چپتر 338: در جایی که حتی اگر بخواهی هم نمی‌توانی بمیری
چپتر 338: در جایی که حتی اگر بخواهی هم نمی‌توانی بمیری
«سه!»
گئوم موگوک بعد از شمردن تا سه، بدون هیچ تردیدی شمشیرش رو پایین آورد.
وو سو-چو با عجله فریاد زد:
«خال نیست!»
شووووک.
شمشیری که در حال پایین اومدن بود، میون زمین و آسمون ایستاد.
پات.
مچ دستش برید و خون بیرون جهید.
خوشبختانه فقط پوستش شکافته شده بود و به استخوان نرسیده بود.
«این دیوونه! واقعاً میخواست قطعش کنه!»
لرزهای به ستون فقرات وو سو-چو افتاد.
این اولین بار در عمرش بود که اینطور وحشتزده میشد؛ میشه گفت تا حالا زندگی واقعاً راحتی داشته.
«خال نیست؟»
«اون چیزی که روی پیشونیشه، خال نیست، یه خالکوبیه.»
«خالکوبی؟ چه جور خالکوبیای؟»
وو سو-چو تردید کرد.
«یک، دو.»
این بار، جواب وقتی اومد که گئوم موگوک به عدد دو رسید.
«سر یه مار.»
«مار؟»
«سر یه مار روی پیشونیش خالکوبی شده. چون سیاه بود، انگار با خال اشتباهش گرفتی.»
توی دنیای رزمی فقط یه جا بود که دیوونههایی که سر مار روی پیشونیشون خالکوبی میکردن، دور هم جمع میشدن.
«نکنه منظورت باند مار سیاهه؟»
با شنیدن نام باند مار سیاه، نه تنها جنگجوهای محافظ، بلکه اهالی روستا هم رنگشون پرید.
بهخصوص جونگ هاک، با درک اینکه اون چیزی که دیده بود نشان باند مار سیاه بوده، تمام بدنش مورمور شد.
باند مار سیاه گروهی متعلق به جناح نامتعارف بود، افرادی که دست به هر جور شرارتی میزدن.
اونها حتی بین شرورهای جناح نامتعارف هم واقعاً بدنام بودن.
«تو محمولهی باند مار سیاه رو برای محافظت قبول کردی؟!»
وو سو-چو سرش رو پایین انداخت و نتونست جوابی بده.
چهرهی جنگجوهای محافظ کاملاً سنگی شد.
مرد میانسالی بین اونها نتونست خودش رو کنترل کنه و فریاد زد:
«ارباب کاروان، چیزی که میگه راسته؟»
وو سو-چو سرش رو بلند کرد و به اون مرد خیره شد.
افکار درونیش رو میشد از توی چشماش خوند.
«هر چقدر هم که اشتباه کرده باشم، چطور یه جوجه مثل تو جرئت میکنه از ارباب کاروان بازخواست کنه؟»
اون واقعاً آدم اصلاحناپذیری بود.
بهجز مردی که سؤال پرسیده بود، بقیهی جنگجوهای محافظ هم با نگاههایی سرد به وو سو-چو خیره شده بودن.
آخه از بین این همه جا، قبول کردن محموله از باند مار سیاه؟
در نهایت وو سو-چو که دیگه نمیتونست خودش رو کنترل کنه، با فریاد گفت:
«همهش به خاطر کاروان بود! شما چی میدونید که اینطور قشقرق به پا کردید؟»
گئوم موگوک با شمشیرش به مچ دست اون ضربه زد.
وو سو-چو که داشت سر جنگجوها فریاد میزد، جا خورد.
«نبرش! خواهش میکنم!»
با دیدن ظاهر ترسیدهی اون، جنگجوهای محافظ آهی کشیدن.
اونها شرمنده بودن که به چنین مردی به عنوان ارباب کاروانشون خدمت کردن.
«محموله چیه؟»
«نمیدونم.»
«امکان نداره. هر چقدر هم که چشمات رو پول کور کرده باشه، مردی مثل تو بدون اینکه بدونه محموله چیه، با باند مار سیاه دست دوستی نمیده.»
گئوم موگوک دستش رو بالا برد.
«یک، دو...»
«نمیدونم، واقعاً نمیدونم.»
«سه.»
شووووک.
اسلایس!
شمشیر از مچ دستش رد شد.
تپ.
لحظهای که وو سو-چو افتادن دستش روی زمین رو دید، چشماش از حدقه بیرون زد.
اون هنوز کورسوی امیدی داشت که این اتفاق نمیافته.
فوووووش!
همونطور که خون از مچ دستش فوران میکرد، وو سو-چو فریادی از ته دل کشید.
«آااااااخ!»
مردمی که تماشا میکردن، سرشون رو برگردوندن و چشماشون رو بستن.
جو چون-به و جونگ هاک چشماشون رو کاملاً باز نگه داشتن و صحنه رو تماشا کردن.
اگه گئوم موگوک نیومده بود، دستی که روی زمین افتاده بود، مال جونگ هاک میشد.
فوران خون متوقف شد.
گئوم موگوک با حرکت انگشتش، نقاط فشار اون رو فشار داده بود.
درست وقتی که وو سو-چو میخواست کلمات کینهتوزانهای رو نثار گئوم موگوک کنه.
سووش.
دست راستش خودبهخود توی هوا بلند شد.
وو سو-چو از ترس قالب تهی کرد.
«نه! بس کن! ای دیوونه، تمومش کن!»
گئوم موگوک دوباره شروع به شمردن کرد.
«یک، دو!»
وو سو-چو فریاد زد:
«بچهان!»
سکوت کوتاهی حکمفرما شد.
جواب غیرمنتظرهای بیرون اومده بود.
«محموله بچهان؟»
«بله. من بچهها رو با تکنیک تنفس لاکپشت بزرگ به خواب بردم، توی جعبهها گذاشتم و به جایی که میخواستن منتقل کردم.»
استفاده از تکنیک تنفس لاکپشت بزرگ باعث میشد اونها طوری بخوابن که انگار مردهان، بنابراین میشد مثل اشیاء برای چندین روز جابهجاشون کرد.
جعبههای حاوی بچهها هم با پر کردن قسمت بالایی با وسایل نرم دیگه، استتار میشدن.
اینطوری میتونستن تعداد زیادی بچه رو سریع و بدون جلب توجه جابهجا کنن.
«خواهش میکنم من رو پیش یه پزشک ببرید.»
اون دستِ افتادهش رو برداشت و التماس کرد.
فقط یه پزشک اهریمنی میتونست دوباره اون رو پیوند بزنه.
واکنش گئوم موگوک سرد بود.
«چرا این کار رو به تو سپردن؟ میتونستن از یه کاروان حفاظتیِ جناح نامتعارف استفاده کنن، مگه نه؟ یا خودِ باند مار سیاه میتونست جابهجاشون کنه. هر چی سریعتر جواب بدی، سریعتر میتونی بری.»
«من هم همین رو پرسیدم. گفتن اتحاد رزمی متوجه این موضوع شده و داره زیر نظرشون میگیره.»
گئوم موگوک به یاد آورد.
داستانی شنیده بود که باند مار سیاه بچههایی با استعداد رزمی فوقالعاده رو میدزدیدن و اونها رو به مبالغ هنگفتی میفروختن تا ثروت جمع کنن.
به یاد داشت که این اتفاق مربوط به زمانی خیلی دیرتر از الان بود.
«گفتن فرمانده شاخه اهریمنکشِ اتحاد رزمی شخصاً تحقیقات رو شروع کرده. برای همین داشتن چراغخاموش حرکت میکردن.»
فرمانده شاخه اهریمنکش، جین ها-گون، نهیهی رهبر اتحاد رزمی بود.
ملاقات اون با گئوم موگوک، مسیر اقدامات جین ها-گون رو تغییر داده بود.
با تغییر سرنوشت اون، سرنوشت دنیای رزمی هم در نتیجهی اون در حال تغییر بود.
«خواهش میکنم! لطفاً من رو ببر اونجا.»
«هنوز سؤال دارم.»
«توی مطب پزشک جوابشون رو میدم.»
«نه! همینجا جواب بده.»
چشمان وو سو-چو لبریز از نفرت و کینهی آشکار بود.
«چقدر پولِ اضافه گرفتی؟»
«ده برابرِ مقدار معمول رو دریافت کردم.»
بعد از جواب دادن، وو سو-چو سنگینیِ نگاهها رو روی خودش حس کرد.
وقتی سرش رو برگردوند، همه داشتن بهش نگاه میکردن.
اهالی روستا و جنگجوهای محافظ، همگی افرادی صاحب خانواده بودن.
اونها پدرهایی بودن که بچه بزرگ میکردن، و خودشون هم فرزندِ کسی بودن.
به همین دلیل، نگاهشون نمیتونست مهربون باشه.
«فکر میکنی خیلی با بقیه فرق داری...»
قبل از اینکه وو سو-چو حرفش رو تموم کنه.
شووووک.
اسلایس!
این بار گئوم موگوک بدون اینکه حتی تا سه بشمره، دست راستش رو قطع کرد.
اون با دیدن فوران خون، فریاد کشید.
با قطع شدن هر دو دستش، در وضعیت جنونآمیزی قرار داشت.
«این همون کاریه که میخواستی با اون مرد بکنی. و حداقل تو گناهکاری.»
اون فریاد میزد و سعی میکرد با چونهش نقاط فشار روی بازوهاش رو فشار بده تا جلوی خونریزی رو بگیره.
در حالی که مثل یه دیوونه دست و پا میزد!
غرررر! بنگ!
صدای تندر، که نویدبخش مجازات الهی بود، شنیده شد.
وِک!
مشت گئوم موگوک توی صورتش کوبیده شد.
صورتش فرو رفت و وو سو-چو به پشت افتاد و نفسش قطع شد.
گئوم موگوک حتی اجازه نداد آخرین حرفش رو بزنه.
جو چون-به و خانوادهش غافلگیر، سردرگم و در عین حال آسودهخاطر بودن.
گئوم موگوک اول اهالی روستا رو روانه کرد.
«فکر میکنم دیگه همهتون میتونید برگردید. و چون این مسئله به باند مار سیاه مربوط میشه، بهتره فعلاً دربارهی اتفاقات امروز سکوت کنید.»
تا وقتی پای باند مار سیاه وسط بود، هیچکس جرئت نمیکرد شایعهپراکنی کنه، حتی اگه مجبورش میکردن.
بعد از اینکه همه رفتن، گئوم موگوک از جنگجوهای محافظ پرسید:
«خب، حالا برای کارهای کاروان باید با کی صحبت کنم؟»
با این حرف، نگاه جنگجوهای محافظ به سمت یک نفر چرخید.
مردی که همه قبولش داشتن، همون کسی بود که قبلتر از وو سو-چو پرسیده بود که آیا حرفها راسته یا نه.
«سرپرست کاروان، هوانگ وون.»
«فعلاً تو به عنوان ارباب کاروانِ موقت فعالیت میکنی.»
«همین کار رو میکنم.»
در حالت عادی، اون از این به بعد در کارهای کاروان حفاظتی اژدهای زرد دخالت نمیکرد، اما چون جونگ هاک اونجا به عنوان باربر کار میکرد، تصمیم گرفت به مسیر آیندهشون علاقه نشون بده.
«لطفاً حدود ده دست از لباسهای فرم جنگجوهای کاروان حفاظتی اژدهای زرد رو به من قرض بدید.»
«میتونم بپرسم برای چی؟»
«همونطور که شنیدید، قرار بود تا سه روز دیگه محموله رو توی جنگل آب زلال تحویل بگیریم. قصد دارم جنگجوهای شاخهی فرقه اصلیم رو ببرم و حداقل اون بچهها رو نجات بدم.»
«اتفاقی که اینجا افتاده به گوششون نمیرسه؟»
«اگه به خاطر اون نیان، کاری از دستمون برنمیآد. اما اگه شانس بیاریم و قبل از اینکه خبر به اونجا برسه به جنگل آب زلال برسیم، حداقل میتونیم بچههای این محموله رو نجات بدیم.»
هوانگ وون خیره به گئوم موگوک نگاه کرد و پرسید:
«چرا میخوای نجاتشون بدی؟ تو که...»
«رهبر جوان فرقه اهریمنی هستی.
مگه شماها از اونهای جناح نامتعارف بیرحمتر نیستید؟»
اون با این فکر چنین سؤالی پرسید، اما جواب غافلگیرکنندهای دریافت کرد.
«چون اونا بچهان. شاید بقیه برام مهم نباشن، اما حداقل نباید بچهها رو نجات بدیم؟»
اگه بهخاطر اون جنبهای نبود که گئوم موگوک امروز از خودش نشون داده بود، هوانگ وون هیچوقت این حرفها رو باور نمیکرد.
اما جنگجوهای کاروان همهچیز رو از اول تا آخر دیده بودن.
«میشه یه لحظه بین خودمون در این باره صحبت کنیم؟»
«بفرمایید.»
هوانگ وون با جنگجوهای کاروان صحبت کرد و به نتیجه غیرمنتظرهای رسید.
«ما هم باهات به جنگل آب زلال میایم. اگه چهرههای ناشناس اونجا برن، دشمن مشکوک میشه. شاید اصلاً همون اول کار خودشون رو نشون ندن.»
چند نفر از جنگجوهای کاروان قدمی به جلو گذاشتن.
به نظر میرسید فقط چند نفرشون داوطلب شده بودن، نه همهشون.
«میتونه خطرناک باشه.»
«میدونیم.»
«اما چرا میخواید بیاید؟»
«ما رزمیکارهای طریقت راستین هستیم. هرچند فقط کالاهای بقیه رو جابهجا میکنیم، اما هنوز هم مردونگی سرمون میشه. این یه فرصت طلایی برای نجات بچههای دزدیده شدهست؛ نمیتونیم خودمون رو به اون راه بزنیم.»
و هرچند به زبون نیاوردن، اما حسی از اعتماد داشتن که اگه این رهبر جوان فرقه اهریمنی همراهشون باشه، میتونن از پس این کار بربیان.
«لطفاً کمکمون کن اعتبار کاروانمون رو که ارباب کاروان به لجن کشیده، دوباره برگردونیم.»
«باند مار سیاه ممکنه بعداً تلافی کنه.»
به نظر میرسید به اون بخش هم فکر کرده بودن.
«به محض اینکه بچهها رو توی جنگل آب زلال نجات دادیم، این موضوع رو به اطلاع اتحاد رزمی میرسونیم و ازشون درخواست کمک میکنیم.»
«خیلی خب. همین کار رو میکنیم.»
گئوم موگوک درخواستشون رو پذیرفت.
همراهی اونها قطعاً از خیلی جهات به نفعشون بود.
بعد از گرفتن یه دست لباسِ جنگجوهای کاروان از هوانگ وون و عوض کردن لباسها، قرار گذاشتن که سه روز دیگه همدیگه رو توی جنگل آب زلال ببینن.
گئوم موگوک یه کالسکه از کاروان حفاظتی قرض گرفت.
«بفرمایید، سوار شید. یه جایی هست که باید بریم.»
او از بانو یون، یانگ این، یانگ سئون، جو چون-به و جونگ هاک خواست که همگی سوار کالسکه بشن.
«من کالسکه رو میرونم.»
جونگ هاک، که باربر بود، جلو اومد، اما گئوم موگوک قبول نکرد.
«مراقب زخمهات باش. اگه الان بهشون نرسی، تا آخر عمرت عذاب میکشی.»
او به اجبار جونگ هاک رو داخل کالسکه فرستاد.
جو چون-به و خانوادهش داخل کالسکه روبروی هم نشستن.
با نشستن کنار هم توی یه فضای مشترک، بالاخره حس آرامش پیدا کردن که خانوادهشون به سلامت از این بحران عبور کرده.
صدای کسی که این اتفاق معجزهآسا رو ممکن کرده بود، از صندلی سورچی به گوش رسید.
«خب، راه میافتیم.»
***
کالسکه نیمی از روز رو بدون توقف حرکت کرد.
با وارد شدن به یه مسیر جنگلی، کالسکه راه خودش رو از جایی که جادهای نبود باز کرد و بالاخره یه جا متوقف شد.
«باید پیاده شید و یه کم پیادهروی کنید.»
گئوم موگوک اونها رو به داخل جنگل هدایت کرد.
بعد از مدتی پیادهروی، جایی پوشیده از مه غلیظ ظاهر شد.
«از اینجا به بعد، لطفاً دقیقاً جای پای من قدم بذارید.»
زنها دلیلش رو نمیدونستن، اما جو چون-به و جونگ هاک که سرد و گرم چشیده بودن، متوجه شدن.
اونها در حال عبور از یه آرایش بودن.
گئوم موگوک با ملاحظه حال بانو یونِ سالخورده، خیلی آروم راه میرفت.
با دنبال کردن راهنماییهای او از میان آرایش، عمارتی در جایی پدیدار شد که منظرهای باشکوه از یه آبشار زمستونی در اون خودنمایی میکرد.
مردی میانسال با تعظیمی مودبانه به استقبالشون اومد.
«خوش اومدید.»
جو چون-به میتونست حس کنه که اون مرد یکی از استادهای فرقه اهریمنی بود.
منظره عمارتِ پوشیده از برف، به طرز نفسگیری زیبا بود.
«تا حالا همچین عمارت فوقالعادهای ندیده بودم.»
«منم همینطور، خواهر.»
یانگ این و یانگ سئون با تحسین فریاد کشیدن.
جو چون-به از گئوم موگوک پرسید:
«اینجا کجاست؟»
«اینجا یکی از مخفیگاههای فرقه اصلیمونه. نه فقط یه مخفیگاه معمولی، بلکه یه مخفیگاه ویژه که فقط فرمانروایان اهریمنی و ردههای بالاتر میتونن ازش استفاده کنن. اینجا جاییه که حتی اگه بخواید هم نمیتونید بمیرید.»
با شنیدن این حرف که اینجا مخفیگاه فرقه الهی اهریمن آسمانی بود، همگی مبهوت شدن.
هرگز فکرش رو هم نمیکردن که گئوم موگوک اونها رو به یه مخفیگاه بیاره.
اون هم یه مخفیگاه ویژه؟
«چون پای باند مار سیاه در میونه، فکر کردم بهتره محتاط باشیم. لطفاً تا وقتی این موضوع حل بشه، اینجا با خیال راحت استراحت کنید.»
گئوم موگوک به طور مطلق مراقب امنیت خانواده جو چون-به بود.
او حتی یک درصد احتمال خطر رو هم از بین برده بود.
«چطور میتونیم توی همچین جای ارزشمندی بمونیم؟»
«چون شما دوستِ رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی هستید.»
«واقعاً تا کجا قصد داری من رو مدیون خودت کنی؟»
«مشتاقانه منتظر پیشغذاهای رایگانِ میخانه می روان میمونم.»
جو چون-به نمیدونست باید چیکار کنه، چون خودش رو خیلی بدهکار میدید.
این بدهیای بود که حتی اگه تا آخر عمرش هم پیشغذای رایگان درست میکرد، نمیتونست جبرانش کنه.
دلیل اینکه گئوم موگوک اونها رو به اینجا آورده بود، فقط امنیت نبود.
«آخرین باری که به سفر رفتید کی بود؟»
جو چون-به از این سوال غیرمنتظره دستپاچه شد.
کی بود؟ اصلاً نیازی به فکر کردن نداشت.
جو چون-به با عذرخواهی به همسرش نگاه کرد.
«پس تا حالا پیش اومده که صاحب میخانه اونجا رو ببنده تا استراحت کنه؟»
«هیچوقت.»
مواقعی بود که بهخاطر مسائل خانوادگی تعطیل کرده بود، اما هیچوقت برای دل خودش این کار رو نکرده بود.
او هر روز بدون استثنا درها رو باز میکرد.
وقتی مریض بود باز میکرد، وقتی خسته بود هم باز میکرد.
روزهایی بود که واقعاً دلش میخواست استراحت کنه.
اون روزها هم میخانه رو باز میکرد.
«رهبر جوان؟ حتماً منظورتون این نیست که...؟»
«بله. لطفاً به اینجا به چشم یه سفر نگاه کنید، و همینطور یه تعطیلاتِ از یاد رفته، و خوب استراحت کنید.»
جو چون-به نمیدونست چی بگه.
وقتی آدم خیلی تحت تأثیر قرار میگیره، گیج و منگ میشه.
«برای من، این کارِ سادهای بود که فقط نیاز داشت دهنم رو تکون بدم. کار چندان بزرگی نیست، پس لطفاً احساس سنگینی نکنید. به محض اینکه کار تموم شد، میام دنبالتون.»
گئوم موگوک قبل از رفتن، چند مورد رو از طریق پیام تلهپاتیک به اون رزمیکار اهریمنیِ میانسال منتقل کرد.
و در نهایت، دستور داد:
«طوری به این آدمها خدمت کن که انگار داری به من خدمت میکنی.»
رزمیکار میانسال با احترام سرش رو خم کرد.
در یک چشم به هم زدن، گئوم موگوک ناپدید شد و به نقطهای در دوردست تبدیل شد.
جو چون-به و خانوادهش ایستادن و رفتن او رو تماشا کردن.
مرد میانسالی که مدیریت اونجا رو بر عهده داشت، با لبخندی مهربون اونها رو راهنمایی کرد.
«حالا بفرمایید داخل.»
«اوه، بله.»
جو چون-به و خانوادهش وارد عمارت شدن.
فرشهای روی زمین، مبلمان توی راهروها و تکتک نقاشیهای روی دیوارها.
هر کدوم از وسایل، ارزشمند و مجلل بودن.
«این اولین باره که توی عمرم به همچین جایی میام.»
فقط یانگ این بود؟ برای همه اولین بار بود.
همونطور که رد میشدن، میتونستن سرآشپزی رو ببینن که توی یه آشپزخونه باز در حال آماده کردن غذا بود؛ غذاهایی که فقط توی رستورانهای سطح بالا پیدا میشد.
مرد میانسال سه اتاق مجزا برای اونها آماده کرده بود: اتاق بانو یون، اتاق جو چون-به و همسرش، و اتاق جونگ هاک و همسرش.
اتاقها حتی مجللتر تزئین شده بودن.
«درسته که ما اینطوری اینجا باشیم؟»
در جواب سوال یانگ این، جو چون-به سرش رو تکون داد.
«خودم هم نمیدونم.»
یانگ سئون، جونگ هاک رو روی تختی با لحاف سفید و پفدارِ تمیز خوابوند.
«حالا دیگه نگران چیزی نباش و استراحت کن.»
شاید گئوم موگوک موقع رفتن درخواست کرده بود، چون پزشکی از مخفیگاه اومد، نبضش رو چک کرد و بهش دارو داد.
یانگ سئون که از این کار تحت تأثیر قرار گرفته بود، لبخند درخشانی زد و گفت:
«برادرزن درست میگفت. این لحظهایه که دیگه هیچوقت تکرار نمیشه.»
جو چون-به و یانگ این وارد اتاقشون شدن.
بانو یون بزرگترین اتاق رو به داماد بزرگش داده بود.
اون دو نفر روی تخت نشستن و خیره به بیرونِ پنجره نگاه کردن.
یه روز واقعاً طوفانی رو پشت سر گذاشته بودن.
جو چون-به با خودش فکر کرد که نکنه داره خواب میبینه.
یانگ این هم همین حس رو داشت.
«فکرش رو هم نمیکردم همچین روزی توی عمرمون برسه.»
«همینطوره.»
غروب آفتاب در دوردستِ پنجره، به زیبایی در حال رخ دادن بود.
حتی یادش نمیاومد آخرین باری که اینطوری شونهبهشونه هم نشسته بودن و غروب رو تماشا میکردن، کی بود.
«این مدت خیلی سختی کشیدی، عزیزم.»
امروز، اون حرفها عمیقتر توی قلبش نشست.
بله، همین یه جمله کافی بود.
بهخاطر نگفتنِ همین یه جمله سادهست که سختیهای باارزش زندگی، تبدیل به جهنمی زنده میشن.
«تو هم خیلی سختی کشیدی.»
جو چون-به میدونست.
میدونست همسرش چطور با سرسختی زندگی کرده و در حالی که بچهها رو بزرگ میکرد، به هر کار سختی تن داده بود.
در همین لحظه، خدمتکاری از بیرون اومد و گفت:
«شام آمادهست.»
توی این واقعیتِ سورئال، اون دو نفر برای لحظهای مات و مبهوت نشستن.
بعد، جو چون-به اول بلند شد و دستش رو به سمت همسرش دراز کرد.
«عزیزم، بیا بریم شام بخوریم.»
یانگ این لبخند زد، دست شوهرش رو گرفت و بلند شد.
این اولین تعطیلاتِ زندگی اونها بود.
«پس بریم و غذایی که یکی دیگه درست کرده رو امتحان کنیم؟ میخوام کلی غذا بخورم.»