چپتر 332: به روش خودم به او آرامش خواهم داد
چپتر 332: به روش خودم به او آرامش خواهم داد
هدیهای برای اهریمن مست همراه داشتم.
در راه بازگشت، در یک کارخانه شرابسازی مشهور در سرزمینهای بیرونی توقف کردم و مقداری شراب خریدم.
جوک-یئون جعبههای شراب را از کالسکه پایین آورد.
تعدادشان بیشتر از یک یا دو بطری بود.
چندین بطری از انواع مختلف برایش خریده بودم تا در طول زمان بنوشد.
«نگو که اینا رو برای من خریدی؟»
«مطابق سلیقهت خریدمشون برادر، اما مطمئن نیستم خوشت بیاد یا نه. اونایی که خیلی سنگین بودن رو عمداً کنار گذاشتم. برای سلامتیت.»
اهریمن مست از این هدیه غیرمنتظره دستپاچه شده بود.
او در اصل آمده بود تا به گئوم موگوک بگوید که چطور بدون او با بودای اهریمنی به سفر رفته است.
اما هدیه؟
بودای اهریمنی به جای گئوم موگوک صحبت کرد.
«رهبر جوان فرقه بهخاطر شما از چندین جای مختلف در سرزمینهای بیرونی دیدن کرد. ایشون حتی از زحمت رفتن به جاهای دورافتاده هم دریغ نکرد.»
بودای اهریمنی با این اعتبار خریدن برای گئوم موگوک، عذاب وجدانِ ندادن گیاهان سمی به او را جبران کرد.
«خب دیگه، میذارم شما دوتا با هم حرف بزنین. من اول میرم به تالار رهبر فرقه.»
بودای اهریمنی مرخص شد.
بعد از رفتن او، اهریمن مست شرابها را بررسی کرد.
او نه فقط بهخاطر خریدن شراب، بلکه عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفته بود.
تمام شرابهای سرزمینهای بیرونی که قبلاً در حین نوشیدن با گئوم موگوک از آنها تعریف کرده بود، آنجا بودند.
او همه چیز را به خاطر سپرده بود.
اهریمن مست بطریای را برداشت، درش را باز کرد و مستقیماً از آن نوشید.
شراب بهطرز باورنکردنیای شیرین بود.
«یه جرعه هم به من بده.»
گئوم موگوک هم از شرابی که اهریمن مست به او داد، نوشید.
«قطعاً طعمش با شرابهای دشت مرکزی فرق میکنه. بهزودی بهت سر میزنم تا با هم بنوشیم.»
در همان لحظه، شخص دیگری ظاهر شد.
«سفر خوش گذشت؟»
او فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود.
اهریمن مست از او پرسید: «فکر میکردم سرت با تمریناتت شلوغه؟»
او آمده بود چون میخواست گئوم موگوک را ببیند.
تا به او نشان دهد که هنوز هم اینطور، بدون هیچ آرایشی، در حال تمرین کردن است.
و یک چیز دیگر.
«اومدم بهت بگم دفعه بعد که میری بیرون، این دائمالخمر ما رو هم با خودت ببر. اما انگار نیازی به گفتنش نیست.»
او به جعبههای شراب نگاه کرد و پرسید: «خیلی زیاد خریدی. برای من هدیهای نیست؟»
«متأسفم، اما این بار تنها هدیه برای فرمانروای اهریمنی سرمست ماست.»
با این حرف، اهریمن مست از گئوم موگوک پرسید: «حتی برای رهبر فرقه هم چیزی نگرفتی؟»
وقتی گئوم موگوک سر تکان داد، اهریمن مست در دلش دستپاچه شد اما خوشحال بود.
بهطور معمول، این لحظهای بود که میطلبید کمی شوخی و کلکل راه بیندازد، اما نمیتوانست جلوی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو خودش را راضی به این کار کند.
چطور ممکن بود او نداند؟ دلیلی که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به اینجا آمده بود، اعتراض به این بود که گئوم موگوک فقط بودای اهریمنی را با خود برده است.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از گئوم موگوک پرسید: «موضوعی که بهخاطرش رفتی؟»
«به خوبی حل شد.»
«البته، چون تو رفته بودی.»
«لحظات خطرناکی هم وجود داشت.»
سپس فرمانروای شمشیر شکوفه آلو حرف قبلیاش را تکرار کرد: «البته، چون تو رفته بودی.»
منظورش این بود که خوششانسی و بدشانسی به دنبال گئوم موگوک میآیند.
«حالا که برگشتی، یه سری بهم بزن.»
«بله، بهزودی به دیدنتون میام.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به اهریمن مست نگاه کرد و پرسید: «میخوای کمکت کنم اینا رو ببری تو؟»
اهریمن مست سر تکان داد.
با داشتن نیروی درونی، ده جعبه که هیچ، صد جعبه هم چیزی نبود؛ اینطور نبود که او موقع پرسیدن این سؤال، این را نداند.
اهریمن مست و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در حالی که جعبههای پر از بطریهای شراب را حمل میکردند، شانه به شانه هم راه رفتند.
بعد از کمی پیادهروی، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو ناگهان به اهریمن مست گفت: «فرمانروای اهریمنی، بیا یه کم بزرگ شیم.»
اهریمن مست در پاسخ حرفی برای گفتن نداشت.
بعد از رفتن اهریمن مست و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، فرمانروای اهریمنی دیگری به آنجا آمد.
این بار، فرمانروای اهریمنی روحخوار بود.
«سفر خوش گذشت؟»
از آنجایی که این سفر به سرزمینهای بیرونی بهخاطر او شروع شده بود، چطور میتوانست برای دیدنش بیرون نیاید؟
«به لطف نگرانی شما، سفر خوبی داشتم.»
بعد از رد و بدل کردن احوالپرسی، او به دنبال رهبر فرقه باد آسمان گشت.
«استادم کجاست؟»
«رهبر فرقه در فرقه باد آسمان موندن.»
با دیدن تعجب او، سریع گفتم: «ایشون گفتن به محض اینکه اوضاع اونجا سر و سامون بگیره میان، پس نباید خیلی طول بکشه.»
سایهای از ناامیدی در چهره فرمانروای اهریمنی روحخوار ظاهر شد.
واضح بود که او بیش از هر کسی منتظر رهبر فرقه باد آسمان بوده است.
رهبر فرقه باد آسمان در حال حاضر محبوبیتی انفجاری بین شاگردانش داشت.
بعد از رفتن او، سو دهریونگ صحبت کرد.
«چند تا فرمانروای اهریمنی اومدن؟ بذار ببینم. یک، دو... اوه، چهار نفر اومدن.»
سپس گئوم موگوک پاسخ داد: «نه، پنج نفر.»
«چی؟ اشتباه شمردم؟»
نگاه گئوم موگوک به سمت مجسمه سنگی عظیمی بود که در دوردست ایستاده بود.
«یکی هم اونجاست.»
«کیه؟»
از دید سو دهریونگ، آن پیکره برای شناسایی بیش از حد کوچک بود.
اما گئوم موگوک با تکنیک چشم الهی، او را به وضوح میدید.
شخصی که از دیدنش بیش از هر کسی خوشحال بود.
آن شخص که نقابی سفید به صورت داشت و دستبهسینه ایستاده بود و به این سو نگاه میکرد، کسی نبود جز اهریمن خندان پلیددل.
او روی همان مجسمهای بود که قبلاً با هم آنجا ایستاده بودند.
«فرمانروای اهریمنی خندان!»
او حتی از چنین فاصلهای، شاهد بازگشت من بود.
دفعه قبل گفته بود.
اینکه وقتی به فرقه برمیگردم، او میتوانست اولین کسی باشد که به استقبالم میآید.
او فقط به آن کلمات و رفتار بسنده نکرده بود؛ این بار هم اولین کسی بود که برای خوشآمدگویی بیرون آمده بود.
«ممنونم، فرمانروای اهریمنی خندان.
بعداً به دیدنت میام.»
مطمئن نبودم که او میتواند ببیند یا نه، اما به نشانه احترام سرم را به سمتش خم کردم و سپس به سمت تالار رهبر فرقه چرخیدم.
در حال حاضر، بیش از حد دلتنگ پدرم بودم.
در تالار اهریمن آسمانی، پدرم همراه با استراتژیست اعظم، ساما میونگ بود.
بودای اهریمنی قبلاً با آن دو دیدار کرده و رفته بود.
«برگشتم، پدر.»
او با چهرهای جدی سلام مرا پذیرا شد، اما من از دیدن پدرم بسیار شاد و خوشحال بودم.
امیدوار بودم این احساس در چهرهام نمایان باشد.
امیدوار بودم پدرم متوجه آن شود.
«استراتژیست اعظم، برگشتم.»
«خسته نباشید، رهبر جوان فرقه.»
او قبلاً گزارش کاملی از وقایع سرزمینهای بیرونی را از طریق ماه نقرهای دریافت کرده بود.
«تا به حال، فرقه اصلی هیچ نشونهای از احیای فرقه خون شناسایی نکرده بود. این کاملاً کوتاهیِ من بود.»
«نه، اینطور نیست. اون قبل از مرگش به من گفت که هدفش احیای فرقه خون بوده، اما بعداً نظرش تغییر کرده.»
«انگار برای اثباتش، در آخرین لحظاتش حتی سعی کرد زمین مقدسی رو که از فرقه خون باقی مونده بود نابود کنه. اون مردی بود که با خواستههای شخصی خودش حرکت میکرد.»
البته، ساما میونگ احتمالاً ایدههایی در سر داشت.
بک چئون-گیونگ که مخفیانه در اتحاد رزمی فعالیت میکرد، هیچ ارتباطی با فرقه خون نداشت.
«ممکنه بقایایی ازشون باقی مونده باشه، پس لطفاً مراقب باشید.»
«اونا هستن که باید مراقب باشن. فکر کردن با کی در افتادن؟»
ساما میونگ به شوخی من لبخند زد.
در همان لحظه، پدرم که بیصدا به گفتگوی ما گوش میداد، ناگهان از من پرسید: «اونا چه جور آدمایی هستن؟»
او یکراست رفت سر اصل مطلب و مستقیماً پرسید.
او نظر شهودی مرا میخواست.
«آدمای خیلی خطرناکی هستن. خطرناکتر از هر سازمانی که تا حالا توی دنیای رزمی ظاهر شده.»
«هیچکس تا به حال به فکرش نرسیده بود که همزمان با فرقههای طریقت راستین، اهریمنی، نامتعارف و سرزمینهای بیرونی در بیفته.»
پدرم به آرامی سر تکان داد، انگار که با حرفهایم موافق باشد.
پدرم به ساما میونگ نگاه کرد و گفت: «سرت شلوغ میشه.»
این جملهای بود که هم آرزوی او برای رسیدگی دقیق و با احتیاط به این موضوع را در خود داشت و هم بیانی از اعتماد او به استراتژیست اعظم بود.
«به محض اینکه اطلاعات جدیدی برسه گزارش میدم. لطفاً شما دو نفر با هم صحبت کنین.»
ساما میونگ مودبانه تعظیم کرد و مرخص شد.
پدرم از جایگاه رایزن اعظم پایین آمد.
«بیا یه کم قدم بزنیم.»
«بله.»
اخیراً پدرم از قدم زدن با من لذت میبرد.
قدم زدن با هم در حیاط داخلی از جهات بسیاری برای من خوب بود.
هر بار که پیروان اهریمنی که از آنجا میگذشتند ما را اینطور میدیدند، احترام و وفاداریشان نسبت به من بیشتر میشد.
«راستی پدر، راز ظرف اسرارآمیز رو کشف کردم.»
پدرم چنان غافلگیر شد که از راه رفتن ایستاد.
ظرف اسرارآمیز رو از لای ردام بیرون آوردم.
و ماجرای جذب انرژی چشم سیاه در فرقه باد آسمان رو براش تعریف کردم.
«اگه بخواید، اون رو بهتون برمیگردونم.»
«این وسیلهایه که سرنوشتش رو با تو پیدا کرده، پس دیگه مال توئه.»
پدرم همیشه راهی برای تحتتأثیر قرار دادنم پیدا میکرد.
در چنین لحظاتی، جملهی «پدر همیشه پدره» به ذهنم خطور میکرد.
پدرم به جای ظرف اسرارآمیز، دستش رو دراز کرد و مچ دستم رو گرفت.
جریانی از انرژی از طریق مچم به درونم سرازیر شد.
داشت بررسی میکرد که مشکلی برای بدنم پیش نیومده باشه.
«یه جور انرژی رو درون تو حس میکنم، اما نمیتونم تشخیص بدم چیه. با این حال، حس بدی نداره.»
به ظرف اسرارآمیز توی دستم نگاه کردم.
همونطور که پدرم گفت، سرنوشت من رو پیدا کرده بود.
حس میکردم که این سرنوشت به هیچوجه بد نیست.
«اگه متوجه چیز عجیبی توی بدنم بشم، بلافاصله بهتون میگم.»
نمیتونستم انرژی چشم سیاه رو حس کنم، اما نگرانی پدرم رو کاملاً حس میکردم.
این انرژی، گرانبهاتر و قدرتمندتر از هر چیز دیگهای توی این دنیاست.
«آه، راستی، رهبر فرقه باد آسمان توی فرقهش موند. رابطهش با رهبر فعلی فرقه به خاطر این اتفاق قویتر شده. درست مثل من و شما، پدر.»
«فکر میکنی رابطهی ما قویتر شده؟»
«واژهی "قویتر" کافی نیست. چسبناک، غلیظ و داغه. آه! این حس رو نمیتونم با کلمات بیان کنم.»
لبخند محوی روی لبهای پدرم نقش بست.
با دیدن اون لبخند، آرامش دلپذیری بهم دست داد؛ حسی که انگار واقعاً به خونه برگشتم.
«کس دیگهای هم نیست که بخوای رابطهت رو باهاش قویتر کنی؟»
لبخندی زدم و به پدرم گفتم:
«قصد داشتم بعد از ادای احترام به شما، اول برم برادرم رو ببینم.»
تنش خاصی فضای کارگاه آهن فرقه الهی اهریمن آسمانی رو پر کرده بود.
لحظهی آزمایش نهایی سلاحی بود که به تازگی طراحی شده بود.
سلاحی که امروز آزمایش میشد، یه جفت دستکش رزمی برای کسانی بود که از تکنیکهای مشتزنی استفاده میکردن.
«این دستکش رزمی جدید از مادهای ساخته شده که اونقدر نازک و نرمه که وقتی دستتون میکنید، اصلاً حسش نمیکنید.»
«با این حال، استحکامش نسبت به قبل خیلی بیشتر شده، طوری که میتونه جلوی برش شمشیر و تیغه رو بگیره.»
کسی که داشت توضیح میداد، استاد صنعتگر گواک از کارگاه آهن بود.
ارباب جوان اول، گئوم مویانگ، مقابلش ایستاده بود.
کسی که برای ساخت این دستکش برنامهریزی کرده و پیگیرش بود، گئوم مویانگ بود.
او مسئولیت چندین وظیفهی کلیدی رو در فرقه الهی اهریمن آسمانی بر عهده داشت.
در ابتدا، گئوم مویانگ طبیعتاً انتظار داشت که به یه پست حاشیهای و بیاهمیت فرستاده بشه.
اما گئوم موگوک بخشهای مهمی از وظایف خودش رو با او تقسیم کرده بود.
علاوه بر این، اون وظایف فقط محدود به کارهای اداری نبود.
مسائل مربوط به واحدهای نخبهی فرقه و هشت فرمانروای اهریمنی هم به او سپرده شده بود.
این یه نمایش واقعی از اعتماد او به برادرش بود.
آزمایش قدرت با موفقیت انجام شد.
حتی وقتی با شمشیر بهش ضربه زدن، دستکش بریده نشد.
تماشاچیها یکصدا هورا کشیدن.
«نه تنها این، بلکه قدرت مشت هم بیش از ده درصد تقویت شده.»
«واقعاً زحمت کشیدید.»
«این ارباب جوان اول بود که زحمت کشید.»
در واقع، استاد صنعتگر گواک موقع کار روی این پروژه چندین بار سرش رو به نشانهی کلافگی تکون داده بود.
او خودش توی دقیق بودن لنگه نداشت، اما در مقایسه با ارباب جوان اول، حس میکرد یه آدم تنبله که کارش رو سرسری انجام میده.
گئوم مویانگ روزی چند بار برای چک کردن پیشرفت کار سر میزد و اگه حتی کوچکترین جای کار ایراد داشت، میخواست که از نو ساخته بشه.
با این حال، گئوم مویانگ فقط دستور نمیداد؛ خودش شخصاً تحقیق و بررسی میکرد و پیشقدم میشد، برای همین کارکنان کارگاه آهن نمیتونستن شکایتی داشته باشن.
به لطف همین تلاشها، اونها موفق شده بودن دستکشی بسازن که از همیشه برتر بود.
«فعلاً این دستکشها برای پنجاه نفر آمادهست. ارباب جوان اول، لطفاً خودتون اونها رو به تالار مشت شرقی تحویل بدید.»
استاد گواک حس میکرد با این همه زحمتی که او کشیده، حقشه که خودش اونها رو تحویل بده و اعتبارش رو نصیب خودش کنه.
«ممنون از لطفتون.»
«فکر میکنم اهریمن مشت از دیدن این دستکشها خیلی خوشحال بشه.»
«یه روزی باید دستکشی بسازیم که خودِ فرمانروای اهریمنی مشت اون رو دستش کنه.»
هرچند کیفیتش عالی بود، اما اینها هنوز دستکشهای معمولی و استاندارد بودن.
«خواهش میکنم اون دستکش رو بدید یه کارگاه آهن دیگه بسازه.»
گئوم مویانگ به شوخیِ استاد صنعتگر گواک لبخند محوی زد.
در همین لحظه، صدایی از پشت سر بلند شد.
«همونطور که انتظار میرفت! آدم همیشه هوای نزدیکانش رو داره.»
وقتی اون دو نفر برگشتن، گئوم موگوک رو دیدن که وارد میشد.
«پس اول برای کسی که ازت حمایت کرده، وسیله میسازی.»
در طول مبارزه برای جانشینی، اهریمن مشت رسماً حمایتش رو از گئوم مویانگ اعلام کرده بود.
برخلاف گذشته، گئوم مویانگ این حرف رو با آرامش پذیرفت.
«مگه غیر از اینه؟ از این به بعد فقط برای فرمانروای اهریمنی مشت و بودای اهریمنی چیزای جدید میسازم. اگه خوشت نمیاد، میتونی من رو بیرون کنی.»
«واسه این کار، زیادی توی شغلت مهارت داری، برادر.»
گئوم موگوک با احترام به استاد صنعتگر گواک تعظیم کرد.
«خیلی وقت بود ندیده بودمتون، استاد صنعتگر.»
«شنیدم که برگشتید.»
«میتونم دستکش رو امتحان کنم؟»
«البته.»
گئوم موگوک دستکش رو دستش کرد.
استاد صنعتگر گواک با کمی استرس تماشا میکرد.
همه میدونستن که گئوم موگوک تکنیکهای مشتزنیِ اهریمن مشت رو به ارث برده.
این لحظهای بود که یه استادِ هنرهای مشتزنی داشت اولین آزمایش رو انجام میداد.
گئوم موگوک بعد از پوشیدن دستکش و چند بار مشت زدن توی هوا، با خوشحالی لبخند زد و گفت:
«خیلی خوبه. میتونم این رو داشته باشم؟»
تازه اون موقع بود که استاد صنعتگر گواک نفس راحتی کشید.
«البته.»
«استاد، لطفاً اسمتون رو اینجا به یادگار بنویسید. اونوقت ارزشش ده برابر نمیشه؟»
استاد صنعتگر گواک لبخندی زد و اونها رو تنها گذاشت تا با هم صحبت کنن.
وقتی گئوم مویانگ خواست همهی جعبههای دستکش رو یکجا بلند کنه، گئوم موگوک نصفشون رو ازش گرفت.
اون دو نفر شونهبهشونهی هم راه میرفتن.
«توی این سفر، کمک بودای اهریمنی خیلی بزرگ بود.»
«او آدم خوبیه. نباید باهاش بیادبانه رفتار کنی.»
گئوم موگوک به گئوم مویانگ نگاه کرد و لبخند زد.
«چرا میخندی؟»
«میدونی، تو هم خیلی هوای آدمای اطرافت رو داری. اینکه اول این دستکشها رو ساختی و این حرفا.»
«این مثل نوشدارو بعد از مرگ سهرابه.»
«اون سهراب نمرده، همین دور و براست.»
گئوم مویانگ هم خندهی کوتاهی کرد.
«ممنونم، برادر.»
با این حرف، گئوم مویانگ با لحنی سرد گفت:
«میدونی که روزی چند بار به گذشته فکر میکنم و پشیمون میشم؟ میدونی هر شب با تصور اینکه جانشین شدم خوابم میبره؟ من کسی نیستم که لایق تشکر باشه، پس ازم تشکر نکن.»
«واسه همینه که ازت ممنونم.»
«چی؟»
«ممنونم که این رو بهم گفتی. از این به بعد، اگه از خشم داشتی میسوختی و دیگه نتونستی تحمل کنی، بیا پیش من و همینطوری بهم بگو. اگه من نبودم، برو پیش بودای اهریمنی و بهش بگو. اگه اونم نشد، برو پیش فرمانروای اهریمنی مشت. اگه واقعاً دیگه نتونستی تحمل کنی، برو پیش پدر.»
«چرا پدر آخریه؟ پدر رو باید کلاً کنار گذاشت.»
«گفتن به پدر از همه بیشتر آدم رو سبک میکنه، میدونی؟»
گئوم مویانگ از راه رفتن ایستاد و بهم نگاه کرد.
«باید به پدر نزدیک بشی. فارغ از همهی این مسائلِ رهبر جوان فرقه. ما پسراش هستیم، مگه نه؟»
من برادرم رو به روش خودم تسلی میدم.
«پدر و بودای اهریمنی نگرانت هستن. اما من نگرانت نیستم. اصلاً هم قصد ندارم دلداریت بدم. تو خودت از پسش برمیای. من بهتر از هر کسی میدونم که تو چه آدم سرسختی هستی، مگه نه؟»
گئوم مویانگ لبخند محوی زد که رنگ و بوی سرزنشِ خود داشت.
البته که میدونم.
اینکه یه آدم وقتی شروع به سقوط میکنه، چقدر سریع ممکنه از هم بپاشه.
وقتی قلبمون شروع به وسوسه و نجوا میکنه، میفهمیم...
که ارادهی ما با قفلی از جنس آهن سرد دههزارساله بسته نشده.
که گاهی اوقات، با یه گره پارچهای بسته شده که با یه فشار کوچیک باز میشه.
«تا حالا از پدر پرسیدی؟»
«چی رو؟»
«اینکه با چه سختیهایی روبرو شده.»
برای لحظهای، گئوم مویانگ جا خورد.
«تو پرسیدی؟»
«منم نپرسیدم. فکر کردم این کاریه که پسر بزرگتر باید اول انجام بده.»
برادرم خیره بهم نگاه کرد.
روشی که برای تسلی دادن به برادرم انتخاب کرده بودم، این بود.
اگه او توی ترحم به خودش غرق بشه، به اعماق یه مغاک بیپایان سقوط میکنه.
«فکر میکنم دیگه وقتشه ما هوای اونها رو داشته باشیم. تو اول برو، چون برادر بزرگتری.»