چپتر 32: به یه چاشنی نیاز دارم
چپتر 32: به یه چاشنی نیاز دارم
فرداش، یه شعبه از عمارت دنیای زیرین رو توی روستای خاندان اهریمنی باز کردم.
این شعبه درست روبروی میخانه می روان قرار داشت.
شعبه خیلی کوچیکی بود که فقط یه بازرس جدید و یه مامور اجرا بهش اختصاص داده شده بود.
همونطور که داشتم به جابهجایی وسایل موردنیاز و نصب تابلو نگاه میکردم، جو چون-به، صاحب میخانه می روان، نگاهی به من انداخت و با احتیاط پرسید:
«ارباب عمارت، چرا شعبه رو اینجا راه انداختید؟»
«فرض کن رزمیکارهای فرقه اصلی بهت ظلم میکردن. تا الان چیکار میکردی؟»
«... منظورتون چیه که چیکار میکردم؟»
توی سوال جو چون-به، همهچیز نهفته بود.
مگه چیکار میتونست بکنه؟ فقط مجبور بود بیعدالتی رو تحمل کنه.
«اگه پای رزمیکارهای فرقه اصلی وسط بود، میتونستی به عمارت دنیای زیرین بری و گزارش بدی. کسی رو این اطراف میشناسی که همچین کاری کرده باشه؟»
«نه، تا جایی که میدونم کسی این کار رو نکرده.»
البته که نکرده بودن.
برای اینکه کسی حتی پاش به عمارت دنیای زیرین برسه، باید دم درِ اصلی فرقه هدفش رو گزارش میداد، هویتش تایید میشد و حتی بازرسی بدنی میشد.
اونا مجبور بودن چندین بار همچین مراحلی رو طی کنن تا فقط به عمارت دنیای زیرین برسن.
پس کی میرفت شکایت کنه؟ در نهایت، انگار عمارت دنیای زیرین ساکنین روستای خاندان اهریمنی رو به حال خودشون رها کرده بود.
«صاحب میخانه، لطفا این خبر رو پخش کن. به ساکنین روستای خاندان اهریمنی بگو اگه از طرف رزمیکارهای فرقه اصلی آسیبی بهشون رسید، میتونن به این شعبه بیان و شکایتشون رو ثبت کنن.»
«اما... همه از ترس تلافی کردن اونا، تردید میکنن.»
«احتمالا همینطوره. برای همین بهزودی یه بیانیه صادر میکنم. هر کسی که بخواد بهخاطر تحقیقات عمارت دنیای زیرین، از یه شاکی انتقام بگیره، به اعدام با گردنزدن محکوم میشه.»
«اعدام با گردنزدن؟ آه، شما واقعا این شعبه رو بهخاطر ما باز کردید.»
جو چون-به عمیقا تحت تاثیر قرار گرفته بود.
در حالت عادی، اون حرفم رو باور نمیکرد و فکر میکرد این فقط یه کار تشریفاتیه که در نهایت بیمعنی میشه.
اما این بار، چون خودش دیده و شنیده بود که من چطور با شبح صد تیغه، یانگ ته و پسرش برخورد کردم، جو چون-به هیجانزده بود.
«همه، بیاید و گوش کنید!»
اون شروع کرد به خبر دادن به مردم بازار درباره وجود این شعبه.
نمیتونستم بدونم در آینده چند نفر برای گزارش دادنِ گرفتاریهاشون پیشقدم میشن.
اما فارغ از تعدادشون، این تلاش نقش مهمی در برقراری نظم و انضباط توی فرقه اصلی ایفا میکرد.
حالا که ثبت شکایت انقدر راحت شده بود، موارد آزار و اذیت بیملاحظه افراد ضعیف قطعا کمتر میشد.
وقتی بعد از راه انداختن شعبه برمیگشتیم، سو دهریونگ خوشحال به نظر میرسید.
«این کار باید خیلی وقت پیش انجام میشد... واقعا عالی عمل کردید.»
«همهچیز به این بستگی داره که مرکز ثقل رو کجا قرار بدی.»
«منظورتون چیه؟»
«تا الان، مرکز ثقل عمارت دنیای زیرین توی سرش بود. در حالی که حواسش به هشت فرمانروای اهریمنی بود، مشکلات بین سازمانهای مختلف فرقه رو حل میکرد. این عمارت از هدف اصلیِ تاسیسش دور شده بود و به کنیزِ قدرت تبدیل شده بود. از حالا به بعد، من مرکز ثقل عمارت دنیای زیرین رو توی پاهاش قرار میدم. کارم رو با محافظت از ساکنین روستای خاندان اهریمنی، رزمیکارهای ردهپایین و کسایی که چون نسبتا ضعیف هستن بهشون ظلم میشه، شروع میکنم. توی این مسیر، فقط باید یه اصل رو به یاد داشته باشیم.»
«اون چیه؟»
«اینکه وزنِ زندگیها یکسانه. زندگی یه رزمیکار ردهپایین و زندگی یه فرمانروای اهریمنی، وزنشون یکیه. بنابراین، ما با هر دو موضوع با یه استاندارد برخورد میکنیم.»
موجی از احساسات در چهره سو دهریونگ نمایان شد.
«اگه کس دیگهای این حرف رو میزد، به عنوان یه حرف چرت از کنارش رد میشدم. فقط یه ایدهآل رقتانگیز که واقعیت رو نادیده میگیره. اما اگه شما میگید، ارباب عمارت، باورش میکنم.»
«این توهین بود یا تعریف؟ الان بهم توهین کردی، مگه نه؟»
«اگه از این ترسناکتر بشید، من اولین نفری میشم که شکایت ثبت میکنم.»
همونطور که به پشت اون رفیق که با عجله دور میشد نگاه میکردم، خندیدم.
و برای حفظ شتابی که برای عمارت دنیای زیرین توصیف کرده بودم، یه کار دیگه بود که باید انجام میدادم.
***
تمام مامورهای اجرا رو احضار کردم.
«درود بر ارباب عمارت!»
اونا با تمام توانشون بهم سلام دادن.
با زندانی کردنِ حتی شبح صد تیغه توی زندان تندر در این مدت، محبوبیت من حتی بیشتر از زمانی شده بود که تازه منصوب شده بودم.
نه تنها محبوبیتم، بلکه اقتدارم هم بیشتر شده بود.
طرز برخورد کسایی که با فکر اینکه توی رقابت جانشینی به برادرم باختم، زیرچشمی بهم نگاه میکردن، عوض شده بود.
وقتی با هم روبرو میشدیم، اونا اول چشماشون رو پایین میانداختن.
«از فداکاری شما برای این عمارت تا به امروز سپاسگزارم.»
کنار سکو رفتم و با مشتهای گرهکرده بهشون ادای احترام کردم و قدردانیم رو نشون دادم.
مامورهای اجرا هم همزمان مشتهاشون رو گره کردن و جواب احترامم رو دادن.
«این اولین باریه که بدون بازرسها اینطوری دور هم جمع شدیم، مگه نه؟»
«بله!»
«توی یه روز خوب مثل امروز، باید یه گفتگوی دلپذیر داشته باشیم، اما امروز قصد دارم درباره موضوعی صحبت کنم که یه مقدار ناخوشاینده.»
با حرف من، مامورهای اجرا منقبض شدن.
«همونطور که میدونید، کسایی توی فرقه اصلی هستن که از اقتدار این عمارت سرپیچی میکنن و اون رو به چالش میکشن. سپاه اهریمنی همینطور بود و ارواح تیغبهدست هم همینطور. دلیلش سادهست. چون اونا باور دارن که از شما قویترن.»
این حرفی بود که میتونست به غرورشون بربخوره، اما من حاشیه نرفتم.
چیزهایی هست که باید به بازرسها گفت و چیزهایی هست که باید به مامورهای اجرا گفت.
برای این مردها، مستقیم حرف زدن موثرتر از غیرمستقیم حرف زدنه.
«یکی از هشت فرمانروای اهریمنی رو در نظر بگیرید. آیا میتونید دستور من رو بگیرید و یه عضو عالیرتبه در سطح شبح صد تیغه رو دستگیر کنید؟»
هیچکس نتونست با اطمینان جواب بده.
واقعیت همین بود.
«چرا نمیتونید؟ چون اونا باور دارن مشتهاشون از قوانین این عمارت قویتره. چطور این رو عوض کنیم؟ سادهست. مشتهای شما فقط باید از مشتهای اونا قویتر بشه. اگه از شما بترسن، حتی جرات نمیکنن شما رو به چالش بکشن.»
چهره همه برافروخته شد.
همهشون حتما حداقل یک بار موقعیتی رو تجربه کرده بودن که به اقتدارشون احترام گذاشته نشده بود.
«میخوام همهتون از چیزی که الان هستید، قویتر بشید.»
البته که مامورهای اجرای فعلی قوی بودن.
اما اونقدر قوی نبودن که بتونن رزمیکارهای واحدهای نخبه رو مغلوب کنن.
اونا تقریبا در یه سطح، یا شاید حتی یه مقدار ضعیفتر بودن.
«بنابراین، از امروز تمام برنامهها رو لغو میکنیم و آموزش ویژه رو شروع میکنیم.»
عبارت «آموزش ویژه» واکنشهای مختلفی رو برانگیخت.
بعضیها خوشحال شدن، در حالی که بقیه چهرهشون درهم رفت.
«اگه فکر میکنید این تغییر برای شما مناسب نیست، بهتره همین الان استعفا بدید. من ترتیبی میدم که به بخش دیگهای منتقل بشید، پس لطفا بیاید جلو.»
بعد از لحظهای تردید، دو نفر اومدن جلو.
اونا صادقانه گفتن که میخوان به بخشهای دیگه برن.
بهشون قول دادم که هر دوشون توی بخشهای مورد علاقهشون منصوب بشن و راهیشون کردم.
«نگران فکر بقیه نباشید. لازم نیست همه توی عمارت دنیای زیرین بجنگن. همین که هر کدومتون از جایگاهی که بهتون میخوره از فرقه اصلی حمایت کنید، کافیه. کس دیگهای هست؟»
کس دیگهای جلو نیومد.
«خوبه.»
به مردی که اون دور منتظر بود اشاره کردم.
اون کسی نبود جز سرپرست جوخه سوم سپاه اهریمنی، جانگ هو.
قویترین مرد بین سرپرستهای جوخهی سپاه اهریمنی.
از وقتی دفعهی قبل فرمانده سپاه اهریمنی رو کشته بودم و انتقام دوستش رو گرفته بودم، خیلی از من خوشش اومده بود.
«این مردیه که از امروز تمرینات ویژهی شما رو انجام میده.»
فرمانده جدید سپاه اهریمنی هنوز منصوب نشده بود، برای همین کل سپاه اهریمنی توی حالت آمادهباش بود.
به همین خاطر بود که چنین درخواستی ممکن شده بود.
جانگ هو جلوی اونا ایستاد.
با اون هیکل درشت و زخمی که روی صورتش داشت، مامورها رو تحتتاثیر قرار داد.
«من جانگ هو هستم و فعلاً مسئولیت آموزش شما رو بر عهده دارم. من این وظیفه رو به خاطر احترام شخصیای که برای ارباب عمارتِ اینجا قائلم، قبول کردم. تمرینات سخت خواهد بود. اما یه چیز رو قول میدم. کسایی که تحملش کنن، قطعا قویتر از قبل میشن. متوجه شدید؟»
«بله!»
مامورها با صدای بلند جواب دادن.
«تمرینات تا نیم شیچن دیگه شروع میشه. همگی آماده بشید و دوباره جمع بشید. مرخصید.»
مامورها همه پراکنده شدن و فقط من و جانگ هو موندیم.
«این روزا اوضاع توی سپاه اهریمنی چطوره؟»
«ناآرامه. احتمالا وقتی فرمانده بعدی سپاه اهریمنی مشخص بشه، اوضاع پایدار میشه.»
من هم شایعات زیادی دربارهی فرمانده بعدی سپاه اهریمنی شنیده بودم.
شنیده بودم چون جایگاه خیلی مهمیه، پدرم و ساما میونگ دارن روی انتصابش فکر میکنن، و همچنین شایعاتی شنیده بودم که شهریاران اهریمنی شروع کردن به تکون خوردن تا آدمهای خودشون رو اونجا بذارن.
«متاسفم که توی چنین زمانی ازت کمک خواستم.»
«اصلاً این حرف رو نزنید. هر زمان خواستید صدام کنید. ارباب جوان دوم، نه، اگه فرمانِ ارباب عمارت باشه، من هر لحظه با سر میدوم و میام.»
«ممنونم.»
بعد از اینکه حتی جانگ هو هم رفت، میخواستم برگردم که صدایی از یه جایی شنیدم.
«حالا دیگه فقط دو روز باقی مونده.»
سرم رو چرخوندم و اهریمن تیغه آسمان خونین رو دیدم که روی دیوار پشتم نشسته بود.
«انگار واقعاً کار دیگهای برای انجام دادن نداری.»
«وقتی کسی فرمانروای اهریمنی میشه، زمان تنها چیزیه که به وفور داره.»
«وقتی من رهبر فرقه بشم، شهریاران اهریمنی بیشتر از حد نیازشون کار برای انجام دادن خواهند داشت.»
«برای اینکه اون اتفاق بیفته، باید دست من رو بگیری.»
اهریمن تیغه آسمان خونین داشت فشار میآورد و سعی میکرد هر طور شده حرفش رو به کرسی بنشونه.
«اگه برادرم بفهمه داری این کار رو میکنی، ناامید میشه.»
«اون درک میکنه. مگه طبیعت انسان این نیست که طرفِ آدم لایقتر رو بگیره؟ میدونی چرا از اون عوضیهای فرقه راستین متنفرم؟ چون اونا اینجور احساسات رو خیلی میپیچونن. میتونن خیلی راحت بگن "من از اون خوشم میاد چون پول زیادی داره" یا "من از اون خوشم میاد چون قویتره"، اما در عوض از عدالت و اخلاق حرف میزنن. انگار فکر میکنن اگه صادق باشن، دچار انحراف درونی میشن.»
«برای من هم همینطور نیست؟»
«چی؟»
«همون طبیعت انسان که طرفِ آدم لایقتر رو میگیره. یه فرمانروای اهریمنی دیگه هم ممکنه بخواد با من دست دوستی بده، درسته؟ و بین اونا، ممکنه کسی باشه که از شما لایقتر باشه، ارشد.»
این سوالی بود که میتونست اون رو لال کنه، اما اهریمن تیغه آسمان خونین به راحتی از پسش براومد.
«خوب گوش کن، ارباب جوان دوم. تو به تواناییها و پتانسیل خودت ایمان داری؟»
«بله.»
«و مطمئنی که میتونی اهریمن آسمانی بشی؟»
«هستم.»
«من کسی هستم که اول از همه این رو تشخیص دادم. فقط با نگاه کردن به توانایی تشخیص ارزش واقعیِ یه نفر، همین الان هم مشخص نیست کی از همه لایقتره؟»
«حتی من هم که زبونبازم، حریف شما نمیشم، ارشد.»
«هاهاهاها. دو روز دیگه میبینمت.»
اهریمن تیغه آسمان خونین که زیر خنده زده بود، به هوا پرید و ناپدید شد.
«اون پیرمرد خیلی خوب بلده قضایا رو منطقی جلوه بده.»
در نگاه اول، همهچیز درست به نظر میرسید.
اما اگه آروم بهش فکر میکردی، بیشتر به حرف زور شبیه بود.
تازه همین اواخر بود که توی فرقه مورد توجه قرار گرفته بودم.
همه حتماً متوجه تغییرات من شده بودن.
اهریمن تیغه آسمان خونین فقط به خاطر اینکه با من درگیر شده بود، زودتر از بقیه جلو اومده بود.
مثل این میمونه که چون یه کم روش تف انداخته، ادعا کنه مال خودشه.
دست دوستی دادن با اهریمن تیغه آسمان خونین؟ غیرممکن نبود.
اگه اون واقعاً متحد من میشد، قطعاً دارایی بزرگی بود.
اما نمیتونستم اینطوری باهاش دست بدم.
اهریمن تیغه آسمان خونین هنوز دست بالا رو داشت.
***
روز بعد، روی تپهای مشرف به زمین تمرین بودم و تمرین کردن مامورها رو تماشا میکردم.
جانگ هو سختگیر بود.
تمرینی بود که به معنای واقعی کلمه گوشت و استخونشون رو خرد میکرد، اما مامورها دندون روی جگر میذاشتن و تحمل میکردن.
جانگ هو قبل از شروع، با یه جمله به همهشون انگیزه داده بود.
— این تمرینیه که سپاه اهریمنیِ ما انجام میده.
همین یه جمله کافی بود.
اگه نمیتونستن تمرینی رو که سپاه اهریمنی انجام میداد تحمل کنن، مثل این بود که اعتراف کنن بقیه حق داشتن به عمارت دنیای زیرین به چشم حقارت نگاه کنن.
با خودم فکر کردم که جانگ هو واقعاً مرد باهوشیه.
برای رزمیکارها هیچچیز موثرتر از تحریک کردن غرورشون نبود.
از دور، فریاد جانگ هو شنیده میشد.
«تحمل کنید! زنتون، بچههاتون، دوستاتون، هر کسی ممکنه بهتون خیانت کنه. اما عرقی که الان دارید میریزید، هیچوقت بهتون خیانت نمیکنه!»
با شنیدن داد و بیداد جانگ هو، خندهام گرفت.
خندهدار بود که جانگ هو، که حتی ازدواج هم نکرده بود، داشت از زن و بچه حرف میزد.
«به هر حال، اونا واقعاً حریف خودشون رو پیدا کردن.»
این فکر که داشتنِ رزمیکاری مثل جانگ هو زیر دستم خیلی مایه دلگرمیه، از ذهنم گذشت.
توی همون لحظه.
«آه!»
یه ایدهی خوب در مورد اهریمن تیغه آسمان خونین به ذهنم رسید.
***
روز سوم، اهریمن تیغه آسمان خونین توی همون جایی که اولین بار پیشنهاد دوستی داده بود، منتظرم بود.
درست مثل اون دفعه، تیغه بهشتکش رو توی زمین فرو کرده بود و به تیغه تکیه داده بود و داشت مینوشید.
«حالا آمادهای شرابم رو بنوشی؟»
روبروش نشستم.
«آمادهام.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با رضایت لبخند زد و شراب رو ریخت.
با قدرت جامها رو به هم زدیم، اما من ننوشیدم.
«چرا بدون اینکه بنوشی گذاشتیش زمین؟»
«به یه مزه نیاز دارم.»
«مزه؟ چه جور مردی برای نوشیدن به مزه نیاز داره و غر میزنه؟»
نگاه ناراضیای روی صورت اهریمن تیغه آسمان خونین ظاهر شد.
اون فهمیده بود که منظور من از مزه، یه خوراکی واقعی نیست، بلکه یه جور درخواسته.
«چه جور مزهای نیاز داری؟»
توی اون فضای متشنج، جواب دادم.
«سپاه اهریمنی.»
با شنیدن این کلمات غیرمنتظره، چشمهای اهریمن تیغه آسمان خونین گرد شد.
«سپاه اهریمنی رو بذار توی دهنم.»