چپتر 34: فراتر از رویارویی با یک ببر
چپتر 34: فراتر از رویارویی با یک ببر
اهریمن تیغه آسمان خونین وارد تالار اهریمن آسمانی شد.
او به آرامی در مسیر خون قدم برداشت و در انتهای فرش ایستاد.
«حالتون چطوره؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین با ادب به گئوم ووجین سلام کرد.
«به لطف شما، خوبم. شما چطور؟»
«به لطف پسرتون، این اواخر یه کم سرم شلوغ بوده.»
گئوم ووجین لبخند محوی زد.
«حالا که پسرم بزرگ شده، دیگه اونطور که من میخوام عمل نمیکنه.»
«هاهاها. مگه چیزی هم هست که رهبر فرقه نتونه انجامش بده؟»
«مگه نمیگن فرزند موجودیه که آسمان مقدر کرده تا نشون بده زندگی طبق خواسته آدم پیش نمیره؟ فقط وقتی خودتون صاحب فرزند بشید، این رو میفهمید.»
«شاید فرزند من هم یه جایی اون بیرون در حال بزرگ شدن باشه.»
گئوم ووجین خندید.
او نسبت به زمانی که با گئوم موگوک بود، مهربانتر و صمیمیتر برخورد میکرد.
اگر گئوم موگوک این صحنه را میدید، بدون شک میگفت: «باید برای پسرت هم همینقدر درخشان لبخند بزنی!»
بعد از رد و بدل کردن چنین احوالپرسیهای کوتاهی، اهریمن تیغه آسمان خونین با لحنی گذرا به گئوم موگوک اشاره کرد.
«شاید طبق خواسته رهبر فرقه نباشه، اما ارباب جوان دوم این اواخر داره توی فرقه برای خودش اسمی دست و پا میکنه.»
«این کار شما نیست؟»
در واقع، گفتن این حرف منصفانه بود، چون گئوم موگوک بعد از درگیر شدن با اهریمن تیغه آسمان خونین محبوبیت پیدا کرده بود.
«ارباب جوان دوم دسترنج رهبر فرقهست. من تازه متوجه شدم که ایشون چه اثر باشکوهیه.»
گئوم ووجین این حرف را انکار نکرد.
باور به اینکه او پشت موفقیت پسرش بوده، از هیچ منظری چیز بدی نبود.
«اون هنوز یه بچه ناپختهست.»
«من بعضی وقتها به زمانی فکر میکنم که همسن ارباب جوان دوم بودم. اگه اون الان یه بچه ناپختهست، پس به من باید گفت کرم.»
«شما اون بچه ناپخته رو بیش از حد دستبالا میگیرید.»
«رهبر فرقه اولین کسی بود که اون رو دستبالا گرفت.»
او به موضوع انتصاب گئوم موگوک به عنوان ارباب عمارت دنیای زیرین اشاره داشت.
دلیلش هر چه که بود، این یک انتصاب بیسابقه به شمار میرفت.
«واسه همین هم دارم این رو میگم، اما میخوام سعی کنم ارباب جوان دوم رو به یه اثر هنری حتی بهتر تبدیل کنم.»
«اگه شما قدم پیش بذارید، این یه فرصت سرنوشتساز برای پسر دومم میشه.»
«شما به من لطف دارید.»
«هر طور که صلاح میدونید عمل کنید.»
«ممنونم.»
در پایان گفتگو، اهریمن تیغه آسمان خونین با احتیاط هدف اصلی ملاقاتش را فاش کرد.
«از اونجایی که اجازه میدید، میشه به درستی ازش حمایت کنید؟»
«منظورتون چیه؟»
«درباره موضوع فرمانده سپاه اهریمنی، لطفاً بذارید همونطور که صلاح میدونم پیش برم.»
این درخواستی برای انتصاب جانگ هو به عنوان فرمانده سپاه اهریمنی بود، درست همانطور که او توصیه کرده بود.
سکوتی کوتاه برقرار شد.
آن دو بدون هیچ تغییر احساسی در چهره، به یکدیگر خیره شدند.
گئوم ووجین اولین کسی بود که سکوت را شکست.
«موضوع فرمانده سپاه اهریمنی سخته.»
«این چیزیه که ارباب جوان دوم هم میخواد.»
«همونطور که گفتید، من به اندازه کافی از پسر دومم حمایت کردم. باید به فکر پسر اولم هم باشم.»
«یه چیزی هست که موقع بزرگ کردن شاگردهام یاد گرفتم. وقتی از کسی حمایت میکنی، باید فقط از یه نفر به طور قطع حمایت کنی. چون من نتونستم این کار رو بکنم، اغلب مورد انتقاد قرار میگیرم.»
«من مشکلی نخواهم داشت. برخلاف شما که بخشندهاید، من هر کسی رو که جرئت کنه بهم ناسزا بگه، میکشم.»
نگاه آن دو مرد در هوا با هم تلاقی کرد.
آنها به اندازه کافی زمان با هم گذرانده بودند که تنها با یک نگاه، نیت یکدیگر را درک کنند.
هر چه آن زمان طولانیتر باشد، سکوت این لحظه ناخوشایندتر میشود.
«حرف دیگهای هم هست؟»
با دستور اهریمن آسمانی برای ترک تالار، اهریمن تیغه آسمان خونین دیگر پافشاری نکرد.
او به خوبی میدانست که وقتی این مرد تصمیمی میگیرد، به راحتی آن را تغییر نمیدهد.
به روش دیگری نیاز بود.
«دفعه بعد دوباره میبینمتون.»
«همین کار رو بکنید.»
اهریمن تیغه آسمان خونین چرخید و خارج شد.
در تمام مدتی که در مسیر خون بازمیگشت، چهرهاش درهم بود.
«این سبکسنگین کردن گزینهها اون هم اینقدر دیر، دیگه چه صیغهایه؟ وقتی از کسی حمایت کردی، باید تا آخرش پاش بایستی.
هوم!»
* * *
«به نظر میرسه رهبر فرقه بیشتر از تو، به فکر ارباب جوان اوله.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به محض اینکه من را دید، شروع کرد به تفرقه انداختن بین من و پدرم.
«اون انگار ارباب جوان اول رو به عنوان جانشین در نظر داره.»
او وقتی نقطه ضعفی دارد، سعی میکند ابتدا حریفش را متزلزل کند.
مانورهای سیاسی این پیرمرد واقعاً منزجرکننده است.
«فکر میکنم ما با هم جور نیستیم.»
«منظورت چیه؟»
«اگه من از برادرم عقب بیفتم، شما، ارشد، حداقل باید اونچه رو که کمه جبران کنید...»
«داری میگی من کمکاری میکنم؟»
«منظورم اینه که یه جورایی ناامیدکننده است.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به جای عصبانی شدن، سعی کرد مرا آرام کند.
«ببین ارباب جوان دوم، موضوع انتخاب جانگ هو به عنوان فرمانده سپاه اهریمنی از همون اول غیرممکن بود.»
«یعنی به این زودی تسلیم شدید؟»
«نیازی نیست به چیزی که نمیشه انجامش داد، چنگ بزنی.»
«شما که اینقدر ادعاتون میشد، یعنی حتی نمیتونید از پس همین یه کار بربیاید؟»
«همین یه کار؟ ادعام میشد؟»
شروع کردم به تحریک کردن بیشتر اهریمن تیغه آسمان خونین که حالا بهش برخورده بود.
«این شما بودید، ارشد، که پیشنهاد دادید حامی من باشید.»
«و این تو بودی که مثل یه بچه نق زدی و از من خواستی کاری رو بکنم که شدنی نبود.»
«پس باید همون موقع رد میکردید. نباید روز بعدش جانگ هو رو پیشنهاد میدادید. مگه شما، ارشد، به یه شانس کوچیک امیدوار نبودید؟»
خط بلندی جلوی پای اهریمن تیغه آسمان خونین کشیدم.
«قبلاً گفتید این خط نشوندهنده اینه که رهبر فرقه چقدر بهتون اهمیت میده. من به این خط باور داشتم...»
خط دیگری کشیدم که طولش کمتر از نصف خط اول بود.
«خط واقعی بین پدرم و شما، ارشد، اینجا نبود؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین نتوانست حرفم را رد کند.
اگر من پیش پدرم نرفته بودم و جداگانه از او درخواست نکرده بودم، چه اتفاقی میافتاد؟ آیا پدرم درخواست اهریمن تیغه آسمان خونین را میپذیرفت؟
«اگه پدرم رد کرد، باید دوباره درخواست میکردید. اگه من بودم، قطعاً موفق میشدم.»
«پس چرا خودت امتحانش نمیکنی؟»
«چی؟»
«مگه من رو مسخره نکردی که حتی از پس این کار هم برنمیآم؟ پس لابد برای تو باید راحت باشه.»
«اگه من با درخواست از پدرم به راحتی انجامش بدم، چی کار میکنی؟»
«برو امتحان کن. احتمالا فقط نتیجه عکس میده.»
او مطمئن به نظر میرسید که چون درخواست او رد شده، امکان ندارد درخواست پسرش پذیرفته شود.
در چنین مواقعی، اهریمن تیغه آسمان خونین پدرم را خوب میشناخت.
«پیشنهاد یه شرطبندی میدی؟»
«شرطبندی؟ خوبه. بیا انجامش بدیم. اگه تو هم شکست بخوری، از اون لحظه به بعد دیگه شکایت نکن و فقط هر چی میگم انجام بده. دیگه از نق زدن هم خبری نیست.»
«و اگه موفق بشم؟»
«اون چیزی رو که میخوای بهت میدم.»
«هر چی که بخوام؟»
«چیزی هست که بخوای؟»
بعد از لحظهای فکر کردن، به او گفتم:
«یه اکسیر برام جور کن. اکسیری که حداقل از قرص عصاره اهریمنی بهتر باشه.»
برای لحظهای، اهریمن تیغه آسمان خونین جا خورد.
من دقیقاً میدونستم دلیل این تعجب چیه.
«میدونی بهدست آوردن اکسیری که از قرص عصاره اهریمنی بهتر باشه چقدر سخته؟»
«میدونم، برای همین هم دارم اون رو به عنوان شرط تعیین میکنم. حالا که تصمیم گرفتیم توی یه قایق باشیم، مگه قویتر شدن من به معنی قویتر شدن شما نیست، ارشد؟»
دلیلی داشت که من از اهریمن تیغه آسمان خونین تقاضای اکسیر کردم.
میدونستم که او یکی از اونها رو داره.
او صاحب اکسیر افسانهای، یعنی قرص الهی آسمان بیرونی بود؛ اکسیری که میتونست حتی نیروی درونی بیشتری نسبت به قرص عصاره اهریمنی به فرد بده.
در گذشته، اهریمن تیغه آسمان خونین زمانی که رسماً با برادرم متحد شد، قرص الهی آسمان بیرونی رو به او هدیه داد.
اون زمان بود که فاش شد او قرص الهی آسمان بیرونی رو برای مدت طولانی بدون اینکه خودش مصرف کنه، نگه داشته بود.
هدف من از راه انداختن این شرطبندی، دقیقاً همین قرص الهی آسمان بیرونی بود.
«شما میگی نمیتونی جانگ هو رو فرمانده سپاه اهریمنی کنی، نمیتونی برام یه اکسیر جور کنی؛ پس دلیلی نمیبینم که بخوام با شما متحد بشم، ارشد.»
«خیلهخب، اگه جانگ هو رو فرمانده سپاه اهریمنی کنی، برات یه اکسیر جور میکنم.»
«قول دادید.»
شمشیر اهریمن سیاه رو بیرون کشیدم و اون رو جلو بردم.
اهریمن تیغه آسمان خونین با تیغه بهشتکش خودش به شمشیر من ضربهای زد، انگار که میخواست اون رو کنار بزنه.
*طنین!*
اون صدای شفاف، قول و قرار ما بود.
این پیمان که با سلاحهای مخصوصمون بسته شد، خیلی بیشتر از کلمات اعتبار داشت.
اهریمن تیغه آسمان خونین، مثل همیشه، به هوا پرید و در دوردستها ناپدید شد.
اگه توی این شرطبندی پیروز بشم، او به قولش عمل میکنه.
قرص الهی آسمان بیرونی چیزی بود که او برای جانشین آماده کرده بود.
اگه بتونم بعد از مصرف قرص عصاره اهریمنی، قرص الهی آسمان بیرونی رو هم بخورم، دیگه هیچ نبردی رو مقابل یه فرمانروای اهریمنی به خاطر کمبود نیروی درونی نمیبازم.
و من میدونستم چطور توی این شرطبندی برنده بشم.
***
مکانی که به اونجا رفتم، دفتر استراتژیست اعظم، ساما میونگ بود.
این عمارت فلکسای که او در اون اقامت داشت، به عنوان مرکز مدیریت فرقه اصلی عمل میکرد.
تمام اطلاعات دنیای رزمی در اینجا جمعآوری و دستهبندی میشد.
در این میان، تنها بخش کوچکی از اطلاعاتی که از زیر دست ساما میونگ رد میشد، به پدرم میرسید.
هرچند مطمئن نبودم، اما احتمالاً این روزها بخش قابلتوجهی از اطلاعاتی که از عمارت فلکسای به تالار اهریمن آسمانی فرستاده میشد، مربوط به من بود.
از ورودی عمارت فلکسای تا دفتر ساما میونگ، تدابیر امنیتی شدیدی برقرار بود، حتی شدیدتر از تالار اهریمن آسمانی.
این یعنی عمارت فلکسای نقش حیاتی در فرقه اصلی داشت و به عنوان مکانی که استراتژیستها در اون جمع میشدند، نیاز بود که بهطور کامل محافظت بشه.
وقتی وارد دفتر استراتژیست اعظم شدم، ساما میونگ رو دیدم که میان انبوهی از اسناد مشغول کار بود.
اونقدر کاغذ روی میزش انباشته شده بود که تقریباً صورتش رو میپوشوند.
شاید اینطور به نظر میرسید که تمام کار او فقط دادن چند نصیحت در کنار پدرم باشه، اما شغل واقعی یه استراتژیست اعظم، نبرد با اسناد بود.
او تمام روزش رو صرف خوندن و بازخوانی صدها گزارشی میکرد که از سراسر سرزمینهای مرکزی میرسید تا تشخیص بده کدوم اطلاعات رو دور بریزه و کدوم رو نگه داره.
با شناختی که از این کار داشتم، میدونستم حتی اگه بتونم ارباب عمارت دنیای زیرین باشم، باز هم این شغلی نیست که از پسش بربیام.
ساما میونگ از پشت میزش بلند شد و با گرمی از من استقبال کرد.
«چی باعث شده به اینجا بیای؟ بفرما، لطفاً بشین.»
ما روبروی هم پشت یه میز نشستیم.
کمی بعد، یکی از زیردستها طوری که انگار منتظر بوده، چای آورد.
«مطمئن نیستم با سلیقهت جور دربیاد. ما اینجا فقط یه نوع چای داریم.»
«عطر خیلی خوبی داره.»
جرعهای از چای نوشیدم و به اطراف نگاه کردم.
همونطور که از محل کار بزرگترین مغز متفکر فرقه اصلی انتظار میرفت، انواع کتابها در تمام قفسههای دور تا دور اتاق چیده شده بود.
«شنیدم این روزها هر وقت رزمیکارهای فرقه دور هم جمع میشن، فقط درباره عمارت دنیای زیرین حرف میزنن.»
«مشغول فحش دادن بهش نیستن؟»
«اصلاً. شنیدم همهش تعریف و تمجیده.»
من افکار عمومی رو درباره عمارت دنیای زیرین بهتر میشناختم.
به همون اندازهای که مردم مشتاق اجرای عادلانه قانون بودند، به همون اندازه هم کسانی بودند که با اون مخالفت میکردند.
اونها حتماً احساس نگرانی بیدلیلی داشتند، چون تا الان آزادانه زندگی کرده بودند.
با خودشون فکر میکردند: «اگه منم گیر بیفتم چی؟» اینها نگرانیهاشون بود.
قبل از اینکه این جو پخش بشه، باید نظم و انضباط رو بهسختی برقرار میکردم.
«اما چی باعث شده بیای اینجا؟»
«یه سوال ازتون دارم، استراتژیست اعظم.»
«بپرس.»
«نظرتون درباره جانگ هو چیه؟»
«فکر میکنم رزمیکار خوبیه. پتانسیل این رو داره که سپاه اهریمنی رو بهخوبی رهبری کنه.»
ساما میونگ حتماً تا الان فهمیده بود.
اینکه من پشت این پیشنهاد هستم.
اینکه دارم سعی میکنم جانگ هو رو در جایگاه فرمانده سپاه اهریمنی قرار بدم.
«پس شانس جانگ هو برای تبدیل شدن به فرمانده سپاه اهریمنی چقدره؟»
«اگه بخوام صادق باشم، حتی ده درصد هم نیست.»
«حتی اگه اهریمن تیغه، جانگ هو رو پیشنهاد داده باشه؟»
«رهبر فرقه اون پیشنهاد رو رد کرده.»
حتماً برای همین بود که عدد ده درصد رو گفت.
پاسخ واقعی «غیرممکن» بود، اما از روی ادب گفت ده درصد.
«اگه پدرم نظرش رو عوض کنه چی؟»
«اون وقت، البته که ممکنه. اما راحت نخواهد بود. همونطور که میدونی، رهبر فرقه کسی نیست که تصمیمی رو که یه بار گرفته، بدون هیچ توجیهی عوض کنه.»
«این رو خوب میدونم.»
در وهله اول، اون تصمیم به درخواست من گرفته شده بود.
قصد نداشتم دوباره بدون هیچ توجیهی از پدرم بخوام که تصمیمش رو عوض کنه.
باید براش یه دلیل و توجیه ایجاد میکردم تا نظرش رو تغییر بده.
این همون چیزی بود که براش آماده شده بودم.
«نظرتون درباره این چیه؟ اگه بعد از اهریمن تیغه آسمان خونین، او یه پیشنهاد دیگه از یه فرمانروای اهریمنی دیگه دریافت کنه چی؟»
«دو فرمانروای اهریمنی که همزمان یه نفر رو پیشنهاد بدن؟ این بیسابقهست... اما اگه همچین اتفاقی بیفته، شانس خوبی برای جانگ هو وجود داره که فرمانده سپاه اهریمنی بشه. رهبر فرقه هم توجیهی برای تغییر نظرش پیدا میکنه. اما آیا ممکنه؟»
با توجه به اینکه اهریمن تیغه آسمان خونین قبلاً قدم پیش گذاشته بود، وادار کردن یه فرمانروای اهریمنی دیگه به پیشنهاد دادن جانگ هو، به هیچ وجه کار آسونی نبود.
«باید امتحانش کنم. گاهی اوقات، مقابله با دو تا ببر به صورت همزمان ممکنه راحتتر از مقابله با فقط یکیشون باشه، اینطور فکر نمیکنید؟»
«فکر میکنم دشوارتر باشه.»
به همین دلیله که این پیششرط لازمه.
برای جلوگیری از این فاجعه که اعضای بدنت همزمان توسط اونها دریده بشه.
«اگه اون دو تا ببر رابطهشون با هم بهشدت بد باشه چی؟»