چپتر 322: تو شکست نخوردی

هالهای سهمگین از بدن سو بک-تا بیرون زد.

حرفهای «فرقه اصلی اجازه جنگ بهت نمیده»، اون رو زیاد عصبانی نکرده بود؛ چون انتظار شنیدنشون رو داشت. با این حال، اظهارنظر درباره شستن صورتش، توهینی وصفناپذیر بود که واقعاً غرورش رو جریحهدار کرد.

«واقعاً اینقدر قوی هستی؟»

نوای شیون ارواح در تمام محیط طنینانداز شد و با انرژی شبحوارش گئوم موگوک رو تحت فشار قرار داد. با اینکه سو بک-تا هنوز به استادی کامل نرسیده بود، اما این هنر اهریمنی بزرگ نظاره بر آسمان بود.

هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی فعال شد و مثل سپری از بدن گئوم موگوک محافظت کرد. در حالی که گئوم موگوک با چهرهای آرام ایستاده بود، سو بک-تا نیروی درونی بیشتری رو بیرون کشید.

«پرسیدم، واقعاً اینقدر قوی هستی؟!»

او در واقع بسیار قوی بود. گئوم موگوک نه تنها زیر فشار انرژی شبحوار خرد نشد، بلکه با اطمینان شروع کرد به قدم برداشتن به سمت سو بک-تا.

«چی داری که اینطور جنجال به پا میکنی؟ اینجا که دعوای اراذل و اوباشِ کوچهبازاری سر یه فاحشهخونه نیست. چی داری که از اتحاد سرزمینهای بیرونی حرف میزنی و رویای اتحاد دنیای رزمی رو در سر میپرونی؟»

گئوم موگوک درست تا مقابل سو بک-تا پیش رفت.

«شک دارم اون نشانههای آزاردهنده روی صورتت، توی جنگ تو رو به پیروزی برسونن.»

لحظهای که عزم خاصی در چشمان سو بک-تا درخشید، یکی دیگه از برگهای برندهاش رو رو کرد. انرژی سرخرنگی از چشمانش جاری شد و شروع کرد به ادغام شدن با انرژی شبحواری که قبلاً آزاد کرده بود.

در اون لحظه، گئوم موگوک فهمید.

«اون انرژی متعلق به هنر اهریمنی بزرگ نظاره بر آسمان نیست!»

لحظهای بعد، انرژی سرخفامی گئوم موگوک رو در بر گرفت و محیط اطرافش تغییر کرد. گئوم موگوک دیگه توی تالار رهبر فرقه ایستاده نبود. دیوارها و کف اطرافش طوری موج میزدن که انگار زنده هستن. حس میکرد داخل امعا و احشای یه هیولاست.

او قبلاً اینجا بود. بله، این فضایی بود که توسط دوشیزه توهم، اون زنِ باغ گل خلق شده بود! اما این فضا با چیزی که دوشیزه توهم ساخته بود، فرق داشت. رنگش متفاوت بود و شکلش هم فرق میکرد. او میتونست هم انرژی هنر اهریمنی بزرگ نظاره بر آسمانِ رهبر فرقه باد آسمان رو حس کنه و هم انرژی دوشیزه توهم رو که قبلاً تجربه کرده بود.

«این دو هنر رزمی با هم ادغام شدن!»

انرژی حاصل از این ادغام حتی قدرتمندتر بود. مشخصاً کسی که امکان ادغام این دو هنر رو فراهم کرده بود، پادشاه توهم بود. دلیل اینکه سو بک-تا متفاوت به نظر میرسید، این نبود که گرفتار هنر بلعیدن روح شده؛ بلکه ادغام دو هنر رزمی قدرتمند روی شخصیتش تاثیر گذاشته بود. قطعاً ترغیب و شستوشوی مغزی پادشاه توهم هم به این موضوع اضافه شده بود.

پادشاه توهم هنر رزمی خودش رو به او داده بود تا قویترش کنه؟ مزخرف بود! اگه چنین تاثیری داشت، خودش هنر رزمی سو بک-تا رو میدزدید و جذبش میکرد.

«پایانِ این هنر رزمی ترکیبی، مرگه.»

گئوم موگوک مطمئن بود. مردی که به پادشاه توهم معروف بود، توی زندگی قبلیش هم نشون داده بود که فقط برای خودش کار میکنه.

مقابل این فضا، دیوار انتقال دههزار مایلی قرار داشت که چهرهای از اون بیرون اومده بود. از اون طرف دیوار، کسی صورتش رو به داخل فشار داد.

«رهبر جوان فرقه، ازم خواستی بهت نشون بدم؟»

چهرهای که از پشت اون غشای نازک بیرون زد، مال سو بک-تا بود. صداش به شکلی وهمآور طنینانداز شد.

«شاید نتونم تو رو که به هنر اهریمنی نه مصیبت مسلط شدی بکشم، اما میتونم تا ابد اینجا زندانیت کنم.»

اعتمادبهنفس او برای اتحاد دنیای رزمی از همینجا میومد؛ از این هنر رزمی قدرتمند که باور داشت حتی میتونه رهبر جوان فرقه اهریمنی رو هم به دام بندازه. طبیعتاً آخرین برگ برندهاش مشخص شد. اگه پادشاه توهم این هنر رزمی رو به او منتقل کرده بود، حتماً باور داشت که به او کمک هم میکنه.

با کمک پادشاه توهم به این هنر رزمی ترکیبی؟ حالا هیجان و اعتمادبهنفسش قابل درک بود.

«این چه هنر رزمیایه؟»

با سوال گئوم موگوک، سو بک-تا با اطمینان جواب داد:

«تکنیک روح خونین نظاره بر آسمان!»

انرژیای که میشد حس کرد، اونقدر قدرتمند بود که اعتمادبهنفسش رو توجیه کنه. اما این هیچ فرقی با مصرف محرک ناپایدار نیروی درونی، یعنی جنون مبارزه (برزرک) نداشت که قبلاً اتحاد نامتعارف میفروخت.

«نمیدونی که قویتر شدن از این راه، حتماً بهایی داره؟»

سو بک-تا خندید. در چهرهاش که روی غشای لرزان نمایان بود، حتی ذرهای اضطراب دیده نمیشد.

«مگه شماها نباید بهاش رو بپردازید؟ شمایی که مغرور شدید و فقط به هنر اهریمنی نه مصیبت تکیه کردید! چطوره؟ حالا به اندازه کافی از قدرتم دیدی؟»

گئوم موگوک جوابی نداد. در حالی که او غرق در فکر بود، سو بک-تا ازش پرسید:

«داری به چی اینقدر عمیق فکر میکنی؟»

چطور میتونم مجبورت کنم درباره پادشاه توهم بهم بگی؟

«داشتم فکر میکردم چطور میتونم از اینجا برم بیرون.»

وقتی گئوم موگوک شمشیر اهریمن سیاه رو بیرون کشید، سو بک-تا پوزخندی زد.

«اون غشا نازک به نظر میرسه، واسه همین حتماً فکر میکنی راحت پاره میشه.»

سو بک-تا که با خندهای آسوده غشا رو تکون میداد، هرگز نمیفهمید. در چشمان گئوم موگوک که بلور عصاره خون و تکنیک چشم الهی رو فعال کرده بود، خطی مایل به آبی دیده میشد که میتونست غشا رو بشکافه.

البته همه راهحلها به این سادگی پیدا نمیشدن. هنرهای توهم و هنرهای پلیدی هم وجود داشتن که فقط بعد از پشت سر گذاشتن خطرات مرگبار میشد به رازشون پی برد، مثل نبرد قبلی با فرمانروای اهریمنی روحخوار. اما حداقل راه بریدن غشای دیوار انتقال دههزار مایلی، کاملاً در برابر چشمان گئوم موگوک آشکار بود.

شششپ!

شمشیر اهریمن سیاه به نرمی هوا رو شکافت.

جرررر.

غشا طوری پاره شد که انگار یه تیکه پارچه است. به همین خاطر، سو بک-تا که صورتش رو به اون فشار داده بود، سرش به داخل فرو رفت. چشمانش از شدت شوک گشاد شد. گئوم موگوک حتی موفق شده بود غشا رو بدون اینکه کوچکترین خراشی روی صورت او بندازه، ببره.

«چطور...؟»

گئوم موگوک دستش رو از شکاف رد کرد، یقه سو بک-تا رو که اون طرف دیوار بود گرفت و او رو به داخل کشید. سو بک-تا به اون مکان کشیده شد. گئوم موگوک در حالی که او روی زمین افتاده بود، بهش نگاه کرد و با سردی گفت:

«گفتی هرگز نمیتونم برم بیرون؟ اونقدر اعتمادبهنفس داری که بقیه عمرت رو با من اینجا بگذرونی؟»

سو بک-تا به طور غریزی فضا رو باطل کرد. درست وقتی که به نظر میرسید با ناپدید شدن فضا در حال بازگشت به تالار رهبر فرقه هستن...

سسسست.

آنها به همون فضایی برگشتن که در ابتدا توش بودن.

«!»

سو بک-تا وحشت کرد. او ورد باطل کردن فضا رو خونده بود و مشخصاً به تالار رهبر فرقه برگشته بود، اما انگار دوباره به زور به داخل اون فضا کشیده شده بود. دوباره ورد رو خوند، اما دیوارها و کف فقط موج میزدن و میلرزیدن؛ فضای خلقشده ناپدید نمیشد.

«یه جای کار میلنگه!»

از درون دستپاچه شده بود. از وقتی یاد گرفته بود چطور این فضا رو بسازه، حتی یک بار هم در فرار از اون شکست نخورده بود. نگاهش به سمت دیوار پارهشده چرخید.

«به خاطر اونه؟»

با نگاهی به اطراف، دید که فضا شبیه به چیزیه که خودش ساخته بود، اما با اون فرق داشت. رنگش متفاوت بود و حسش هم فرق میکرد.

«بریدن اون دیوار یه چیزی رو تغییر داده!»

قلب سو بک-تا با حسی ناشناخته از شومی فرو ریخت.

«آروم باش و دوباره امتحان کن.»

با حرف گئوم موگوک، او دوباره تلاش کرد، اما فضا همچنان ناپدید نشد. سو بک-تا به سمت دیوار انتقال دههزار مایلی دوید و سعی کرد از همون جایی که گئوم موگوک پاره کرده بود، خارج بشه. اما غشای جدیدی پشت قسمت پارهشده شکل گرفته بود. سعی کرد با تزریق انرژی غشا رو پاره کنه، اما غشا فقط کش میومد و هیچ اثری نداشت.

سو بک-تا رو به گئوم موگوک کرد و فریاد زد:

«تو! دوباره سعی کن اون دیوار رو پاره کنی.»

گئوم موگوک شمشیرش رو کشید و به غشا ضربه زد، اما پاره نشد. چه با نوک شمشیر ضربه میزد و چه با لبهاش، غشا فقط کش میومد و موج میزد.

«قبلاً چطوری پارش کردی؟»

«خودمم نمیدونم. از دیدن قیافهت که داشتی مسخرهم میکردی عصبی شدم و پارش کردم. حتماً باید یکی از اون طرف صورتش رو بیاره جلو تا پاره بشه؟»

گئوم موگوک این رو پرسید، اما سو بک-تا جوابی نداد.

خودش هم نمیدونست.

«یه جوری راه خروج رو پیدا میکنیم. مطمئناً که قرار نیست اینجا گیر بیفتیم، نه؟»

برخلاف گئوم موگوک که نسبتاً آروم بود، ترس سو بک-تا داشت بیشتر میشد.

اون مرد بیخیال نمیدونست اینجا چقدر وحشتناکه.

اگه نمیتونست فضا رو از بین ببره، همینجا از گشنگی میمردن.

«نیروی درونیت داره تموم میشه؟»

سو بک-تا نیروی درونیش رو چک کرد و بعد سرش رو تکون داد.

گئوم موگوک به دیوار تکیه داد و با صدای بلندی نشست.

«خب، حداقل خیالم راحت شد. وگرنه از تموم شدن نیروی ذاتی میمردیم. استراحت کن و دوباره امتحان کن.»

حق با گئوم موگوک بود.

مضطرب شدن مشکلی رو حل نمیکرد.

سو بک-تا با آرامش دیوارها رو بررسی کرد.

حرکات لرزان دیوارها که شبیه اندرون شکم بود، داشت فروکش میکرد و رنگشون کمکم تیره میشد.

دیوارها داشتن میمردن.

«فکر کردی ترکیب یه هنر اهریمنی دیگه با هنر بزرگی مثل هنر اهریمنی بزرگ نظاره بر آسمان هیچ عوارضی نداره؟»

درست بود. سو بک-تا باور داشت که هیچ عوارضی نخواهد داشت.

تا الان هم خبری از عوارض نبود.

سو بک-تا نشست و گردش انرژی رو شروع کرد.

قصد داشت ذهنش رو آروم کنه، نیروی درونیش رو بازیابی کنه و دوباره با روحیهای تازه تلاش کنه.

وقتی بعد از یک چرخه انرژی چشمهاش رو باز کرد، گئوم موگوک داشت دیوار رو بررسی میکرد.

سو بک-تا دوباره با آرامش وردِ از بین بردن فضا رو زمزمه کرد.

اما باز هم شکست خورد.

درست در همون لحظه بود.

چک، چک، چک.

خون از تمام دیوارها شروع به سرازیر شدن کرد.

انگار که نشونهای از مرگِ نزدیک باشه، جریان خونِ روی دیوارها بند نمیاومد.

سو بک-تا که جا خورده بود، به اطراف نگاه کرد و ناامید شد.

«هیچ راهی برای خروج خون نیست.»

خون روی زمین شروع به جمع شدن کرد.

اگه خون همینطور بالا میاومد، در نهایت غرق میشدن و میمردن.

غرق شدن در خون، اون هم توی توهمی که خودش ساخته بود؟ اون هم همراه با رهبر جوان فرقه اهریمنی؟

سو بک-تا برای لحظهای مات و مبهوت ایستاد؛ این وضعیت براش بیش از حد پوچ و مضحک بود.

بعد، ناگهان خصومت شدیدی در وجودش شعلهور شد.

سو بک-تا نیروی درونیش رو جمع کرد.

انرژی سرخرنگی در هر دو دستش شروع به شکل گرفتن کرد.

«همش تقصیر توئه!»

سو بک-تا دستهاش رو دراز کرد تا قدرتش رو روی گئوم موگوک خالی کنه، اما گئوم موگوک یه قدم جلوتر بود.

اون با گام سایه تاریک به سمتش هجوم برد و مشتی حوالهش کرد.

تپ!

سو بک-تا که مشت به سینهش خورده بود، به عقب پرتاب شد، به دیوار برخورد کرد و روی زمین افتاد.

گئوم موگوک اون رو از توی خون بیرون کشید و نیروی درونیش رو سرکوب کرد.

خون تا الان تا زانوهاشون بالا اومده بود.

«چرا تقصیر منه؟ تقصیر توئه که وقتی حتی نمیتونی چیزی که خودت ساختی رو از بین ببری، دم از اتحاد سرزمینهای بیرونی میزنی.»

گئوم موگوک بیرحمانه ضربهای به پشت سر سو بک-تا زد.

«این به جای استادت بود! استادت بعد از دیدن تو برگشت و این رو گفت.»

«"اه، باید میزدم پسِ کله اون عوضیِ روانی."»

سو بک-تا دندونهاش رو به هم سایید.

خشمگین بود، اما الان وقت جنگیدن با گئوم موگوک نبود.

خون داشت به سرعت بالا میاومد.

سو بک-تا با دیدن بالا اومدن خون، وحشت رو با تمام وجود حس کرد.

این اولین باری بود که ترس از مرگ رو تجربه میکرد.

در این میان، گئوم موگوک تحریکش کرد.

«اگه استادت مقام رهبر فرقه رو بهت داده، باید به فکر محافظت ازش میبودی. وقتی حتی نمیتونی از نعمتی که بهت داده شده محافظت کنی، چه کاری از دستت برمیآد!»

«نعمت؟ کدوم نعمت؟»

کلمه «نعمت» مثل نمک روی زخمش بود.

«من از اولشم قرار بود وارث مقام رهبر فرقه باشم!»

«خب زودتر بهش رسیدی، مگه این چیز بدیه؟»

«خوب؟ اون موقع هنوز آماده نبودم که رهبر فرقه بشم. اون مقامی بود که وقتی بیشتر تمرین میکردم و به تعالی در هنر اهریمنی بزرگ نظاره بر آسمان میرسیدم، باید به ارث میبردم. اما استادم فقط مقام رهبر فرقه رو پرت کرد جلوی پام و رفت.»

حرفهایی که در اعماق قلبش دفن کرده بود، بیرون ریخت.

«بهم گفت نگران نباشم چون خیلیا دنبالش میکنن. منو نخندون! اون آدما دنبال استادم بودن، نه من، نمیفهمی؟ چرا درک نمیکنی؟ چرا نمیفهمی حرفی که جلوی روی استادم میزنن با حرفی که جلوی من میزنن فرق داره!»

خون حالا تا سینهشون رسیده بود.

«میدونی بعد از رفتن استادم چه حالی داشتم؟ هر روزم مثل راه رفتن روی تیغ بود. نگران بودم که نکنه کسی دنبال جایگاهم باشه. با خودم فکر میکردم نکنه تو دلشون دارن بهم پوزخند میزنن.»

«حتی نمیتونستم درست بخوابم چون میترسیدم ترور بشم. و بعدش چی؟ تو یکی نباید این حرفها رو بزنی، حتی اگه بقیه بزنن. تو اصلاً نمیدونی من چی کشیدم.»

گئوم موگوک میتونست ببینه.

اون رفتار بچهگانهای که هر از گاهی ازش حس میکرد، از کینهش نسبت به استادش سرچشمه میگرفت.

اون باید تحمل میکرد و با تبدیل کردن «به خاطرِ» به «به لطفِ» بر مشکلات غلبه میکرد، اما متأسفانه نتونسته بود.

«اون تنها کسی بود که واقعاً درکم میکرد.»

پادشاه توهم حتماً راهش رو به شکافهای کینه، خشم و ترس اون پیدا کرده بود.

سو بک-تا میخواست این رو بگه.

اون مرد صد برابر بهتر از اون استاد لعنتیش بود.

«اون میگفت آخرین بازمانده فرقه خونه.»

این حرف اشتباه نبود. بعد از پادشاه توهم و دوشیزه توهم، هنرهای رزمی فرقه خون دیگه دیده نشد.

«اون میخواست در آرامش زندگی کنه، اما وقتی دید استادم منو به حال خودم رها کرده و به مقام رهبری فرقه رسونده، نظرش عوض شد.»

پادشاه توهم حتماً در ضعیفترین لحظات یک نفر، تظاهر کرده بود که بزرگترین منبع قدرت اونه.

حتماً با آموزش دادن هنرهای اهریمنی فرقه خون، دلش رو به دست آورده بود.

سو بک-تا به تصویر خودش در خونی که حالا تا سینهش بالا اومده بود نگاه کرد.

بعد ناگهان، با استفاده از خون به عنوان آینه، شروع کرد به کشیدن آخرین نشان روی صورتش.

اون نشان باد بود، یکی از سه نشانی که روی صورت مردهها کشیده میشد.

البته که با خون خوب کشیده نمیشد.

«میخواستم با نشان آسمانی که اون برام کشیده بود به میدون جنگ برم.»

به محض شنیدن این حرفها، گئوم موگوک فهمید.

«نکنه اون مرد همون نقاشِ تالار رهبر فرقه بود؟»

سو بک-تا که شاید فکر میکرد این پایان کاره، سرش رو تکون داد.

«اون کسی بود که بهم یاد داد چطوری نشانها رو روی صورتم بکشم.»

بالاخره لحظهای فرا رسید که مخفیگاه پادشاه توهم فاش شد.

«اون کسی بود که بهم گفت چطوری باید زندگی کنم، و اینکه چقدر آدم بزرگی هستم.»

خون حالا تا زیر چونهش رسیده بود.

«یعنی اینطوری میمیرم؟»

چشمهای سو بک-تا ناگهان با چشمهای گئوم موگوک تلاقی کرد.

در چشمهای شفاف و عمیق گئوم موگوک، شادی ناشناختهای موج میزد.

«به چی میخندی؟ چی اینقدر جالبه که تا آخرین لحظه هم داری فخر میفروشی؟»

«منِ همیشگی خیلی مغرورتر از این حرفاست، اما امروز خیلی مراعات کردم.»

حرفهایی که بعد از اون زد، حتی غیرقابلفهمتر بود.

«تلاشت برای از بین بردن فضا شکست نخورد. فقط من موفق شدم.»

«چی؟»

«اگه بهش فکر کنی، حدس میزنم تو اینجا برادر رزمی کوچیکترت باشم.»

«داری چه اراجیفی میگی؟»

«اون فقط این رو به من یاد داد، واسه همین راهی نبود که تو بدونی.»

خون تا صورتشون بالا اومده بود و برای حرف زدن مجبور بودن روی پنجه پا بایستن.

«استادت هر وقت میخواد این فضا رو فعال یا غیرفعال کنه، یه حرکت خاص انجام میده.»

گئوم موگوک دستش رو از توی خون بالا آورد.

سو بک-تا غریزی حس کرد یه جای کار میلنگه.

اما این فکر کوتاه بود، چون خون از سر هر دوشون گذشت.

درست وقتی که داشتن زیر خون غرق میشدن، انگشتهای گئوم موگوک که بیرون مونده بود، بشکنی زد.