چپتر 333: زمانی برای آشکار کردن یک خواسته دیرینه
چپتر 333: زمانی برای آشکار کردن یک خواسته دیرینه
اهریمن مست و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به جنگل بزرگ مستان رسیدن.
«جعبه شراب رو بذار اینجا. از اینجا به بعد خودم میبرمش.»
با حرف اهریمن مست، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به راه رفتن ادامه داد.
«بیا قبل از اینکه برم، یه جامی با هم بزنیم.»
«اون موقع که سعی داشتم نگهت دارم، خیلی بیرحم بودی و میخواستی بری.»
«اما الان شراب خوبی اینجاست.»
البته که این دلیل اصلیش نبود.
اون متوجه شده بود که حال اهریمن مست زیاد خوب نیست و میخواست بهش دلداری بده.
هر چی نباشه، اون تنها دوستش بود.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با یو بین، یکی از سه مست بزرگ که برای استقبال از اونا اومده بود، صحبت کرد.
«امروز بیا با هم بنوشیم.»
«من خوبم، ممنون.»
«دارم ازت خواهش میکنم چون دلم میخواد با تو بنوشم.»
با این حرف، یو بین به اهریمن مست نگاه کرد.
اهریمن مست نگاهی به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو انداخت و بعد سرش رو برای یو بین تکون داد.
«پس من میرم یه کم مزه بیارم.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و اهریمن مست اول به عمارت رویای مستی رفتن.
«چرا داری کاری رو میکنی که هیچوقت انجام نمیدادی؟»
اهریمن مست در حالی که این سوال رو میپرسید، خودش به جوابش فکر کرد.
اون مخفیانه پشت صحنه تلاش کرده بود تا به اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو کمک کنه تا با هم آشتی کنن.
به لطف اون، بخش زیادی از تضادهای دیرینهشون حل شده بود.
با اینکه فرمانروای شمشیر شکوفه آلو این رو نمیدونست، اما داشت سعی میکرد اون و یو بین رو با هم جور کنه.
آیا واقعاً هر چی عوض داره، گله نداره؟
«خسته شدم از اینکه همیشه یه کار تکراری رو انجام بدم.»
وقتی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو دستش رو دراز کرد، یه بطری شراب از جعبهای که آورده بودن معلق شد و به سمت عمارتی که اونجا نشسته بود پرواز کرد.
«دستت طلاست. از بین اون همه شراب، گرانبهاترین و گرونترین بطری رو انتخاب کردی. البته، دستهای یه فرمانروای شمشیر باید والاترین دستها باشه.»
در گذشته، ممکنه اون از این شوخی کمی رنجیده میشد.
اما حالا، هیچ خشمی حس نمیکرد.
چون داشت در زمان حال تمام تلاشش رو میکرد.
بله، همین حالا هم دستهای اون دستهای ارزشمندی بودن.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو برای یو بین که مزهها رو آورده بود، شراب ریخت.
اون بعد از دریافت مودبانه شراب، جام رو خالی کرد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو دید که دستش موقع گرفتن جام، از شدت استرس میلرزه.
«یکی دیگه بخور.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو یه جام دیگه ریخت، و بعد سومی رو.
بعد از نوشیدن سه جام پشت سر هم، دیگه دستش نمیلرزید.
«انگار همین دیروز بود که به جنگل بزرگ مستان اومدی. چقدر زمان زود گذشت.»
«اون موقع رو یادت میاد؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو سرش رو تکون داد.
یادش بود چون بین شرابخوارها، زنهای زیادی وجود نداشتن.
البته، این به اون معنی نبود که یو بین اهمیت خاصی در زندگی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو داشته.
فقط همین اواخر بود که با تغییر قلب فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، اون متوجه حضور یو بین شده بود.
زندگی آدم باید تغییر کنه تا هنرهای رزمیش هم تغییر کنه.
این دقیقاً برعکس چیزی بود که گئوم موگوک همیشه میگفت.
همونطور که هنرهای رزمیش تغییر میکرد — یا دقیقتر بگیم، همونطور که قلبش نسبت به هنرهای رزمیش تغییر میکرد — زندگیش هم داشت عوض میشد.
به این ترتیب، زندگی و هنرهای رزمی مثل دو روی یک سکه روی هم اثر میذاشتن.
«اون زمان تو جوون بودی، منم نسبتاً جوون بودم، و این فرمانروای اهریمنیِ شما هم اونجا خیلی خوشتیپ بود.»
اهریمن مست بیصدا خندید.
در حالت عادی، اون شوخی میکرد و میگفت که الان خوشتیپتره و نباید خامیِ جوونی رو با جذابیت یه مرد میانسال مقایسه کرد.
اما امروز، اهریمن مست آروم بود.
هر سه نفرشون نوشیدن.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو اهریمن مست رو وارد گفتگو نکرد.
اجازه داد اون تنهایی بنوشه و خودش با یو بین صحبت کرد.
سوالهای مختلفی پرسید، اما مثل یه فرمانروای شمشیرِ باسابقه، چیزی نپرسید که باعث ناراحتی یو بین بشه.
به جز این یه سوال.
«نمیخوای ازدواج کنی؟»
اهریمن مست طوری به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نگاه کرد که انگار داره یه سوال بیمعنی میپرسه، اما فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بدون توجه به نگاه اون، منتظر جواب یو بین موند.
«نه، هیچ فکری دربارش ندارم.»
«چرا که نه؟»
«کدوم مردی زنی رو دوست داره که هر روز اینطوری مینوشه؟»
«خب میتونی با مردی آشنا بشی که اونم نوشیدن رو دوست داشته باشه. مگه توی جنگل بزرگ مستان مرد کم هست؟»
یو بین فقط لبخند زد.
«در مورد فرمانروای اهریمنیِ خودت چی؟»
با این حرف، اهریمن مست پرید وسط حرفش.
«این اراجیف رو نگو! مستی؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به اهریمن مست گفت:
«آره، مستم. تو چرا با اینهمه نوشیدن مست نمیشی؟ اگه اهریمن مستی، باید مست بشی!»
نگاهشون در میان هوا به هم گره خورد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چیزی رو که قصد داشت بگه، به زبون آورد.
«میدونی چرا این اواخر اینقدر بدقلق و عصبی شدی؟»
اهریمن مست از کوره در رفت.
بدقلق؟ میخوای این رو جلوی زیردست من بگی؟
اما فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به حرف زدن ادامه داد.
«بخاطر اینه که همهچیز رو توی خودت میریزی. چون سنت رفته بالا میریزی توی خودت، چون یه فرمانروای اهریمنی هستی میریزی توی خودت.»
«این سنِ لعنتی چیه؟ این وقار دیگه چیه؟»
«ببین دوست من. هر چی پیرتر میشی، بیشتر باید یاد بگیری که چطور خواستههات رو باوقار آشکار کنی.»
«اگه میخوای دیگه عصبی و بدقلق نباشی، باید این کار رو بکنی.»
هرچند خودش هم در آشکار کردن خواستههاش با وقار شکست خورده بود.
بخاطر همین بود.
بخاطر همین بود که حرفی برای گفتن در این باره داشت.
هر وقت حتی برای لحظهای به فکر فرو میرفت، ناخودآگاه خواستههای شرمآور خودش در گذشته رو به یاد میآورد.
«اراجیف گفتن رو تموم کن و برو. هدیه ارزشمند بقیه رو هدر نده.»
«نه.»
«پس من میرم.»
اهریمن مست در حالی که یه بطری شراب دستش بود، از عمارت رویای مستی پایین رفت و تنهایی قایقی رو روی دریاچه به آب انداخت.
اون دو زن قایق اهریمن مست رو تماشا کردن که به آرومی به سمت انعکاس ماه روی آب میرفت.
«راستش، داشتم با تو حرف میزدم. میدونستم اون دوستم حتی اگه بهش بگم هم گوش نمیده.»
یو بین با چهرهای متعجب به اون نگاه کرد.
«اگه همهچیز رو توی خودت بریزی و به این کار ادامه بدی، اول بدقلق میشی و بعداً، تبدیل به خشم میشه.»
یو بین که کاملاً منظور اون رو میفهمید، نتونست جوابی بده.
«میترسی؟ میترسی که حتی همین زندگیِ تماشا کردن از دور هم از بین بره؟»
باز هم، اون چیزی نگفت.
«اگه اینطوره، نترس. دیگه به اندازه کافی تماشا کردی. این فقط یه وابستگیِ باقیموندهست، یه عادت. وقتش رسیده که بذاری اون زندگی هم روی آب شناور بشه و بره.»
سکوتی بر عمارت رویای مستی و دریاچه حاکم شد.
چقدر زمان اینطوری گذشت؟ نسیم خنکی از جایی وزید.
باد باعث شد مستی از سر فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بپره و ذهنش روشن بشه.
آیا من در جایگاهی هستم که به کسی نصیحت بدم؟ من مگه چی از یو بین میدونم؟
احساس کرد زیادهروی کرده، حتی اگه به صلاح اونا بوده باشه.
باید میگفت که یادش نمیاد چون شرابِ سرزمینهای بیرونی خیلی سنگین بوده؟
«موقع گفتن اون حرفها مست بودم، پس زیاد بهشون فکر نکن.»
درست وقتی که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو میخواست بلند بشه، یو بین بالاخره دهنش رو باز کرد.
«درست دیدید، فرمانروای شمشیر. من دیگه از مرحله بدقلقی گذشتم و الان عصبانیام. چندین سال میشه که عصبانیام.»
این اولین بار بود که اون احساسات درونیش رو فاش میکرد.
چون همیشه رفتاری مودبانه داشت، کسی نمیتونست متوجه خشمش بشه.
«با دیدن اینکه هنوز اینطوری دارم میلرزم، حدس میزنم میترسم که حتی این زندگیِ خشمگین هم از بین بره.»
چشمهای یو بین که برای اولین بار قلبش رو برای کسی باز کرده بود، میلرزیدن.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو دیگه حرفی برای گفتن نداشت.
پس جام یو بین رو تا لبه پر کرد؛ با بیشترین شجاعتی که یه شرابخوار میتونست به دیگری بده.
«برای امروز، سعی کن یه مستِ واقعی باشی.»
بعد از گفتن این حرف، با جهشی از اونجا دور شد.
برای کسی که ادعا میکرد مسته، اون با یه هنر سبکی که بیش از حد باشکوه و ظریف بود، از دریاچه گذشت.
وقتی به ساحل رسید و به پشت سرش نگاه کرد، یو بین رو دید که با یه بطری شراب در دست، به سمت قایق اهریمن مست که روی دریاچه شناور بود، پرواز میکرد.
لبخندی روی لبهای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نقش بست.
اون به جوونیِ یو بین حسادت میکرد؛ جوونیای که بهش اجازه میداد اول عمل کنه، حتی اگه بعداً پشیمون بشه.
اما اشکالی نداشت.
از حالا به بعد، اون هم قصد داشت در حالی زندگی کنه که خواستههاش رو آشکار میکنه.
اما این کار رو با ظرافت و وقار انجام میداد.
با برادرم به تالار مشت شرقی رسیدم.
چون یه زمانی از مشتهای سفید تا مشتهای سیاه تمرین کرده بودم، هر کسی که از کنارم رد میشد منو میشناخت.
نگاه و رفتار اونها نسبت به من، حالا در مقایسه با اون موقع کاملاً متفاوت بود.
در حالی که سلامهای محترمانه مشتهای آهنین رو دریافت میکردم، وارد حیاط داخلی شدم.
توی زمین تمرینِ حیاط داخلی، اهریمن مشت داشت به مشتهای سیاه آموزش میداد.
اون شخصاً فقط بر تمرین مشتهای سیاه نظارت میکرد؛ چئون سو-هی مسئول آموزش بقیه مشتهای آهنین بود.
«استاد! برگشتم.»
«برگشتی؟»
دیدنش بعد از مدتی طولانی، حتی چهره ترسناک اهریمن مشت هم منظرهای دلپذیر بود.
در مقایسه با استقبال سرد اهریمن مشت، برادرم با نگاهی ملایم بهم خوشآمد گفت.
«رسیدین، ارباب جوان اول. لطفاً اون چیز سنگین رو اینجا بذارین.»
من کسی نبودم که همینطوری از کنارش رد بشم.
«جعبهای که من دستمه سنگینتره! داری بین ما تبعیض قائل میشی؟»
دلیل این تبعیض خیلی زود فاش شد.
«از استاد صنعتگر گوئو زیاد شنیدم. اون گفت که شما برای ساختن دستکشها خیلی سختی کشیدین، ارباب جوان اول.»
«وظیفهم بود. امروز دستکشهای تکمیلشده رو آوردم.»
گئوم مویانگ جعبه رو باز کرد و دستکشها رو بهشون نشون داد.
در این بین، چئون سو-هی که فرصت سلام کردن به من رو از دست داده بود و فقط سرش رو خم کرده بود، جلو اومد و با پچپچ سلام کرد.
«خیلی خوشحالم که به سلامت برگشتین، رهبر جوان فرقه.»
«بهت گفتم وقتی فقط خودمونیم، منو برادر ارشد صدا کن.»
چئون سو-هی با حالتی که میگفت «اما الان که فقط خودمون نیستیم، مگه نه؟» به اهریمن مشت و برادرم نگاه کرد.
دوباره، با صدایی که اون دو نفر هم بشنون، تکرار کردم. فریادی بود که در قالب پچپچ زده میشد.
«خیلی خوشحالم که زیر دست چنین استاد بیرحمی، یه خواهر رزمی مهربون دارم.»
اهریمن مشت نگاهی به من انداخت و گفت:
«هر چی خواهر رزمیت مهربونتر باشه، عمرش کوتاهتر میشه.»
«اینطوری نمیشه. حرفم رو پس میگیرم، خواهر رزمی مهربون بی خواهر رزمی مهربون! خواهر رزمی، اینجا یه دنیای رزمی بیرحمه!»
کسایی که تماشا میکردن لبخند زدن. همه شخصیت من رو خوب میشناختن، برای همین جو خوبی حاکم بود.
اهریمن مشت یکی از دستکشها رو برداشت و بررسیش کرد.
«توی کف دستش یه توری آهنی نازک گذاشتی.»
«درسته. سبکه اما فوقالعاده محکمه. مهارتهای کارگاه آهن توی اون قسمت متمرکز شده.»
اهریمن مشت دستکش رو به چئون سو-هی داد.
چئون سو-هی خودش دستکش رو دستش کرد و قدرتش رو امتحان کرد.
«اول از همه، خیلی راحته.»
اون از یکی از مشتهای آهنین خواست که براش یه شمشیر بیاره.
«با تمام قدرتت ضربه بزن!»
مشت آهنینی که شمشیر رو آورده بود، با قدرت ضربه زد و اون با کف دستش جلوی تیغه رو گرفت.
با وجود نیروی قابل توجه، کف دستش هیچ آسیبی ندید.
مشتهای سیاهی که تماشا میکردن، شگفتزده شدن. اهریمن مشت با رضایت سر تکون داد.
«جفت دستکش خوبیه. زحمت کشیدی.»
«فعلاً پنجاه نفر میتونن ازشون استفاده کنن، اما ظرف چند ماه آینده، به اندازه کافی برای تمام مشتهای آهنین تالار مشت شرقی تولید میکنیم و میفرستیم.»
«حتماً به خاطر تلاشهای توئه. ممنونم.»
اهریمن مشت صمیمانه تشکر کرد و گئوم مویانگ با لبخندی از سر رضایت، حس کرد که تلاشهای گذشتهش به ثمر نشسته.
در حالی که چئون سو-هی دستکشها رو بین مشتهای سیاه پخش میکرد، ما با هم توی حیاط داخلی قدم زدیم.
اهریمن مشت بیشتر با گئوم مویانگ حرف میزد تا با من.
اونها درباره موضوعات مختلف کاری بحث میکردن، از ساخت این دستکشها گرفته تا اینکه تالار مشت شرقی به چه نوع حمایتهایی نیاز داره.
در حالی که در سکوت با اونها قدم میزدم، این رو به وضوح حس کردم.
برادرم واقعاً توی این کارها بهتر بود.
لحظهای بود که دوباره بهم فهموند برای اینکه کارها درست انجام بشه، یه نفر باید شخصیتی دقیق و موشکاف داشته باشه.
اهریمن مشت درست موقعی که داشتیم خداحافظی میکردیم و برمیگشتیم، یه پیام تلهپاتیک فرستاد.
—خوش برگشتی.
—بعداً دوباره بهتون سر میزنم.
همین یه پیام تلهپاتیک، برای استقبال استادم کافی بود. حسش بهتر از این بود که با صدها فشفشه و ترقه ازم استقبال بشه.
دم درِ تالار مشت شرقی، به گئوم مویانگ گفتم:
«گشنمه. بیا با هم غذا بخوریم.»
«از کی تا حالا ما با هم غذا میخوریم؟»
«این بار که رفتم به سرزمینهای بیرونی، خیلی به فکر پدر و تو بودم.»
بعد از مکثی کوتاه، گئوم مویانگ گفت:
«بهزودی یه وعده غذا رو با پدر میخوریم.»
میتونستم بفهمم. این جواب اون به حرفهای من درباره مراقبت از پدر بود. یعنی این کار رو با هم انجام میدیم.
«تو مهمون میکنی.»
«عمراً. تو پولداری، تو بخر.»
تعجبآوره، اما دارم از برادرم خوشم میآد.
ولی نباید گارد رو پایین بیارم. اشتباهات بین آدمها دقیقاً همین موقعها اتفاق میافته، درست وقتی که ازشون خوشت میآد.
توی چنین مواقعی، باید چشمهام رو بیشتر باز کنم و بهش نگاه کنم.
لحظهای ایستادم و به پشت برادرم نگاه کردم، بعد به سمت مخالف چرخیدم.
داشتم به سمت فرقه مسیر جنوبی میرفتم.
اهریمن تیغه آسمان خونین توی اقامتگاهش بود.
«برگشتم، ارشد.»
«باید از سفرت استراحت کنی. چرا اومدی اینجا؟»
«دیدن شما خودش استراحته، ارشد. اما چرا دارین کتابها رو مرتب میکنین؟»
اون داشت مجموعههای شعر و ادبی رو بیرون میآورد و کتابهای راهنمای هنرهای رزمی رو جای اونها میذاشت.
«اینها راهنماهایی هستن که وقتی جوون بودم میخوندم. میخوام بدم اون پسره دهریونگ بخونتشون.»
«همه لبریز از عشق به شاگرداشون هستن.»
«همه؟»
من در اصل داشتم به رهبر فرقه باد آسمان اشاره میکردم.
«منظورم اینه که من هم مورد محبت اهریمن مشت هستم.»
«آره جون خودت. شانس بیاری کتک نخوری.»
«کمکتون کنم مرتب کنین؟»
«تموم شد.»
چهارزانو نشستم و بین کتابهایی که اهریمن تیغه آسمان خونین روی هم چیده بود، گشتم.
«خیلی کتاب جدید هست که ندیدم. لطفاً چندتاشون رو بهم قرض بدین.»
«وقت داری بخونی؟»
«حتی اگه نداشته باشم، باید براش وقت باز کنم.»
همونطور که داشتم کتابها رو ورق میزدم، اهریمن تیغه آسمان خونین که هنوز داشت قفسه کتاب رو مرتب میکرد، پرسید:
«اونها هم از همون قماشِ اون یارو توی اتحاد رزمی بودن؟»
من موقعی که بک چئون-گیونگ از اتحاد رزمی رو گرفتیم، پیش اهریمن تیغه آسمان خونین بودم.
«بله، به نظر میرسه همدست باشن.»
«این دنیای رزمی لعنتی هیچوقت یه روز آروم نداره.»
اهریمن تیغه آسمان خونین دیگه چیزی در اون مورد نپرسید و چندتا کتاب برام انتخاب کرد.
«وقتی اینها رو تموم کردی، باز هم بهت قرض میدم.»
«دوباره بهتون سر میزنم.»
کتابهایی رو که اهریمن تیغه آسمان خونین بهم قرض داده بود زیر بغلم زدم و به اقامتگاه خودم برگشتم.
جوک-یئون که منتظر بود، یه بطری شراب بهم داد.
«این چیه؟»
«یه هدیهست.»
«هدیه؟»
«وقتی برای اهریمن مست هدیه خریدین، ما پولهامون رو روی هم گذاشتیم و یکی خریدیم.»
دیدم که یکی از بطریهای گرونقیمت بین شرابهایی بود که به اهریمن مست هدیه داده شده بود. به نظر میرسید محافظهام وقتی من داشتم برای اون خرید میکردم، یواشکی یه بطری هم برای خودشون خریده بودن.
«شماها پول از کجا آوردین؟»
«شاید ندونین ما کی هستیم، اما ما کسی نیستیم جز محافظهای رهبر جوان فرقه از فرقه الهی اهریمن آسمانی. حقوق زیادی میگیریم.»
این شوخیِ کنایهآمیزِ جوک-یئون بود. چون احتمالاً حس میکردن اونها هستن که دارن محافظت میشن، نه اینکه از من محافظت کنن.
«ممنون بابت هدیه. با لذت مینوشمش.»
«پس ما دیگه مرخص میشیم.»
بعد از اینکه جوک-یئون رفت، خودم رو شستم و لباسهای تمیز پوشیدم.
به جای اینکه چراغ رو خاموش کنم و روی تخت دراز بکشم، کتابها و شراب رو برداشتم.
*بشکن زدن*
با هنر جابهجایی فضا-زمان، فضای شخصیم رو باز کردم.
یه دریای شفاف، یه ساحل شنی سفیدِ سفید، یه آسمون آبی و یه درخت با برگهای پهن که زیرش یه صندلی راحت بود.
«بچهها، دلم براتون تنگ شده بود!»
بدنم رو روی صندلی راحت رها کردم.
«آه، چه کیفی میده.»
خوشبختی اینجا واقعاً یه چیز دیگهست! رهبر فرقه باد آسمان میگفت کسایی که هنرهای توهم رو یاد میگیرن باید مراقب باشن که توی دنیای خودشون گم نشن، اما من نمیتونم از این فضا دست بکشم.
با نگاه به زندگی گذشتهم، مهمترین و ضروریترین چیزها با بالا رفتن سنم، فضای شخصی و زمانِ خودم بود.
حداقل اینجا، میتونستم تمام مسائل دنیوی رو فراموش کنم و در آرامش از استراحت خودم لذت ببرم.
امروز، یه چیز دیگه به پناهگاهم اضافه کردم.
یه صندلی کوچیک کنار صندلی من ظاهر شد. ظرف اسرارآمیز رو گذاشتم روش.
«چطوره؟ خوشت میآد؟»
به نظر میرسید ظرف اسرارآمیز هم خوشش اومده، چون داشت با درخشش لبخند میزد.
تکیه دادم به صندلی، جرعهجرعه شرابم رو نوشیدم و کتابم رو خوندم.
تنها صداها، صدای باد، جیغ مرغهای دریایی و ورق خوردن صفحات بود.
این لحظه رو حتی با کل دنیای رزمی هم عوض نمیکردم.
به این ترتیب، اولین روز برگشتم به فرقه، که حتی از خودِ سفر هم شلوغتر بود، داشت سپری میشد.