چپتر 329: مچم رو شرط میبندم که همچین گیاه سمیای وجود نداره
چپتر 329: مچم رو شرط میبندم که همچین گیاه سمیای وجود نداره
اگر احیای فرقه خون هدفش نبود، پس دنبال چی بود؟
سو بک-تا در این باره در عجب بود.
«چرا اون مرد من رو تشویق کرد که سرزمینهای بیرونی رو متحد کنم؟»
نه تنها سو بک-تا، بلکه رهبر فرقه باد آسمان و بودای اهریمنی هم چهرههایی سردرگم داشتند.
طبیعتاً، تمام نگاهها به سمت گئوم موگوک چرخید.
«چرا اینطوری نگام میکنید؟»
«مگه شما رهبر جوان فرقه ما نیستید که از تمام رازهای عالم باخبرید؟»
رهبر فرقه باد آسمان داشت شوخی میکرد و فکر میکرد محال است او این را هم بداند، اما گئوم موگوک کاملاً متوجه ماجرا بود.
«یه حدسهایی میزنم.»
گفت که حدس میزند، اما در واقع مطمئن بود.
«همهاش به خاطر کارگاه آهنگری توان نوئه.»
در حالی که همه گیج به نظر میرسیدند، سو بک-تا با گئوم موگوک صحبت کرد.
«اونجا همون جاییه که فرقه اصلی مخفیانه سلاحهاش رو آماده میکرد.»
«میدونم. قبلاً با استادت اونجا بودم. اون کارگاه بزرگ توی زیرزمین رو هم کشف کردیم.»
صورت سو بک-تا سرخ شد.
کارگاه آهنگری توان نو هم بخشی تعیینکننده از گذشته شرمآور او بود.
«به نظر میرسه قصد داشت از جنگ استفاده کنه تا کارگاه آهنگری توان نو رو به کارگاه شماره یکِ سرزمینهای بیرونی تبدیل کنه.»
این حدسی بود بر اساس این واقعیت که در زندگی قبلیاش قبل از بازگشت، کارگاه آهنگری توان نو در واقع به کارگاه شماره یک سرزمینهای مرکزی تبدیل شده بود.
«جنگ احتمالاً برای مدت خیلی زیادی طول میکشید. چون کارگاه آهنگری توان نو مخفیانه به نیروهایی که با فرقه باد آسمان مخالفت میکردن هم سلاح میفروخت.»
هر چه باشد، هیچچیز بیشتر از یک جنگ طولانی برای یک کارگاه آهنگری ثروت به ارمغان نمیآورد.
«بعداً تحقیق کن. اگه مدرکی پیدا کردی که نشون بده کارگاه آهنگری توان نو با بقیه نیروهای سرزمینهای بیرونی در تماس بوده، حدس من ثابت میشه.»
سو بک-تا حسی داشت که به او میگفت حق با اوست.
پادشاه توهم در حالی که او را تشویق میکرد، بر آمادگی کامل برای جنگ از طریق کارگاه آهنگری توان نو تأکید کرده و گفته بود که باید برای یک جنگ طولانی آماده باشد.
در نهایت، او کاملاً توسط آن مرد بازی خورده بود.
«حالا که صحبت از کارگاه آهنگری توان نو شد، یه چیز دیگه هم هست که باید تایید بشه.»
رهبر فرقه باد آسمان حدس زد که گئوم موگوک میخواهد چه چیزی را تایید کند و پیامی تلهپاتیک فرستاد.
— خودم انجامش میدم.
رهبر فرقه باد آسمان به چشمهای سو بک-تا خیره شد و با آرامش پرسید:
«چه اتفاقی برای ارشد سونگ افتاد؟»
در ابتدا، رهبر فرقه باد آسمان تردید داشت، اما حالا باور کرده بود که سو بک-تا او را نکشته است.
در طول ماجرای گروگانگیری اخیر، رهبر فرقه باد آسمان توانسته بود به یاد بیاورد که چرا سو بک-تا را انتخاب کرده بود.
و به همین دلیل، مطمئن بود.
اگرچه او توسط پادشاه توهم فریب خورده و رویای بیهودهای در سر پرورانده بود، اما آدمی نبود که دست به چنین کاری بزند.
«درباره چی حرف میزنید؟ اتفاقی برای ارشد سونگ افتاده؟»
«اون در حال حاضر مفقود شده.»
فقط از روی واکنش سو بک-تا، مشخص بود که او ارشد سونگ را نکشته است.
«نگو که...! کار اون بوده؟»
گئوم موگوک بیشتر از رهبر فرقه باد آسمان خیالش راحت شد.
اگر سو بک-تا او را کشته بود، رهبر فرقه باد آسمان نمیتوانست شاگردش را ببخشد.
و مهم نبود چه مجازاتی برای شاگردش در نظر میگرفت، رهبر فرقه باد آسمان دچار زخمی جبرانناپذیر در قلبش میشد.
سو بک-تا با چهرهای غمگین خودش را سرزنش کرد.
«آه! اگه اتفاقی برای ارشد سونگ افتاده باشه، همهاش تقصیر منه. اگه از همون اول با اون مرد درگیر نمیشدم، ارشد سونگ فرقه رو ترک نمیکرد. من حتی نمیدونستم که اون گم شده.»
رهبر فرقه باد آسمان شاگردش را دلداری داد.
«هنوز معلوم نیست که زنده است یا مرده، پس اینقدر خودت رو سرزنش نکن.»
هر چهار نفر آنها اقامتگاه پادشاه توهم را ترک کردند.
درست زمانی که میخواستند به سمت تالار رهبر فرقه بروند، یک رزمیکار آمد، پیامی را تحویل داد و رفت.
آن پیام از طرف گو وول بود.
کسی که قرار بود تیر خلاص را به این حادثه بزند، گو وول بود.
«استراتژیست اعظم، گو وول، فهمیده که ارشد سونگ کجاست.»
با این حرف، نه تنها رهبر فرقه باد آسمان، بلکه سو بک-تا هم جا خورد.
«زندهست؟»
«بله، زندهست.»
«کجاست؟»
دوباره همان مکان از زبان گئوم موگوک شنیده شد.
«کارگاه آهنگری توان نو.»
***
رهبر فرقه باد آسمان و سو بک-تا، به همراه استادان فرقه باد آسمان، کارگاه آهنگری توان نو را تار و مار کردند و ارشد سونگ را که در زیرزمین حبس شده بود، به سلامت نجات دادند.
در این فرآیند، تمام استادانی که با پادشاه توهم در ارتباط بودند، جانشان را از دست دادند.
کسانی که بدون اطلاع از چیزی کار کرده بودند، کشته نشدند اما همگی پراکنده گشتند.
درست همانطور که پادشاه توهم غیب شده بود، کارگاه آهنگری توان نو نیز از دنیای رزمی محو شد.
در حالی که رهبر فرقه باد آسمان و سو بک-تا مشغول تجدید دیدار با ارشد سونگ بودند، من همراه با بودای اهریمنی، در جستجوی گیاهان سمی در کوهی بینام در سرزمینهای بیرونی پرسه میزدم.
امور فرقه باد آسمان دیگر چیزی بود که خودشان باید حلش میکردند.
گیاهانی که در سرزمینهای بیرونی میروییدند با گیاهان سرزمینهای مرکزی متفاوت بودند.
حتی اگر آن چیزی نبود که دنبالش میگشت، بودای اهریمنی هر گیاه جدیدی را که میدید با دقت بررسی میکرد.
درست همانطور که پادشاه سم سازماندهی کرده بود، او هم تصویر گیاهان را روی کاغذ میکشید و ویژگیهایشان را یادداشت میکرد.
به نظر میرسید که واقعاً از این کار لذت میبرد، اما از طرف دیگر، اینطور حس میشد که شاید برای محافظت از خودش در جمعآوری گیاهان غرق شده است؛ انگار که بدون تمرکز روی چیزی شبیه به این، نمیتوانست دوام بیاورد.
نمیتوانستم بفهمم در ذهنش چه میگذرد.
«ممکنه این همون گیاهه باشه؟»
با فریاد من، بودای اهریمنی برای بررسی جلو آمد.
«خودشه، دقیقاً همونه! بالاخره پیداش کردیم! پادشاه سم، فقط منتظر باش! دارم با گیاهی که پیدا کردم برمیگردم! گیاهی که من پیداش کردم، نه بودای اهریمنی!»
بودای اهریمنی تمام گیاهان توی نقاشیها رو حفظ کرده بود، برای همین من کسی بودم که اونها رو با کاغذ مقایسه میکردم.
بودای اهریمنی گیاه سمی روی کاغذ توی دستم رو با اونی که پیدا کرده بودم مقایسه کرد.
«شبیه به نظر میرسه، اما این اون نیست.»
«حسادت، مانعتراشی، اینها روی من جواب نمیده. از گیاه سمی من دور شو!»
«اون قراره پنجتا برگ داشته باشه، اما این یکی ششتا داره، مگه نه؟ اینجا رو نگاه کن. اون حتی مخصوصاً یادداشت کرده، مگه نه؟ که اونهایی که ششتا برگ دارن معمولاً همه جا پیدا میشن.»
«حتی پیدا کردن همین "معمولی" هم سخت بود! پیدا کردنشون خیلی دشوار نیست؟ الان چند ساعته که حتی یکی هم پیدا نکردیم.»
«اگه پیدا کردنش به این راحتی بود، اون درخواست نمیکرد.»
«آخ، کمرم.»
بودای اهریمنی دوباره کمرش رو خم کرد، علفها رو بررسی کرد و گفت:
«اینقدر ناله نکن. این همون کمریه که حتی بعد از ضربه خوردن با هنر آسمانشکن خون و آهن هم حالش خوب بود.»
«مگه کمرِ کار با کمرِ دعوا یکیه؟ دیگه نمیتونم نگاه کنم! نمیتونم!»
گئوم موگوک خودش رو روی یه تختهسنگ انداخت.
«چه کار قشنگی، اونم وقتی یه بزرگتر داره کار میکنه.»
«نگاه کردن به آسمون از اینجا خیلی خوبه. تو هم باید یه کم دراز بکشی.»
ابرهای سرگردان آرامشبخش بودن.
این استراحت کوتاه خیلی باارزش بود.
البته، نمیتونستم در حالی که بودای اهریمنی داشت کار میکرد، تنهایی استراحت کنم.
از جا پریدم و کاغذهای نقاشی گیاهان سمی رو دور و برم پهن کردم.
«من توی تمام عمرم هیچچیزی که شبیه اینها باشه ندیدم. این پادشاه سمه که داره ما رو سر کار میذاره! مچم رو شرط میبندم که همچین گیاه سمیای اصلاً وجود نداره.»
درست همون موقع، انگار که دروغ باشه، بودای اهریمنی با پیروزی یه گیاه سمی رو بالا گرفت.
«پیداش کردم!»
با مقایسه گیاه سمیای که بودای اهریمنی آورده بود با اونی که توی نقاشی بود، دیدیم که دقیقاً یکی هستن.
«واقعاً وجود داشت.»
«کدوم مچت بود؟»
«باید بعد از اینکه به رویینتنی الماسین رسیدم، باهات شرطبندی کنم، بودای اهریمنی.»
بودای اهریمنی گیاه سمی رو روی تختهسنگ گذاشت و دوید تا بیشتر زمین رو بکنه.
«یکی کندی، قبل از اینکه بقیه رو بکنی یه کم استراحت کن!»
بودای اهریمنی که وانمود میکرد صدام رو نمیشنوه، با دقت اطرافش رو زیر نظر داشت.
روی تختهسنگ نشستم و در سکوت تماشاش کردم که داشت گیاه میکند.
که اینطور، بودای اهریمنی کسی بود که همیشه با اون پاهای کوتاهش با عجله اینطرف و اونطرف میرفت.
موقعی که سعی میکرد برادرش رو جانشین کنه هم همینطور بود، و الان هم که داشت دنبال گیاههای سمی میگشت، همونطور بود.
اون ذاتا آدم سختکوشی بود.
«یه دونه دیگه پیدا کردم!»
بودای اهریمنی با یه گیاه سمی دیگه برگشت.
این یکی هم جزو همونهایی بود که توی کاغذها نوشته شده بود.
«نقشه کشیده بودی، نه؟ از قبل گیاههای سمی رو اینجا قایم کردی و براش برنامه ریختی، مگه نه؟ دنبال مچ دستم بودی!»
واقعا حیرتانگیز بود که چقدر خوب میتونست این گیاههای سمی رو پیدا کنه.
«مگه واسه همین نبود که پادشاه سم ازم درخواست کرد؟»
همین که خواست دوباره بره دنبال کندن زمین، اینبار به زور نگهش داشتم تا استراحت کنه.
بودای اهریمنی با بیمیلی خاک رو از دستهاش پاک کرد و لبه صخره نشست تا چند لحظه استراحت کنه.
«همراه شدنت با من توی این سفر کمک بزرگی بود.»
«من؟ من فقط یه پاراوان بودم.»
«پاراونی که از جونمون محافظت کرد.»
بعد از مکثی کوتاه، بودای اهریمنی پرسید:
«بگید ببینم، رهبر جوان فرقه.»
«بله.»
«چه کسایی پشت این اتفاق هستن؟»
کمی قبل، موقع صحبت با سو بک-تا، بودای اهریمنی شنیده بود که توی فرقه اصلی، فرمانروای اهریمنی روحخوار و توی اتحاد رزمی، نوه رهبر اتحاد هدف قرار گرفته بودن.
«یه سازمان خاص مخفیانه داره تلاش میکنه تا توی سازمانهای مهم دنیای رزمی ریشه بدونه. هنوز نمیدونم اون کدوم سازمانه.»
«رهبر فرقه خبر داره؟»
گو وول تمام اطلاعات رو با عمارت فلکسای به اشتراک میگذاشت.
طبیعتا، اون میدونست که یه سازمان خاص داره توی سایهها فعالیت میکنه.
«از اونجایی که استراتژیست اعظم میدونه، پدرم هم حتما خبر داره.»
با این حرف، بودای اهریمنی با چهرهای آسوده سر تکون داد.
این حتما همون ایمانی بود که شهریاران اهریمنی به پدرش داشتن.
«اونا همون کسایی هستن که پای کسی رو وسط کشیدن که توی هنرهای توهم فرقه خون استاد شده. از این به بعد مراقب باش.»
«نگران منی؟»
«باید از فرقه اصلی خوب محافظت کنی تا من بتونم اینطوری زندگی کنم، مگه نه؟»
سر بودای اهریمنی که بعد از استراحتی کوتاه دوباره راه افتاده بود تا گیاههای سمی بیشتری پیدا کنه، فریاد زدم:
«لطفا بذار بگم یکی از اینا رو من پیدا کردم! اینطوری منم میتونم برم و پز بدم! لطفا!»
بودای اهریمنی خودش رو به نشنیدن زد، کمرش رو خم کرد و به اعماق بیشهزار رفت.
* * *
وقتی بعد از کندن گیاههای سمی برگشتم، سو بک-تا توی تالار رهبر فرقه منتظرم بود.
«ازتون خواستم بیاید چون چیزی هست که باید بهتون بگم، رهبر جوان فرقه.»
از اونجایی که حتی استاد سونگ هم به سلامت برگشته بود، چهرهش درخشان بود.
در مقایسه با اولین باری که دیدمش، حالوهواش اونقدر عوض شده بود که میشد گفت آدم دیگهای شده.
این حتما خودِ واقعیش بود.
سو بک-تا آروم نگاهی به اطراف تالار رهبر فرقه انداخت.
«حس کردم استادم وقتی اول بار اینجا رو دید، دستپاچه شد. حتما چون همه جا رو بازسازی کردم تعجب کرده بود. راستش، هدفم هم همین بود. اون موقعی بود که از استادم کینه داشتم. با این حال، قصد ندارم این تالار رهبر فرقه رو تغییر بدم. تالار قدیمی، انصافا خیلی ازمدافتاده بود.»
اون نصیحت استادش مبنی بر اینکه برای خودش زندگی کنه رو به درستی پذیرفته بود.
«قصد دارم اینجا با پشتکار زندگی کنم.»
«مطمئنم که از پسش برمیای، رهبر فرقه.»
«از کمکتون توی این مدت خیلی ممنونم. اگه فرصتش پیش بیاد، حتما این لطف رو جبران میکنم.»
«من این کار رو برای استادت انجام دادم. نیازی نیست ازم تشکر کنی.»
«واسه همینه که حتی بیشتر ازتون ممنونم.»
چون فقط گئوم موگوک نبود که از طریق این اتفاق با رهبر فرقه باد آسمان صمیمیتر شده بود.
«به همین مناسبت، میخوام یه هدیه بهتون بدم، رهبر جوان فرقه.»
وقتی سو بک-تا جایگاه رایزن اعظم رو فعال کرد، دیوارهای تمام جهات بالا رفتن و آثار مقدس نمایان شدن.
«یکی از آثار مقدس فرقه اصلی رو انتخاب کن.»
«جدی میگی؟»
«جدی میگم.»
آثار مقدس چی بودن؟ اون جونش رو نجات داده بود و حتی رابطهش رو با استادش ترمیم کرده بود.
با این حال، گئوم موگوک انتظار این پیشنهادِ اثر مقدس رو از طرف سو بک-تا نداشت.
«واقعا میتونم انتخاب کنم؟»
«البته. ولی نه زنگ تندر رو.»
«اونقدرها رو دیگه میدونم. ولی استادت خبر داره؟»
«چرا؟ مگه باید از استادم اجازه بگیرم؟»
«نه واقعا. ولی بعدا پشیمون نشو. من کسی نیستم که هدیه رو رد کنه.»
«تا نظرم عوض نشده، زود باش و چیزی که میخوای رو انتخاب کن.»
گئوم موگوک نگاهی به آثار مقدس انداخت.
اول سراغ زنگ تندر رفت و به ارواح پلید سلام کرد.
«من به زودی میرم، پس دیگه شماها رو نمیبینم.»
ارواح پلیدِ زنگ تندر حالا دیگه مثل دوستهاش بودن، درست به اندازه ارواح پلیدِ هنر اهریمنی نه مصیبت.
«دفعه بعد با گو وول برمیگردم.»
گئوم موگوک یکییکی به آثار مقدس نگاه کرد.
در حقیقت، اینها همه آثار مقدسی بودن که قبلا موقع گرفتن قرص خدای خون یا نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی از رهبر فرقه باد آسمان دیده بود.
اگه مجبور بود اثر مقدس دیگهای رو انتخاب کنه، اولین چیزی که چشمش رو گرفت، ردای الهی اژدهای خونین بود؛ یه زره محافظتی که میشد مثل شنل پوشیدش و در برابر تیغهها نفوذناپذیر بود.
اگه اون نبود، قرص آتشسوز هم بود که تاثیرش از قرص خدای خون کمتر بود، اما باز هم میتونست جهش بزرگی توی نیروی درونیش ایجاد کنه.
گئوم موگوک آروم راه رفت و دوباره آثار مقدس رو از نظر گذروند.
همینطور که دور دیوارهای تالار رهبر فرقه میچرخید، لرزش ضعیفی رو توی سینهش حس کرد.
وووم!
در کمال تعجب، ظرف اسرارآمیز که توی رداش پنهان شده بود، لرزش کوتاهی کرد.
این اولین بار از زمان به دست آوردنش بود که اینطوری واکنش نشون میداد.
گئوم موگوک میتونست بفهمه.
ظرف اسرارآمیز داشت به اثر مقدسی که درست روبروش بود واکنش نشون میداد.
برای اطمینان، چند قدم عقب رفت و دوباره برگشت.
باز هم جلوی اون اثر مقدس، لرزش ضعیفی کرد.
اثر مقدسی که ظرف اسرارآمیز بهش واکنش نشون داده بود، یه گوی آهنی سیاه بود که کمی از یه مشت کوچیکتر بود.
«این دیگه چه جور اثر مقدسیه؟»
«بهش میگن چشم سیاه، چون شبیه یه کره چشم سیاهه.»
«به چه دردی میخوره؟»
«نمیدونم. از خیلی وقت پیش توی فرقه اصلی دستبهدست شده.»
قبلا هم اون رو دیده بود، اما فقط از کنارش رد شده بود.
فقط با نزدیک بودن به ظرف اسرارآمیز بود که میتونست بفهمه این دو مورد با هم در ارتباط هستن.
چی میشد اگه این چشم سیاه، کلید باز کردن راز ظرف اسرارآمیز بود؟
اگه اینطور بود، منطقی به نظر میرسید که چرا تا الان رازش فاش نشده بود.
هیچکدوم از رهبرهای قبلی فرقه الهی اهریمن آسمانی، در حالی که ظرف اسرارآمیز رو داشتن، نزدیک چشم سیاه نمیشدن.
امید به اینکه شاید بتونه راز ظرف اسرارآمیز رو باز کنه، باعث شد قلبش به تپش بیفته.
«همین رو انتخاب میکنم.»
«مطمئنی که با همین مشکلی نداری؟ رهبرهای قبلی فرقه خیلی روش تحقیق کردن، اما به این نتیجه رسیدن که چیزی بیشتر از یه گوی آهنی نیست.»
«ولی باز هم بین آثار مقدس قرار گرفته، مگه نه؟ واسه همینه که حتی شگفتانگیزتر به نظر میاد.»
«فکر نمیکردم اینطوری تفسیرش کنی.»
«همین رو برمیدارم.»
گئوم موگوک چشم سیاه رو توی دستش گرفت.
انگار که بخواد تایید کنه این انتخاب درسته، ظرف اسرارآمیز توی رداش یه بار دیگه لرزید.
«ممنون بابت این هدیه ارزشمند.»
گئوم موگوک این رو به عنوان تقدیر پذیرفت.
به دست آوردن ظرف اسرارآمیز، اومدن به سرزمینهای بیرونی و گرفتن یه اثر مقدس از اون.
اگه نمیتونست نجاتش بده، هرگز چشم سیاه رو به دست نمیآورد.
درست همون موقع، رهبر فرقه باد آسمان وارد شد.
«اون چیه؟»
گئوم موگوک به سرعت چشم سیاه رو توی رداش گذاشت.
«بهم نگو که... یه اثر مقدس از شاگردم کلاهبرداری نکردی، هان؟»
«کلاهبرداری نکردم، رهبر فرقه خودش بهم هدیهش داد.»
«به اجازه کی!»
«نه به اجازه رهبر بازنشسته، بلکه به اجازه رهبر فعلی فرقه، البته!»
گئوم موگوک به سرعت فرار کرد و در حال رفتن گفت:
«از این به بعد، هر وقت بهم فحش بدی، این اتفاق هم جزوش حساب میشه!»
همونطور که انتظار میرفت، رهبر فرقه باد آسمان بلافاصله فریاد زد:
«وایسا! ای رهبر جوان فرقه بیچشمورو، که هم از استاد و هم از شاگرد دزدی میکنی!»
البته گئوم موگوک بدون اینکه پشت سرش رو نگاه کنه، تالار رهبر فرقه رو ترک کرد.
رهبر فرقه باد آسمان که با شاگردش تنها مونده بود، چهره خشمگینش به چهرهای مهربون تغییر کرد.
«ممنون که درخواستم رو قبول کردی.»