چپتر 319: همه‌ش تقصیر رهبر جوان فرقهست
چپتر 319: همه‌ش تقصیر رهبر جوان فرقهست
اون شب، رهبر فرقه باد آسمان توی حیاط قدم میزد و خوابش نمیبرد.
حرفهای گئوم موگوک، درباره اینکه بقیه رو بهدرستی و بدون پیشداوری ببینه، مدام توی گوشش زنگ میزد.
اون شاگردش، سو بک-تا رو بدون پیشداوری ندیده بود.
فقط روی تفاوتها تمرکز کرده بود.
آیا این شخصیت واقعیش بود؟ قبلاً اینطوری به نظر نمیرسید.
اون تحت تأثیر احساساتش، نتونسته بود حقیقت رو بهدرستی ببینه.
«اون کلِ تالار رهبر فرقه رو بازسازی کرده؟ اگه ذرهای برام احترام قائل بود، هیچوقت این کار رو نمیکرد.»
اما وقتی با آرامش بهش فکر میکرد، احترام به اون و تغییر دادن تالار رهبر فرقه، دو موضوع جداگونه بودن.
ممکن بود همینطوری تصمیم به تغییرش گرفته باشه، یا شاید دلیل دیگهای پشتش بود.
آره، حق با گئوم موگوک بود.
جواب توی قلب خودش نبود، بلکه پیشِ سو بک-تا بود.
اون نباید به تالار تغییریافتهی رهبر فرقه نگاه میکرد؛ باید به چشمهای سو بک-تا خیره میشد.
همونطور که با افکار مختلف توی حیاط جلویی قدم میزد، بودای اهریمنی در حالی که تاریکی رو با نوری طلایی روشن میکرد، بیرون اومد.
«از بین اون سه رهبر فرقهای که نمیذارن بخوابی، کدومشونه؟»
«سه رهبر فرقه؟»
«رهبر جوان فرقهمونه؟ یا رهبر فعلی فرقه باد آسمان؟»
«و اون یکی دیگه؟»
بودای اهریمنی با دقت به رهبر فرقه باد آسمان خیره شد.
تازه اون موقع بود که رهبر فرقه باد آسمان فهمید آخرین رهبری که بودای اهریمنی بهش اشاره کرد، خودش بود؛ یعنی رهبر سابق.
رهبر فرقه باد آسمان با خندهای تلخ گفت: «مشکل همیشه بهخاطر آخرین رهبره.»
اما بودای اهریمنی جواب دیگهای داد.
«نه. دلیلی که نمیتونیم بخوابیم، رهبر جوان فرقهست.»
چطور میتونست این رو ندونه؟
اگه رهبر جوان فرقه نبود، این لحظه اصلاً وجود نداشت.
سو بک-تا هنوز هم به تالار رهبر فرقه خیره میشد و با خودش فکر میکرد: «کی قراره رهبر بشم؟»
فکر کردن بهش لرزه به تنش میانداخت.
گو وول هنوز هم توی تالار رهبر فرقه اسیر بود.
نه، از اونجایی که کلید زنجیرهاش رو داشت، شاید تا الان ترکش کرده بود.
اون هم احتمالاً بالا و پایین میپرید و بدون اینکه حتی بدونه گو وول چه جور آدمیه، دستور مرگش رو میداد.
فکر کردن به اینکه خودش داشت چنین زندگیای رو سپری میکرد، وحشتناک بود.
رهبر فرقه باد آسمان روی یه تختهسنگ نشست.
این کار برای این بود که با نگاه بودای اهریمنی همسطح بشه.
شاید اگه رهبر جوان فرقه نبود، اون بودای اهریمنی هم داشت زندگی دیگهای رو تجربه میکرد.
اگه رهبر جوان فرقه کس دیگهای بود، آیا ارباب جوان اول جانشین میشد؟
درست همون لحظه، بودای اهریمنی حرف غیرمنتظرهای زد.
«راستش رو بخوای، این روزها دارم لذت میبرم.»
رهبر فرقه باد آسمان جا خورد.
کلمه «دیوونه» داشت از لبهاش خارج میشد.
فکرش رو هم نمیکرد کلمه «لذتبخش» رو از زبون بودای اهریمنی بشنوه.
آره، اون هم یه انسان بود، پس میتونست شادی رو حس کنه.
اما هیچوقت انتظار نداشت که این احساس رو براش فاش کنه.
«این حس که دارم زندگیای رو میکنم که مال خودم نیست، لذتبخشه. یعنی تا الان داشتم زندگی خیلی خستهکنندهای رو میگذروندم؟»
زندگیای که در اون مبارزه برای قدرت رو کنار گذاشته بود، زندگیای که برای کمک به رهبر فرقه باد آسمان به اینجا اومده بود، زندگیای که در اون یه مشت کاغذ که عکس گیاهان سمی روشون کشیده شده بود رو دریافت میکرد؛ اون قطعاً داشت زندگی متفاوتی نسبت به قبل رو تجربه میکرد.
«فکر کردن به اینکه "زندگی کردن یه جور دیگه چطوری میتونه باشه"، چیزی بود که حتی یک بار هم به ذهنم خطور نکرده بود.»
رهبر فرقه باد آسمان در حالی که به حرفهای بودای اهریمنی گوش میداد، بیاختیار گفت:
«حالا که فکرش رو میکنم، فکر نکنم هیچوقت بهدرستی بهت نگاه کرده باشم.»
نه اون موقعی که زمانی مثل دو تا دوست بودن، نه وقتی که توی نبرد جانشینی با هم میجنگیدن و حرفهای تندی نثار هم میکردن، و نه حتی توی این لحظه.
حس میکرد حتی یک بار هم اون رو بهدرستی ندیده.
بودای اهریمنی اصلاً ناراحت نشد.
اون هم با معنای پشت حرفهای رهبر فرقه باد آسمان همعقیده بود.
بنابراین، بودای اهریمنی بهراحتی به یه نتیجهگیری رسید.
«پس، همهی اینها تقصیر رهبر جوان فرقهست.»
رهبر فرقه باد آسمان با لبخند سرش رو تکون داد.
«آره، همیشه تقصیر رهبر جوان فرقهست. بهخاطر این رهبر جوانِ مغرور و باهوشمونه که بزرگترها خوابشون نمیبره.»
این روزها، بدگویی پشت سر بودای اهریمنی و گئوم موگوک، بیشترین لذت رو بهش میداد.
نفرین کردن گئوم موگوک همیشه هیجانانگیزترین کار برای اون بود.
رهبر فرقه باد آسمان به آسمون شب نگاه کرد.
ماه سرزمینهای بیرونی متروکتر و تنهاتر به نظر میرسید.
بعد، برای یه لحظه، مچ خودش رو گرفت.
«دوباره شروع شد. همیشه اول جواب رو توی قلب خودم پیدا میکنم.»
دوباره به ماه نگاه کرد.
با نگاه دوم، ماه سرزمینهای بیرونی و ماه دشت مرکزی یکی بودن.
آره، اون حتی موقع نگاه کردن به ماه هم میتونست تمرین کنه.
جواب توی همون ماهه.
***
روز بعد، قبل از رفتن به تالار ضیافت، یه جلسه استراتژیک برگزار شد.
گئوم موگوک گفت: «تا الان، نیروهای مخفی این طرف باید تماسشون رو با اون زنِ توی باغ گل از دست داده باشن.»
«اونها طبیعتاً فرض میکنن که ما بهش رسیدیم. دو تا واکنش نشون میدن: یا مخفی میشن یا تلافی میکنن.»
رهبر فرقه باد آسمان و بودای اهریمنی ترسیده به نظر نمیرسیدن.
قابل درک بود، چون فکر نمیکردن کسی جرئت کنه از رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی، بودای اهریمنی یا رهبر سابق فرقه باد آسمان انتقام بگیره.
اما گئوم موگوک میدونست.
حریف اونها پادشاه توهم بود که دوشیزه توهم رو از دست داده بود.
هیچکس نمیدونست اون چه واکنشی نشون میده.
بنابراین هوشیاری اونها رو بالا برد.
«همونطور که در مورد اون زن توی باغ گل دیدید، اینها افرادی هستن که از هنرهای اهریمنیِ فراموششدهی فرقه خون استفاده میکنن.»
«هیچوقت نمیدونید چی ممکنه از ناکجاآباد ظاهر بشه، پس نباید گاردتون رو پایین بیارید.»
شنیدن اسم فرقه خون قطعاً روی رهبر فرقه باد آسمان تأثیر داشت.
لحظهای که اون کلمه رو شنید، نگاهش تند و تیز شد.
علاوه بر این، رهبر فرقه باد آسمان کسی بود که به تئوری توطئه اعتقاد داشت؛ اینکه افرادی سعی دارن فرقه خونِ سقوطکرده رو دوباره احیا کنن.
«رهبر فرقه، لطفاً امروز با دقت مشاهده کنید تا ببینید آیا کسی توی ضیافت قربانی هنر بلعیدن روح شده یا نه.»
اون درخواست متفاوتی از بودای اهریمنی داشت.
«دشمن ممکنه سعی کنه ما رو غافلگیر کنه و بهجای من یا رهبر فرقه، سراغ شما بیاد، بودای اهریمنی.»
«لطفاً حواستون به این موضوع باشه و مراقب هر فرد مشکوکی که بهتون نزدیک میشه باشید.»
گئوم موگوک از جاش بلند شد و با انرژی گفت:
«خب، دیگه بریم. جنگ از همین حالا شروع میشه.»
اون همراه با اون دو مرد، تالار مهمان رو ترک کرد.
رهبر فرقه باد آسمان و بودای اهریمنی در دو طرف گئوم موگوک قدم میزدن.
اینجا در سرزمینهای بیرونی، اونها بالهای اون بودن.
***
توی تالار ضیافت، نه تنها پنج ارشد اعظم فرقه باد آسمان، بلکه تمام استادان کلیدی جمع شده بودن.
همه توی فرقه باد آسمان استاد توهم نبودن.
رزمیکاران خالصی هم بودن که از هنرهای توهم استفاده نمیکردن.
ارشد هو یانگ، که حالا داشت با گرمی به رهبر فرقه باد آسمان خوشآمد میگفت، یکی از اونها بود.
اون استاد شمشیرزنی بود و یکی از سه استاد بزرگ شمشیر سرزمینهای بیرونی به حساب میاومد.
«خیلی وقت بود که همدیگه رو ندیده بودیم.»
حالا که دیگه نمیتونست از عنوان «رهبر فرقه» استفاده کنه، هو یانگ برای صدا کردن رهبر فرقه باد آسمان دچار تردید شده بود.
«حال شما خوب بوده؟»
«به لطف شما، خوب بودم. به نظر میاد خیلی وزن کم کردید.»
با این حرف، رهبر فرقه باد آسمان با رضایت لبخند زد.
این جملهای بود که این روزها از شنیدنش بیشترین لذت رو میبرد.
«شما هم آسودهخاطرتر به نظر میرسید.»
«ممنونم. شما هم خیلی خوب به نظر میرسید.»
در گذشته، اون طبیعتاً اینطوری فکر میکرد: «رابطهی ما قبلاً خوب بود، پس اون حتماً هنوز هم نسبت به من دوستانه رفتار میکنه.»
رهبر فرقه باد آسمان با آرامش بهش خیره شد.
آیا واقعاً اینطوریه؟
این سوال حالا براش سنگین بود.
این همون چیزی بود که گئوم موگوک دربارهش حرف میزد.
بر اساس تصورات قبلی که از روابط گذشته، شخصیتها، شهرت، کلمات دلنشین یا لغزشهای زبونی شکل گرفته، قضاوت نکن.
بهجای اون، مستقیماً به نگاه، حالت چهره و کلماتی که همین الان خطاب بهت گفته میشه، نگاه کن.
«متأسفم که نتونستم بیشتر برات ارزش قائل بشم.»
«درباره چی حرف میزنید؟»
«من بهعنوان یه رزمیکار خالص برات احترام قائل بودم. ممنون بودم که خودت رو وقف فرقهمون کردی. برای همین فکر میکردم باید رفتار بهتری باهات داشته باشم، اما مدام پشت گوش انداختم و فرصت رو از دست دادم. معذرت میخوام.»
اون ازش عذرخواهی کرد.
این مدل عذرخواهی کردن هم تغییری بود که بعد از ملاقات با گئوم موگوک به وجود اومد.
عذرخواهی از گو وول، عذرخواهی از بودای اهریمنی و عذرخواهی از هو یانگ.
آره، اون میخواست از همه عذرخواهی کنه.
اون میتونست تعجب هو یانگ رو حس کنه.
هو یانگ نمیتونست این حسش رو مخفی کنه که: «هدفش از این کار چیه؟»
آره، رابطهاش با هو یانگ دقیقاً همینطوری بود.
فاصلهای که باعث سردرگمی میشد: «چرا این آدم یهو اینقدر مهربون شده؟» این همون فاصلهای بود که بینشون وجود داشت.
اون حس مبهم آشنایی که قبلاً داشت، احساسی بود که فقط تو ذهن خودش وجود داشت.
همونطور که سعی میکرد دقیقتر نگاه کنه، چیزهایی رو میدید که قبلاً متوجهشون نشده بود.
«فقط فکر کردم اگه امروز نگم، دیگه فرصت دیگهای برای گفتنش پیدا نمیکنم.»
«ممنونم که اینطور دربارهام فکر میکنید.»
بهدنبال هو یانگ، بقیه ارشدها هم برای ادای احترام پیش رهبر فرقه باد آسمان اومدن.
رهبر فرقه باد آسمان بعد از رد و بدل کردن سلام و احوالپرسی با هر کدوم از اونها، پرسید:
«اما ارشد سونگ رو نمیبینم.»
با این حرف، هو یانگ با احتیاط گفت:
«ارشد سونگ داوطلبانه از سمتش کنارهگیری کرد.»
رهبر فرقه باد آسمان جا خورد.
ارشد سونگ مردی به اسم سونگ یا، ارشدِ ارشدها در بین پنج ارشد اعظم بود.
اون همچنین کسی بود که رهبر فرقه بیشتر از همه براش ارزش قائل بود.
«دلیل رفتنش چی بود؟»
«گفت که دیگه میخواد استراحت کنه.»
رهبر فرقه باد آسمان حرفهایی رو که ارشد سونگ موقع کنارهگیری از سمتش و رفتنش زده بود، به یاد آورد.
— من تا آخرین نفسم به رهبر جدید فرقه خدمت میکنم.
— من فقط با اعتماد به شما دارم میرم.
اون چنین آدمی بود، و حالا چون میخواست استراحت کنه کنارهگیری کرده بود؟ این نمیتونست درست باشه.
اگه کنارهگیری کرده بود، حتماً دلیلی داشت.
در همین حال، بقیه هم برای عرض ادب نزد گئوم موگوک اومدن.
فرصت ملاقات حضوری با رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی، فرصتی بود که شاید فقط یه بار در زندگی پیش میاومد.
بنابراین همه خودشون رو معرفی میکردن و سعی میکردن تأثیر خوبی بذارن.
در همین لحظه، زنی با جسارت سلام کرد.
«اگه میدونستم رهبر جوان فرقه اینقدر خوشتیپه، تا حالا از سرزمینهای بیرونی فرار کرده بودم.»
اون زنی میانسال با چهرهای دوستانه و گشادهرو بود.
برخلاف بقیه افراد فرقه باد آسمان که هالهای خشن و اهریمنی از خودشون ساطع میکردن، اون چشمهای مهربونی داشت.
«من گوی سوک هستم.»
«گئوم موگوک.»
گئوم موگوک میدونست اون کیه.
اون یکی از پنج ارشد اعظم بود و همیشه پابهپای رهبر فرقه باد آسمان حرکت کرده بود.
در همین لحظه، رهبر فرقه باد آسمان جلو اومد و گفت:
«اگه دلت رو به رهبر جوان فرقه ببازی، واقعاً ممکنه برای فرار از سرزمینهای بیرونی تلاش کنی.»
گوی سوک لبخند درخشانی زد و به رهبر فرقه باد آسمان سلام کرد.
«مثل برادر بزرگتر عزیزم؟»
«برادر بزرگتر؟»
با شنیدن کلمه «برادر بزرگتر»، نه تنها رهبر فرقه باد آسمان، بلکه همه اطرافیان هم جا خوردن.
«حالا که از مقام رهبری کنارهگیری کردی، باید برادر بزرگتر صدات کنم. یادت نیست؟ گفتم وقتی کنارهگیری کنی، اینطوری صدات میکنم.»
راستش رو بخواد، یادش نمیاومد.
اون چنین چیزی رو از خودش در نمیآورد، برای همین رهبر فرقه دوباره متوجه شد که چقدر کم به حرفهای بقیه گوش میداده.
«فکر کردم داری شوخی میکنی.»
«من تو کل زندگیم حتی یه بار هم شوخی نکردم.»
رهبر فرقه باد آسمان فقط پلک زد و گوش داد، اما گئوم موگوک میتونست احترام اون زن رو نسبت به رهبرش حس کنه.
«رهبر جوان فرقه، امیدوارم قبل از رفتنتون فرصتی پیش بیاد تا شما رو به یه نوشیدنی مهمون کنم.»
«من هر زمانی که بگید در دسترسم. چطور میتونم فرصت یادگیری درباره شراب و زندگی رو از یه خواهر بزرگترِ زیبا که سرد و گرم روزگار رو چشیده، از دست بدم؟»
با این شیرینزبانیِ گئوم موگوک، گوی سوک از خوشحالی در پوست خودش نمیگنجید و رهبر فرقه باد آسمان رو ملامت کرد و بهش گفت که حداقل نصفِ رهبر جوان فرقه جذاب باشه.
در حالی که ارشدهای رک و راستی مثل اون وجود داشتن، ارشدهایی مثل وانگ هیو هم بودن که فقط سلام میکردن و بعد با سکوت به تماشا مینشستن.
صدای خندهای از گوشهای بلند شد.
گئوم موگوک سرش رو برگردوند و بودای اهریمنی رو دید که روی میزی نشسته و با بقیه گپ میزنه.
اون با آدمهای زیادی ملاقات کرده بود و مهارت خاصی در هدایت گفتگوها داشت.
در همین لحظه، رهبر فرقه، سو بک-تا، وارد تالار ضیافت شد.
با ورود اون، تمام جنگجوهای فرقه باد آسمان بهش ادای احترام کردن و بهش خوشآمد گفتن.
نشانههای دیروز کاملاً از روی صورت سو بک-تا پاک شده بود.
شاید برای همین بود که فضای اهریمنی دیروز، امروز خالصتر به نظر میرسید.
سو بک-تا اول از همه به سراغ گئوم موگوک رفت.
«امروز متعلق به شماست، رهبر جوان فرقه، پس لطفاً تا جایی که میتونید بخورید و بنوشید.»
«این اولین باره که میبینم شراب سرزمینهای بیرونی اینقدر لذیذه.»
«این شراب ویژهایه که برای یه مهمان عالیرتبه تدارک دیده شده.»
بعد از اون، به بودای اهریمنی سلام کرد و در نهایت به سراغ رهبر فرقه باد آسمان رفت.
«استاد، خوب خوابیدید؟»
«به لطف توجه رهبرمون، راحت خوابیدم.»
اون عمداً از کلمه «رهبرمون» استفاده کرد تا همه بشنون.
نمیدونست نیروهای مخفی کجا و چطور نفوذ کردن، اما رهبر فرقه باد آسمان نسبت به محافظت از سو بک-تا و فرقه باد آسمان احساس مسئولیت میکرد.
«رهبر فرقه.»
«بله، استاد.»
«بعد از مدتها که به فرقه برگشتم، یهو دلم خواست زنگ تندر رو ببینم. اجازه هست؟»
«البته. خودم شما رو همراهی میکنم.»
این رو گفت چون میخواست با سو بک-تا تنها باشه و همچنین چون واقعاً دلش میخواست زنگ تندر رو ببینه.
با ترک تالار ضیافت، سو بک-تا رهبر فرقه باد آسمان رو به سمت تالار رهبر فرقه هدایت کرد.
«زنگ تندر تو اون مکانی که دیروز رفتم نبود.»
رهبر فرقه باد آسمان با وجود سردرگمی، در سکوت به دنبال سو بک-تا رفت.
بعد از ورود به تالار رهبر فرقه، سو بک-تا به سمت صندلی رایزن اعظم رفت و با گذاشتن دستهاش روی دستههای صندلی، نیروی درونیاش رو به اون تزریق کرد.
دیوارهای هر چهار طرف شروع به بالا رفتن کردن.
گوووووونگ.
پشت دیوارها، قفسههایی قرار داشت که آثار مقدس فرقه باد آسمان در اونها نگهداری میشد.
«از اونجایی که به هر حال داشتم دکوراسیون داخلی رو عوض میکردم، محل نگهداری آثار مقدس رو هم اینطوری تغییر دادم.»
«سازوکار بسیار پیچیدهایه. تحسینبرانگیزه.»
البته، این با سلیقه رهبر فرقه باد آسمان که با لذتِ تماشای آثار مقدس زندگی کرده بود، جور در نمیآمد.
رهبر فرقه باد آسمان به آرامی قدم زد و آثار مقدس رو تحسین کرد.
دیدن اونها بعد از مدتها، خاطرات قدیمی رو زنده میکرد.
اون همه اینها رو با خودش به فرقه الهی برده بود.
زنگ تندر در مرکز، پشت صندلی رایزن اعظم قرار داشت.
«واقعاً زمان زیادی گذشته.»
نگاه رهبر فرقه باد آسمان با دیدن زنگ تندر عمیقتر شد.
روح پلیدی که روی زنگ حک شده بود، منظرهای بود که خیلی وقت بود ندیده بود.
«گو وول سلام میرسونه.»
سو بک-تا که درست کنارش ایستاده بود، با صدای آرومی گفت:
«یادتونه وقتی فرقه رو ترک کردید به من چی گفتید؟»
برای لحظهای، رهبر فرقه باد آسمان تکونی خورد.
«موقع رفتن چی گفتم؟»
اون موقع خیلی عجله داشت.
تنها چیزی که بهش فکر میکرد این بود که کارش رو زود تموم کنه و پیش گو وول برگرده.
اما با این حال، چطور نمیتونست اون حرفها رو به یاد بیاره؟
درست مثل حرفهایی که گوی سوک قبلاً زده بود و اون فراموش کرده بود.
این موضوع ربطی به خوب یا بد بودن حافظه نداشت.
این مربوط به نگرش اون نسبت به زندگی بود.
نگرشِ بیش از حد غرق شدن در احساسات خودش، طوری که بقیه رو درست نمیدید و به حرفهاشون خوب گوش نمیداد.
برای همین بود که همه چیز رو فراموش کرده بود.
برای اون، واقعیت... شاید دنیایی بدتر از دنیای درونِ یه توهم بود.
رهبر فرقه باد آسمان که به زنگ تندر خیره شده بود، سرش رو برگردوند تا به سو بک-تا نگاه کنه.
سو بک-تا با آرامش حرفهایی رو که رهبر فرقه باد آسمان اون روز بهش گفته بود، تکرار کرد:
«من نتونستم به رویام برسم، اما تو باید حتماً به رویای خودت برسی.»
با شنیدن اون حرفها، یادش اومد.
آره، اون حرف رو بهش زده بود.
یه آدم در حال رفتن دیگه چی میتونست بگه؟ این روش اون برای گفتن این بود که: «امیدوارم برای مدت طولانی بمونی و در مقام رهبر بمیری.»
سو بک-تا هم سرش رو برگردوند تا به رهبر فرقه باد آسمان نگاه کنه.
نگاهشون در حالی که روح پلیدِ زنگ تندر بینشون بود، با هم تلاقی کرد.
«قصد دارم به اون رویا برسم.»
«رویای شما چیه، رهبر فرقه؟»
یه جورایی حس میکرد حرفهایی که نباید زده بشن، در شرفِ بیرون اومدن هستن.
و پیشبینیاش درست بود.
«اتحاد جهان رزمی.»
«!»
آره، تا اینجاش هنوز قابل قبول بود.
این رویایی بود که رئیسِ قدرت بزرگی مثل فرقه باد آسمان میتونست داشته باشه.
مشکل، حرفهایی بود که بعد از اون زده شد.
«و حالا، قصد دارم اولین قدم رو بردارم.»