چپتر 320: موج عقبی من اینطور بهم گفت
چپتر 320: موج عقبی من اینطور بهم گفت
ناآشنا بود.
شاگردی که روبروش ایستاده بود و از اتحاد دنیای رزمی حرف میزد، مثل یه آدم کاملاً متفاوت به نظر میرسید.
این همون شاگردی بود که بیش از هر کس دیگهای برای محافظت از فرقه باد آسمان بهش اعتماد کرده بود و ردای رهبری فرقه رو بهش سپرده بود.
اونقدر شوکه شده بود که دوباره بررسی کرد ببینه آیا شاگردش تحت تأثیر هنر بلعیدن روح هست یا نه.
اما نبود.
سو بک-تا تحت تأثیر هیچ هنری نبود.
اگه یه هنر بلعیدن روحی بود که اون نمیشناخت چی؟ اگه چنین تکنیکی وجود داشت، استادش تا الان دیگه بر دنیای رزمی حکومت میکرد.
برداشتن اولین قدم برای اتحاد دنیای رزمی؟ ای دیوونه! اصلاً میدونی این چه جور مسیریه؟
اون به زور میلش به فریاد زدن رو سرکوب کرد و با احترامی که شایسته یه رهبر فرقه بود باهاش رفتار کرد.
«منظورت چیه؟»
یه شوخی بود، استاد.
این چیزی بود که رهبر فرقه باد آسمان امیدوار بود بشنوه.
آره، بیا فقط بهش بخندیم و ازش بگذریم.
اما صورت سو بک-تا خالی از هرگونه شوخی بود و با آرامش حرف میزد.
«باید با متحد کردن قلمرو رزمی بیرونی شروع کنیم.»
فرقه باد آسمان تنها قدرت در سرزمینهای بیرونی نبود.
هرچند به وسعت دشت مرکزی نبود، اما فرقههای زیادی اینجا هم برای برتری میجنگیدن.
در سرزمینهای بیرونی، فرقه باد آسمان جایگاهی مشابه فرقه الهی اهریمن آسمانی در دشت مرکزی داشت.
طبیعتاً، جناحهای دیگهای همتراز با اتحاد رزمی یا اتحاد نامتعارف وجود داشتن.
«داری میگی قصد داری یه جنگ راه بندازی؟»
«بدون ریختن خون، نمیتونیم اونا رو وادار به تسلیم کنیم.»
سو بک-تا بعد از اون، یه قدم فراتر رفت.
«لطفاً کمکم کنید، استاد. اگه کمک کنید، میتونیم سرزمینهای بیرونی رو راحتتر متحد کنیم. لطفاً، این کار رو به خاطر فرقه اصلیمون انجام بدید.»
بالاخره، خشم رهبر فرقه باد آسمان فوران کرد.
«ساکت شو! ای احمق گستاخ!»
هالهای سرد از بدن رهبر فرقه باد آسمان بیرون زد.
هووووش!
به نظر میرسید سو بک-تا از همون لحظهای که موضوع رو پیش کشیده بود، واکنش استادش رو پیشبینی میکرد، چون حالتش ذرهای تغییر نکرد.
هیچ ترسی از خودش نشون نداد.
«این یه رویای احمقانه است!»
«چرا یه رویای احمقانه است؟ چرا برای یه رزمیکار احمقانه است که رویای متحد کردن دنیای رزمی رو داشته باشه؟»
«اینو بدون اینکه بدونی یه جنگ جون چند نفر رو میگیره میگی؟ هزاران، دهها هزار نفر میمیرن.»
صدای رهبر فرقه باد آسمان بالا رفت، اما لحن سو بک-تا حتی آرومتر شد.
«از کی تا حالا اینقدر نگران جون مردم شدید، استاد؟»
!
چهره رهبر فرقه باد آسمان یخی شد.
شاگردش داشت از خط قرمز عبور میکرد.
نه، از همون لحظهای که گفت قدم اول رو برمیداره، پاش رو از گلیمش درازتر کرده بود.
«چرا این رویاییه که فقط فرقه اهریمنی، اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف اجازه دارن داشته باشن؟ ما اجازه نداریم چنین رویایی داشته باشیم؟»
«از وقتی جوون بودم، بیشترین چیزی که از شما و ارشدها شنیدم، درباره پیشروی به سمت دشت مرکزی بود. اگه حستون این بود، پس چرا همهتون چنین حرفایی میزدید؟»
رهبر فرقه باد آسمان که اینطور به چالش کشیده شده بود، نمیدونست چی بگه.
در اون لحظه، یاد یه آدم مغرور و باهوش افتاد.
کسی که شبها خواب رو از چشم بزرگترا میگرفت.
اگه اون اینجا بود، میتونست یه حرف نیشدار بزنه تا این احمق رو سر عقل بیاره.
تنها چیزی که از دستش برمیاومد این بود:
«تو عقلت رو از دست دادی.»
سو بک-تا که واقعاً مثل یه دیوونه رفتار میکرد، به سمت زنگ تندر رفت و بهش ضربه زد.
دانگ! دانگ!
صدای زنگ تندر در تالار رهبر فرقه طنینانداز شد.
مثل یه بیانیه بود که طلوع یه عصر جدید رو اعلام میکرد.
شنیدن صدای زنگ تندر، صدایی که اینقدر مشتاق شنیدنش بود، اون هم به این شکل.
رهبر فرقه باد آسمان وضعیت رو کاملاً سورئال میدید.
انگار طنین اون زنگ یه سیگنال بود و مردم قرار بود از پشت پرده بیرون بریزن و فریاد بزنن: «این یه مهمونی غافلگیرکننده برای جشن گرفتن بازگشت رهبر فرقهست!»
البته، چنین اتفاقی نیفتاد.
چشمهای سو بک-تا جدیترین حالتی رو داشت که از زمان ملاقاتشون دیده شده بود.
«مگه شما وقتی فرقه رو ترک کردید، عقلتون سر جاش بود، استاد؟»
در واقع، همونطور که اون مرد جوون گفت، اون موقع عقلش سر جاش نبود.
به خاطر اون موضوع احساس گناه میکرد.
اما اون گناه نسبت به فرقه باد آسمان بود، نه سو بک-تا.
اینا حرفایی نبود که باید از کسی که همه چیز رو ازش به ارث برده بود، میشنید.
«هر کس دیگهای میتونه اینو بگه، اما تو نباید بگی، مگه نه؟»
«نه، بقیه شاید نتونن، اما من میتونم.»
دانگ!
زنگ تندر دوباره به صدا دراومد.
روح پلیدی که روی زنگ حک شده بود، انگار داشت بهش نگاه میکرد و مسخرهاش میکرد، که باعث شد رهبر فرقه باد آسمان مشتهاش رو گره کنه.
خشمش به اندازه کافی قلقل کرده بود؛ حالا دیگه داشت لبریز میشد.
درست همون موقع، حرفای گئوم موگوک در ذهنش پیچید.
— پاسخ پیش شما نیست، رهبر فرقه.
آه، دوباره دارم از کوره در میرم و چیزها رو واضح نمیبینم.
دوباره داشتم با قلب خودم میجنگیدم.
وقتی صدای زنگ محو شد، رهبر فرقه باد آسمان خودش رو مجبور کرد تا احساساتش رو آروم کنه.
«خیلی خب. فرض کنیم رویات رو قبول دارم. اما تو! تو حتی به استادی بزرگ در هنر اهریمنی بزرگ نظاره بر آسمان نرسیدی، اونوقت رویای متحد کردن دنیای رزمی رو داری؟»
اگه حداقل به حالت نهایی در هنرهای توهم رسیده بود، قضیه فرق میکرد.
وسوسه شدن توسط چنین قدرتی قابل درک بود.
اما برای سو بک-تا حداقل ده سال دیگه زمان میبرد تا به استادی بزرگ در هنر اهریمنی بزرگ نظاره بر آسمان برسه.
سو بک-تا زنگ تندر رو نوازش کرد و با آرامش جواب داد.
«در یه تورنمنت، مهارت رزمی مهمترین چیزه. اما در متحد کردن دنیای رزمی، چیزهای دیگهای مهمتر خواهند بود.»
«چه چیزهای دیگهای؟»
سو بک-تا جواب نداد و در عوض به سمت رهبر فرقه باد آسمان قدم برداشت.
«شما زنگ تندر رو دیدید، پس حالا باید برگردید. ارشدها منتظر شما هستن، استاد.»
اون نیروی درونی خودش رو به سازوکار صندلی رایزن اعظم تزریق کرد و دیواری جلوی اثر الهی پایین اومد.
دیواری هم جلوی زنگ تندر پایین اومد.
وقتی روح پلید روی زنگ پشت دیوار ناپدید شد، انگار داشت میگفت:
تو یه اثر باستانی از گذشته هستی.
تو نمیتونی جوونترها رو شکست بدی.
وقتی موج عقبی رودخانه یانگتسه فشار میاره، تو باید به کنار رانده بشی.
خوشبختانه، رهبر فرقه باد آسمان اون فکر منفی رو دور ریخت.
ای روح پلید لعنتی، این چیزیه که موج عقبی من گفت.
اون بهم گفت که لطفاً دست از این نبردهای تنهایی در ذهنم بردارم.
موج عقبی من از اون نوعیه که خستگیناپذیر اینو بهم میگه.
میفهمی، ای حرومزاده!
رهبر فرقه باد آسمان طوفانی رو که در قلبش میوزید آروم کرد و دوباره به سو بک-تا نگاه کرد.
درسته، من فقط تو رو همونطوری که الان هستی میبینم.
اون ارادهای قدرتمند رو در چشمهایی که بهش دوخته شده بود، خوند.
این بچه جدیه.
«حتماً میدونستی که سعی میکنم جلوت رو بگیرم. پس چرا بهم گفتی؟»
اون انتظار جوابی مثل این رو داشت: «شما وقتی فرقه رو ترک کردید، حق متوقف کردن من رو از دست دادید.»
اما سو بک-تا دلیلی رو فاش کرد که اصلاً پیشبینی نکرده بود.
«نه، نمیدونستم. چطور میتونستم از قلبتون باخبر باشم، استاد؟ فکر کردم شاید شانسی وجود داشته باشه که بهم کمک کنید.»
«شاید از فقط مراقبت کردن از رهبر جوان فرقه خسته شده باشید. از اونجایی که این کار میتونست رسیدن به رویای من رو چندین برابر راحتتر کنه، معلومه که باید بهتون میگفتم.»
«حالا، بیاید بریم.»
سو بک-تا اول شروع به راه رفتن کرد.
درست لحظاتی قبل، داشت فکر میکرد:
اون کیه که شاگرد آروم من رو به این تبدیل کرده؟
اما با دیدن پشتِ مطمئن او در حالی که دور میشد، حالا احساس تردید میکرد.
شاید سو بک-تا همیشه همینطور بود و او صرفاً در دیدنش شکست خورده بود.
شاید حالا داشت تقاص این رو پس میداد که حتی یک بار هم از شاگردش نپرسیده بود رویایش چیه.
* * *
«اصلاً نمیدونم.» این اولین چیزی بود که رهبر فرقه باد آسمان بعد از بازگشت به تالار مهمان گفت.
رهبر فرقه باد آسمان همهچیز رو درباره گفتوگویی که با شاگردش در تالار رهبر فرقه داشت، برای گئوم موگوک و بودای اهریمنی تعریف کرد.
اگر چیزی هم بود، احساساتش حتی شدیدتر از قبل شده بود.
در مقابل شاگردش، سخت تلاش کرده بود تا قلبش رو کنترل کنه و خیلی چیزها رو ناگفته باقی گذاشته بود. حالا همهچیز داشت بیرون میریخت.
گئوم موگوک و بودای اهریمنی از شنیدن این داستان شوکه شدن. اونها هرگز تصور نمیکردن رهبر جدید فرقه باد آسمان با چنین نقشهای پیش بره.
«میخواستم مثل تو باهاش برخورد کنم، اما خوب پیش نرفت. حس میکنم کاملاً غافلگیر شدم.»
رهبر فرقه باد آسمان جلوی گئوم موگوک تظاهر به غرور کاذب نکرد. با دیدن اینکه او در مقابل بودای اهریمنی هم هیچ تردیدی نداشت، به نظر میرسید همراهیشون در طوفانهای شن ارزشش رو داشته.
«از این به بعد، بهم نگو صبور باشم! بهم نگو با دقت نگاه کنم! فقط همونطور که دلم میخواد فریاد میزنم، همونطور که دلم میخواد عصبانی میشم و همونطور که دلم میخواد فکر میکنم!»
«هه، باید فقط میزدم پسِ کلهاش و بهش میگفتم دیوونه.»
بودای اهریمنی در حالی که گوش میداد، با حالتی که میگفت «این بهت میاد»، سرش رو تکون داد.
گئوم موگوک به رهبر فرقه باد آسمان لبخند زد. او سپاسگزار بود که او سعی میکرد از توصیهاش پیروی کنه.
«خوب عمل کردید، رهبر فرقه. با وجود پادشاه توهم در پسزمینه، باید محتاط باشیم، و باز هم محتاط.»
«این حقیقت که او نقشهاش رو برای شما فاش کرد، رهبر فرقه، احتمالاً به این معنیه که مقدمات از قبل به خوبی فراهم شده.»
مشکلی به اندازه پیدا کردن مخفیگاه پادشاه توهم جدی شده بود. گئوم موگوک هیچ تمایلی نداشت که فرقه باد آسمان رو درگیر جنگ ببینه. در هر صورت، یک سوال به طور طبیعی پیش میاومد.
«اگه شخصی که پشت این ماجراست روی این تصمیم تأثیر گذاشته، کشوندن سرزمینهای بیرونی به جنگ چه سودی براش داره؟»
رهبر فرقه باد آسمان آنقدر روی شاگردش متمرکز شده بود که به اینجای کار فکر نکرده بود.
«برای چی میتونه باشه؟»
«این همون چیزیه که الان باید بفهمیم.»
پادشاه توهم چی میخواست؟ اگه هدفش به دست گرفتن کنترل فرقه باد آسمان بود، مسائل رو به سمت شروع چنین جنگی هدایت نمیکرد. دقیقاً بین پادشاه توهم و سو بک-تا چه اتفاقی افتاده بود؟
در زمانِ قبل از بازگشتش، فرقه باد آسمان جنگی رو در سرزمینهای بیرونی شروع نکرده بود. وقتی آدمها تغییر میکنن، وقایع هم با اونها تغییر میکنن.
گئوم موگوک از رهبر فرقه باد آسمان پرسید: «پشیمونید؟ از اینکه اون شخص رو در جایگاه رهبر فرقه قرار دادید.»
کلمه «البته» نوک زبونش بود اما در گلوش گیر کرد. آیا واقعاً پشیمون بود؟ اگه اینطور بود، چرا جوابش فوراً بیرون نیومد؟
گئوم موگوک جور دیگهای پرسید: «اگه میتونستید به اون زمان برگردید، کس دیگهای رو انتخاب میکردید؟»
بعد از لحظهای فکر، رهبر فرقه باد آسمان جواب داد: «حتی اگه برمیگشتم، باز هم اون رو انتخاب میکردم.»
هر چقدر هم که بهش فکر میکرد، سو بک-تا در اون زمان بهترین انتخاب بود. با این حال، اگه میتونست برگرده، از اون پسر درباره رویاش میپرسید و قبل از اینکه اون رویای احمقانه بتونه رشد کنه، رویای دیگهای رو در وجودش میکاشت.
او شاگردی تربیت میکرد که حتی اگه کسی به امیال تاریکِ اعماق قلبش سیخونک میزد، میتونست بگه: «چرا به اون دست میزنی عوضی! نمیخوای گم شی؟»
«پس همین مهمه. هنوز هم میتونید شاگردتون رو به راه راست هدایت کنید.»
«چطور؟»
«این جوابیهست که شما باید بدید، رهبر فرقه. هر چی نباشه اینجا فرقه باد آسمانِ. باید چیکار کنیم؟»
رهبر فرقه باد آسمان از جاش بلند شد و گفت: «اول، کسی هست که باید ببینمش.»
نیازی به جلب توجه نبود، بنابراین بودای اهریمنی و محافظها رو پشت سر گذاشتن و مخفیانه به همراه رهبر فرقه باد آسمان از تالار مهمان خارج شدن.
* * *
مکانی که گئوم موگوک و رهبر فرقه باد آسمان به اون رسیدن، خونه سونگ یا، ارشدِ ارشدها در میان شش ارشد اعظم بود. در طول دوران رهبریاش، او شخصی بود که رهبر فرقه باد آسمان بیش از همه براش ارزش قائل بود.
«او مردی نیست که قولش رو به من بشکنه.»
رهبر فرقه باد آسمان به او اعتماد داشت.
خونهاش در زمین بایر، جایی که طوفانهای شن میوزید، تک و تنها ایستاده بود. حس متروکه بودن میداد، اما اتمسفر خاص خودش رو هم داشت. علاوه بر این، بودن در یک فضای باز و وسیع این مزیت رو داشت که میشد نزدیک شدن هر کسی رو دید.
دروازه اصلی باز بود.
«ارشد سونگ.»
رهبر فرقه باد آسمان از حیاط صدا زد، اما کسی بیرون نیومد.
گئوم موگوک و رهبر فرقه باد آسمان نگاهی با هم رد و بدل کردن و با هم وارد خونه شدن. خونه خالی بود.
«با قضاوت از روی گرد و غبار، به نظر میرسه خونه مدتی طولانی خالی بوده.»
با حرفهای گئوم موگوک، نگرانی در چهره رهبر فرقه باد آسمان ظاهر شد. با توجه به شرایط، غیبت سونگ یا شوم به نظر میرسید.
اون دو نفر داخل رو گشتن. همهچیز مرتب و تمیز بود. از روی نظم خونه میشد به شخصیتش پی برد.
«خانوادهای داره؟»
«همیشه تنها بود.»
«به کی از همه نزدیکتر بود؟»
رهبر فرقه باد آسمان لحظهای فکر کرد و بعد آهی کشید. او نمیدونست سونگ یا با کی صمیمی بوده. و با این حال او رو شخصی مینامید که بیش از همه براش ارزش قائل بود. او طوری زندگی کرده بود که فقط براش مهم بود بقیه چطور باهاش رفتار میکنن.
«نمیدونم با اونجور زندگی کردن چه فکری پیش خودم میکردم.»
«زیاد خودت رو سرزنش نکن. بیشتر مردم همینطورن.»
«مگه تو فرق داری؟»
من هم همینطور بودم. نه، من بدتر بودم.
«من فقط یه رهبر جوان فرقه هستم، مگه نه؟»
«من رهبر فرقه بودم!»
«رهبر فرقه!»
«بله، رهبر فرقه.»
«نه، به این نگاه کن.»
گئوم موگوک چیزی پیدا کرده بود. کنار میز، تکهای کاغذ سوخته قرار داشت.
«خونه خیلی مرتبه، اما این خاکسترها تمیز نشدن. به نظر میرسه او محتوای این رو دیده و با عجله بیرون رفته.»
متأسفانه فقط گوشه سوختهای از کاغذ باقی مونده بود؛ محتویاتش غیرقابل تشخیص بود. رهبر فرقه باد آسمان که کاغذ رو لمس میکرد و با دقت اون رو بررسی میکرد، حرف غافلگیرکنندهای زد.
«میتونی محتوای این رو بازیابی کنی؟»
«نه.»
«من میتونم.»
گئوم موگوک از حرف او جا خورد.
«هنر توهمی برای این کار وجود داره؟ لطفاً به من هم یاد بدید!»
«چنین هنر توهمی وجود نداره.»
رهبر فرقه باد آسمان بلند شد، خاکسترهای سوخته رو همونطور که بودن رها کرد و از خونه بیرون رفت.
گئوم موگوک دنبالش رفت و پرسید: «گفتید میتونید بازیابیاش کنید.»
«الان میخوام بازیابیاش کنم.»
«نباید حداقل خاکسترهای سوخته رو برداریم؟»
«اون کاغذ یه پیام محرمانه ویژهست که با مواد شیمیایی فرآوری شده. وقتی بهش حرارت داده بشه، پیام واقعی ظاهر میشه.»
«از کجا این رو میدونستید؟»
بعد، جواب غافلگیرکنندهای از طرف رهبر فرقه باد آسمان اومد: «چون من کسی هستم که انتخابش کردم.»
«این یه پیام محرمانهست که فرقه باد آسمان ازش استفاده میکنه؟»
«نه.»
پس رهبر فرقه چطور میدونست؟ اما خودش اون رو انتخاب کرده بود؟ منظورش چی بود که اون کاغذ رو انتخاب کرده؟
«گو وول اونقدر بهم غر زد که یه چیز ارزون اما باکیفیت انتخاب کنم. میگفت برای اینه که توی پولت صرفهجویی بشه.»
با اون حرفها، گئوم موگوک متوجه شد. جواب از قبل در کلمات «من انتخابش کردم» و «میتونم محتوا رو بازیابی کنم» وجود داشت.
«پس این کاغذ محرمانهایه که ماه نقرهای ازش استفاده میکنه.»