چپتر 347: داستانت رو برام بگو
چپتر 347: داستانت رو برام بگو
گرگ اول در راه بازگشت به بخش اصلی اتحاد نامتعارف پرسید: «باید اون دوتا رو به حال خودشون رها کنیم؟»
بعد از فرستادن گئوم موگوک به همراه پیو گی-گوانگ به عنوان محافظش، بی سا-این دستور دیگهای نداده بود.
«رهبر جوان فرقه از پسش برمیآد.»
حرفهای اون نه از روی بیتفاوتی، بلکه از سر اعتماد بود.
اعتقاد به اینکه اگه گئوم موگوک نتونه چیزی بفهمه، هیچکس دیگهای هم نمیتونه.
گرگ اول که تا الان ساکت تماشا میکرد، بالاخره حرف دلش رو زد.
«میدونم رهبر جوان فرقه اهریمنی مرد برجستهایه، اما زیاد بهش اعتماد نکن. مهم نیست چی میگه یا چیکار میکنه، اون چیزی بیشتر از یه پیرو طریقت اهریمنی نیست.»
گرگ اول بیاعتمادی عمیقی نسبت به پیروان طریقت اهریمنی داشت.
علاوه بر این، رابطهی بین بی سا-این و گئوم موگوک رو میشد غیرعادی توصیف کرد.
«به خاطر میسپارم.»
بی سا-این که بهخوبی میدونست گرگ اول نگران چیه، با کمال میل نگرانیش رو پذیرفت.
تعصبی که برای مدتی طولانی ریشه دوونده بود، چیزی نبود که در یک لحظه تغییر کنه.
«گرگ اول.»
«بله، رهبر جوان اتحاد.»
«ماندگارترین لحظهی زندگیت به عنوان یه رزمیکار چیه؟»
این سوال ناگهانی گرگ اول رو دستپاچه کرد.
«فکر نمیکنم تا حالا به این سوال فکر کرده باشم.»
«الان بهش فکر کن.»
گرگ اول برای لحظهای غرق در فکر شد.
جریان زمان رو به عقب دنبال کرد و لحظهای رو به یاد آورد که قطرهی آبی به بالا پرید و زیر نور خورشید با شکوه درخشید.
«فکر میکنم زمانی بود که برای اولین بار یکی از سیزده گرگ طریقت نامتعارف شدم.»
به یاد آورد که اون موقع چقدر خوشحال بود.
از اون زمان اتفاقات زیادی افتاده بود.
شایستگیهای بزرگی به دست آورده و پول زیادی به جیب زده بود.
اما فکر نمیکرد هیچوقت به اندازهی اون لحظه خوشحال بوده باشه.
«من به عنوان جوانترین عضو سیزده گرگ شروع کردم و قبل از اینکه بفهمم، تبدیل به گرگ اول شدم.»
«چند وقت از زمانی که عضو سیزده گرگ طریقت نامتعارف شدی میگذره؟»
«بیست و نه سال شده.»
«پس باید سال دیگه یه جشن سیامین سالگرد برای تو بگیریم.»
صورت گرگ اول کمی سرخ شد.
«اما چرا این رو ازم پرسیدید؟»
«چون احساس میکنم لحظهی من الانه. حتی سی سال دیگه هم اگه به عقب نگاه کنم و از خودم بپرسم ماندگارترین لحظهی زندگیم چی بوده، فکر میکنم همین الان باشه.»
همین لحظه، سوار بر کالسکه در حال عبور از سرزمین میانه به همراه رهبر جوان فرقه اهریمنی و جانشین طریقت راستین.
همین لحظه، در حال فاش کردن یه توطئه به همراه رهبر جوان فرقه اهریمنی.
آیا در آینده باز هم زمانی به این هیجانانگیزی و تکاندهندگی وجود داشت؟
«با این حال، زیاد نگران نباش. من با شخصیتی به دنیا نیومدم که صادقانه به کسی اعتماد کنم و کاملاً مجذوبش بشم.»
گرگ اول به اندازهی کافی سن داشت که بدونه قلب آدم همیشه اونطور که آدم میخواد عمل نمیکنه.
اما این رو به زبون نیاورد.
دلیلش این بود که احساس میکرد مشکلاتی که ممکنه از نداشتن لحظهای که آدم در اون احساس درخشش کنه به وجود بیاد، به اندازهی هر اتفاق منفی دیگهای که رهبر جوان فرقه اهریمنی میتونست رقم بزنه، اهمیت داره.
بی سا-این که درخشانتر از همیشه به نظر میرسید، قدمهای بلندی به جلو برداشت.
«بیا بریم. ما هم کارهای زیادی برای انجام دادن داریم.»
* * *
پیو گی-گوانگ نگاهی به مرد جوانی که دنبالش میکرد انداخت.
وقتی چشمهاشون با هم تلاقی کرد، مرد جوان لبخند درخشانی زد.
البته که اون گئوم موگوک بود.
«بیچاره. اصلاً روحش هم خبر نداره تو چه مخمصهای گیر افتاده.»
چنین چهرهی جوان و خوشسیمایی برای مردن خیلی حیف بود.
«اسمت چیه؟»
«گئوم یون هستم. با نویسهی دود نوشته میشه. بهم میگن گئوم یون چون وقتی ملاقاتمون تموم بشه، مثل دود ناپدید میشم.»
شخصیت مرد جوان از نحوهی توضیح دادنش دربارهی چیزی که ازش پرسیده نشده بود، کاملاً مشخص بود.
«سادهلوح.»
آیا به این خاطر بود که نزدیک بود توسط یه آدمکش کشته بشه؟ برای پیو گی-گوانگ، کلمات «مثل دود ناپدید شدن» امروز طنین عمیقی داشت.
«میدونی چرا باید از من محافظت کنی؟»
«یه ایدهی کلی دارم.»
«نمیترسی که اون آدمکش قبلی دوباره بیاد تا من رو بکشه؟»
گئوم موگوک انگار که به مهارتهاش اطمینان داشته باشه، ضربهی آرومی به شمشیرش زد.
شمشیری بود که محکم در بانداژهای خونآلود پیچیده شده بود.
البته پیو گی-گوانگ نمیدونست اون چه نوع شمشیریه و چه نوع بانداژهایی دورش پیچیده شده، برای همین اون رو به حساب غرور جوونی گذاشت.
«چند وقته که به رهبر جوان اتحاد خدمت میکنی؟»
«چند روزی میشه.»
دروغ نبود.
دقیقاً همینقدر بود که لباسهای سیزده گرگ طریقت نامتعارف رو به تن کرده بود.
پیو گی-گوانگ اخم کرد.
«نقشه کشیده بودم که تنهایی با یه مرگ باشکوه بمیرم، اما انگار تقدیرم اینه که با یه بارِ تازهکار بمیرم.»
خونهی پیو گی-گوانگ در حومه، نه چندان دور از بخش اصلی بود.
پشت خونه یه کوه بود و یه نهر از کنارش جاری بود.
با وجود اینکه در مکانی خوشمنظره بود، اما خونهش خالی از هرگونه گرمایی به نظر میرسید.
نه تنها غذایی در کار نبود، بلکه حتی رختخوابها هم که معلوم نبود آخرین بار کی شسته شدن، همونهایی بودن که در تابستان استفاده میشدن.
بهراحتی میشد فهمید که زندگی معمولی اون چطوریه.
«اینجا فقط جاییه که گاهی برای خوابیدن میام، برای همین چیزی اینجا نیست.»
اون چرخید و روی تخت دراز کشید.
«لازم نیست از من محافظت کنی.»
پیو گی-گوانگ مطمئن بود که این مرد جوان نمیتونه به تنهایی ازش محافظت کنه.
اون آدمکش کسی بود که چندین رزمیکار قبلاً نتونسته بودن بگیرنش.
«اگه رهبر جوان اتحاد واقعاً نگران من بود، رزمیکارهای بیشتری رو باقی میگذاشت.»
اون حتماً موقع درگیری فهمیده بود که اون آدمکش چقدر مهارت داره.
احتمالاً فکر کرده بود که گذاشتن چندین زیردست فقط باعث مرگ همهشون میشه، برای همین فقط این جوون رو باقی گذاشته بود.
با این فکر، مرد جوان به اندازهی خودش که در آستانهی مرگ بود، رقتانگیز و دلسوز به نظر میرسید.
«لطفاً کمی بخوابید.»
گئوم موگوک با یه خداحافظی کوتاه بیرون رفت.
پیو گی-گوانگ از این پهلو به اون پهلو شد و نتونست بخوابه.
سیلی از احساساتی که در هرجومرج قبلی حس نکرده بود، به سمتش هجوم آورد.
مهم نبود چقدر برای مرگ آماده بود، ترسی که وقتی واقعاً نزدیک شدنش رو حس میکردی به سراغت میاومد، واقعی بود.
— اتحاد به تو نیاز داره.
حالت چهرهی اون رو وقتی که وظیفه رو بهش سپرده بود، به یاد آورد.
در ابتدا رد کرده بود.
— من مردیام که دیگه فراتر از ترمیم شکسته.
لطفاً کس دیگهای رو پیدا کنید.
— برای همین هم تو رو انتخاب کردم.
هیچکس هرگز متوجه این عملیات نمیشه.
راستش رو بخواید، بهش بر خورده بود.
این حقیقت که چون شکسته بود انتخاب شده بود.
اما در نهایت، قبول کرد.
گفت که از روی وفاداری قبول کرده، اما در حقیقت، برای خودش بود.
میخواست به کسانی که بهش با تحقیر نگاه کرده بودن، نشون بده.
که داره کاری ارزشمندتر از اونها انجام میده.
از اونجایی که یه عملیات مخفیانه بود، نمیتونست اون رو با صدای بلند بگه، اما میخواست حداقل در قلبش فریاد بزنه.
«هر چقدر میخواید بهم با تحقیر نگاه کنید! من دارم کاری رو انجام میدم که صد برابر مهمتر از کار شماست!»
شاید اون شخص این احساساتش رو پیشبینی کرده بود.
بعد از اون، طبق گفتهها با پشتکار زندگی کرد.
اما حالا، فقط به خاطر اینکه راز فاش شده بود، سعی داشتن به همین راحتی اون رو بکشن.
اگه خودش اومده بود و سعی کرده بود با یه کلمهی ساده، «متاسفم، چارهای نیست»، اون رو بکشه، اینقدر احساس غم و اندوه نمیکرد.
با کمال میل و با لبخند میمرد.
اما فرستادن یه آدمکش برای کشتنش بدون اینکه حتی فرصت گفتن یه کلمه رو بهش بدن؟ این حقیقت که سعی داشتن اون رو بکشن نبود که عصبانیش میکرد، بلکه تحقیر مطلقی بود که در این فرآیند نسبت بهش نشون داده بودن.
«اون به خاطر تو نبود.
از روی وفاداری به اتحاد بود.»
در نهایت، اونقدر ناامید بود که مجبور شد اینطوری خودش رو تسلی بده.
* * *
پیو گی-گوانگ خواب دید که توسط آدمکشها تعقیب میشه.
در خواب، نه خونسرد بود و نه جسور.
برای زنده موندن در کوهها میدوید، زمین رو میکند تا پنهان بشه و حتی خودش رو در کثافات بدبو مخفی میکرد.
سپس، سپیدهدم از خواب بیدار شد.
یه پتوی پنبهای ضخیم روش رو پوشونده بود که در مقطعی اونجا گذاشته شده بود.
به نظر میرسید محافظ جوان اون رو پیدا کرده و روش کشیده.
پیو گی-گوانگ از تخت بلند شد و به سمت پنجره رفت.
گئوم موگوک به تنهایی در حیاط ایستاده بود و به آسمان شب نگاه میکرد.
با دیدن اینکه اون برای محافظت ازش بیدار مونده، احساس کرد باید عذرخواهی کنه.
گئوم موگوک با حس کردن حضور او، به سمتش چرخید.
«بیدار شدی؟»
«سردت نیست؟»
«خوبم.»
با وجود حرفش، باد سحرگاهیِ چلهی زمستون خیلی سرد بود.
«داشتی به چی فکر میکردی؟»
«داشتی به آدما فکر میکردم.»
«چه آدمایی؟»
«کسایی که فکر میکنم شاید حداقل یه بار یادی ازم بکنن.»
از آدمایی که اگه پیو گی-گوانگ اسمشون رو میشنید از شدت شوک از حال میرفت، تا کسایی که در حال حاضر داشتن از یه تعطیلاتِ بینظیر لذت میبردن.
پیو گی-گوانگ به پنجره تکیه داد و پرسید:
«خونوادهت چطورین؟»
«یه پدر دارم و یه برادر بزرگتر.»
«مادرت چی؟»
«وقتی بچه بودم فوت کرد.»
«پدرت حتماً برای بزرگ کردن شما پسرا خیلی سختی کشیده. الان چطوره؟ از اینکه به اتحاد نامتعارف ملحق شدی خوشحاله؟»
اگه میشنید که خونه رو ترک کردم و به اتحاد نامتعارف ملحق شدم، حتماً اون پوزخندِ مخصوص خودش رو میزد.
«خوشحال نمیشد.»
«چرا؟»
«از اتحاد نامتعارف خوشش نمیاد.»
از اونجایی که خودش هم همین حس رو داشت، پیو گی-گوانگ لبخند کمرنگی زد.
پدر و مادرش هم به شدت با پیوستن او به اتحاد نامتعارف مخالف بودن.
اونا بدون اینکه بدونن پسرشون چقدر پلیده، التماسش کرده بودن که به اتحاد رزمی ملحق بشه.
«بادِ سحر سرده، بیا تو. اگه میتونی از اون بیرون ازم محافظت کنی، از اینجا هم میتونی. بیا تو.»
گئوم موگوک طوری که انگار نمیتونست رد کنه، وارد شد.
«فقط یه لحظه خودمو گرم میکنم و بعد دوباره میرم بیرون.»
«برای گرم شدن، هیچی بهتر از این نیست.»
رفت تا مقداری شراب پیدا کنه.
در خونهای که چیزی برای خوردن نداشت، شراب پیدا میشد.
«شراب دوست داری؟»
«دوست دارم.»
میتونست بگه که موقع انجام وظیفه نمینوشه.
شاید چون این روزا یه رزمیکارِ جوون بود؟ میشد حس کرد که آدمِ صادقی با احساساتشه.
پیو گی-گوانگ برای گئوم موگوک یه جام شراب ریخت و جام خودش رو هم پر کرد.
شاید قبل از دیدن خورشیدِ صبح میمرد.
اصلاً عجیب نبود اگه همین الان یه سلاح پنهان از اون پنجره به داخل پرتاب میشد.
اگه امروز نه، فردا، یا تا چند روز دیگه، میمرد.
با این وضع، همراه با این جوون میمرد.
پیو گی-گوانگ اول جامش رو خالی کرد و گئوم موگوک هم به دنبالش همین کار رو کرد.
«نمیخوام نصیحتت کنم، ولی نباید شرابی رو که بقیه بهت میدن همینطوری بنوشی. اگه سمی بود چی؟»
«از این به بعد حواسمو جمع میکنم.»
حس خوبی داشت که او به راحتی قبول کرد مراقب باشه.
همین واکنشِ طبیعی بود که دلش براش تنگ شده بود.
در ده سال گذشته، هیچکس با او درست رفتار نکرده بود.
البته، این چیزی بود که خودش بر سر خودش آورده بود.
«بعد از اینکه زخمی شدم، همهچی عوض شد. زندگیم، اطرافیانم، همهچی تغییر کرد. اونایی که حتی جرئت نمیکردن تو چشمام نگاه کنن، شروع کردن به زل زدن بهم. آشغالایی که لنگه ندارن.»
«همهشون هم نباید آشغال بوده باشن. حتماً اون آشغالا چشم و گوشت رو بسته بودن که نتونستی چیزایی رو که باید میدیدی، ببینی.»
پیو گی-گوانگ با نگاهی که میگفت «تو چی میدونی؟» به گئوم موگوک نگاه کرد.
«عذر میخوام. پامو از گلیمم درازتر کردم. فقط مسئله اینه که خاطراتِ کسی که به آدم فحش میده و داد میزنه، طولانیتر از تعریف و تمجیدا تو ذهن میمونه.»
پیو گی-گوانگ نمیتونست کاملاً اون حرفها رو انکار کنه.
قطعاً اون زمان کسایی بودن که واقعاً بهش اهمیت میدادن.
اما همهشون در حالی که او مشغولِ نفرت و خشم نسبت به کسایی بود که بهش بیاحترامی میکردن، ناپدید شده بودن.
«راستشو بهم بگو. رهبر جوان اتحاد چه دستوری بهت داده؟ بهت گفته که اسم یه نفرو از زیر زبون من بیرون بکشی، نه؟»
«بله.»
گئوم موگوک با صراحت جواب داد.
انتظار داشت که خودش رو به کوچه علیچپ بزنه، ولی واکنشش غیرمنتظره بود.
این جوون یه جورایی خلافِ انتظاراتش عمل میکرد.
«هیچوقت اون اسمو از من نمیشنوی. پس بیخیال شو.»
«دلیلی که شما پنهانش میکنید، ارباب لشکر، حتماً از روی وفاداری به اتحاده. برای منم همینطوره. ما فقط هر کدوم به روش خودمون وفاداریم.»
کلمهی «وفاداری» امروز به طرز عجیبی ناآشنا به نظر میرسید.
احتمالاً به این خاطر بود که این فکر مدام تکرار میشد:
«من و تو هر دو رها شدیم.»
حس میکرد انگار آدما رفتن و فقط وفاداری باقی مونده که مثل یه شبح این طرف و اون طرف پرسه میزنه.
پیو گی-گوانگ جام دیگهای از شراب رو با اون شبح به عنوان مزه، نوشید.
«اگه من جای تو بودم، فرار میکردم.»
پیو گی-گوانگ میخواست تنها بمیره.
میخواست تنها و با آرامش سوار قایقِ دنیای پس از مرگ بشه.
نمیخواست از این جوون که از قبل سوار اون قایق شده بود، عذرخواهی کنه.
«با هر بهانهای که شده، فرار میکردم.»
اون وقت، گئوم موگوک ناگهان ازش پرسید:
«شنیدم شما ارباب لشکرِ لشکر اژدهای سیاه بودید.»
«بودم.»
«اون موقع چطور بود؟»
«چطور بود؟»
«شنیدم که لشکر اژدهای سیاه یه بار در دشت سینیاپیونگ با وجود اینکه تعدادشون خیلی کمتر بود، مقابل اتحاد رزمی جنگید و به پیروزی بزرگی رسید.»
«تو اینو از کجا میدونی؟»
«مگه یه داستان معروف نیست؟»
چشمان پیو گی-گوانگ کمی لرزید.
«آره، منم اونجا بودم. اون موقع مثل تو تازه وارد بودم.»
«کنجکاوم. دربارهی نبردِ اون روز.»
داستانی که اوایل در ضیافت با افتخار تعریف میکرد، همین نبرد در دشت سینیاپیونگ بود.
بعدش توسط یکی از زیردستهای سابقش تحقیر شده بود.
دیدنِ چشمهای براقِ این پسر که در چنین وضعیتی دربارهی اون داستان میپرسید، حس عجیبی بهش میداد.
«تو نمیدونی چون هیچوقت در یه نبرد واقعی نجنگیدی، ولی وقتی واقعاً با دشمن روبرو میشی، قلبت طوری میزنه که انگار میخواد منفجر بشه.»
«اون روز شما هم ترسیده بودید؟»
«ترسیده بودم. اگه به خاطر همرزما و ارشدام نبود، برمیگشتم و فرار میکردم. اون روز مخصوصاً همینطور بود. اون عوضیای اتحاد رزمی مثل یه کلونیِ مورچه از انتهای اون دشت سرازیر میشدن…»
او دربارهی نبردِ اون روز براش گفت.
حتی موقع حرف زدن، اون زیردستی که اوایل در ضیافت گوشهگیرش کرده بود، مدام به ذهنش میاومد.
آیا این پسری که روبروش نشسته بود، در دلش حوصلهش سر نمیرفت؟ آیا فکر نمیکرد که اینا فقط لافزدنهای یه پیرمرده؟
اون یه ترسِ بیاساس و یه نگرانیِ غیرضروری بود.
گئوم موگوک بهتر از هر کسی به داستانش گوش میداد.
فقط اجازه نمیداد حرفها از یه گوشش وارد و از اون یکی خارج بشن.
با دقت گوش میداد، سوال میپرسید و حتی باهاش همراهی میکرد.
با گوش دادن به این حماسهی شاخوبرگدادهشده، گئوم موگوک میتونست بفهمه.
این لحظه برای او، ماندگارترین و درخشانترین لحظهی زندگیش بود.
داستانِ طولانی به پایان رسید.
گئوم موگوک از ابتدا تا انتها در اون نبرد با او همراه بود.
«ممنونم. که گوش دادی.»
«نه، ممنون که برام تعریف کردید. خیلی باحال بودید.»
لحظهای که این حرفها رو شنید، پیو گی-گوانگ موجی غیرقابلوصف از احساسات رو حس کرد.
این داستانی بود که از وقتی زخمی شده و از مقامش به عنوان ارباب لشکر کنارهگیری کرده بود، بارها تکرارش کرده بود.
اما هیچوقت چنین احساسِ شدیدی رو تجربه نکرده بود.
خیلی زود متوجه شد.
هیچکس تا به حال اینقدر جدی و با هیجان به داستانش گوش نداده بود.
همه حوصلهشون سر میرفت و فقط از روی ادب گوش میدادن.
و او امروز فهمید چیزی که مدتها آرزوش رو داشت، دیدنِ کسی بود که با چنین صداقتی به داستانش گوش بده.
چون بعد از زخمی شدنش، این تنها کاری بود که میتونست انجام بده.
* * *
وقتی پیو گی-گوانگ چشمانش رو باز کرد، روی تخت خوابیده بود.
«کی خوابم برد؟»
با دیدنِ اینکه دوباره پتو روش کشیده شده، به نظر میرسید اون جوونِ بیرون ازش مراقبت کرده.
نور خورشید به زیبایی از پنجره به داخل میتابید.
او فعلاً زنده مونده بود.
از تخت بلند شد و به بیرونِ پنجره نگاه کرد، جایی که گئوم موگوک در حیاط ایستاده بود.
او حتماً تمام شب رو اونجا ایستاده بود.
«گشنهت نیست؟»
«گشنمه.»
با این جوابِ صادقانه، پیو گی-گوانگ با چهرهای آشفته بیرون اومد.
«بیا بریم یه چیزی بخوریم.»
آن دو خونه رو ترک کردن و به سمت بازار راه افتادن.
پیو گی-گوانگ ناگهانی گفت:
«ما مثل ماهیایی هستیم که تو تور گیر افتادن. نمیدونیم ماهیگیر کی اونو بالا میکشه. تا وقتی میتونی، باید فرار کنی. هنوز فرصت داری.»
اون تور نباید یه تورِ معمولی باشه.
مگر اینکه آرایش تور آسمانیِ عصاره اهریمنی در سه لایه پهن شده باشه.
«میدونید که، نه؟ برای اینکه از ماهیگیرم بخوام تور رو بالا نکشه، باید اون اسمو بهم بگید.»
پیو گی-گوانگ بدون کلمهای سرش رو تکون داد.
گئوم موگوک طوری که انگار انتظارش رو داشت، اصلاً ناامید نشد.
در عوض، با چهرهای بشاش گفت:
«پس لطفاً چندتا داستانِ دیگه برام تعریف کنید. میخوام بیشتر از داستاناتون بشنوم، ارشد.»