چپتر 343: امروز، ما پانزده گرگ اتحاد نامتعارف هستیم

نگاههایی که تا پیش از این به ستارهها خیره شده بودن، حالا روی یه نقطه متمرکز شدن.

بی سا-این و جین ها-گون به گئوم موگوک نگاه کردن.

گئوم موگوک با اون چشمهای زلال و عمیقش، هنوز داشت به آسمون شب نگاه میکرد.

کلمهی «دوست» خیلی غریبه به نظر میرسید.

آیا کلمهای که این مرد به زبون آورده بود، واقعاً همون معنایی رو داشت که اونها میشناختن؟

بی سا-این رک و پوستکنده پرسید: «از کی تا حالا ما با هم دوست شدیم؟»

جین ها-گون هم که همین حس رو داشت، منتظر جواب گئوم موگوک موند.

«یعنی فقط من بودم که فکر میکردم با هم دوستیم؟»

«واقعاً فکر میکنی میتونیم با هم دوست باشیم؟»

«آره، فکر میکنم.»

بعد از یه مکث کوتاه، بی سا-این دوباره پرسید: «اگه یکیمون فکر کنه دوستیم و بعد به بقیه خیانت کنه چی؟»

حتی دوستهای دوران کودکی هم سر تغییرکردن یا خیانتدیدن کلی جنجال به پا میکنن، پس چطور جانشینهای سه جناح راستین، نامتعارف و اهریمنی میتونستن با هم دوست بشن؟ چنین خیانتی میتونست جون هزاران، بلکه دهها هزار نفر رو به خطر بندازه.

«خب، بیا اینطوری بهش فکر کنیم. اوه، درسته، ما دشمن بودیم، مگه نه؟ پس بیا ناامید نشیم. حتی بیا بهش به چشم خیانت هم نگاه نکنیم.»

«اون موقع شمشیرت قلبم رو سوراخ کرده. دیگه فرصتی برام میمونه که بخوام به این چیزها فکر کنم؟»

با وجود اینکه چهرهی بی سا-این جدی و حرفهاش تلخ بود، اما چشمهاش از همیشه نرمتر شده بودن.

داشت زندگیای رو تصور میکرد که در اون، خودش و گئوم موگوک با هم دوست باشن.

تصویری از خودش به عنوان رهبر اتحاد نامتعارف، گئوم موگوک در مقام اهریمن آسمانی و جین ها-گون به عنوان رهبر اتحاد رزمی که دور هم جمع شدن، میخندن و با هم گپ میزنن.

تصویری از خودش، حتی با موهای سفید، که از شوخیهای همیشگی و تغییرناپذیر گئوم موگوک کلافه شده.

اما درست همونطور که آرمانها با واقعیت فرق دارن، کلماتی متفاوت با قلبش از لبهاش خارج شدن.

«اگه شایعه بشه که با رهبر جوان فرقه اهریمنی دوست شدی، از مقامت به عنوان رهبر جوان اتحاد خلع میشی.»

در این لحظه، جین ها-گون هم وارد بحث شد.

«من چی؟ دوستشدن با وارث فرقه اهریمنی و وارث اتحاد نامتعارف؟ جانشینشدن پیشکش، ممکنه پدربزرگم تا حد مرگ کتکم بزنه.»

گئوم موگوک به جین ها-گون نگاه کرد.

«حالا که فکر میکنم، فرمانده شاخه جین هنوز وارث نشده. بیا کمکش کنیم تا جانشین بشه.»

جین ها-گون با قیافهای جدی جواب داد: «من فقط به خاطر کمک تو نمیتونم به مقام رهبر اتحاد برسم. من فقط زمانی میتونم بالا برم که ویژگیها و ظرفیت رهبر اتحاد شدن رو داشته باشم.»

میشد غرور رو در حرفهاش حس کرد؛ اینکه جانشین طریقت راستین رو نمیشد به این راحتیها انتخاب کرد.

«همونطور که انتظار میرفت، داری بینمون خط میکشی.»

گئوم موگوک به بی سا-این نزدیکتر شد و سعی کرد صمیمی رفتار کنه.

اما بی سا-این یه قدم عقب رفت و ازش دوری کرد.

«همهتون خیلی سردین!»

حالا هر سه مرد در یک دایره رو به روی هم ایستاده بودن.

جین ها-گون از گئوم موگوک پرسید: «رویای تو برای دنیای رزمی چیه؟»

این سوالی بود که بی سا-این هم میخواست بپرسه.

نگاه گئوم موگوک دوباره به سمت ستارههای آسمون شب چرخید.

«دنیای رزمیای که من تو رویام میبینم، جاییه که طریقت راستینِ تو، طریقت نامتعارفِ تو و طریقت اهریمنیِ من بتونن در کنار هم با هماهنگی زندگی کنن. من باور دارم که تقدیر این جایگاهها و چنین هنرهای رزمی تکاندهندهای رو فقط برای این به ما نداده که به قیمت جون بیشمار آدم، رویای متحدکردن دنیای رزمی رو در سر بپرونیم.»

اعتماد بین اونها فقط زمانی ممکن بود که اطمینان داشته باشن هیچکدومشون رویای متحدکردن دنیای رزمی (به معنای سلطه مطلق) رو در سر نداره.

«من نه با پدرم صمیمی بودم و نه با برادرم. بدون درککردن قلب محافظهام زندگی میکردم، همونهایی که حاضر بودن جونشون رو برام بدن. برای همین همیشه از خودم میپرسم: تو که حتی نمیتونی هوای اطرافیانت رو داشته باشی، چطور میخوای با متحدکردن دنیای رزمی کاری از پیش ببری؟»

نگاه گئوم موگوک که به ستارهها بود، دوباره به سمت اون دو مرد برگشت.

«فکر میکنم دوستشدن با شماها، از متحدکردن دنیای رزمی هم سختتر باشه.»

این رو شبیه یه شوخی گفت، اما حرفهاش حقیقت قلبش رو در بر داشت.

«برای یه رزمیکار، راحتترین کار اینه که با بقیه بجنگه و اونها رو بکشه. پس بیایین به جای این زندگیِ راحت، یه چالش سختتر رو قبول کنیم. بیایین واقعاً سعی کنیم با هم دوست بشیم.»

«!»

بی سا-این و جین ها-گون هرگز چنین فکری نکرده بودن.

حق با گئوم موگوک بود.

دوستِ واقعی شدن، صد مرتبه سختتر از جنگیدن بود.

«تو این دنیا کلی شرارت هست که باید از بین بره. شرارتهای مطلقی هم هستن که هیچکس جز ما نمیتونه اونها رو بکشه. ببینین، مگه حتی الان هم شرارتی وجود نداره که بخواد ما رو ببلعه؟ بیایین زندگیمون رو صرفِ درهمکوبیدن اونها کنیم. دور هم جمع بشیم و نوشیدنی بخوریم، پیش همدیگه از زیردستهامون بدگویی کنیم. با هم سفر بریم. این همون دنیای رزمیایه که من آرزوش رو دارم.»

یعنی واقعاً ممکن بود؟

بی سا-این ناخودآگاه زیر لب زمزمه کرد: «شبیه یه رویاست.»

«پس بیا تمام عمرمون رو با این رویا زندگی کنیم.»

درست در همون لحظه که بی سا-این و جین ها-گون غرق در افکار خودشون بودن...

یه شهابسنگ سقوط کرد و ردی در آسمون شب به جا گذاشت.

گئوم موگوک دستهاش رو به هم زد و سریع یه آرزو کرد.

«لطفاً بذار دنیای رزمی رو متحد کنم!»

جین ها-گون با قیافهای کلافه سرش رو تکون داد و بی سا-این لبخند محوی زد.

تا مدتها بعد از اون، اونها زیر بارش ستارهها همونجا ایستادن.

* * *

چو گوئنگ، ارباب لشکر مار سیاه، در حالی که از پنجره به بیرون نگاه میکرد، اخمهاش رو در هم کشید.

«حالا دیگه علنی دارن میپایانمون.»

اون طرفِ ساختمونی که توش بود، دو رزمیکار دیده میشدن که داشتن به سمت اون نگاه میکردن.

اونها استادانی از شاخه اهریمنکشِ اتحاد رزمی بودن.

فشار آوردن به اونها رو از چند ماه پیش شروع کرده بودن و حالا دیگه علنی زیر نظرشون داشتن.

چو گوئنگ مردی بود که کلیشهی «مرد درشتهیکل و تندخو حتماً احمقه» رو شکسته بود.

اون تیزهوش بود و در استفاده از مکر و حیله مهارت داشت.

در تجارت، بیرحم و سنگدل بود و رقباش رو با هر روشی که لازم بود از سر راه برمیداشت.

اما حتی اون هم فقط میتونست به ناظرهایی که اون طرف خیابون بودن نگاه کنه.

تا زمانی که نامِ لعنتیِ اونها «شاخه اهریمنکش» بود، نمیتونست همینطوری هر جور دلش خواست از شرشون خلاص بشه.

«از سیاه سیزده چه خبر؟»

«هنوز خبری نشده.»

کسی که به سوال ارباب لشکر مار سیاه جواب داد، دست راستش، سونگ چونگ بود.

ارتباطشون با سیاه سیزده قطع شده بود؛ کسی که رفته بود تا بچههای دزدیدهشده رو به کاروان حفاظتی اژدهای زرد تحویل بده.

«انگار گیر اون عوضیهای شاخه اهریمنکش افتاده.»

چهرهی ارباب لشکر مار سیاه در هم رفت.

اون واقعاً از شاخه اهریمنکش متنفر بود.

«ظاهراً باید از اتحاد نامتعارف کمک بخوایم.»

این تصمیمی نبود که بشه به راحتی گرفت.

اتحاد نامتعارف هرگز بدون گرفتن چیزی در عوض، کمک نمیکرد.

اگه این بار کمک میگرفتن، مجبور میشدن مبلغ هنگفتی رو تحت عنوان اعانه به اونها پرداخت کنن.

همین حالا هم داشتن پول زیادی به اتحاد نامتعارف میدادن.

درست همون موقع، زیردست دیگهای اومد، نامهای رو تحویل داد و رفت.

«یه نامه از طرف اتحاد نامتعارفه.»

ارباب لشکر مار سیاه و سونگ چونگ از اینکه درست وقتی داشتن دربارهی اتحاد نامتعارف حرف میزدن، چنین نامهای رسیده بود، جا خوردن.

ارباب لشکر مار سیاه بعد از خوندن محتویاتش، نامه رو با عصبانیت مچاله کرد و به سمت سونگ چونگ انداخت.

«بچهمُزلفِ متکبر!»

سونگ چونگ نامهی مچالهشده رو باز کرد و اون رو خوند.

در کمال تعجب، پیامی از طرف رهبر جوان اتحادِ اتحاد نامتعارف بود که درخواست ملاقات داده بود و توش ذکر شده بود که اگه اون حاضر نشه، لشکر مار سیاه رو از دنیای رزمی محو میکنه.

سونگ چونگ اول سعی کرد دلِ مافوقِ خشمگینش رو به دست بیاره.

«انگار این جوجه بعد از اینکه جانشین شده، خیلی مغرور شده.»

هالهی کشتار از بدن ارباب لشکر مار سیاه بیرون میزد.

معمولاً وقتی اون اینقدر عصبانی میشد، جنازهها روی هم تلنبار میشدن، اما چون حریفش کسی بود که بود، فقط خشمش بود که روی هم تلنبار میشد.

«اما رهبر جوان اتحاد چرا یهو میخواد من رو ببینه؟»

نامهای که رسیده بود فقط شامل همون حرفها و زمان و مکان ملاقات بود؛ دلیلش نوشته نشده بود.

این موضوع ارباب لشکر مار سیاه رو حتی عصبانیتر کرد.

«یه نقشه برای برقراری نظمه، نه؟»

«ما که مستقیماً زیرنظر اتحاد نامتعارف نیستیم، پس این مسخرهبازیِ انضباطی دیگه چیه؟»

«اون عوضیهای اتحاد نامتعارف کی به این چیزا اهمیت دادن؟»

برخلاف ارباب لشکر مار سیاه که ناراضی بود، سونگ چونگ این تماس رو یه فرصت میدید.

«اگه تو این موقعیت روی رهبر جوان اتحاد سرمایهگذاری کنی، در آینده گسترش کسبوکارت تو سرزمینهای مرکزی خیلی راحتتر میشه. وقتی هم که دیدیش، باید خیلی اتفاقی برای مشکل شاخه اهریمنکش ازش کمک بخوای.»

احساساتش یه چیز بود، اما خب، این کاری بود که باید انجام میداد.

کسبوکار، کسبوکار بود.

«برداشت امسال هدر رفت. آخرش به هر شکلی که شده دارن جیبم رو میزنن. چقدر کافیه؟»

یه چیز بود که اون به عنوان یه حقیقت تغییرناپذیر بهش باور داشت.

مطمئنترین راه برای بهدست آوردن دل یه نفر، پول بود.

اگه شکست میخورد، به خاطر این بود که پولش کافی نبوده.

«اون کسی نیست که لنگِ پول باشه، پس چرا یه چیز دیگه بهش ندیم؟»

«مثلاً چی؟»

«شمشیر خورشید و ماه رو بهش بده.»

«دیوونه شدی؟»

دلیل خوبی برای فریاد زدن داشت.

شمشیر خورشید و ماه عزیزترین گنجینه بین تمام شمشیرهایی بود که داشت.

«مگه چند بار فرصت میشه رهبر جوان اتحاد رو ببینی؟ تو این موقعیت، باید اون رو قطعی به آدمِ خودمون تبدیل کنی.»

«اگه نتونه رهبر اتحاد بشه چی؟ مگه قرار نیست تازه روزی که به صندلی رایزن اعظم تکیه میزنه همه چی معلوم بشه؟»

«واسه همینه که سرمایهگذاری سخته دیگه، مگه نه؟»

بعد از لحظهای تامل، ارباب لشکر مار سیاه تصمیمش رو گرفت.

«باشه، شمشیر خورشید و ماه رو بهش میدیم.»

مسئله شاخه اهریمنکش هم در میون بود.

حیف بود، اما حریفش ارزشش رو داشت.

اون رو میداد و یه جوری همه چی رو پس میگرفت.

«در عوض، من همه رو از سیاه اول تا سیاه دهم با خودم میبرم. شب سیاه و سگ سیاه شکاری رو هم صدا کن.»

سونگ چونگ از تعجب جا خورد.

«این دیگه خیلی زیادهرویهست.»

«باید همینطور باشه.»

«اخلاق سگ سیاه شکاری رو که میشناسی، نه؟ معلوم نیست چه دردسری درست کنه. اون از اون آدماییه که حتی جلوی رهبر جوان اتحادِ اتحاد نامتعارف هم از کوره در میره.»

«واسه همین میبرمش.»

ارباب لشکر مار سیاه تو این مورد کوتاه نمیاومد.

«حتی وقتی داری چیزی رو میبخشی، نباید مثل یه آدمِ هالو به نظر برسی. اونا باید تحت فشار باشن، باید بفهمن ما چقدر خطرناکیم. اینطوری ارزش هدیهمون هم بیشتر میشه.»

سونگ چونگ که میدونست اون وقتی تصمیمی بگیره دیگه نظرش عوض نمیشه، خواستهش رو پذیرفت.

«فهمیدم. همونطور که دستور دادی انجام میدم. الان راه بیفتیم؟»

ارباب لشکر مار سیاه از جاش بلند شد.

«باید بریم. خودش گفت اگه نریم ما رو از دنیای رزمی محو میکنه.»

* * *

وقتی تقریباً به محل ملاقات رسیده بودن، گئوم موگوک دستور داد کالسکه رو نگه دارن.

بعد به جین ها-گون گفت:

«برای شخصیت اصلیِ امروز، بیا لباسهامون رو عوض کنیم.»

«منظورت چیه؟»

«مگه قرار ملاقات امروز جایی نیست که رهبر جوان اتحادِ اتحاد نامتعارف بخواد به یه فرقه از جناح تاریک درس عبرت بده؟ اینجا جایی نیست که شاخه اهریمنکش حضور داشته باشه. بذار شاخه اهریمنکش منتظر بمونه و ما هم لباس سیزده گرگ طریقت نامتعارف رو بپوشیم.»

جین ها-گون قصد داشت همراه بی سا-این بره تا به اونا فشار بیاره.

فکر میکرد اگه رهبر جوان اتحادِ اتحاد نامتعارف و فرمانده شاخه اهریمنکشِ اتحاد رزمی با هم بهشون هشدار بدن، تاثیرش دوبرابر میشه.

اما گئوم موگوک سعی داشت از دیدگاه خودش، اعتبار بی سا-این رو بالا ببره.

«باشه، همین کار رو میکنیم.»

جین ها-گون با کمال میل پیشنهاد رو قبول کرد.

بی سا-این متوجه ملاحظه گئوم موگوک نسبت به خودش شد، اما خودش رو به اون راه زد و چیزی نگفت.

«دو دست از لباسهاتون رو به ما بدین.»

به درخواست اون، سیزده گرگ طریقت نامتعارف دو دست لباس زاپاس بهشون دادن.

همونطور که لباس عوض میکردن، گئوم موگوک گفت:

«امروز ما سیزده گرگ نیستیم، بلکه پانزده گرگ اتحاد نامتعارفیم. گرگ چهاردهم، گرگ پانزدهم، به جمع ما خوش اومدین!»

در حقیقت، پوشیدن این لباسها برای جین ها-گون شجاعت زیادی میخواست.

خودش براش مهم نبود، اما اگه کسی از این موضوع ایراد میگرفت، ممکن بود به شدت مورد انتقاد قرار بگیره.

با این حال، وقتی گئوم موگوک رو میدید که موقع لباس عوض کردن کلی شوخی میکنه — که پاهاش خیلی بلنده و شلوار براش کوتاهه، یا اینکه رنگش بهش نمیاد — با خودش فکر کرد.

اینا چیزی نیست.

چیزی که واقعاً مهمه اینه که کی توی این لباسهاست.

یه آدم ترسو که نگران چیزهاییه که بعداً هیچ اهمیتی ندارن، یا یه آدم بزرگ که با کمال میل و به خاطر ملاحظه بقیه، این لباس رو میپوشه.

بعد از عوض کردن لباس، گئوم موگوک شوخی آخرش رو هم فراموش نکرد.

«تو چی، میخوای گرگ چهاردهم باشی؟ یا گرگ پانزدهم؟»

* * *

ارباب لشکر مار سیاه زودتر رسیده بود و منتظر بود.

نیروهای نخبهش دورش صف کشیده بودن.

تو دنیای رزمی، لشکر مار سیاه رو مثل یه گله سگ ولگرد میدیدن.

اونا به هر جور معامله سودآوری هجوم میبردن تا تیکهای ازش بکنن، با تعداد زیادشون حریف رو از پا در میآوردن و هر چقدر هم که ازشون کشته میشد، باز هم برمیگشتن.

اما این فقط شناختنِ نیمی از لشکر مار سیاه بود.

حداقلش این بود که ارباب لشکر مار سیاه یه سگ نبود، بلکه یه ببر بود.

یه ببر باهوش که میدونست مثل سگ رفتار کردن، راهِ زنده موندن برای مدت طولانیه.

سیاه اول تا سیاه دهم هم ببر بودن.

فراتر از اون ده نفر، شاید گرگ و روباه و سگ پیدا میشد، اما کسایی که ارباب لشکر مار سیاه براشون ارزش قائل بود، استادهای قابلی بودن.

البته، دلگرمکنندهترین آدم، شب سیاه بود.

فقط از نظر مهارتهای رزمی، اون بعد از ارباب لشکر مار سیاه قویترین بود.

مرد کمحرفی بود و شخصیت آرومی داشت، اما عاشق کشتوکشتار بود و از راه انداختن دریای خون تو مبارزاتی که حتی نیازی نبود توشون باشه، لذت میبرد.

آخرین نفری که ظاهر شد، سگ سیاه شکاری بود.

اون هم فقط یه پله از ارباب لشکر مار سیاه پایینتر بود.

اگه شب سیاه تو هنرهای رزمی نفر دوم بود، سگ سیاه شکاری تو بددهنی و بدخلقی نفر دوم بود.

از قتل و ضربوشتم گرفته تا تجاوز، اون حتی توی لشکر مار سیاه هم یه شرور بدنام بود که به انجام هر جور کار پلیدی شناخته میشد.

اون مسئول کارهایی بود که یه انسان جرئت انجام دادنش رو نداشت.

«داداش، چی شده که همهمون رو صدا کردی؟»

اون تنها کسی بود که ارباب لشکر مار سیاه رو «داداش» صدا میکرد.

چون از جوونی بهش خدمت کرده بود، تنها کسی بود که ازش نمیترسید.

«رهبر جوان اتحادِ اتحاد نامتعارف برای یه ملاقات با من تماس گرفته.»

«اون دیگه چرا؟»

«حالا که جانشین شده، لابد یه چیزی میخواد دیگه، نه؟»

نگاه سگ سیاه شکاری به جعبه بلندی افتاد که کنار ارباب لشکر مار سیاه گذاشته شده بود.

با دیدن طرح ماه و خورشید روی جعبه، سگ سیاه شکاری با ناباوری پرسید:

«بهم نگو که اون شمشیر خورشید و ماهه؟»

«درسته.»

«میخوای بدیش به اون رهبر جوان اتحاد؟»

وقتی ارباب لشکر مار سیاه سرش رو تکون داد، سگ سیاه شکاری فریاد زد:

«نه. چرا باید اون شمشیر گرانبها رو بدی به اون عوضی؟ فقط یه کم پول بهش بده و دکش کن بره.»

سگ سیاه شکاری خیلی خوب میدونست که ارباب لشکر مار سیاه چقدر برای این شمشیر ارزش قائله.

اون به سونگ چونگ خیره شد و گفت:

«اون عوضیِ زبونباز حتماً بهت گفته که بدیش.»

سگ سیاه شکاری از سونگ چونگ متنفر بود.

اون قبلاً نفر اولِ کنار ارباب لشکر مار سیاه بود، اما سونگ چونگ جاش رو گرفته بود.

چهره سونگ چونگ درهم رفت.

«این عوضیِ نادون همین الانش هم داره از خودش ادا در میاره.»

واسه همین بود که گفته بود نباید سگ سیاه شکاری رو صدا میکردن.

درست همون موقع که اون دو نفر با تنش روبروی هم ایستاده بودن.

«دارن میان.»

از دور، یه کالسکه و رزمیکارهایی که همراهیش میکردن، دیده شدن.

ارباب لشکر مار سیاه به زیردستهاش گفت:

«باید حداقل این رو به مهمان عزیزمون بفهمونیم. اینکه برای محو کردن ما از دنیای رزمی، دستهاشون چقدر باید کثیف بشه.»