چپتر 33: آیا این یه جور زره محافظتی جدیده؟
چپتر 33: آیا این یه جور زره محافظتی جدیده؟
اهریمن تیغه آسمان خونین با لحنی تحریکآمیز پرسید: «اگه بذارمش توی دهنت، میتونی هضمش کنی؟»
«خوب میجوئمش و قورتش میدم.»
«ببین ارباب جوان دوم، توی این دنیا هر چیزی یه نظمی داره.»
«مگه خوردن مزه کنار نوشیدنی هم جزئی از نظم طبیعی نیست؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین انگار که سردرد گرفته باشه، انگشتهاش رو بین ابروهاش فشار داد.
بعد، یهو از کوره در رفت و با عصبانیت از جاش بلند شد.
«دیگه نمیتونم تحمل کنم. سه روز منتظرت موندم و حالا با این شرایط مسخره اومدی؟»
اون تیغه بهشتکش رو از جایی که توی زمین فرو رفته بود، بیرون کشید.
«اون سرت رو از تنت جدا میکنم و میبرم به تالار اهریمن آسمانی!»
هوووش!
اهریمن تیغه آسمان خونین تیغه بهشتکش رو تاب داد.
قصدش واقعاً کشتن من نبود، اما حملهش پر از خشم و کلافگی بود.
جینگ!
صدای برخورد فلز بلندی بلند شد و من با شمشیر اهریمن سیاه جلوش رو گرفتم.
اهریمن تیغه آسمان خونین با تحسین فریاد زد: «بد نیست! اصلاً بد نیست!»
انگار انتظار نداشت به این راحتی جلوی حملهای رو بگیرم که با چنین نیروی درونی قابلتوجهی همراه بود.
«آره، حدس میزنم گرفتن اون سرِ باارزشت کار راحتی نباشه، مگه نه؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین دوباره تیغه بهشتکش رو تاب داد.
این بار حملهش سریعتر و قویتر از قبلی بود.
من دوباره تیغه بهشتکش رو که باد رو میشکافت و عمودی پایین میاومد، با شمشیر اهریمن سیاه دفع کردم.
جیییینگ!
صدایی حتی بلندتر از قبل بلند شد.
با اینکه تیغه بهشتکش به «نابودگر سلاح» معروف بود، اما نتونست هیچ آسیبی به شمشیر اهریمن سیاه بزنه.
خیالم راحت بود.
«داره هی زیادهروی میکنه. نکنه باید بزنم از وسط نصفش کنم؟ نابودگرِ سلاحی که خودش نابود شده! عجب شایعه جالبی میشه برای فردا صبح، مگه نه؟»
این فکری بود که انگار داشتم با شمشیرم شوخی میکردم، اما شاید چون چنین فکری از سرم گذشت، میل شدیدی به استفاده از چهار گام باد الهی توی وجودم شعلهور شد.
اگه از گام پادشاه دنیای زیرین استفاده میکردم، اهریمن تیغه آسمان خونین واقعاً میتونست جلوش رو بگیره؟
این وسوسهای بود که روحیه مبارزهطلبم به وجود آورده بود.
وقتی با یه حریف قدرتمند روبرو میشی، هنر رزمی متعالیای مثل چهار گام باد الهی واکنش نشون میده.
میخواد مبارزه کنه.
میخواد پیروز بشه.
«نه! هنوز نه.»
زمان به نفع من بود؛ دلیلی نداشت با این نیروی درونیِ ناکافی وارد یه مبارزه خطرناک بشم.
قبل از اینکه حمله سوم از راه برسه، وانمود کردم مچ دستم درد گرفته و به عقب پریدم.
البته، این به این معنی نبود که از خواستهم کوتاه اومدم.
«سپاه اهریمنی رو بهم بده.»
اهریمن تیغه آسمان خونین تیغهش رو غلاف کرد و پرسید: «دقیقاً ازم میخوای کی رو روی صندلی فرمانده سپاه اهریمنی بنشونم؟ حتماً که منظورت خودت نیستی؟»
«البته که نه.»
«پس کی؟»
«لطفاً سرپرست جوخه سوم، جانگ هو رو منصوب کن.»
«جانگ هو؟»
اگه جانگ هو فرمانده سپاه اهریمنی میشد، میتونستم اون سپاه رو به سازمانی تبدیل کنم که با من دوسته.
اگه این اتفاق میافتاد، جایگاه من توی فرقه به شکل بیسابقهای قوی میشد.
این کار نه تنها به نفع من بود، بلکه داشتن رزمیکاری مثل جانگ هو به عنوان فرمانده سپاه اهریمنی، کمک بزرگی برای فرقه اصلی هم به حساب میاومد.
«گذاشتن جانگ هو به عنوان فرمانده سپاه اهریمنی، حتی برای من هم کار راحتی نیست.»
داشت حقیقت رو میگفت.
اگه قرار بود فرمانده از داخل خودِ سپاه انتخاب بشه، جانگ هو کاندیدای قدرتمندی بود، اما برای واحد نخبهای مثل سپاه اهریمنی، فرمانده معمولاً از بیرون انتخاب میشد.
تالار اهریمن آسمانی و هشت فرمانروای اهریمنی وارد یه جنگ روانی میشدن و هر کدوم سعی میکردن آدم خودشون رو اونجا بذارن.
«ارباب جوان دوم! اگه طمعت زیاد باشه، شکمت میترکه.»
«مگه مسیری که باید طی کنیم، مسیری نیست که توش باید اونقدر بخوریم تا شکممون بترکه؟»
«ما؟»
«ارشد، این شما بودید که گفتید باید همه چیز رو با دیوونگی ببلعیم. این هم شما بودید که خواستید با من دست دوستی بدید. مگه مسیر دیوونهها میتونه یه مسیر معمولی باشه؟»
«دیوونهها!»
«مگه اشتباه میگم؟ هر کس دیگهای شاید نه، اما شما چطور میتونستید با من دست دوستی بدید اگه دیوونه نبودید؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین با چشمهایی شعلهور به من خیره شد.
نمیدونم جاهطلبیهاش در نهایت به کجا ختم میشد، چون قبل از اینکه بتونه اونها رو به دنیا نشون بده، کشته شد.
در کمال تعجب، اولین نفر از هشت فرمانروای اهریمنی که مُرد، همین اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
این اهریمنِ تیغهبهدستِ دقیق و حیلهگر.
«هوم! جوری رفتار میکنی انگار همین الان هم اهریمن آسمانی شدی.»
«مگه این فکرها رو شما توی سرم ننداختید، ارشد؟ دقیقاً میخواید با من چیکار کنید؟ فقط میخواید با حرفهای قشنگتون از یه جوون سوءاستفاده کنید؟ همونطوری که با شاگردهاتون میکنید؟»
انگار حرفهام به هدف خورده بود، چون اهریمن تیغه آسمان خونین فریادی کشید.
«طمعت دیگه شورش رو درآورده!»
بنگ.
بعد از اینکه رسماً میز رو با لگد واژگون کرد، چرخید و با پرواز از اونجا دور شد.
در حالی که ناپدید شدنش رو توی دوردست تماشا میکردم، لبخند کمرنگی زدم.
این اولین بار بود که آرامش اهریمن تیغه آسمان خونین از بین میرفت.
اون نمیتونست پیشنهاد من رو رد کنه.
اون بهتر از هر کسی میدونست که من به جز میزِ اون، هفتتا میز دیگه هم دارم.
***
خودم رو غرق در تمرینات رزمی توی زمین تمرین شخصیم کردم.
این چیزی بود که همیشه موقع تمرین بعد از بازگشتم حس میکردم، اما واقعاً عاشق این جوونیِ خستگیناپذیر بودم.
بحثِ داشتنِ نیروی درونیِ زیاد یا کم نبود.
بدنم بدون هیچ تلاش آگاهانهای، سبک و سرزنده بود.
این حقیقت تغییرناپذیر که آدم فقط بعد از از دست دادن چیزی قدرش رو میدونه، احتمالاً بیشترین نمودش رو توی همین دوران جوونی داره.
آره، اون موقع نمیدونستم.
نمیدونستم زمانی که داره میگذره چقدر باارزشه.
نمیدونستم بعدها چقدر دلتنگ این لحظه میشم.
هنرهای رزمی؟ پول؟ قدرت؟ اینکه جوونی فدای به دست آوردن اونها بشه... هم خندهداره و هم غمانگیز.
اما حتی بعد از بازگشت به گذشته، واقعیتِ من جوریه که چارهای جز دویدنِ دوباره ندارم.
با این حال، این اشتباهیه که دارم با آگاهی کامل انجامش میدم.
چون ارزشش رو بهتر از هر کسی میدونم، با تمام توانم تمرین کردم و حتی برای یه قدم برداشتن هم دقت به خرج دادم.
با استفاده از چهار گام باد الهی، از بین دشمنهای خیالی عبور میکردم.
اولش سه یا چهار دشمن بودن، اما با پیشرفت تمرینم، تعدادشون بیشتر شد.
پنج نفر شدن هفت نفر، و هفت نفر شدن ده نفر.
اوایل دشمنها مثل مترسک فقط سر جاشون ایستاده بودن، اما حالا دشمنهای توی خیالم حرکت میکردن، حرف میزدن و حتی بهم فحش میدادن.
همینطور که به تمرین ادامه میدادم، سطح مهارتهای رزمی اونها هم بالاتر میرفت.
سطح تمرین من رو تخیل رزمیم تعیین میکرد.
اگه هفتاد درصد تمرینم رو به چهار گام باد الهی اختصاص میدادم، بقیه وقتم رو صرف تمرین انرژیای که پدرم یادم داده بود و هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی میکردم.
بعد از یه دور تمرین سخت، روی کف زمین تمرین دراز کشیدم تا نفسم جا بیاد.
اونقدر عرق کرده بودم که تمام بدنم خیس شده بود، اما هیچ لحظهای لذتبخشتر از این لحظه، درست بعد از تموم شدن تمرین نبود.
از پنجره، ابرهایی رو میدیدم که با سرخیِ غروب رنگ گرفته بودن و به آرومی میگذشتن.
چقدر عالی میشد اگه با این بدنِ جوون، توی سرزمین میانه سفر میکردم؟ غروبی که موقع گشتن دنبال مواد لازم برای اون هنر بزرگ تماشا میکردم، با غروبی که بعد از کشتنِ هوا موگی به عنوان نخستین زیر آسمان میدیدم، زمین تا آسمون فرق میکرد...
قبل از بازگشتم، تمام اون سختیها رو با تصورِ همین لحظهی بازگشت تحمل کرده بودم.
حالا، با پیشبینیِ آیندهای که بعد از کشتنِ هوا موگی رقم میخوره، دووم میارم.
نباید فقط به «منِ» امروز فکر کنم.
«منِ» فردا که ممکنه به خاطر تمرینِ ناکافی، به شکلی رقتانگیز به دستِ حریف کشته بشه هم خودِ منم.
آره، باید دووم بیارم.
وقتی دوباره بلند شدم، دشمنهای خیالیم هم روی پاهاشون ایستادن.
* * *
دو روز بعد، خبرهای جدیدی رسید.
خبر رسید که اهریمن تیغه آسمان خونین، رهبر جوخه سوم، جانگ هو رو به عنوان نامزدِ مقامِ فرمانده سپاه اهریمنی پیشنهاد داده.
با وجود اینکه اونطور با عصبانیت از اونجا بیرون زده بود، اهریمن تیغه آسمان خونین در نهایت خواسته من رو پذیرفته بود.
از همون اول هم، این بازیای نبود که اون بتونه به هم بزنه.
کسی که بیشتر از همه از این خبر شوکه شد، خودِ جانگ هو بود.
«آخه چه اتفاقی افتاده؟»
همین که پیش من اومد تا بپرسه، نشون میداد که آدم باهوش و تیزبینیه.
اگه یه آدم معمولی بود، این رو فقط یه شانسِ ناگهانی در نظر میگرفت.
اما جانگ هو مردی بود که میفهمید چنین شانسهایی توی این دنیا وجود نداره.
«ارباب جوان دوم، این کارِ شما بود، مگه نه؟»
«درسته. من از اهریمن تیغه آسمان خونین خواستم.»
«از اینکه انقدر به من لطف دارین ممنونم، اما این جایگاهی نیست که من بتونم از پسش بربیام.»
«نیازی به تواضع نیست. این مقامیه که حتی اون فرمانده سپاه اهریمنی که به دست من کشته شد هم داشت.»
«اون موضوعش فرق میکرد.»
«همونطوری رهبریش کن که جوخه سوم رو رهبری میکنی. اونوقت مطمئنم که بین تمام کسایی که این عنوان رو داشتن، به بزرگترین فرمانده سپاه اهریمنی تبدیل میشی.»
بهخصوص که اون بین رهبرهای جوخهها، قویترین رزمیکار بود.
همچنین حمایتِ کاملِ جنگجوهای جوخه سوم رو هم داشت.
اگه قرار بود رهبری از داخلِ خودِ سپاه انتخاب بشه، اون بیشتر از هر کسی صلاحیت داشت.
«ارباب جوان دوم، شما بیش از حد به من لطف دارین.»
«شایدم تو خودت رو دستکم میگیری. در هر صورت، نامزدهای دیگهای هم مطرح شدن، پس فعلاً منتظر میمونیم تا ببینیم چی میشه.»
جانگ هو در عینِ سردرگمی، خوشحال هم بود.
مگه یه رهبر جوخه توی سپاه اهریمنی، چه رویای دیگهای میتونست داشته باشه؟
«خب، ما هر کاری از دستمون برمیاومد انجام دادیم. حالا نتیجه رو به ارادهی آسمون میسپاریم.»
* * *
هرچند به جانگ هو گفتم تمام تلاشش رو بکنه و بقیه رو به آسمون بسپاره، اما بعید بود اون آسمونِ بیتفاوت پاسخی بده.
خودم باید با پشتکار حرکت میکردم و باعث میشدم اتفاقات رقم بخوره.
اون شب، به دیدنِ پدرم رفتم.
توی تالار اهریمن آسمانی، اقامتگاههای جداگانهای برای پدرم وجود داشت که احتمالاً بزرگترین و مجللترین اقامتگاههای دنیا بودن.
و حالا، با دیدنِ ظاهرِ ناآشنای پدرم، طوری پلک زدم که انگار دارم یه توهم میبینم.
«این یه جور زرهِ محافظتیِ جدیده؟»
«نه، لباس خوابمه.»
«......»
«......»
«یه لباس خوابِ گلگلیه. نه طرحِ اهریمن داره و نه روحِ پلید...»
«من معتقدم آدم باید موقع خواب راحت باشه.»
این اولین باری بود که پدرم رو توی لباس خواب میدیدم.
اون لباس خوابِ پرزرقوبرق با طرحِ گل به اندازهی کافی شوکهکننده بود، اما اینکه خودش رو اینطوری به من نشون داده بود، حتی بیشتر غافلگیرم کرد.
میتونست بهم بگه منتظر بمونم و لباسش رو عوض کنه.
«این وقتِ شب چی باعث شده بیای اینجا؟»
«این وقتِ شب؟ تازه اولِ شبه. نمیدونستم انقدر زود میخوابین. این یه اطلاعاتِ فوقمحرمانه نیست؟ اگه اتحاد رزمی بفهمن، فوراً حمله میکنن. اهریمن آسمانی زود میخوابه، بیاین شبانه پاتک بزنیم!»
«فقط بگو برای چی اومدی!»
«بله.»
دست از سر به سر گذاشتنش برداشتم و دلیلِ اومدنم رو گفتم.
«قصد دارم از اهریمن تیغه آسمان خونین به عنوان شمشیرم استفاده کنم.»
«مگه نگفته بودی میخوای بکشیش؟»
«حیفه که کشته بشه.»
این برای پدرم خبرِ جدیدی نبود.
وقتی اهریمن تیغه آسمان خونین جانگ هو رو پیشنهاد داد، اون حتماً حدس زده بود که من و اهریمن تیغه با هم دست به یکی کردیم.
نه فقط پدرم، بلکه هر کسی که به سیاستهای فرقه علاقه داشت هم میتونست این رو حدس بزنه.
همه داشتن تماشا میکردن.
اینکه رابطهی من و اهریمن تیغه آسمان خونین چطور پیش میره.
اینکه برادرم بعداً چه واکنشی نشون میده و بقیهی شهریاران اهریمنی چطور حرکت میکنن.
پدرم موضوع رو عوض کرد.
«شمشیرِ جدید چطوره؟»
«خوشم میاد ازش.»
«بده ببینم.»
شمشیر اهریمن سیاه رو با غلافش به پدرم تقدیم کردم.
پدرم به آرومی شمشیر اهریمن سیاه رو بیرون کشید و بعد با رضایت سرش رو تکون داد.
«خوب رامش کردی.»
«فقط با گرفتنش توی دستتون میتونین بفهمین؟»
«باید با گرفتنش بفهمم. نکنه توقع داری بعد از اینکه بهم زخم زد بفهمم؟»
پدرم شمشیر اهریمن سیاه رو برگردوند و گفت: «اهریمن تیغه آسمان خونین به این راحتیها رام نمیشه.»
«قصدی برای رام کردنش ندارم. تا وقتی که بشکنه ازش استفاده میکنم و بعد دورش میندازم. در حال حاضر، اون هیچ ارزشِ کلکسیونیای نداره.»
«اگه به جاش خودت زخمی بشی چی؟»
«خب زخمی میشم. اما یه فرقی بین من و اهریمن تیغه آسمان خونین هست. اون اهریمنِ پیر اگه یه بار بشکنه کارش تمومه، اما من هرچی بیشتر زخم بخورم، قویتر میشم. به زخمم دارو میزنم، باندپیچیش میکنم و به مسیرم ادامه میدم.»
«گفتنش آسونه. اما چرا داری اینها رو به من گزارش میدی؟»
«حالا که از شما مواجب میگیرم پدر، طبیعیه که بهتون گزارش بدم.»
چشمهای پدرم ریز شد.
«نیومدی اینجا که ازم بخوای پیشنهادِ اهریمن تیغه آسمان خونین رو قبول کنم؟»
اون واقعاً آدمِ تیزبینی بود، اما این بار اشتباه میکرد.
«نه، دقیقاً برعکس. لطفاً تحت هیچ شرایطی، خواستهی اهریمن تیغه آسمان خونین رو برآورده نکنین.»
«نمیخوای قبولش کنم؟ چرا؟»
«قصد دارم این بار غرورِ اهریمن تیغه آسمان خونین رو خرد کنم. جلوی من خیلی متکبرانه رفتار میکنه. بعضی وقتها، حتی از شما هم مغرورتر و والامقامتر رفتار میکنه. نقشه دارم اون روحیه و غرورش رو بشکنم.»
«این اراجیف رو تموم کن. حرفِ اصلیت رو بگو.»
«چرا فکر میکنین صادق نیستم؟»
«این یه فرصته که سپاه اهریمنی رو به دست بیاری، اونوقت میخوای فقط برای خرد کردنِ غرورِ اهریمن تیغه آسمان خونین ازش بگذری؟ این شبیه بچهای مثل تو نیست، هست؟»
همونطور که انتظار میرفت، پدرِ تیزبینی داشتم.
«بله، درست فهمیدین.»
«دنبال چی هستی؟»
«چیزی هست که باید از اهریمن تیغه آسمان خونین بگیرم. برای اینکه اون اتفاق بیفته، این موضوع نباید طبقِ میلِ اون پیش بره.»
«از سپاه اهریمنی مهمتره؟»
«از جهاتی، بله. اوه، در ضمن، سپاه اهریمنی رو هم مالِ خودم میکنم. من همه چیز رو مالِ خودم میکنم.»
پدرم که بهم خیره شده بود، روی برگردوند.
«بسه دیگه، این مسخرهبازیها رو تموم کن و برو.»
با وجود این حرفش، میتونستم حسش کنم.
اینکه پدرم درخواستم رو قبول میکنه.
در حالی که به گلهای درشتی که پشتِ لباسِ پدرم شکفته بودن نگاه میکردم، پوزخندی زدم.
«پدر...
حداقل برای امشب، هیچچیزی مسخرهتر از اون لباس خواب نیست.»