چپتر 316: دلم برای آن طوفان شن تنگ شده
چپتر 316: دلم برای آن طوفان شن تنگ شده
هنر برتر در مراحل پایانیاش بود.
انرژی بنفشی از نوک انگشتان دست چپ رهبر فرقه باد آسمان خارج شد.
آن انرژی بنفش گویی که موجودی زنده باشد، به جنبش درآمد و شروع به بیرون کشیدن نشان مهرکننده روح کرد که بر پشت دوشیزه توهم حک شده بود.
نشان مهرکننده روح که مانند یک خالکوبی بر تن او نقش بسته بود، طوری از بدنش بیرون کشیده میشد که انگار میخی را از جایی بیرون میآورند.
آرام، بسیار آرام.
رهبر فرقه باد آسمان تمام وجودش را متمرکز کرده بود، گویی حتی یک لحظه خطا را هم برنمیتافت.
لحظهای که نشان مهرکننده روح بهطور کامل خارج شد، رهبر فرقه باد آسمان دست راستش را بالای سر فرمانروای اهریمنی روحخوار گرفت و فریاد بلندی کشید.
سپس، انرژی سرخی از فرق سر او بیرون جهید، درست مثل درختی که از ریشه کنده شود.
این همان روح سرخ بود که در سر او کاشته شده بود.
نشان مهرکننده روح و روح سرخ که در نوک انگشتان او شناور بودند، شعلهور گشته و ناپدید شدند.
گویی با یک علامت قبلی، هر دو زن همزمان از حال رفتند و روی زمین افتادند.
«هووو.»
رهبر فرقه باد آسمان نفسی تازه کرد و بهآرامی دستهای کشیدهاش را عقب برد.
انرژی بنفشی که روی دستانش شکوفا شده بود، کاملاً ناپدید گشت.
هنر برتر با موفقیت به پایان رسیده بود.
لحظهای بعد، فرمانروای اهریمنی روحخوار که روی زمین افتاده بود، خودش را بالا کشید.
خبر خوبی در انتظارش بود.
«روح سرخ توی بدنت از بین رفته.»
«آه! ممنونم، استاد.»
بدن رهبر فرقه باد آسمان غرق در عرق بود.
برای استادی مثل او، اینکه اینطور خیس عرق شود، نشان میداد که این کار چقدر از نظر ذهنی طاقتفرسا بوده است.
«شما جونم رو نجات دادید.»
«هرچند من هنر برتر رو اجرا کردم، اما این رهبر جوان فرقه بود که این توطئه رو فاش کرد. این رو هیچوقت فراموش نکن.»
رهبر فرقه باد آسمان اعتبار این کار را به گئوم موگوک داد.
برای فرمانروای اهریمنی روحخوار، هرچه این دو نفر به هم نزدیکتر میشدند بهتر بود، بنابراین او با کمال میل پیمان وفاداری بست.
«استاد، من تمام وفاداریم رو نثار رهبر جوان فرقه میکنم.»
نگاه فرمانروای اهریمنی روحخوار به سمت دوشیزه توهم چرخید.
در اوج خشم، دستش را بالا برد.
انگار فقط در صورتی آرام میشد که سر او را خرد میکرد.
«نیازی نیست. اون همین حالا هم مرده.»
همان لحظهای که نشان مهرکننده روح با زور بیرون کشیده شد، دوشیزه توهم جان باخته بود.
«چئونگ سئون.»
«بله، استاد.»
«از این به بعد، توی زندگیت به قلب آدمهای بیشماری نفوذ میکنی. آدمهای زیادی رو همونطور که میخوای کنترل میکنی. اما هر بار، چیزی هست که باید حتماً ببینی.»
«اون چیه؟»
«حفرهای که توی قلبته. هرچی سطح تسلطت بر هنر بلعیدن روح بالاتر بره، اون حفره هم بزرگتر میشه.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار تا حدودی متوجه میشد که استادش نگران چه چیزی است.
«پس باید چیکار کنم؟»
به مردم از بالا نگاه نکن.
دنیا رو حقیر نشمار.
رهبر فرقه باد آسمان بعد از کمی تامل در مورد اینکه چه بگوید، راهحل را به عهده شاگردش گذاشت.
«باید خودت راهی برای پر کردن اون حفره پیدا کنی. هیچوقت فراموش نکن که اون حفره وجود داره و مدام به درونش نگاه کن. اگه به نگاه کردن ادامه بدی، راه خودت رو پیدا میکنی.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار همانجا تعظیم عمیقی کرد.
او سپاسگزار بود که استادی دارد که اینقدر نگران اوست.
«اگه روزی برسه که این شاگرد نادون توی اون حفره سقوط کنه، خواهش میکنم استاد، شما باید من رو بیرون بکشید.»
با این حرف، رهبر فرقه باد آسمان لبخندی زد و گفت:
«این درخواستی هست که من باید از تو داشته باشم. منی که تا این سن عمر کردم، حفرهام باید چقدر بزرگ باشه؟»
فرمانروای اهریمنی روحخوار از صراحت کلام رهبر فرقه باد آسمان در اعماق قلبش تحت تأثیر قرار گرفت.
فاصله مبهمی بین او و استادش وجود داشت، اما حس میکرد که از طریق این اتفاق، به هم نزدیکتر شدهاند.
«برو بیرون و به رهبر جوان فرقه بگو بیاد داخل.»
* * *
گفتگوی طولانیای با جانگ هو داشتم.
اعضای سپاه اهریمنی هم از اینکه میدیدند من اینقدر طولانی با او صحبت میکنم، متعجب به نظر میرسیدند.
یک گفتگو با جانگ هوی بیاحساس چه جذابیتی میتوانست داشته باشد؟ این کار برای این بود که سپاه اهریمنی ببیند.
تا به آنها نشان دهم که چقدر به جانگ هو اعتماد دارم و برایش ارزش قائلم.
هرچه باشد، هیچکس نمیتواند در حالی که هنر برتر در حال اجراست، اینقدر طولانی صحبت کند، مگر اینکه با کسی باشد که واقعاً دوستش دارد.
این تلاش من برای او بود.
به لطف همین، حتی شنیدم که رویای دوران کودکی جانگ هو نقاش شدن بوده است.
«فکر میکنم بعدها که بازنشسته شدم، نقاشی رو امتحان کنم.»
با شنیدن این حرف، برای لحظهای اجازه خواستم.
«یه لحظه صبر کن.»
با گام تندرو در یک چشمبههمزدن ناپدید شدم و وقتی برگشتم، ابزارهای نقاشی مثل کاغذ، قلممو و رنگ همراه داشتم.
به روستای خاندان اهریمنی رفته بودم و بهترینهایشان را خریده بودم.
«عقب نندازش. از همین امروز نقاشی رو شروع کن.»
جانگ هو دستپاچه شده بود؛ هرگز فکرش را هم نمیکرد که من برای خرید اینها رفته باشم.
اعضای سپاه اهریمنی که پشت سرش ایستاده بودند هم چهرههای متعجبی داشتند.
«امشب نقاشی رو امتحان کن. حتی اگه شده فقط برای یک ربع قبل از خواب. اگه چیزی برای کشیدن نداری، سعی کن اون زیردستهای غولپیکرت رو بکشی، یا شاید اون زخم ظریف روی صورتت رو.»
میدانم.
چیزی که برای کارهایی مثل این لازم است، زمان نیست.
چون وقتی زمان آزاد پیدا میشود، کارهای دیگری هم پیش میآید.
آنچه نیاز است زمان نیست، بلکه یک محرک است.
مثل همین ابزارهای نقاشی که رهبر جوان فرقه با اصرار به دستش میدهد.
جانگ هو سرش را پایین آورد و با احترام آنها را پذیرفت.
«از امروز نقاشی رو شروع میکنم.»
«داشتم فکر میکردم کاش برات یه قلممو از جنس آهن سرد دههزارساله خریده بودم. حس میکنم تمام قلمموها توی اون دستهای زمختت میشکنن.»
جانگ هو به شوخی من با خوشرویی خندید.
او سومین نفری بود که میخواستم چهره خندانش را به هر قیمتی که شده ببینم.
پدر، اهریمن مشت و جانگ هو.
من به خنداندن این مردهای جدی که زندگیشان را بدون شناختن خنده سپری کردهاند، ادامه خواهم داد.
درست در همان لحظه، فرمانروای اهریمنی روحخوار از اقامتگاه بیرون آمد.
تنها از روی حالت چهرهاش میتوانستم نتیجه هنر برتر را حدس بزنم.
* * *
فقط رهبر فرقه باد آسمان، گو وول و من در اقامتگاه باقی ماندیم.
فرمانروای اهریمنی روحخوار بازگشته بود و من به سپاه اهریمنی دستور داده بودم که جسد دوشیزه توهم را دفن کنند.
شاید چون حرفهای آخرش را به من زده بود، چهرهاش در آرامش بود.
حالا وقت آن بود که برای قدم بعدی برنامهریزی کنیم: رفتن به فرقه باد آسمان.
«استراتژیست اعظم گو، باید چیکار کنیم؟»
در حالی که هنر برتر در حال اجرا بود، گو وول قبلاً به این موضوع فکر کرده بود.
«پیشنهاد میکنم بهصورت رسمی به فرقه باد آسمان برید.»
«بهعنوان بازگشت رهبر سابق فرقه؟»
«نه. بهعنوان بازدید رسمی رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی.»
نگاهی به رهبر فرقه باد آسمان انداختم.
او احتمالاً دوست داشت حتی موقع بازگشت هم شخصیت اصلی باشد.
گو وول قبلاً به این موضوع فکر کرده بود.
«اگه همراه با رهبر جوان فرقه برگردید، اعتبار رهبر فرقه حتی بیشتر هم میشه. چون این شما بودید که باعث شدید این بازدید اتفاق بیفته.»
با این حرفها، چهره رهبر فرقه باد آسمان از شادی روشن شد.
«اونها حتماً به سلسلهمراتب رهبری فرقه باد آسمان نفوذ کردن. به همین خاطره که باید رسمی برید تا فعالیت کردن براتون راحتتر باشه. حالا که شما رهبر جوان فرقه هستید، بهانه لازم برای این بازدید رو هم دارید.»
حق با او بود.
مخفیانه رفتن و نفوذ به فرقه باد آسمان کار آسانی نبود.
«بهزودی معلوم میشه که دوشیزه توهم ناپدید شده.»
«نادیدهاش بگیرید.»
«نادیدهاش بگیریم؟»
«برعکس، اگه طوری رفتار کنید که انگار چیزی نمیدونید، اونها هم دچار تردید میشن. با خودشون میگن اونها از وجود ما باخبر شدن، اما باز هم دارن بازدید رسمی انجام میدن؟ اینطوری به شک میافتن.»
«اگه اون شرور احساس خطر کنه و ناپدید بشه چی؟»
«اگه اون زن از باغ گل سالها وقت صرف کرده، پس طرف مقابل هم همینطور بوده. به این راحتی دست میکشن؟»
حق با او بود.
پادشاه توهم مردی بود که غرورش به آسمانها میرسید.
او شخصی بود که تواناییهایش به اندازه غرورش برجسته بود.
گو وول با رهبر فرقه باد آسمان صحبت کرد.
«اون شرور از همون زمانی که من و شما اونجا بودیم، اونجا حضور داشت. ما بدون اینکه بفهمیم، اونجا رو ترک کردیم.»
«!»
چهره رهبر فرقه باد آسمان درهم رفت، چون تا این حد به موضوع فکر نکرده بود.
«اون نفسش رو حبس کرده بود و منتظر فرصت بود و وقتی رهبر فرقه رفت، شروع کرد به فعالیت جدی.»
من حرفهایش را ادامه دادم.
«درست مثل این طرف که وقتی چئونگ سئونِ جوان تبدیل به یه فرمانروای اهریمنی شد، اونها شروع به حرکت کردن.»
«درسته.»
«خیلی خب، طبق حرف تو پیش میریم. یه بازدید رسمی انجام میدیم.»
من بدون ذرهای تردید، خواسته گو وول را پذیرفتم.
مگه اعتماد کردن و پیروی کردن، بهترین راه برای قدرت بخشیدن به یه استراتژیست نیست؟
«من هر اطلاعاتی که بشه از اون شخصی که در حال بازجوییه بهدست میارم و از نزدیکترین فاصله ممکن حمایتتون میکنم.»
«اوه، و طبق قانون، یه فرمانروای اهریمنی باید رهبر جوان فرقه رو در یه بازدید رسمی همراهی کنه.»
«با توجه به کسی که باهاش طرفیم، اینبار باید فرمانروای اهریمنیِ همراهتون رو با دقت انتخاب کنید.»
«کسی رو مد نظر داری؟»
«باید فرمانروایی باشه که در برابر توهمات قوی باشه.»
رهبر فرقه باد آسمان بهخوبی میدونست اون شخص کیه.
«بودای اهریمنی. بودای اهریمنی در برابر توهمات قویه.»
همراهی با بودای اهریمنی؟ من مشکلی نداشتم، اما مسئله رهبر فرقه باد آسمان بود.
در اصل، بین هشت فرمانروای اهریمنی، رهبر فرقه باد آسمان از همه به بودای اهریمنی نزدیکتر بود.
در گذشته، این بودای اهریمنی بود که پای اون رو به فرقه الهی اهریمن آسمانی باز کرده بود.
اما بعد از اون رابطهشون شکرآب شد و میدونم که الان با هم سر سنگین هستن.
رهبر فرقه باد آسمان، فارغ از اینکه چه فکری در سر داشت، قدمی به جلو گذاشت.
«من میرم و با بودای اهریمنی صحبت میکنم.»
بله، درستش هم همین بود که خودش قضیه رو حلوفصل کنه.
«پس منم اول میرم تا اجازه پدر رو بگیرم.»
از اونجایی که این یه بازدید رسمی بود، باید به پدرم گزارش میدادم و اجازهاش رو میگرفتم.
هر کدوم از ما برای انجام وظایف تعیینشدهمون، از جامون بلند شدیم.
***
بودای اهریمنی در تالار دارمای بزرگ بود.
مجسمه طلایی بودا با چهرهای هولناک، با نگاهی سرد به او خیره شده بود.
در اون مکان، جایی که هیچ شفقت و مهربانیای حس نمیشد، بودای اهریمنی بهتنهایی در حال ذکر گفتن بود.
رهبر فرقه باد آسمان وارد شد و پشت سر او نشست.
وقتی ذکرش تموم شد، بودای اهریمنی بدون اینکه برگرده، پرسید:
«چی باعث شده بیای اینجا؟»
فضا سنگین و معذبکننده بود.
در گذشته، اونها بدون توجه به احساسات درونیشون، با خندههای بلند با هم برخورد میکردن.
«حالت چطور بوده؟»
«فکر میکنی چطور میتونسته باشه؟»
همه میدونستن که بودای اهریمنی از ارباب جوان اول حمایت میکرد، پس طبیعتاً حالوروز خوبی نداشت.
بودای اهریمنی چرخید و به رهبر فرقه باد آسمان نگاه کرد.
«همونطور که میبینی، مثل سگیام که دنبال یه مرغ میدوید و دستش به جایی نرسید.»
«اون سگ که خیلی سرحال به نظر میرسه.»
این حرف به خاطر نور طلاییای نبود که از بدن بودای اهریمنی ساطع میشد و بهطرز خاصی درخشان بود.
چهره بودای اهریمنی واقعاً نسبت به قبل آرومتر به نظر میرسید.
«رازش چیه؟»
«خودت نمیدونی؟»
بودای اهریمنی داشت میپرسید.
مگه نمیدونی؟ وقتی آدم همه چیز رو رها میکنه، قلبش چقدر به آرامش میرسه.
که اینطور، هر دو مرد طمعشون برای قدرت رو کنار گذاشته بودن.
برای لحظهای سکوتی ناخوشایند فضا رو پر کرد.
بعد رهبر فرقه باد آسمان ناگهان پرسید:
«فکر نمیکنی یه کم وزن کم کردم؟»
بودای اهریمنی ماتومبهوت نگاهش کرد.
«اومدی اینجا که همین رو به رخم بکشی؟»
«آره. اومدم بهت بگم همونطور که صورت تو پر از آرامش شده، منم به آرامش رسیدم.»
بودای اهریمنی همین حالا هم حسش میکرد.
رهبر فرقه باد آسمان هم خیلی تغییر کرده بود.
دیگه اون مرد سابق نبود.
مردی که در ظاهر لبخند میزد اما در باطن پر از نقشه و حیله بود، حالا بهنوعی آسودهخاطر به نظر میرسید.
«اومدم چون یه درخواستی ازت دارم.»
«بگو.»
«یه سری شریرِ گستاخ دارن توی فرقه باد آسمان موشدوانی میکنن. رهبر جوان فرقه قراره تحت عنوان یه بازدید رسمی با من بیاد اونجا. میخوام تو هم با ما بیای و کمک کنی.»
«چرا من؟»
رهبر فرقه باد آسمان احساس واقعیاش رو بیان کرد.
«یه فرمانروای اهریمنی باید همراهمون باشه، و بین فرمانرواها، تو کسی هستی که من باهاش راحتترم.»
بودای اهریمنی که به رهبر فرقه باد آسمان خیره شده بود، با یک کلمه رد کرد:
«نه.»
با این رد کردنِ فوری، رهبر فرقه باد آسمان دیگه حرفی برای گفتن نداشت.
«پس چارهای نیست. مراقب خودت باش.»
رهبر فرقه باد آسمان از جاش بلند شد.
در حالی که داشت میرفت، حرفی زد.
فکر میکردم یه جواب تند و تیز از دهنش خارج بشه.
«بابت اون حرفهای تندی که اون زمان بهت زدم، معذرت میخوام.»
وقتی رابطهشون خراب شده بود و با هم دعوا کرده بودن، رهبر فرقه باد آسمان او رو مسخره کرده و مثل یه فضله طلایی باهاش رفتار کرده بود.
«چرا یهو داری عذرخواهی میکنی؟ حتی اگه این کار رو هم بکنی باهات نمیام.»
«به خاطر اون نیست که دارم عذرخواهی میکنم.»
«پس برای چیه؟»
«توی مدتی که با رهبر جوان فرقه و گو وول گذروندم، یه چیز یاد گرفتم. اینکه مهمترین چیز بین آدمها، عذرخواهی کردنه.»
«اینکه یه عذرخواهی، از صدتا حرف محبتآمیز مهمتره. من تازه تازگیها این رو فهمیدم.»
«زندگی من طوری بود که هیچوقت بابت هیچچیزی عذرخواهی نمیکردم، برای همین عذرخواهیام دیر شده. متأسفم.»
بودای اهریمنی جا خورد.
هر چی نباشه، اون زمان فقط رهبر فرقه باد آسمان نبود که حرفهای تند زده بود.
بعد از گفتن این حرف، او چرخید تا بره، اما بودای اهریمنی صداش زد.
«حالا که اینجایی، قبل از رفتن یه لیوان از شراب شکست بنوش.»
«توی تالار دارما شراب داری؟»
«مگه فقط شرابه؟ اینجا اهریمن هست، شراب هست، و اگه اون پشتمشتا رو بگردی، شاید حتی یه جسد هم پیدا کنی.»
بودای اهریمنی واقعاً دو بطری شراب بیرون آورد و یکی رو به دست او داد.
هر دو مرد مستقیماً از بطری نوشیدن.
رهبر فرقه باد آسمان نشست تا از بالا به او نگاه نکنه.
بودای اهریمنی برای مدتی طولانی به نقاشیِ روی دیوار که راهبان اهریمنی رو در حال کشتار نشان میداد خیره شد و بعد افکار درونیاش رو فاش کرد.
«اون روزهایی که تمام تلاشم رو میکردم تا ارباب جوان اول رو به مقام رهبر جوان فرقه برسونم، چشمهام فقط همون رو میدید.»
«وقتی آدمها رو میدیدم، با خودم فکر میکردم، آیا این شخص توی مبارزه برای جانشینی کمکی میکنه یا نه؟ هر کاری که میکردم، با خودم میگفتم آیا فایدهای داره یا نه؟ دیوانهوار دنبالش بودم.»
رهبر فرقه باد آسمان بدون اینکه حرفی بزنه، به صحبتهای او گوش داد.
«فکر میکردم اگه ارباب جوان اول رهبر جوان فرقه بشه، همه چیز حل میشه.»
«با خودم میگفتم بابت کارهای گستاخانهای که کردم یا چیزهایی که بابتشون متأسف بودم، بعداً میرم و عذرخواهی میکنم و اونها هم درک میکنن.»
«اینطوری فکر میکردم. اما الان که بهش فکر میکنم، اگه ارباب جوان اول جانشین شده بود، من هیچوقت از هیچکس عذرخواهی نمیکردم.»
و حالا که گئوم مویانگ جانشین نشده بود، او هم از رهبر فرقه باد آسمان عذرخواهی کرد.
«اون موقع منم متأسف بودم.»
رهبر فرقه باد آسمان بیصدا بطری شرابش رو جلو برد و بودای اهریمنی قبل از نوشیدن، ضربه آرامی به اون زد.
«بیا اسم این شراب رو نه شراب شکست، بلکه شراب پیروزی بذاریم. خب دیگه، دفعه بعد میبینمت.»
وقتی رهبر فرقه باد آسمان داشت از تالار خارج میشد، بودای اهریمنی از پشت سر پرسید:
«کی حرکت میکنیم؟»
وقتی رهبر فرقه باد آسمان با تعجب برگشت، بودای اهریمنی انگار که با خودش حرف میزنه، اضافه کرد:
«بههرحال دلم برای اون طوفانهای شن تنگ شده.»
***
پدرم در میدان تمرین بود.
در میان انرژی اهریمنیِ سنگین و ساکنی که فضا رو پر کرده بود، پدرم بهتنهایی ایستاده بود و شمشیر اهریمن آسمانی رو در دست داشت.
فقط تماشای پشت سرش در حالی که شمشیر رو نگه داشته بود، چنان وحشتی القا میکرد که کسی جرئت نمیکرد بهش نزدیک بشه.
پدرم بدون اینکه برگرده، پرسید:
«تا کجا روی هنر اهریمنی نه مصیبت تسلط پیدا کردی؟»
«تا فرم دوم رو استاد شدم.»
«پس سعی کن این رو دفاع کنی.»
پدرم بهسرعت به سمت من چرخید.
لحظهای که شمشیرش رو به سمت من گرفت، یه روح پلید جلوی او ظاهر شد.
روحی پلید با ظاهری کاملاً متفاوت از روح من.
فقط نگاه کردن بهش لرزه به تن آدم میانداخت؛ این روحی بود که پدرم احضار کرده بود.
غریزی فهمیدم.
پدرم میخواست فرم نابودی بزرگ رو اجرا کنه.
تنها چیزی که میتونه جلوی هنر اهریمنی نه مصیبت رو بگیره، خودِ هنر اهریمنی نه مصیبت است!
یه روح پلید جلوی من هم ظاهر شد.
از نظر ظاهر، روح من ترسناکتر به نظر میرسید.
مال من ترسناک بود، مال پدرم بیرحم.
هرچند اونها ارواح پلیدی بودن که از یک هنر رزمی متولد شده بودن، اما هیچ رحمی نداشتن.
انگار که با چشمهایی که وعده نابودی حریف رو میدادن، به هم زل زده بودن.
سسسسسس!
دو روح پلیدی که روبروی هم بودن، شروع به تکثیر شدن کردن.
تعداد ارواح من روی عدد چهار متوقف شد، اما ارواح پدرم همینطور بیشتر و بیشتر میشدن.
ارواح تکثیرشده بهردیف جلوی پدرم صف کشیدن.
تعدادی که پدرم، کسی که به استادیِ کامل در هنر اهریمنی نه مصیبت رسیده بود، خلق کرد، در مجموع چهل و چهار عدد بود.
اون صحنه واقعاً منظره باشکوهی بود که خون رو در رگهای آدم منجمد میکرد.
چهار در برابر چهل و چهار.
پدرم کسی نبود که بخواد با من مدارا کنه.
کوا-کوا-کوا-کوا-کوا-کوا-کوا-کوا-کوا!
واقعاً میتونم این رو دفاع کنم؟
در برابر هجوم ارواح پلیدی که همه چیز رو از سر راه برمیداشتن، چهار روح پلید من هم با قدرت به سمت جلو تاختن.