چپتر 325: این چیزیه که در این جور مواقع میگی
چپتر 325: این چیزیه که در این جور مواقع میگی
آن دو درون یک نقاشی بودند.
نقاشیای بود که دقیقاً شبیه به آدمهای واقعی به نظر میرسید و حرکاتش زنده و واقعی بود.
در حالی که رهبر فرقه باد آسمان داشت به سو بک-تا نگاه میکرد، من پادشاه توهم رو دیدم.
همون پادشاه توهمی بود که قبل از بازگشتم دیده بودم.
پادشاه توهم، پس این همون جاییه که در این زمان توش بودی.
درون نقاشی، پادشاه توهم سو بک-تا رو گرفت و از دری ناپدید شد.
نگاه من و بودای اهریمنی ناخودآگاه به سمت رهبر فرقه باد آسمان چرخید.
چشمان رهبر فرقه باد آسمان در حالی که به نقاشی خیره شده بود، عمیق و متفکر شد.
او حتماً انرژی شومی رو که پشت اون در بود، حس کرده بود.
«تحسینبرانگیزه.»
او داشت پادشاه توهم رو تحسین میکرد.
بله، انتظارش هم میرفت.
هر چی باشه، اینجا جهانی بود که پادشاه توهم خلقش کرده بود.
او استاد بزرگتری نسبت به دوشیزه توهم بود.
به همین دلیل بود که در نهایت، نام او بود که در سراسر جهان طنینانداز شد.
«خطرناکه. من تنها میرم.»
با شنیدن این حرف، لبخندی زدم و گفتم: «داشتم فکر میکردم شاگردش به کی رفته.»
«منظورت چیه؟»
«اگه واقعاً میخواستی تنها بری، نمیگفتی که خطرناکه، مگه نه؟»
این حرف همون معنای فریاد سو بک-تا رو داشت که وقتی داشتند کشانکشان میبردندش، داد میزد که نیاید.
این درخواستی سنگینتر از «لطفاً نجاتم بدید» بود؛ درست به اندازه گفتنِ «خطرناکه، پس من تنها میرم.»
«حتی اگه بگم که قراره پشت سر بذارمتون، شما از اون آدمهایی نیستید که گوش بدید، درسته؟»
«ما با هم اومدیم، پس باید با هم تمومش کنیم.»
امکان نداشت بذارم رهبر فرقه باد آسمان تنها وارد اون نقاشی بشه.
«آمادهای؟»
«آمادهم.»
بودای اهریمنی هم سر تکون داد.
رهبر فرقه باد آسمان در مقابل نقاشی وردی رو زمزمه کرد.
وووووش.
با طنینی عمیق، ما در مقابل اون در ایستاده بودیم.
در یک لحظه وارد نقاشی شده بودیم.
ضیافت هنرهای توهم که توسط استادی در مرتبه غایی برپا شده بود، واقعاً یک اثر هنری بود.
از همه طرف، هیولاهای بزرگی دندونهاشون رو نشون میدادند و جمع میشدند.
با این حال، اونها جرئت حمله نداشتند، شاید چون از هالهای که از رهبر فرقه باد آسمان ساطع میشد، ترسیده بودند.
از طرف دیگه، طوری رفتار میکردند که انگار هر لحظه ممکنه به من و بودای اهریمنی هجوم بیارند.
بودای اهریمنی با قدمهای بلند به سمتشون رفت.
اونها دندونقروچه میکردند و غرش میکردند، اما به او هم حمله نکردند.
بودای اهریمنی دستش رو دراز کرد و سر یکی از هیولاها رو نوازش کرد.
در کمال تعجب، هیولاها آروم موندند.
لحظهای بود که با چشمهای خودم دیدم بودای اهریمنی چقدر در برابر هنرهای توهم مقاومه.
در این میان، رهبر فرقه باد آسمان جلوی در ایستاد.
بعد از اینکه برای لحظهای چشمهاش رو بست تا ذهنش رو آروم کنه، کف دستش رو روی در گذاشت.
همونطور که رهبر فرقه باد آسمان وردی رو میخوند و به آرومی فشار میداد، در با صدای بلندی شروع به باز شدن کرد.
ما شونهبهشونه وارد شدیم.
پشت در، راهروی طویلی در انتظارمون بود.
راهرویی بود که انتهایش پیدا نبود، انگار که وقتی ازش رد بشیم، دیگه هرگز نمیتونیم برگردیم.
«وقتی چهرهش رو دیدم، خیلی شبیه به اون زنِ توی باغ گل بود. حتماً دوقلو یا خواهر و برادرند.»
همونطور که راه میرفتیم، به اون دو نفر اطلاع دادم که پادشاه توهم و دوشیزه توهم با هم رابطه خونی دارند.
«پس اینجا باید حتی خطرناکتر هم باشه.»
رهبر فرقه باد آسمان با حرف بودای اهریمنی سر تکون داد.
او هم حتماً حسش کرده بود.
از اونجایی که او کسی بود که دوشیزه توهم رو کشته بود، یکی از اونها زنده از اینجا بیرون نمیرفت.
«اصلاً عصبی به نظر نمیرسید.»
«وقتی شما دو نفر اینجا هستید، چرا باید عصبی باشم؟»
این بار رهبر فرقه باد آسمان از بودای اهریمنی پرسید: «تو چرا عصبی نیستی؟»
«با وجود شما دو تا، خودتون از پسش برمیآید.»
این بار نوبت من بود که بپرسم: «شما چی، رهبر فرقه؟»
«من... چون خودم اینجا هستم. لعنتی! انگار فقط منم که تو وضعیت بدیام!»
به شوخی رهبر فرقه باد آسمان با صدای بلند خندیدم.
اما میتونستم حسش کنم.
او قطعاً نسبت به آخرین باری که با دوشیزه توهم روبرو شده بود، تنش بیشتری داشت.
به نظر میرسید انرژی خاصی وجود داره که فقط استادان هنرهای توهم میتونند حسش کنند.
به راه رفتن در اون راهروی طولانی ادامه دادیم.
«این هنر توهم هم از فرقه خون گم شده بود.»
«قبلاً هم حسش کرده بودم، اما به نظر میرسه شما دانش عمیقی از هنرهای رزمی فرقه خون دارید، رهبر فرقه.»
«چون ما فرقه خون هستیم.»
سلفِ فرقه باد آسمان، فرقه خون بود.
«مدتها پیش، ما در جنگی علیه فرقه الهی اهریمن آسمانی شکست خوردیم و تمام رهبران فرقه خون کشته شدند.»
«فرقه الهی اهریمن آسمانی میدونست که نمیتونه فرقه خون رو بهطور کامل ریشهکن کنه. فداکاری لازم برای کشتن تمام اونها که در سراسر سرزمینهای بیرونی پراکنده شده بودند، خیلی زیاد بود. بنابراین، فرقه الهی اهریمن آسمانی میخواست اونها به فرقه خونِ جدید تبدیل بشن.»
«و اون فرقه باد آسمانه.»
«بله. در روزهای اول، درگیری شدیدی بین جناحی که میخواست فرقه خون رو همونطور که هست حفظ کنه و جناحی که میخواست این نام رو رها کنه، وجود داشت. اما از اونجایی که فرقه الهی اهریمن آسمانی از طرفی که میخواست فرقه باد آسمان رو تأسیس کنه حمایت کرد، در نهایت به این شکل متولد شد.»
«برای مدتی، فرقه باد آسمانِ طرفدارِ فرقه اهریمنی ادامه داشت، اما در مقطعی، از اون نفوذ رها شد.»
در اون تاریخ طولانی، فرقه الهی اهریمن آسمانی هم دستخوش تغییرات زیادی شده بود.
«این مرد به درستی هنرهای اهریمنی فرقه خون رو به ارث برده. بدون شک جناحی وجود داره که سعی میکنه فرقه خون رو دوباره احیا کنه.»
«دارید درباره یه انجمن مخفی حرف میزنید؟»
«گمان کنم دیگه مخفی نباشه. نه بعد از دزدیدن رهبر فرقه باد آسمان و کشوندن رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی به اینجا.»
در این میان، به انتهای راهرو رسیدیم.
سه در در انتظارمون بود.
اون سه در که هالهای مرموز ازشون ساطع میشد، انگار داشتند میگفتند: مرگ یا زندگی شما به این بستگی داره که کدوم در رو انتخاب کنید.
«وارد کدوم بشیم؟»
چشمان رهبر فرقه باد آسمان در حالی که به سه در نگاه میکرد، عمیق شد.
«این یه تلهست. اگه با هم وارد یکی بشیم، از هم جدا میشیم. باید جداگانه وارد بشیم تا همدیگه رو ببینیم.»
«پس بیاید هر کدوم جداگونه بریم.»
«من وسطی رو انتخاب میکنم.»
رهبر فرقه باد آسمان درِ وسط رو انتخاب کرد و من و بودای اهریمنی هر کدوم وارد درهای چپ و راست شدیم.
وقتی در رو باز کردم و وارد شدم، راهروی دیگهای اونجا بود.
همونطور که در راهرو قدم میزدم، به پشت سرم نگاه کردم و دیدم دری که ازش وارد شده بودم، ناپدید شده.
دیگه راه برگشتی نبود.
وقتی از درِ انتهای اون راهرو بیرون اومدم، نه اثری از رهبر فرقه باد آسمان بود و نه بودای اهریمنی.
در اون لحظه بود که متوجه شدم.
رهبر فرقه باد آسمان فریبمون داده بود.
او قصد داشت به تنهایی با پادشاه توهم روبرو بشه.
اون سه در پیامی بود که پادشاه توهم برای رهبر فرقه باد آسمان گذاشته بود.
اون دو نفر رو پشت سر بذار و تنها بیا.
چون این مبارزه بین رهبر فرقه باد آسمان و پادشاه توهم بود.
او حتماً میخواسته از من و بودای اهریمنی محافظت کنه.
جایی که من واردش شدم، یک تالار ضیافت بود.
رقاصها میرقصیدند و نوازندهها آهنگهای شادی مینواختند.
زنان جوانی که بطریهای شراب در دست داشتند، به من اشاره میکردند که نزدیکتر برم.
جوِ این مکان به تنهایی شک قبلی من رو تقویت کرد.
تو اینجا استراحت کن.
به اطراف نگاه کردم و دنبال راه خروج گشتم.
اما نور متمایل به آبی به راحتی دیده نمیشد.
از اونجایی که این فضا هم توسط هنرهای توهم خلق شده بود، حتماً باید راهی برای شکستنش در جایی وجود میداشت.
درست همون موقع، مردی در تالار ضیافت به سمتم اومد و گفت: «لطفاً با خیال راحت استراحت کنید. اگه چیزی خواستید، فقط به من بگید.»
«راه خروج کجاست؟»
«در فقط زمانی باز میشه که وقتش رسیده باشه. قبل از اون باز نخواهد شد.»
هوووش! شترق!
با یه ضربه اون مرد رو از پا درآوردم.
مردِ افتاده به دود سیاه تبدیل شد و با صدای «تپ» ملایمی ناپدید گشت.
موسیقی قطع شد و همه سر جاشون خشک شدن و بهم خیره موندن.
البته که اونا انسان نبودن.
اونا ارواح پلیدی بودن که از انرژی شبحوار شکل گرفته بودن.
نگاهی به دور و برم انداختم و پرسیدم: «کسی اینجا میدونه چطور باید خارج شد؟ دستش رو ببره بالا!»
به جای بالا بردن دستهاشون، از هر طرف بهم هجوم آوردن.
* * *
برخلاف گئوم موگوک که وارد یه تالار ضیافت شده بود، مکانی که بودای اهریمنی بهش قدم گذاشت، فضایی مرگبار داشت.
تاریکی مطلق.
جایی که آدم نمیتونست حتی یک وجبیِ خودش رو ببینه.
حتی درخشش همیشگیِ بدنِ تابانش هم نمیتونست محیط اطرافش رو روشن کنه.
بودای اهریمنی میتونست حسش کنه.
چیزی اینجا بود.
سریع با انگشتهاش یه نشانِ دست درست کرد.
مهر قانون درخشان!
در یک لحظه، درخشش طلاییرنگی از بدن بودای اهریمنی بیرون زد.
توی اون لحظه، اون مکان نمایان شد.
دهها هیولای کریه چشمهاشون رو از ترس نور پوشونده بودن.
اونا در واکنش به نور، همگی با هم زوزه کشیدن.
فریاد بلند و گوشخراشی بود که انگار میخواست پرده گوشش رو پاره کنه.
نشانِ دست جدیدی در دستان بودای اهریمنی شکل گرفت.
مهر کشتار تابان!
لحظهای بعد، نیروی طلاییرنگی خروشید و از کف هر دو دست بودای اهریمنی فوران کرد.
وووووش!
نیروی عظیمی که مثل یه موج به جلو میتاخت، تمام هیولاهای سر راهش رو جارو کرد.
تپ! شترق! تپ! تپ! تپ!
هیولاها به دود سیاه تبدیل شدن و از بین رفتن.
بودای اهریمنی با گامهای بلند به جلو رفت و درِ اتاق بعدی رو باز کرد.
اونجا جایی شبیه به یه میدان بود، ده برابر بزرگتر از اتاق قبلی.
و ارواح پلیدی که فضا رو پر کرده بودن، همگی با هم برگشتن تا به بودای اهریمنی نگاه کنن.
چشمهاشون خونگرفته و دهانهاشون پاره بود.
منظرهای بود که واقعاً باعث میشد آدم بخواد دوباره در رو ببنده.
اما بودای اهریمنی پوزخندی زد و وارد شد.
در عوض، انگار که میخواست مطمئن بشه کسی نمیتونه فرار کنه، در رو محکم پشت سرش بست.
ارواح پلید جیغ کشیدن و از همه طرف به سمت بودای اهریمنی هجوم بردن.
تعدادشون اونقدر زیاد بود که روی سر و کول هم لگد میزدن.
در میون اون غوغا، یه نشانِ دست طلاییِ جدید در حال شکل گرفتن بود.
* * *
پادشاه توهم و سو بک-تا وارد یه تالار بزرگ و وسیع شدن.
مجسمههای سنگی و نقاشیهای دیواری در تمام جهات، و یه صندلی بزرگِ رایزن اعظم.
اون مکان که پر از الگوهای غیرقابلشناسایی بود، مشخصاً جایی بود که سو بک-تا قبلاً هرگز در اون نبوده.
با این حال، براش آشنا به نظر میرسید.
«اینجا کجاست؟»
سو بک-تا با آرامش با او رفتار کرد.
واکنش نشون دادن با فحش و دشمنی انتخاب هوشمندانهای نبود.
او باید با آرامش دنبال یه فرصت میگشت.
«مگه اینجا همون جایی نیست که هر روز توش هستی؟»
«نگو که... تالار رهبر فرقه؟»
اینجا با تالار رهبر فرقه فعلی فرق داشت، و همچنین با تالاری که در زمان استادش بود هم متفاوت بود.
«تالار رهبر فرقه خون.»
«آره. اینجا تالار واقعیِ رهبر فرقهست.»
وقتی پادشاه توهم به اطراف نگاه میکرد، برقی از احساسات عمیق در چشمهاش درخشید.
او واقعاً به این مکان احترام میذاشت و عاشقش بود.
«جایی که پیروان واقعیِ اهریمن در سرزمینهای بیرونی زندگی میکردن. نه یه الفبچه رقتانگیز مثل تو.»
کلمه «الفبچه» تا عمق وجودش رو سوزوند.
اما الان وقتش نبود که مثل یکی از اونا رفتار کنه.
«چرا من رو آوردی اینجا؟»
«تا ازت به عنوان گروگان استفاده کنم.»
دلِ سو بک-تا هُری ریخت، اما طوری حرف زد که انگار براش اهمیتی نداره.
«این حرفت خیلی بیکلاسه.»
«استادِ تو کسی نیست که بشه با باکلاسبازی باهاش کنار اومد.»
سو بک-تا میتونست بفهمه.
پادشاه توهم صادقانه استادش رو قبول داشت.
وقتی با هم بودن خیلی بهش فحش داده بود، اما الان که فکر میکرد، اون فحشها در نهایت متوجه خودش بود.
«استادم نمیاد.»
«میاد.»
«اون اونقدرها هم به من اهمیت نمیده.»
«اگه اینطور بود، این همه راه رو تا سرزمینهای بیرونی نمیتاخت. رهبر جوان فرقه اومده تا من رو بکشه، اما استادِ تو اومده تا تو رو نجات بده.»
سو بک-تا بعد از لحظهای گیجی، ناگهان گفت: «حالا که فکرش رو میکنم، انگار زندگی من بهتر از زندگی توئه.»
پادشاه توهم در سکوت به تغییر ناگهانیِ او خیره شد.
«تو یه بزدلی، غرور نداری و حتی بیشرفی، مگه نه؟ تو احتمالاً فقط یه سگ وفاداری که دستورات یکی دیگه رو اجرا میکنه.»
سو بک-تا بیباکانه به جلو تاخت.
«تو همیشه جلوی من چاپلوسی میکردی. "رهبر فرقه، تشریف آوردین؟ امروز اتفاق خوبی افتاده؟ شما، رهبر فرقه، کسی هستین که دنیای رزمیِ جدید رو رهبری میکنین." رهبر فرقه، رهبر فرقه. دیروز لیس میزدی، امروز لیس میزنی. اگه بهت میگفتم لیس بزن، احتمالاً کف پاهام رو هم لیس میزدی.»
وقتی پادشاه توهم دستش رو دراز کرد، سو بک-تا به عقب پرتاب شد.
نیروی درونیِ سو بک-تا از قبل سرکوب شده بود و او بیدفاع در چنگال او گرفتار شد.
تنها چیزی که میتونست باهاش بجنگه، زبونش بود.
«از چی اینقدر میترسی که نیروی درونیم رو سرکوب کردی؟ مگه نگفتی اینجا جهنمِ توئه؟ مرتیکهی بزدل! برو کونم رو لیس بزن!»
پادشاه توهم علیرغم سیلِ تمسخرها، نه تنها عصبانی نشد، بلکه بهش لبخند زد.
«این غیرمنتظرهست. که اینقدر به فکر استادت باشی.»
پادشاه توهم کاملاً متوجه نیت سو بک-تا شد.
او فهمیده بود که سو بک-تا سعی داره تحریکش کنه تا اون رو بکشه.
«اگه اینقدر دلت میخواد بمیری، برو سرت رو بکوب به شاخ اون مجسمه و خودت رو بکش. تعجب میکنم اگه جرئتش رو داشته باشی.»
پادشاه توهم سو بک-تا رو جلوی یه مجسمه پرت کرد.
سو بک-تا با چشمهایی لرزان به مجسمه خیره شد.
شاخ روی پیشونیِ اون هیولا مثل یه نیزه تیز بود.
همونطور که به اون شاخ تیز خیره شده بود، حس کرد مرگ داره نزدیک میشه.
بعد، مثل یه فیلم، خاطرات دوران کودکی با استادش از جلوی چشمهاش گذشت.
وقتی به گذشته فکر میکرد، استادش مخصوصاً به او علاقه داشت.
او استعداد ذاتیِ سو بک-تا رو تایید کرده بود و حتی جلوی همسنوسالهاش ازش تعریف میکرد و بهشون میگفت که از بک-تا یاد بگیرن.
روزهایی که استادش ازش تعریف میکرد، از شدت خوشحالی خوابش نمیبرد.
در روز جشنواره خدای خون، وقتی وقتِ زدنِ زنگ تندر میرسید، او رو صدا میزد تا با هم اون رو به صدا دربیارن.
در حین انجام این کار، استادش سرش رو نوازش میکرد و میگفت که او جانشینش خواهد شد.
فقط به خاطر اینکه بعد از ده بار خوب بودن، یک بار شکست خورده بود، از استادش کینه به دل گرفت و منکرش شد.
«ای احمقِ نادان! اگه کسی ده بار باهات خوب رفتار کرد و یک بار بد، باید اون رو به عنوان کسی به یاد بیاری که نه بار باهات خوب بوده.»
سو بک-تا در حالی که خودش رو سرزنش میکرد، چشمهاش رو محکم بست.
«دیگه نمیتونم باری روی دوش استادم باشم.»
او بدون تردید صورتش رو به سمت شاخ پرتاب کرد.
شترق!
فکر میکرد همینطوری میمیره، اما شاخ مجسمه مثل گلِ نرم خرد شد.
پادشاه توهم از دور لبخندی زد و دست زد.
او با هنرهای توهم خودش، شاخ رو تغییر داده بود.
«واسه همینه که نمیتونم بکشمت. چطور میتونم همچین گروگان باارزشی رو بکشم که اینقدر به فکر استادشه؟»
سو بک-تا خودش رو به سمت دیوار پرتاب کرد.
اما قبل از اینکه سرش به دیوار بخوره، به داخل چنگال پادشاه توهم پرواز کرد.
او در حالی که سو بک-تا رو محکم گرفته بود، بهش نگاه کرد.
«اگه استادت بمیره، به خاطر توئه.»
فکر وحشتناکی بود.
سعی کرد زبونش رو گاز بگیره، اما هیچ نیرویی در فکش نداشت.
«... خواهش میکنم، من رو بکش.»
درست در همون لحظه بود.
کسی وارد شد و با صدایی تند گفت: «توی همچین موقعیتهایی، به جای اینکه بگی "من رو بکش"، این رو میگی.»
کسی که با گامهای استوار وارد شد، کسی نبود جز رهبر فرقه باد آسمان.
«اگه استادم بمیره، به خاطر توئه. اگه استادم بمیره، به خاطر اینه که هنرهای رزمیِ استادم ضعیفه.»
«مرگِ استادم هیچ ربطی به من نداره. و به کثافتهایی مثل تو که سعی میکنن با قلب آدمها بازی کنن، این رو میگی: گمشو کثافت!»
رهبر فرقه باد آسمان خطاب به سو بک-تا که با چشمهایی پر از شور به او خیره شده بود، با آرامش گفت: «از این به بعد، دوباره یکییکی بهت یاد میدم.»