چپتر 346: اول بکشیمش
چپتر 346: اول بکشیمش
کالسکه با سرعت به سمت اتحاد نامتعارف میتاخت.
بی سا-این در سکوت به بیرون پنجره خیره شده بود و به مغز متفکر پشت این ماجرا فکر میکرد.
دشمنی که توطئهای علیه کل دنیای رزمی چیده بود؛ چه نقشه عظیمی.
با نگاهی به تاریخ دنیای رزمی، به نظر میرسید که هر چند نسل یک بار، کسی پیدا میشه که چنین حادثه بزرگی رقم میزنه.
در حالت عادی، اونها به توطئهچینیشون ادامه میدادن.
اما این نقشه به خاطر یک نفر لو رفته بود.
از بین تمام زمانها، اونها مجبور شده بودن نقشهشون رو در دورانی شروع کنن که اون شخص حضور داشت.
نگاه بی سا-این به گئوم موگوک افتاد که روبروش نشسته بود.
گئوم موگوک چشمانش رو بسته بود.
حتی موقع صحبت با او، به محض اینکه وقفه کوتاهی پیش میاومد، زیر لب فرمولی رو زمزمه میکرد و غرق در تمرین میشد.
او شبیه مردی بود که لبریز از استعداده، اما در این موقعیت، بی سا-این متوجه شد که او مردیست که لبریز از تلاشه.
نگاه بی سا-این به صندلی کنار گئوم موگوک تغییر کرد.
جعبه شمشیر خورشید و ماه که به عنوان هدیه داده بود، کنارش تکیه داده شده بود.
با وجود اینکه بهش گفته شده بود اون رو در صندوق بار کالسکه بذاره، او مثل یک کودک سرسختانه اصرار کرده بود که اون رو کنار خودش نگه داره.
در همین لحظه، کالسکه تکان شدیدی خورد و به شدت لرزید.
نشیمنگاه آدمها از جا بلند شد و جعبه شمشیری که کنارشون بود هم به هوا پرتاب شد.
به نظر میرسید جعبه قراره با کف کالسکه برخورد کنه، اما در میان زمین و هوا معلق موند و بعد به آرامی سر جاش برگشت.
گئوم موگوک با کنترل انرژیاش از جعبه شمشیر محافظت کرده بود.
بی سا-این فکر میکرد او داره انرژیاش رو به گردش درمیاره یا خوابیده، اما حتی در این شرایط هم حواسش به جعبه شمشیر بود.
«از اینکه هدیهم رو عزیز میشماری ممنونم، اما راحتتر نیست که جعبه رو دور بندازی و فقط خود شمشیر رو حمل کنی؟»
در این هنگام، گئوم موگوک در حالی که هنوز چشمانش بسته بود، پاسخ داد:
«چون میخوام شمشیر رو هدیه بدم. بهتر نیست توی جعبه خودش هدیهش بدم؟»
از اونجایی که این جعبه رسمی شمشیر خورشید و ماه بود، خورشید و ماه به زیبایی روی اون حکاکی شده بود.
«داری اون رو به کی میدی که انقدر نگرانی؟»
«میخوام بدمش به قلبم.»
وقتی بی سا-این با چهرهای که میپرسید این دیگه چه جور شوخیایه به او نگاه کرد، گئوم موگوک چشمانش رو باز کرد.
«کسی هست که به اندازه قلب خودم برام مهمه. فکر میکنی چنین شمشیر ارزشمندی رو به هر کسی میدم؟»
تصویر او که صمیمانه به کسی اهمیت میداد بهش میاومد، اما از طرف دیگه، گئوم موگوک شخصی بود که میتونست چنین برداشتی رو هم ایجاد کنه.
«چون به نظر میرسه از اون آدمهایی هستی که ممکنه یه شمشیر گرانبها رو به یه غریبه توی خیابون بدی.»
«اشتباه متوجه شدی. من از ضرر کردن متنفرم. اگه بخوام به یه غریبه شمشیر بدم، به این خاطره که چیزی رو هدف گرفتم که اونها دارن و ده برابر ارزشمندتره.»
«پس با دادن اون به اون "قلب"، چه چیزی رو هدف گرفتی؟»
«قلب یه استثناست. چون حتی اگه من چیزی رو هدف نگیرم، اونها کسی هستن که هر چی دارن رو به من میدن.»
با این حرفها، بی سا-این با خودش فکر کرد که اگه او بود، به چه کسی هدیه میداد.
هیچکس به ذهنش نرسید.
اگه مجبور بود انتخاب کنه، فکر کرد شاید اون رو به گرگ اول از سیزده گرگ طریقت نامتعارف بده.
با فکر کردن به این موضوع، متوجه شد دوستی نداره که بتونه به راحتی چنین هدیه ارزشمندی رو بهش بده.
نباید بذارم رهبر جوان فرقه اهریمنی تنها دوستم باقی بمونه.
بی سا-این دوباره به گئوم موگوک نگاه کرد.
گئوم موگوک به جای رفتار شوخطبع همیشگیاش، با نگاهی آرام و عمیق به مناظر در حال عبور خیره شده بود.
درست زمانی که بی سا-این سرش رو به سمت پنجره مخالف چرخاند، گئوم موگوک غیرمنتظره شروع به صحبت کرد.
«طریقت اهریمنی من، و طریقت نامتعارف تو، هر دو راه درازی در پیش داریم. اگه اشتباه ساخته شده، دوباره میسازیمش. اگه ایده بهتری از راه رسید، خرابش میکنیم و از نو میسازیم. پس بیا زیاد عجله نکنیم.»
«چرا یهو چنین حرفهایی میزنی؟»
«فقط به ذهنم رسید. فهمیدم اگه فکر کنم "بعداً میگم"، در نهایت فراموش میکنم و هیچوقت نمیگم. پس این روزها سعی میکنم هر چی به ذهنم میرسه رو بگم.»
«پس واسه همینه که انقدر حرف میزنی.»
«یه رهبر جوان فرقه که پرحرف باشه بهتر نیست؟ بهتر از یه رهبر جوان ساکت که نمیتونی فکرش رو بخونی؟»
«مشکل اینجاست که با وجود اینکه پرحرفی، باز هم نمیتونم فکرت رو بخونم.»
گئوم موگوک لبخند مرموزی زد و دوباره به بیرون پنجره نگاه کرد.
بی سا-این هیچوقت نمیفهمید.
که زندگی او قبل از بازگشتش چقدر تنها بود.
و اینکه این زندگی پرحرف چقدر براش ارزشمنده.
«رهبر فرقه شمشیر روان چه اعترافی کرد؟»
گئوم موگوک حدس زده بود که رهبر فرقه شمشیر روان، تائهجو، چیزی رو اعتراف کرده.
«گفت شخصی که کارِ گرفتن بچهها از فرقه شمشیر پران رو ترتیب داده بود، ارباب سابق لشکر اژدهای سیاه، پیو گی-گوانگ بوده.»
پیو گی-گوانگ.
شخصی که در خاطرات گئوم موگوک نبود.
او احتمالاً مهرهای بود که به عنوان یک قربانی مصرفی ازش استفاده و بعد دور انداخته شده بود.
«حدود یک دهه پیش، او دچار جراحت شدیدی شد و از مقامش به عنوان ارباب لشکر اژدهای سیاه کنارهگیری کرد. از اون زمان، مثل یه مرد درهمشکسته زندگی کرده.»
«پس کسی اون رو به خدمت گرفته.»
«به نظر همینطوره. با قضاوت بر اساس منافع مختلفی که به فرقه شمشیر پران ارائه شده، شخصی که پشت سر ارباب لشکر پیو هست، باید فرد قدرتمندی باشه.»
گئوم موگوک هم همین انتظار رو داشت.
«حتی ممکنه کسی باشه که تو خوب میشناسیش.»
بی سا-این با حرف گئوم موگوک موافقت کرد.
اگه اون شخص فرد قدرتمندی در اتحاد نامتعارف بود، غیرممکن بود که او رو نشناسه.
مشکل اینجا بود که اون شخص کیه.
«گفت برای چی به بچهها نیاز داشتن؟»
بی سا-این لحظهای تردید کرد که آیا به این سوال پاسخ بده یا نه.
اگه این حادثه به اون سازمان خاصی که در فرقه اهریمنی و اتحاد رزمی نفوذ کرده بود بیارتباط بود و واقعاً یک سازمان مخفی در داخل اتحاد نامتعارف بود، چی؟ این به معنای فاش کردن اسرار اتحاد نامتعارف به رهبر جوان فرقه اهریمنی بود.
«گفت دارن یه سازمان مخفی یا چیزی شبیه اون میسازن؟»
بی سا-این جا خورد.
او چنان تیزبین بود که فریب دادنش حتی در صورت تمایل هم غیرممکن بود.
«درسته.»
بی سا-این صادقانه پاسخ داد.
گئوم موگوک نگرانیهای بی سا-این رو به درستی میخواند.
«نگرانی که این سازمان مخفی ممکنه به اونی که من گفتم بیارتباط باشه؟»
«بله.»
«حتی اگه اینطور باشه، اگه این یه سازمان مخفیه که بدون اطلاع تو داره آماده میشه، مگه یه سازمان مشکلدار نیست؟ تو با لو دادن اطلاعات به من، برتری به دست میاری. پس از جنبه مثبت بهش نگاه کن.»
در حالت عادی، گئوم موگوک میتونست عصبانی بشه و بپرسه که آیا او قصد داره اطلاعات رو مخفی کنه، اون هم بعد از اینکه او این همه راه رو برای کمک به اتحاد نامتعارف اومده؛ و بی سا-این حرفی برای گفتن نداشت.
اما گئوم موگوک با در نظر گرفتن شرایط او، به عنوان طرف مقابلش، به موقعیت نگاه میکرد.
«اگه واقعاً اذیتت میکنه، اون بخش رو مخفیانه مدیریت کن. اگه به کمک نیاز داشتی بهم بگو.»
او هنوز هم داشت او رو به شخصیت اصلی تبدیل میکرد.
بله، اگه او قصد داشت با شخصی مثل گئوم موگوک دنبال سود و زیان باشه و کلک بزنه، اصلاً نباید از اول او رو با خودش میآورد.
«نه، من تمام اطلاعات رو به اشتراک میذارم، پس لطفاً کمکم کن.»
گئوم موگوک لبخند زد.
این همان لبخندی بود که وقتی علناً با تائهجو برخورد کرد، نشان داده بود.
داری خوب پیش میری.
این لبخندی بود که انگار همین رو میگفت.
چه او احساساتش رو میفهمید و چه نه، گئوم موگوک شروع کرد به محدود کردن دایره مغزهای متفکر این حادثه.
«اگه واقعاً یه سازمان مخفی در داخل اتحاد در حال شکلگیری باشه، چه کسی در موقعیتیه که ازش باخبر باشه؟»
«بیشتر اطلاعات راهشون رو به سمت من پیدا میکنن. اما اگه چیزی باشه که بدون اطلاع من پیش میره، باید چیزی باشه که توسط رهبر اتحاد و استراتژیست اعظم هدایت میشه.»
به دو نفر از دشوارترین افراد برای برخورد در اتحاد نامتعارف اشاره شد.
آیا اونها به مغز متفکر وصل هستن؟
گئوم موگوک اول یک نفر رو حذف کرد.
رهبر اتحاد نامتعارف.
او کسی بود که قبل از بازگشت، توسط هوا موگی کشته شده بود، پس امکان نداره که اونها در یک جبهه باشن.
«استراتژیست اعظم چه جور آدمیه؟»
«او مردی با وفاداریِ فوقالعاده قوی به رهبر اتحاده. اگه به استراتژیست اعظم شک داری، میخوام بهت بگم که این کار تلف کردن وقته. وفاداری او نه تنها به رهبر اتحاد، بلکه عمیقاً به خودِ اتحاد نامتعارفه.»
هیچوقت نمیشه قلب آدمها رو شناخت، اما فعلاً، اگه طبق گفته بی سا-این، استراتژیست اعظم رو کنار میگذاشت...
«دیگه چه کسی ممکنه باشه؟»
«منظورت از "دیگه چه کسی" چیه؟»
«ممکن نیست کسی بدون اطلاع اون دو نفر این کار رو پیش برده باشه؟»
اگر این کار بدون اطلاع رهبر اتحاد نامتعارف یا استراتژیست اعظم انجام شده باشه، پس میشه اسم این اتفاق رو خیانت گذاشت.
در این صورت، احتمال اینکه کار همون افرادی باشه که گئوم موگوک بهشون اشاره کرده بود، بالا میرفت.
«اگه اونقدر قدرت دارن که به فرقه شمشیر روان لطف کنن، پس باید در سطح یه ارباب عمارت یا ارباب لشکر باشن. حتی ممکنه یکی از ارشدها باشن.»
«بیا احتمالات مختلف رو در نظر بگیریم و بهش فکر کنیم.»
«اول، من مخفیانه درباره ارباب لشکر پیو تحقیق میکنم.»
با شنیدن حرف بی سا-این، گئوم موگوک سرش رو به نشونه مخالفت تکون داد.
«وقتی برای این کار نداریم. تا زمانی که ما به اتحاد نامتعارف برسیم، اون شخص پشتپرده هم میفهمه که ارباب کاروان حفاظتی اژدهای زرد کشته شده و حتی رهبر فرقه شمشیر روان به اتحاد نامتعارف برده شده. اون کسی که پشت این ماجراست، فکر میکنه که نه تنها دیگه نمیتونه بچهها رو به دست بیاره، بلکه ممکنه هویت خودش هم فاش بشه.»
حق با اون بود.
تحقیق مخفیانه فقط به حریف زمان میداد تا خودش رو آماده کنه.
«بیا مستقیم با این مسئله روبرو بشیم. مهارتهای رزمی کسایی که تو فرقه الهی اهریمن آسمانی، اتحاد رزمی و فرقه باد آسمان فعالیت میکردن، تقریباً در سطح یه فرمانروای اهریمنی بود. روشهای نفوذشون هم معمولی نبود. اگه با یه حمله سریع و قاطع بهشون فشار نیاریم، دمشون رو میچینن و ناپدید میشن.»
بی سا-این هم با حرفهای گئوم موگوک موافق بود.
اما یه مشکلی وجود داشت.
«دستگیر کردن ارباب لشکر پیو و بازجویی از اون کار سختی نیست. اما یه چیزی هست که نگرانم میکنه. رهبر فرقه شمشیر روان گفت وقتی پیو داشت اعتراف میکرد، بهش گفته که سرنوشت اتحاد نامتعارف به سازمان مخفیای بستگی داره که اون داره ایجاد میکنه. اگه واقعاً باور داشته باشه که داره یه ماموریت مخفی رو به خاطر خیر و صلاح اتحاد انجام میده، به این راحتی اعتراف نمیکنه. حتی ممکنه خودکشی کنه.»
این تنها نگرانی نبود.
بی سا-این یه دغدغه دیگه هم داشت.
«اون شخص پشتپرده که این دستور رو داده، ممکنه برای از بین بردن سرنخها، ارباب لشکر پیو رو بکشه.»
گئوم موگوک برای این نگرانی راه حلی داشت.
روشی که تصورش هم سخت بود.
«پس بیا اول خودمان بکشیمش.»
«چی؟»
چشمهای بی سا-این از تعجب گرد شد و به گئوم موگوک خیره موند، اما اون به گفتن حرفهایی که به همون اندازه غیرقابلدرک بود، ادامه داد.
«بیا اون دم رو بچینیم و برای خودمون برداریمش.»
***
«آخه تا کی میخوای اینطوری زندگی کنی؟»
با فریاد کسی، محیط پر سر و صدا ناگهان ساکت شد.
نگاه همه به سمت دو نفری که تو تالار ضیافت بودن، چرخید.
«من یه زمانی بهت احترام میذاشتم، اما چرا اینقدر داغون شدی؟»
پیو گی-گوانگ، دوباره داشت برای رزمیکارهایی که تو تالار ضیافت جمع شده بودن، درباره دلاوریهاش تو زمانی که ارباب لشکر بود، لاف میزد.
شاید چون مست بود، زیادهروی کرده بود؟ یه نفر جلو اومده بود تا سرزنشش کنه.
«جلوی تازهکارها خجالت نمیکشی؟»
طرف مقابل کسی نبود جز رزمیکاری که قبلاً زیردست اون تو بخش اژدهای سیاه بود.
همونطور که خودش گفته بود، اون مردی بود که قبلاً دستوراتش رو به خوبی اجرا میکرد.
خجالت جلوی تازهکارها؟ بابت چی؟ مگه تعریف کردن چندتا داستان قدیمی موقع مستی چه خجالتی داره؟
دلش میخواست فریاد بزنه: «من چقدر فداکاری برای این اتحاد کردم! و شما آدمها حتی نمیتونین به یه داستان اینطوری گوش بدین؟» اما نتونست این حرفها رو به زبون بیاره.
چشمهای اطرافیانش همه با ترحم به اون نگاه میکردن.
چون این اولین باری نبود که اون رو تو این وضعیت میدیدن.
پیو گی-گوانگ تلوتلوخوران از اونجا بیرون رفت.
اونقدرها هم مست نبود، اما عمداً تلوتلو میخورد.
احساس میکرد اگه این کار رو نکنه، حس حقارت بیشتری بهش دست میده.
در گذشته، اون واقعاً مثل یه آدم دربوداغان رفتار کرده بود.
اما اخیراً، داشت نقش همون زندگی داغون قدیمیش رو بازی میکرد.
تا نشون بده که هنوز یه آدم بیمصرفه.
اما بعد از تجربه اتفاقی مثل امروز، قلبش از سرما لرزید.
حداقل، انتظار نداشت که چنین سرزنش و تحقیری رو از یه زیردست سابق بشنوه.
اگه واقعاً یه آدم داغون بود، یه بطری رو میشکست و فریاد میکشید.
اما حالا، فقط با قلبی تلخ و گرفته، راهش رو کج کرد و رفت.
«اگه هنرهای رزمیم مثل قبل بود، باز هم میتونستی اینطوری رفتار کنی؟»
تا زمانی که این فکر از ذهنش میگذشت، تلخی وجودش فقط بیشتر و بیشتر میشد.
همون موقع بود که وارد یه مسیر خلوت شد.
ناگهان، یه مرد نقابدار راهش رو سد کرد.
قبل از اینکه بتونه بپرسه اون کیه، مرد نقابدار شمشیرش رو کشید و به سمتش هجوم برد.
سعی کرد شمشیرش رو بکشه تا دفاع کنه، اما حرکات حریف خیلی سریع بود. «پس قراره اینطوری بمیرم!» درست وقتی که ناامیدی وجودش رو گرفت...
جینگ!
یه نفر جلوی پیو گی-گوانگ پرید و ضربه حریف رو مهار کرد.
مرد نقابدار که تو حمله غافلگیرانهش شکست خورده بود، بلافاصله از صحنه فرار کرد.
مردی که ضربه رو مهار کرده بود، به سمت پیو گی-گوانگ چرخید.
وقتی پیو گی-گوانگ هویت کسی که نجاتش داده بود رو فهمید، جا خورد.
«رهبر جوان اتحاد؟»
چند نفر از رزمیکارهای سیزده گرگ اتحاد نامتعارف برای تعقیب مرد نقابدار فراری، به هوا پریدن.
«حالتون خوبه؟»
«به لطف شما، زندهم.»
«خوشحالم که دیر نرسیدم.»
پیو گی-گوانگ در باطن غافلگیر و سردرگم شده بود.
«چرا رهبر جوان اتحاد اینجاست؟»
«ارباب لشکر پیو، من همینطوری اتفاقی موقع رد شدن نجاتتون ندادم. داشتم میاومدم که شما رو ببینم.»
«من رو؟»
برای پیو گی-گوانگ، این واقعاً غیرمنتظره بود.
درست همون موقع، اعضای سیزده گرگ اتحاد نامتعارف که مرد نقابدار رو تعقیب کرده بودن، برگشتن.
«گمش کردیم. هنرهای سبکیش فوقالعاده بود.»
اما پیو گی-گوانگ نمیدونست.
که تعداد رزمیکارهایی که به تعقیب رفته بودن، موقع برگشتن یه نفر زیاد شده بود.
اون مرد نقابداری که کمی قبل به پیو گی-گوانگ حمله کرده بود، گئوم موگوک بود.
اون تظاهر به فرار کرده بود، لباس سیزده گرگ اتحاد نامتعارف رو پوشیده بود و با اونها برگشته بود.
البته، پیو گی-گوانگ راهی نداشت که الان متوجه این موضوع بشه.
اون داشت فکر میکرد که چرا بی سا-این اومده تا پیداش کنه.
«اون کسی که سعی کرد شما رو بکشه کی بود، ارباب لشکر؟»
پیو گی-گوانگ سرش رو تکون داد.
«منم نمیشناسمش.»
یه چیز قطعی بود: اونها بدون شک قصد کشتنش رو داشتن.
شمشیری که کمی قبل به سمتش اومده بود، پر از نیت کشتار بود و دقیقاً قلبش رو هدف گرفته بود.
اگه بی سا-این نبود، الان مرده بود.
«چرا اومدین من رو ببینین؟»
«موقع تحقیق درباره ماجرای باند مار سیاه که بچهها رو میدزدیدن و به فرقه شمشیر روان تحویل میدادن، اسم شما وسط اومد، ارباب لشکر پیو.»
«همینطور شنیدم که شما از رهبر فرقه شمشیر روان خواستین که بچهها رو تهیه کنه. اون گفت که این کار برای ایجاد یه سازمان مخفی بوده، درسته؟»
پیو گی-گوانگ دستپاچه شد.
اصلاً فکرش رو نمیکرد که بی سا-این ناگهان بیاد سراغش و چنین سوالاتی بپرسه.
در واقع، بی سا-این دقیقاً همونطور که گئوم موگوک گفته بود، وقت رو تلف نکرده بود و مستقیم رفته بود سر اصل مطلب.
«به نظر میرسه اون آدمکشِ کمی قبل، فرستاده شده بود تا شما رو بکشه و مدارک رو از بین ببره، چون من از این موضوع باخبر شدم، ارباب لشکر پیو.»
بی سا-این عمداً روی کلمات «کشتن شما و از بین بردن مدارک» تاکید کرد. نقشه گئوم موگوک این بود که طوری صحنهسازی کنن که انگار کسایی که به پیو گی-گوانگ کار داده بودن، دارن سعی میکنن اون رو بکشن تا بتونن ازش اعتراف بگیرن.
«دارین چه جور سازمان مخفیای میسازین؟ چه اتفاقی داره بدون اطلاع من میافته؟»
پیو گی-گوانگ چیزی نگفت.
اون اصلاً شک نکرد که این حمله توسط رهبر جوان اتحاد طراحی شده باشه.
دلیلی نداشت که اون چنین کاری بکنه.
و نکته حیاتی این بود که پیو گی-گوانگ همیشه منتظر چنین لحظهای بود.
«اگه ماموریت مخفی لو بره، سعی میکنن من رو حذف کنن. اون روز بالاخره رسید.»
فداکاری برای آرمانی بزرگ.
به خاطر همین، احساس کرد چیزی که قرار بود اتفاق بیفته، بالاخره اتفاق افتاده.
«من میدونم که شما کسی هستین که خودتون رو وقف این اتحاد کردین، ارباب لشکر پیو. و میدونم که شما کسی نیستین که لایق چنین رفتاری باشه. پس خواهش میکنم، اجازه بدین ازتون محافظت کنم.»
پیو گی-گوانگ تصمیم گرفته بود خودش رو فدای اتحاد نامتعارف کنه، برای همین فقط سرش رو پایین انداخت و جوابی نداد.
«میفهمم. من فعلاً عقبنشینی میکنم. در عوض، یکی از زیردستهام رو به عنوان محافظ پیشتون میذارم.»
«زیردستتون رو بیخودی فدا نکنین.»
«اگه نگران این موضوع هستین، پس لطفاً همه چیز رو به زیردست من بگین.»
بی سا-این رو به زیردستش کرد و گفت: «از ارباب لشکر پیو به خوبی محافظت کن.»
«اطاعت میشه.»
کسی که دستور رو قبول کرد و جلو اومد، گئوم موگوک بود.
این لحظهای بود که عملیات برای گرفتن دمی که حتی نمیدونست به کدوم بدن وصله، و پیدا کردن اون بدن، شروع شد.
«من ازت محافظت میکنم.»