چپتر 311: اول اون، حالا هم نقطه ضعفم
چپتر 311: اول اون، حالا هم نقطه ضعفم
بخاطر این بود که از حرفهام خوشش اومده بود؟
«فکر کنم باید هوای این شاگرد رو هم داشته باشم، نه فقط بقیه رو.»
رهبر فرقه باد آسمان بشکنی زد و هنر جابهجایی فضا-زمان رو فعال کرد.
وقتی هنر جابهجایی فضا-زمان رو ازش یاد گرفتم، بهش گفته بودم که حداقل توی این مکان، به عنوان استادم بهش خدمت میکنم.
«شاگرد من. چی نگرانت کرده؟»
به جای جواب دادن به سؤال شوخطبعانهی رهبر فرقه باد آسمان، به اطراف نگاه کردم.
وسط یه میدان جنگ بودیم که خون مثل رودخونه توش جاری بود و جنازهها روی هم انباشته شده بودن.
«آخه چرا همچین جایی رو باز کردی؟ اینجا کجاست؟»
«فکر کردم همچین جایی برازنده تو باشه.»
با دونستن اینکه این فقط یه شوخی نیست، با لحنی آرام ازش پرسیدم:
«رهبر فرقه، قلب من رو اینطوری میبینی؟»
قبل از اینکه جواب بده، با دقت بهم خیره شد و پرسید:
«مگه دلیل اینکه هر بار میبینمت قویتر میشی این نیست که قلبت همیشه یه میدون جنگه؟»
این همون رهبر فرقه باد آسمانِ بدون شوخطبعی بود.
مردی که غریزی بوی خون رو حس میکرد.
«متأسفم، ولی قلب من اینطوریه.»
این بار، من ادای رهبر فرقه باد آسمان رو درآوردم و بشکنی زدم.
اون دوست داشت وقتی هنر جابهجایی فضا-زمان رو باز میکنه، اینطوری بشکن بزنه.
شووووو!
صحنه عوض شد.
این بار، یه دشت زیبا بود که گلبرگهای سفیدِ خالص توی باد پراکنده میشدن.
«قلب من اینطوریه.»
بعد از اینکه نگاهی به اطراف انداخت، رهبر فرقه باد آسمان لبخندی زد و پرسید:
«فقط داری رویای همچین جایی رو میبینی، مگه نه؟»
بحث رو ادامه ندادم و خودم هم لبخند محوی زدم.
رهبر فرقه باد آسمان یکی از گلبرگهای افتاده روی زمین رو برداشت و گفت:
«وقتی اینجا میمونی، زمانهایی پیش میاد که گیج میشی که آیا این دنیای واقعیه یا اون یکی. گمانم بخاطر میل به موندن توی فضاییه که خودم خلق کردم. تو چی؟»
«برای من هم همینطوره. گاهی اوقات، دلم میخواد همه چیز رو فراموش کنم و به اینجا پناه بیارم. وقتی اینجا استراحت میکنم، حس خیلی خوبی داره.»
خورشید و دریا، ساحل شنی و یه صندلی راحت زیر یه درخت پهنبرگ.
رهبر فرقه باد آسمان هم احتمالاً مثل من، فضای شخصی خودش رو داشت.
«اگه اینجا تبدیل به یه پناهگاه بشه، بهشت میشه. اگه تبدیل به گریزگاه بشه، جهنم میشه. هم اینجا، و هم دنیای بیرون.»
رهبر فرقه باد آسمان گلبرگهای توی دستش رو به هوا پرتاب کرد و پرسید:
«حالا، دوباره میپرسم. به چی فکر میکنی؟ نقشه داری از اونی که پشت این ماجراست چی بفهمی؟»
ردی از نگرانی توی چهرهاش دیده میشد.
بخاطر نگرانیش ازش ممنون بودم، اما نمیتونستم چیزی درباره پادشاه توهم بهش بگم.
«تو مردی هستی که طوفان به پا میکنی. فکرش رو بکن، حتی پای کسایی رو وسط کشیدی که هنر بلعیدن روح رو روی فرمانروای اهریمنی روحخوار اجرا کردن.»
«هر کسی این رو بشنوه فکر میکنه اونا بخاطر من ظاهر شدن.»
«مگه این موضوعی نبود که اگه تو نبودی، نادیده گرفته میشد؟ در اون صورت، میشه گفت اونا بخاطر تو به دنیا نشون داده شدن.»
این یه سفسطه بود، اما حقیقت هم داشت.
اگه بخاطر من نبود، دوشیزه توهمِ اینجا فقط به عنوان صاحب یه باغ گل در یادها میموند و بعد ناپدید میشد.
«با این حال، چون به فرقه خون مربوط میشه، من به این مسئله رسیدگی میکنم.»
اون داشت سعی میکرد از من محافظت کنه.
قصد داشت مسئولیت رو قبول کنه و به این ماجرایی که با هنر بلعیدن روح شروع شده بود، خاتمه بده.
از اینکه اینقدر بهم اهمیت میداد، ممنون بودم.
«یه چیزی هست که میخوام ازتون بپرسم، رهبر فرقه.»
«چیه؟»
«نقطه ضعف کسایی که توی هنر بلعیدن روح استاد شدن چیه؟»
رهبر فرقه باد آسمان با چهرهای مبهوت نگام کرد، انگار که میپرسید این دیگه چه جور سوالیه.
«اول اون، حالا هم ازم میخوای نقطه ضعف خودم رو فاش کنم؟»
«بهتر نیست چیزهای بد رو سریع دور انداخت؟»
«گو وول! ببین، این همون رهبر جوان فرقهایه که اینقدر تحسینش میکنی. مگه بهت نگفتم؟ اون فقط یه رهبر جوان فرقه معمولی نیست، بلکه یه آدم پلیده.»
با اینکه شوخی میکرد، اما رهبر فرقه باد آسمان حتماً فهمیده بود که سؤال من برای پیدا کردن نقطه ضعف اون زنِ توی باغ گله.
«فقط میتونی کار رو به من بسپاری. آخه چی باید از اون زن بفهمی که میخوای تا این حد پیش بری؟»
رهبر فرقه باد آسمان شروع کرد به قدم زدنِ آهسته.
من هم دنبالش رفتم و روی مسیری که با گلبرگها پوشیده شده بود راه رفتم.
با هر قدم، رهبر فرقه باد آسمان در زمان به عقب سفر میکرد و لحظهای از گذشتههای دور رو به یاد میآورد.
«هیچوقت نمیتونم اولین باری رو که توی هنر بلعیدن روح موفق شدم فراموش کنم. فقط من نیستم؛ هر کسی که اون رو یاد گرفته همین حس رو داره. چقدر جذابه که ببینی مردم طبق اراده تو حرکت میکنن؟ بعد از اینکه چند بار موفق شدی، یه ترس ناگهانی به سراغت میاد. همونطور که من ذهن بقیه رو کنترل میکنم، اگه یکی قویتر از من، من رو هم همینطوری کنترل کنه چی؟»
به همین دلیل بود که سو دهریونگ یه بار گفته بود فرمانروای اهریمنی روحخوارِ قبلی، ترسناکترینِ تمام شهریاران اهریمنی بوده.
اون ترجیح میداد با یه تیغه به شکلی پاک بمیره تا اینکه مثل یه جسد کنترل بشه و با خواری جون بده.
«میدونی بعد از گذشتن از اون مرحله چی میشه؟»
در سکوت به حرفهاش گوش دادم.
«ذهن آدم واقعاً مضحک به نظر میرسه. وقتی میبینی حتی باارادهترین آدمها هم در نهایت تسلیم هنر بلعیدن روح میشن، میفهمی که ارادهی انسان چیز زیادی نیست. میدونی اون موقع چی میشه؟»
رهبر فرقه باد آسمان مکث کرد و بهم نگاه کرد.
«شروع میکنی به حقیر شمردن مردم.»
آیا از کسی که قبلاً بود خجالت میکشید؟ نگاهش که روی من بود، به کوههای دوردستِ انتهای مسیر تغییر کرد.
«وقتی شروع کنی به حقیر شمردن مردم، در نهایت کل دنیا رو حقیر میبینی.»
«چطور بر اون غلبه کردی؟»
«غلبه؟ نتونستم.»
رهبر فرقه باد آسمان احساسات صادقانهاش رو فاش کرد.
«فکر میکنی وقتی استاد میشی تغییر میکنی؟ این مثل اون فرض بیاساسیه که میگه آدم با بالا رفتن سن، دانا میشه. یه جوونِ دانا، یه پیرِ دانا میشه.»
برای اولین بار از وقتی که همدیگه رو دیده بودیم، رهبر فرقه باد آسمان آهی کشید.
«برای تو فرق میکرد. حتی اگه چیزی فراتر از هنر بلعیدن روح یاد میگرفتی، بقیه رو حقیر نمیشمردی. اما برای آدمهای معمولی مثل ما، فرق میکنه. دزدیدن ذهنِ یه نفر دیگه، همیشه بهایی داره.»
شاید داشت اعتراف میکرد که وقتی گو وول رو در زنجیر نگه داشته بود، خودش هم اونطوری بوده.
میدونستم.
با اینکه بهم گفت بر اون غلبه نکرده، اما قبلاً این کار رو انجام داده بود.
وقتی زنجیرهای گو وول رو باز کرد، شروع کرد به دیدن مردم به شکلی متفاوت.
«یه جای قلب اون زن، حتماً غرور، تکبر و پوچی وجود داره. اون به قلبت به دیدهی تحقیر نگاه میکنه، مردم رو حقیر میبینه و دنیا رو هم حقیر میشماره. یه بخش از قلبش یه حفرهی عمیق و سیاه خواهد بود.»
یه حفرهی عمیق و سیاه توی قلب.
خیلی خوب میدونستم این یعنی چی.
توی زندگی قبلیم قبل از بازگشت، خودم هم همچین حفرهای توی قلبم داشتم.
حفرهای اونقدر عمیق که هیچچیز نمیتونست پرش کنه.
درست همون موقع، رهبر فرقه باد آسمان ناگهانی گفت:
«ممنونم.»
اون باور داشت که به لطف من شروع کرده به پر کردن اون حفره.
«اگه تو نبودی، من هنوز توی تالار رهبر فرقه باد آسمان بودم. هر روز به همون اثر الهی نگاه میکردم و اونقدر از از دست دادنش میترسیدم که گو وول رو محکم بسته بودم. اون زمان فکر میکردم دارم راحتترین زندگی دنیا رو میکنم، اما زندگیای بود که هیچوقت واقعاً توش آرامش نداشتم. الان که فکر میکنم، اونی که توی زنجیر بود من بودم.»
گلبرگهای سفیدِ خالص روی سرمون باریدن.
«چطور بود؟ کمکی کرد؟»
چه تشکری میتونستم ازش بکنم، کسی که تا اینجا پیش رفته بود که نقطه ضعف خودش رو فاش کنه؟
آره، همین یه جمله جوابش بود.
«بله، استاد.»
انگار که هیچوقت جدی نبوده، رهبر فرقه باد آسمان بلند خندید و با صدای رسا گفت:
«حالا که خیلی وقت گذشته، چطوره قبل از اینکه بریم، یه کم بیشتر بمونیم؟»
مدت زیادی موندم و اجازه دادم اون روز کاملاً از حسِ استاد بودن لذت ببره.
داخل، بهار بود؛ اما بیرون، زمستون داشت از راه میرسید.
* * *
وارد حیاط اژدهای اهریمنی شدم، جایی که اعضای سپاه اهریمنی در اون اقامت داشتن.
اعضای سپاه اهریمنی که از کنارم رد میشدن، من رو شناختن و با احترام تعظیم کردن.
خیلی وقت بود که این چهرههای تنومند رو ندیده بودم.
سپاه اهریمنی دیگه مثل سابق نبود.
توی چشمها و حرکاتشون انضباط و روحیه موج میزد.
همهش به لطف این مرد بود.
«شنیدم برگشتید، رهبر جوان فرقه.»
فرمانده سپاه اهریمنی، جانگ هو، با ظاهری باوقار به استقبالم اومد.
همونطور که میگن، جایگاهه که آدم رو میسازه؛ جانگ هویِ گذشته و جانگ هویِ امروز کاملاً حس متفاوتی داشتن.
حالا، اون بیش از هر کس دیگهای برازندهی لقب فرمانده سپاه اهریمنی بود.
«اومدم چون دلم برات تنگ شده بود، فرمانده جانگ.»
«من باید زودتر به خدمتتون میرسیدم. عذر میخوام.»
«یه آدم پرمشغله نیازی به این کارها نداره. این وظیفهی آدم بیکاری مثل منه که بیاد.»
جانگ هو لبخند زد.
اون خوب میدونست که من چقدر سرم شلوغه.
من کسی بودم که حتی اگه میخواست ادای احترام کنه، بهراحتی نمیتونست من رو ببینه.
به هر حال، دیدن اون زخم وحشتناک روی صورتش که حالا برام خیلی خوشایند به نظر میرسید، باعث شد بفهمم واقعاً زمان زیادی گذشته.
«اوضاع چطور بوده؟»
«من که مثل همیشهم. اگه چیزی هم عوض شده باشه، اینه که رزمیکار لی و ارباب عمارت سو اونقدر سرشون شلوغ شده که دیگه حتی نمیتونیم با هم دورهمیِ شرابخوری داشته باشیم.»
«همیشه این تنبلها هستن که تظاهر به شلوغ بودن میکنن.»
جانگ هو دوباره لبخند زد.
اون هم مثل سو دهریونگ، احتمالاً وقتی کنار زیردستهاش بود فرصت زیادی برای خندیدن نداشت.
هر دو سازمان مطلقاً به اقتدار رهبرانشون نیاز داشتن.
آره، حداقل وقتی پیش منی باید همینطور راحت بخندی.
اهریمن مشت و همینطور جانگ هو.
وقتی این مردهای معمولاً جدی اینطور لبخند میزدن، یه جورایی باعث میشد من هم حس خوبی پیدا کنم.
«تو به قولی که بهم دادی عمل کردی.»
«منظورتون چیه؟»
«بهت گفته بودم، مگه نه؟ که تو بین تمام کسایی که این لقب رو داشتن، به بزرگترین فرمانده سپاه اهریمنی تبدیل میشی.»
«شما خیلی به من لطف دارید.»
این اصلاً اغراق نبود.
اون همین حالا هم چنین حرفهایی رو از بقیه میشنید.
با حرف من، به نظر میرسید جانگ هو هم گذشته رو به یاد آورده.
«من هنوز به آرزوم نرسیدم.»
«چه آرزویی؟»
«وقتی من رو به عنوان فرمانده سپاه اهریمنی منصوب کردید، بهتون گفتم. گفتم میخوام به شخصی مثل شما تبدیل بشم، رهبر جوان فرقه. کسی که وقتی بقیه کنارشن، حس کنن میتونن هر کار سختی رو به سرانجام برسونن. من هنوز به اون آرزو نرسیدم.»
«مگه همین حالا هم بهش نرسیدی؟»
این رو در جواب چهرهی متعجبش گفتم.
«الان که یه مسئلهی دشوار پیش اومده، اومدم سراغ تو، مگه نه؟ به کمکت نیاز دارم.»
چهرهی جانگ هو از شادی درخشان شد.
جملهی «به کمکت نیاز دارم»، بیش از هر تعریفی اون رو خوشحال میکرد.
«شنیدم که توی تمرینات سپاه اهریمنی، تمرینهایی برای مقابله با هنرهای پلید و هنرهای توهم گنجونده شده.»
«بله، ما تمرینات ویژهای رو برای آمادگی در برابر استادان جناح نامتعارف انجام میدیم.»
«در مورد هنر بلعیدن روح چطور؟»
«یه واحد ویژه داریم که از افرادی با قدرت ذهنیِ ذاتیِ بالا تشکیل شده.»
«اونها رو برای پشتیبانی به من قرض بده.»
شادی در چهرهی جانگ هو موج میزد.
اون مدتی بود که فرصت همکاری با من رو نداشت و حالا بالاخره موقعیتی پیش اومده بود که بتونه مفید واقع بشه.
«کی بهشون نیاز دارید؟»
«همین الان.»
مدت کوتاهی بعد، به همراه جانگ هو و حدود بیست نفر از اعضای سپاه اهریمنی اونجا رو ترک کردم.
میتونستم حس کنم که جوک-یئون و محافظهایی که بیرون منتظر بودن، با دیدن ما منقبض شدن.
بسیج شدن سپاه اهریمنی به این معنی بود که یه اتفاق واقعاً خطرناک در حال وقوعه.
* * *
دوشیزه توهم نمیتونست باغ گل رو ترک کنه.
دلیلش تهدید رهبر جوان فرقه بود؛ اون گفته بود اگه قبل از تموم شدن تحقیقات از اونجا بره، طرح چهرهش رو توی کل سرزمینهای مرکزی پخش میکنه و اون رو شکار میکنه.
بیشتر از هر چیزی، اون نمیتونست اجازه بده هویتش برای دنیا فاش بشه.
اما نمیتونست تا ابد هم اینطور محبوس بمونه، اون هم وقتی نمیدونست تحقیقات کی تموم میشه.
درست همون موقع، مردی که یه گاری رو میکشید وارد باغ گل شد.
اون مردی بود که برای تحویل دادن نهال و گلدان اومده بود.
وقتی داشت یه گلدان رو از گاری پایین میآورد، پیامی تلهپاتیک برای دوشیزه توهم فرستاد.
— گزارش میدم.
رهبر فرقه باد آسمان به فرقهی اصلیِ فرقه اهریمنی برگشته.
برای لحظهای، چهرهی دوشیزه توهم برافروخته شد.
رهبر فرقه باد آسمان که غایب بود، درست در همین زمان برگشته بود؟
«نکنه...؟»
نکنه فهمیده بود که اون از تکنیک معکوسسازی روح یین و یانگ روی فرمانروای اهریمنی روحخوار استفاده کرده؟ رهبر فرقه باد آسمان ممکنه بتونه تشخیص بده که کسی تحت تأثیر تکنیک معکوسسازی روح یین و یانگ قرار گرفته یا نه.
نه، اون حتماً چیزی حس کرده بوده که در وهلهی اول فراخونده شده.
— به نظر میرسه باید اینجا رو ترک کنید.
با وجود پیام تلهپاتیکِ نگرانکننده، اون آروم موند.
— سر و صدا راه ننداز.
— عذر میخوام.
لحظهای غرق در فکر شد و بعد دستوری داد.
— ارواح خونین رو در حالت آمادهباش قرار بده و به گوی سوک خبر بده که ممکنه مهمون داشته باشیم.
مرد جا خورد، اما بهسرعت با احترام جواب داد.
— اطاعت میشه.
مرد بعد از دریافت دستوراتش، گاری رو کشید و از باغ گل خارج شد.
درست وقتی دوشیزه توهم میخواست گلدان تحویل داده شده رو بلند کنه و ببره.
زنگولهی بادیِ چوبی که زیر لبهی سقف آویزون بود، صدایی داد.
دوشیزه توهم گلدانی رو که از گاری تخلیه شده بود برداشت و به سمت انتهای باغ رفت.
به محض اینکه از گوشه گذشت، پیکرش در یک لحظه ناپدید شد.
ووووووونگ.
اون داشت از جایی رد میشد که صدای وزوز ضعیفی در اون طنینانداز بود.
دیوارهای اطراف مثل یه موجود زنده میجنبیدن و برآمدگیهای عجیبی ازشون بیرون زده بود.
انگار داشت توی شکم یه هیولا راه میرفت.
با ورود به این مکان، ظاهر اون هم تغییر کرده بود.
لبهاش به رنگ قرمز تندی دراومده بود و چشمهاش به طرز ترسناکی کشیده شده بودن.
این تنها چیزی نبود که تغییر کرده بود.
گلی که توی گلدان به دست داشت، به یه گیاه گوشتخوار تبدیل شده بود که حشرات رو میخورد.
با توجه به انرژی شومی که داشت، احتمالاً چیزی فراتر از حشرات رو میبلعید.
وقتی از یه راهروی مارپیچ گذشت، به فضای کوچکی رسید.
به محض ورود به اونجا که فضایی وهمآلود داشت، دیوارِ روبروش شروع به جنبیدن و بیرون زدن کرد.
ژییییییییک.
صورت یه مرد ظاهر شد.
صحنهی عجیبی بود، مثل صورتی که تلاش میکرد از یه غشای شفاف عبور کنه و بیرون بیاد.
طبیعتاً صداش هم عجیب بود.
«اون داره فکر میکنه که چرا هنوز برنگشتی.»
این پیامی از طرف برادرش بود.
«بهش بگو هنوز نمیتونم برگردم.»
«اون میخواد بدونه چرا.»
«بعداً. بهش بگو بعداً براش توضیح میدم.»
«اون نگرا...»
قبل از اینکه پیام تموم بشه، اون دستش رو تکون داد.
دیوار طوری منقبض شد که انگار میخواست مرد رو به دور پرتاب کنه و صورتِ بیرونزده ناپدید شد.
اون خودش رو به عقب پرت کرد تا دراز بکشه.
کف زمین موج برداشت و بالا اومد و مثل یه تخت راحت اون رو در بر گرفت.
اینجا مکان موردعلاقهش بود، تنها جایی که میتونست به راحتی در اون استراحت کنه.
چشمهاش رو برای لحظهای بست و غرق در این فکر شد که چطور باید این مسئله رو مدیریت کنه.
مشکل اصلی، رهبر جوان فرقه بود.
این حقیقت که نمیتونست افکار اون رو بخونه، کلافهش میکرد.
ژییییییییک.
دوباره صورت از همون دیوار بیرون زد.
صورتی که تقلا میکرد از غشا عبور کنه.
— بهت گفتم که خودم ردیفش میکنم.
لحظهی بعد، اون وحشتزده شد.
این صورتِ اون زیردستی نبود که مسئول برقراری ارتباطش با برادرش بود.
صورتی که داشت از غشا بیرون میزد، یه جورایی آشنا به نظر میرسید.
پوآآک!
با پاره کردن غشا، کسی صورتش رو به داخل فشار داد.
در کمال تعجب، اون گئوم موگوک بود.
چشمهاشون در هم گره خورد و گئوم موگوک پوزخندی زد و گفت:
«پس بین کسایی که عاشق گل هستن، یه آدم پلید هم وجود داشته؟»
در اون لحظه، چشمهای دوشیزه توهم ناگهان باز شد.
یه خواب بود.
اون برای مدت کوتاهی خوابش برده بود و توی همون زمانِ کم، خواب دیده بود.
این اولین باری بود که خواب کسی رو میدید که ذهنش رو درگیر کرده بود.
درست همون موقع، صدای کسی رو شنید که از توی باغِ بیرون صداش میزد.
«صاحبخونه! صاحبخونه اینجاست؟»
این صدای قهرمانِ کابوسش بود.