم خونه ببینیم؟ چی؟ خوشت نمیاد؟ نمیخوای دیوار به دیوار من زندگی کنی؟»
نگاهشان در میان زمین و آسمان به هم گره خورد.
رهبر فرقه باد آسمان نگاهش را دزدید و با تندی گفت:
«چطور میتونی استراتژیست اعظم باشی وقتی حتی قلب آدمِ کنارت رو هم نمیشناسی. ارباب جوان دوم، آدم اشتباهی رو انتخاب کرده! بهتر بود همون معلم گو رو میبرد و میکرد استراتژیست خودش! اون پیرمردی که اینقدر خوب میفهمید من چقدر حیلهگرم، صد برابر بهتر بود.»
سپس، گو وول چیز دیگری از ردایش بیرون آورد.
«برای همین یه خونهی دیگه هم همون نزدیکی خریدم. این یکی به نام خودمه.»
رهبر فرقه باد آسمان برای لحظهای همانجا ایستاد و گیج و منگ نگاه کرد.
بعد از اینکه مدت زیادی خیره به گو وول ماند، ناگهان پرسید:
«از خونهی من کوچیکتره، نه؟»
گو وول بلند خندید.
«من اخلاق رهبر فرقهمون رو خوب میشناسم، امکان نداره بزرگتر باشه. یه کوچیکش رو خریدم.»
«پس مشکلی نیست.»
«خونهی شما، رهبر فرقه، با اون خونهای که قبلاً توش زندگی میکردین قابل مقایسه نیست. بعداً که دیدین چقدر کوچیکه، ناامید نشین.»
«البته که ناامید میشم. من رهبر فرقه باد آسمان هستم! رهبر سابق فرقه باد آسمان بودم!»
رهبر فرقه باد آسمان به کوهی در دوردست خیره شد.
با نگاه کردن به گو وول، احساس کرد اشک در چشمانش حلقه زده است.
گرفتن خانه خوب بود، اما او ده برابر بیشتر خوشحال بود که گو وول خانهی خودش را دقیقاً کنار خانهی او خریده است.
هدیهی واقعی آن بود.
«بعداً، بزرگترین خونهی دشت مرکزی رو برات میسازم. بزرگتر از خونهی ارباب جوان دوم.»
این قلبِ رهبر فرقه باد آسمان بود.
در همین هنگام بود.
زیردستی آمد، پیامی را تحویل داد و رفت.
«از طرف کیه؟»
«رهبر جوان فرقه.»
«میبینی؟ چطور میتونم نفرینش نکنم؟ توی همچین روز خوبی، چه کاری میخواد بهمون بده که پیام فرستاده؟ بهش بگو نمیتونم انجامش بدم! بگو انجام نمیدم!»
گو وول پیام را به سمت رهبر فرقه باد آسمان گرفت.
«میگه که به کمک شما احتیاج داره، رهبر فرقه، نه من.»
برای لحظهای، رهبر فرقه باد آسمان از تعجب جا خورد و چشمانش گرد شد.
«من؟ نه تو، بلکه من؟ مطمئنی؟ اون واقعاً به کمک من احتیاج داره؟»
«میگه که شدیداً به کمکت احتیاج داره، رهبر فرقه، و ازت میخواد که سریع برگردی.»
شانههای رهبر فرقه باد آسمان از غرور بالا رفت، هرچند سعی میکرد خودش را بدقلق نشان دهد.
«چی؟ حالا که دیگه هیچ اثر الهیای برای گرفتن نمونده، میخواد از من تا حد مرگ کار بکشه؟»
«پس یه پیام بفرستم که نمیتونی بری؟»
رهبر فرقه باد آسمان انگار که با بیمیلی تسلیم شده باشد، گفت:
«بیا برگردیم تا خونهی جدید رو هم ببینیم!»
گو وول که پشت سر او قدم برمیداشت، گفت:
«خونههایی که خریدیم در جهت مخالف مقر اصلی فرقهست.»
رهبر فرقه باد آسمان خودش را به نشنیدن زد و قدمهایش را تندتر کرد.
گو وول لبخندی زد و به دنبالش رفت.
آنها بالاخره داشتند به فرقه اصلی برمیگشتند.
بعد از اتمام موفقیتآمیز مأموریتِ ایجاد سازمان اطلاعاتی، این بازگشتی دلپذیر بود.
برخلاف اتفاقی که در خانهی معلم گو افتاده بود، اینبار رهبر فرقه باد آسمان جلوتر بود و با دست اشاره میکرد و به او اصرار میکرد.
«داری چیکار میکنی؟ عجله کن!»