چپتر 349: هرگز اجازه ندادم
چپتر 349: هرگز اجازه ندادم
بی سا-این وارد راهروی طولانی شد.
در طول مسیری که به تالار رهبر اتحاد ختم میشد، گرگهای آهنی در دو طرف ایستاده بودن، جوری که انگار هر لحظه آمادهی هجوم بردن هستن.
هر وقت از این راهرو رد میشد، انرژی شیطانیِ خفهکننده و منحصربهفردی رو حس میکرد.
شاید به همین خاطر بود؟
او اغلب فکر میکرد که شاید آن افسانهی قدیمی حقیقت داشته باشد؛ اینکه اگر متجاوزی وارد شود، این گرگهای آهنی به حرکت درمیآیند و گردن حریف را آنقدر گاز میگیرند تا بدنش تکهتکه شود.
با عبور از راهرو و باز کردن دری بزرگ، مردی را دید که در انتهای تالار رهبر اتحاد ایستاده و پشتش به او بود.
قامتش معمولی بود.
نه لاغر بود و نه چاق؛ پشتش شبیه به پشتی بود که میشد هر جایی در خیابانها دید.
اما بی سا-این میدونست.
این پشت مردی بود که هیچجای دیگهای تو این دنیای رزمی پیدا نمیشد.
رهبر اتحاد نامتعارف، بک جا-گانگ.
بزرگترین استاد جناح نامتعارف و حاکم مطلق جناح نامتعارف.
بی سا-این شاگرد بک جا-گانگ بود.
بک جا-گانگ هیچ خویشاوند خونیای نداشت.
دلیلش این بود که داشتن خانواده، قلبش رو ضعیف میکرد.
به عبارت دیگه، این یعنی او اجازه نمیداد قلبش هرگز رو به ضعف برود.
بی سا-این با اضطراب تا پایین پلهها قدم زد.
مثل همیشه، ایستادن در برابر رهبر اتحاد باعث میشد قلبش منقبض و مضطرب شود.
«انگار قراره بارون بیاد.»
صدای بک جا-گانگ در تالار رهبر اتحاد طنینانداز شد.
او صدایی عمیق و پرطنین داشت.
«فکر کنم اولین بارون زمستون باشه.»
در حالت عادی، بی سا-این یک سلام خشکوتخالی میکرد و گزارش میداد که به سلامت برگشته.
اما امروز، او به حرفهای رهبر اتحاد پاسخ داد.
نمیخواست اعتراف کنه، اما این تأثیر گئوم موگوک بود.
او توصیهی گئوم موگوک رو برای دیدن آدمها اونجوری که واقعاً هستن پذیرفته بود و تصمیم گرفته بود حالا به رهبر اتحاد جور دیگهای نگاه کنه.
یک واکنش متفاوت، واکنش متفاوت دیگهای رو به همراه داشت.
«بیا بالا.»
بی سا-این از پلهها بالا رفت و به جایی که رهبر اتحاد نامتعارف ایستاده بود قدم گذاشت.
این اولین باری بود که از او خواسته میشد اینجا بایستد و به مقر اصلی نظارت کند.
تنها پس از ایستادن در کنار او بود که بالاخره احترامی رسمی گذاشت.
«برگشتم، رهبر اتحاد.»
بک جا-گانگ به آرامی سرش رو چرخوند تا به بی سا-این نگاه کنه.
چشمهاش به کوچیکیِ جادکمه بودن.
واقعاً کوچیک، جوری که انگار فقط دوتا نقطه هستن.
بی سا-این گاهی با خودش فکر میکرد.
فکر میکرد که شاید اون چشمها یه روزی کاملاً باز بشن.
اینکه او حتماً داره اونها رو مخفی میکنه.
چشمهاش تا اون حد کوچیک بودن.
بنابراین خواندن احساسات او با نگاه کردن به چشمهایش کار آسانی نبود، اما در مقابل، رهبر اتحاد مردی بود که با همان چشمهای کوچک میتوانست تا اعماق افکار حریفش را ببیند.
«کار لشکر مار سیاه رو تموم کردی؟»
اما صداش از هر کسی بهتر بود.
هر بار که بی سا-این اون رو میشنید، با خودش فکر میکرد که دلش میخواد صدایی مثل اون داشته باشه.
«بله، ارباب لشکر مار سیاه و تعدادی از اعضای کلیدی رو از بین بردم.»
«دلیلش؟»
چی باید میگفت؟ اگر میخواست صادقانه جواب بده، باید این رو میگفت: چون لشکر مار سیاه بچهها رو میدزدید و مرتکب اعمال پلید میشد.
اما این جواب درست نبود.
بی سا-این فکر میکرد که رهبر اتحاد نامتعارف رو خوب نمیشناسه، اما حداقل این رو میدونست که اون جواب، جواب درستی نیست.
بی سا-این جوابی رو داد که فکر میکرد درسته.
«اون مرد متکبر بود.»
چشمهای کوچکی که به سختی دیده میشدند، با خندهی بلند بک جا-گانگ ناپدید شدند.
چشمهاش کوچیک بودن، اما دهنش به طرز غیرعادیای بزرگ بود.
بنابراین وقتی قاهقاه میخندید، آدم با خودش فکر میکرد: «واقعاً داره از ته دل میخنده.»
حتی اگه رهبر اتحاد میدونست چرا با اونها برخورد کرده، باز هم راه درستِ جواب دادن همین بود.
استادش چنین شخصی بود.
«حالا که کار به اینجا کشیده، قصد دارم در حالی که افکار عمومی رو زیر نظر دارم، به تدریج لشکر مار سیاه رو جذب کنم.»
بک جا-گانگ چهرهای راضی به خود گرفت.
او مردی بود که برای قویتر کردن اتحاد نامتعارف دست به هر کاری میزد.
و ریشهی اون دلیل، فرقه اهریمنی بود.
«اون مرد، گئوم ووجین، حتماً برای متحد کردن دنیای رزمی جنگ راه میندازه. ما باید برای اون روز آماده بشیم.»
او متقاعد شده بود که اهریمن آسمانیِ این دوران، جنگی را آغاز خواهد کرد.
«اگه جنگ رو شروع کنه، اول به ما ضربه میزنه.»
«چرا ما، و نه اتحاد رزمی؟»
«چون اتحاد رزمی خودش رو درگیر اون مبارزه نمیکنه.»
واکنشی که بک جا-گانگ از اتحاد رزمی انتظار داشت، این بود:
«اونها هرگز مداخله نمیکنن، به این امید که ما و فرقه اهریمنی با هم بجنگیم و نابود بشیم. حتی اگه قصد کمک هم داشته باشن، مگه با ما دست دوستی میدن؟»
تصمیم برای کمک به جناح نامتعارف با مخالفت تعداد بیشماری از ارشدهای طریقت راستین روبرو میشد و این موضوعی بود که رهبر اتحاد رزمی حتی اگر میخواست، به سختی میتوانست آن را پیش ببرد.
«حتی با اینکه میدونن وقتی لبها از بین برن، دندونها سرمای شدیدی رو حس میکنن، باز هم هرگز به ما کمک نمیکنن. حتی اگه بعداً تمام دندونهاشون کشیده بشه، اونها از اون دسته آدمهایی هستن که در حالی که لثههاشون رو به هم میمالن، زیر لب دربارهی عدالت زمزمه میکنن.»
نفرت، نفرت بود.
قضاوت بک جا-گانگ سرد و بیرحمانه بود.
«اگه به احتمال کمی جنگی بین فرقه اهریمنی و اتحاد رزمی در بگیره، ما باید به اتحاد رزمی کمک کنیم. فرقه اهریمنی حتماً سعی میکنه دنیای رزمی رو به انحصار خودش دربیاره. وقتی تو هم رهبر اتحاد بشی، همین موضوع صادق خواهد بود.»
بک جا-گانگ تا این حد فرقه الهی اهریمن آسمانی و گئوم ووجین را خطرناک میدید.
بی سا-این فکر میکرد که قدرت رهبر اتحاد در این است که درگیر غرور بیهوده نمیشود.
رهبر اتحاد هرگز قدرت اتحاد نامتعارف را بیش از حد برآورد نمیکرد.
بلکه، او همه چیز را با این فرض پیش میبرد که آنها یک پله پایینتر از فرقه اهریمنی و اتحاد رزمی هستند.
بی سا-این معتقد بود که قدرت فعلی اتحاد نامتعارف از درک کامل و دقیق رهبر اتحاد از واقعیت سرچشمه میگیرد.
«این رو به خاطر میسپارم.»
لازم نیست نگران زمانی باشی که من رهبر اتحاد میشم.
تو نسل ما جنگی اتفاق نمیافته.
مشکل این دورانه.
او میدانست که بک جا-گانگ، جدا از درکش از واقعیت، رویای متحد کردن دنیای رزمی را هم در سر میپروراند.
او هرگز دربارهاش حرف نزده بود، اما بی سا-این از روی حسش میتوانست بگوید.
اینکه او با آن چشمهای کوچک، میخواست نه تنها به اتحاد نامتعارف، بلکه به کل دنیای رزمی نگاه کند.
اینکه او برای آن یک ضربهی سرنوشتساز، داشت تحمل و صبر میکرد.
«چیزی هست که میخوام بپرسم.»
روشی که بی سا-این برای مدیریت این موضوع انتخاب کرد، رویارویی مستقیم بود.
«آیا سازمان مخفیای تو اتحادمون در حال پرورش پیدا کردنه که من ازش بیخبرم؟»
«چرا میپرسی؟»
«متوجه شدم که لشکر مار سیاه از طریق فرقه شمشیر روان، بچههای دزدیدهشده رو به اتحاد ما میفرستاده. اگه این سازمانی نیست که توسط اتحاد تأیید شده باشه، معتقدم کسی داره یه نیروی شخصی پرورش میده.»
این موضوع بزرگی بود، اما بک جا-گانگ واکنش خاصی نشان نداد.
او فقط بدون هیچ حرفی به بی سا-این خیره شد.
«اگه اینطور باشه، نمیشه به سادگی از کنار این مسئله گذشت.»
بی سا-این از انرژی شیطانی شدیدی که از چشمهای کوچک رهبر اتحاد ساطع میشد، دوری نکرد.
نیازی به ترسیدن نیست.
او رهبر اتحاده و من جانشینش هستم.
او نگاهش را، که قبلاً جرئت نمیکرد به آن چشم بدوزد، تا حد ممکن با آرامش پذیرا شد.
«اخیراً تغییر کردی.»
بی سا-این تغییرش را پنهان نکرد.
در دنیا فقط دو نفر بودند که او مطمئن نبود بتواند قلبش را از آنها مخفی کند.
رهبر جوان فرقه اهریمنی و رهبر اتحادِ پیش رویش.
«تو این سفر، با رهبر جوان فرقه و فرمانده شاخه اهریمنکش ملاقات کردم. اونها هم هر روز در حال رشد کردن بودن. اگه نمیخوام ببازم، من هم باید تلاش کنم.»
آیا از رفتار مطمئنش راضی بود؟ لبخند بزرگی روی دهان پهن رهبر اتحاد نقش بست.
نگاه بک جا-گانگ دوباره به سمت پنجره چرخید.
او به ابرهای تیره که در حال جمع شدن بودن خیره شد و بالاخره به اولین سوال پاسخ داد.
«من هیچوقت اجازه تشکیل چنین سازمانی رو ندادم.»
***
سوووووووووو!
گئوم موگوک و پیو گی-گوانگ در میان بوتهها پنهان شده بودن و به بارش شدید باران نگاه میکردن.
آنها بعد از دویدن دیوانهوار برای فرار از دست آدمکشها، استراحت کوتاهی میکردن.
«مهارتهات از چیزی که فکر میکردم برجستهتره.»
«مگه بهت نگفتم؟ که ازت محافظت میکنم.»
پیو گی-گوانگ فکر میکرد اعتمادبهنفس او بیش از حد است، اما به نظر میرسید فقط یک ادعای توخالی نبوده.
«من کسی هستم که از رهبر جوان اتحاد محافظت میکنه. به این راحتیها به دست آدمکشها از پا درنمیام.»
با شنیدن کلمه «آدمکش»، چیزی که گئوم موگوک قبلاً گفته بود دوباره به ذهن پیو گی-گوانگ خطور کرد.
— کدوم اتحادی توی دنیا برای زیردستی که بهش ماموریت داده، آدمکش قراردادی میفرسته؟ دقیقاً توی این وضعیت آشفته، جایی برای وفاداری باقی میمونه؟
گئوم موگوک که متوجه لرزش قلب پیو گی-گوانگ شده بود، این لحظه را از دست نداد.
«بهت هشدار داده بود که اگه رازش رو نگه نداری، میکشتت؟»
پیو گی-گوانگ به آرامی سرش را تکان داد.
این همان نکتهای بود که بیش از همه او را ناراحت میکرد.
با او مثل فضولات سگ در کنار جاده رفتار شده بود.
«جسارت من رو ببخش، اما میتونم حدس بزنم چرا اون تو رو انتخاب کرد، ارباب لشکر.»
«چرا؟»
«یه آدم عادی از جا میپرید و عصبانی میشد، اما تو داری این تلاش برای ساکت کردنت رو به عنوان یه امر بدیهی میپذیری، مگه نه؟ اون میدونست. میدونست یه آدم توی ناامیدی عمیق چطور واکنش نشون میده.»
اگر او را به همین دلیل انتخاب کرده بود چه؟
صورت پیو گی-گوانگ سرخ شد.
این موضوع به شدت به غرورش برمیخورد.
در همان لحظه، گئوم موگوک با اشاره «هیس» او را ساکت کرد و شمشیرش را در علفهای انبوه پشت سر پیو گی-گوانگ فرو کرد.
با یک فریاد، جسدی به جلو سقوط کرد.
«یه سازمان آدمکشی کامل اومده. حتماً به خاطر اینه که فهمیدن تو با رهبر جوان اتحاد ملاقات کردی. مهم نیست رهبر جوان اتحاد چند نفر رو برای محافظت از تو مامور کرده باشه، این نشوندهنده عزم اونها برای حذف کردن تو به هر قیمتیه.»
به عبارت دیگر، این یعنی آنها تا این حد مستاصل شده بودن.
دلیل اینکه خودش شخصاً وارد عمل نشده بود، مطمئناً برای جلوگیری از فاش شدن هویتش بود.
مهم نبود چقدر این سازمان آدمکشی را شکنجه کنن، هیچ ردی از او پیدا نمیشد.
«با اینکه یه سازمان کامل بسیج شده، نتونستن من رو که فقط توسط تو محافظت میشم، بکشن.»
«به نظر میرسه همینطوره. بیا بریم، باید حرکت کنیم.»
آن دو دوباره شروع به دویدن در مسیر کوهستانی کردن.
آدمکشهای دیگر به آنها حمله کردن.
پیو گی-گوانگ خبر نداشت، اما آنها در حال فرار نبودن.
گئوم موگوک عمداً به دنبال آدمکشها میگشت و آنها را از بین میبرد.
آنها که فقط برای کشتن حریفانشان آموزش دیده بودن، ترسی نمیشناختن.
اما هیچ مقداری از شجاعت نمیتوانست بر تفاوت مهارتی به وسعت آسمان و زمین غلبه کند.
هیچ شبیخونی موثر نبود.
روشهای گئوم موگوک برای مقابله با آدمکشها آنقدر عادی بود که از نظر پیو گی-گوانگ، مهارت آدمکشها چندان بالا به نظر نمیرسید.
او آنقدر آرام شمشیر میزد، چرا آنها نمیتوانستن جاخالی بدن؟ یک آدمکش چطور اجازه داد چنین لگد سادهای به او بخورد و فکش جابهجا شود؟
اما نیروی وحشتناکی که هنگام حمله به او حس میشد، همیشه این فریاد را به همراه داشت.
«این بار دیگه واقعاً مُردم!»
کلماتی که شاید بارها در قلبش فریاد زده بود، دوباره بیرون جهید.
پووک!
شمشیری درست جلوی چشمان پیو گی-گوانگ بیرون زد.
خون از نوک آن میچکید.
شمشیر متعلق به آدمکش نبود.
این شمشیر گئوم موگوک بود که از پشت سر آدمکش نفوذ کرده بود.
به نظر میرسید که او شمشیر را با عجله برای کشتن او پرتاب کرده است، اما این حرکتی بود که مهارتی در پرتاب خنجر، برتر از هر تکنیک دیگری را به نمایش میگذاشت.
«حالت خوبه؟»
«خوبم.»
«به نظر میرسه حالا دیگه همه آدمکشها از سر راه برداشته شدن.»
پیو گی-گوانگ جا خورد.
وقتی به او گفته شد بدود، دوید؛ وقتی گفته شد خم شود، خم شد؛ وقتی کشیده شد، کشیده شد و وقتی هل داده شد، زمین خورد.
به همین سادگی، مبارزه تمام شده بود.
تمام شد؟ یعنی من زنده موندم؟
پیو گی-گوانگ با نگاهی ناباورانه به گئوم موگوک خیره شد.
سوووووووووو!
گئوم موگوک داشت خون را از روی صورت و بدنش زیر باران میشست.
ناگهان، ظاهر او ناآشنا به نظر رسید.
این تصویر آن رزمیکار جوانی نبود که با هیجان در حرفهایش میپرید و به سخنانش گوش میداد.
منظره او که با آرامش خون را از خود میشست، شبیه به یک رزمیکار واقعی بود که انواع آزمایشها را پشت سر گذاشته و راه خود را از میان کوههای تیغ و جنگلهای شمشیر باز کرده بود.
آیا به همین دلیل بود؟ به دلیلی نامعلوم، او تنها به نظر میرسید.
«بیا بریم.»
«کجا؟»
حالا کجا برویم؟
اما گئوم موگوک دقیقاً میدانست کجا برود.
«پیش اون. باید بریم و باهاش روبرو بشیم. ازش بپرسیم چرا مسائل رو اینطوری مدیریت کرده. اگه میخواست کار رو تموم کنه، باید خودش میاومد و تمومش میکرد، چرا آدمکش فرستاده؟ باید بپرسیم چرا اینقدر من رو حقیر میبینه.»
گئوم موگوک کلماتی را میگفت که پیو گی-گوانگ میخواست بگوید.
«من معتقدم این موضوع توسط اتحاد تایید نشده بود.»
پیو گی-گوانگ برای لحظهای تکان خورد اما سرش را تکان داد.
«امکان نداره.»
از آنجا که زمان مناسب فرا رسیده بود، گئوم موگوک کلمات قاطعی را که ذخیره کرده بود، بر زبان آورد.
«اگه موضوعی بود که رهبر اتحاد نامتعارف اجازه داده بود، اون هیچوقت آدمکشهای قراردادی نمیفرستاد. قبلاً یه بار شنیدم. کسایی که رهبر اتحاد نامتعارف بیشتر از همه ازشون متنفره، آدمکشهای قراردادی هستن.»
«!»
در آن لحظه، خاطرهای از گذشته برای پیو گی-گوانگ زنده شد.
در دوران تصدیاش به عنوان ارباب لشکر اژدهای سیاه، او با زیردستانش در این باره صحبت کرده بود.
رهبر اتحاد واقعاً از آدمکشها متنفر بود، بنابراین در اتحاد نامتعارف فعلی، کسانی که سابقه آدمکشی داشتن هیچوقت موفق نمیشدن.
او حتی خودش این حرفها را زده بود.
لرزهای بر تن پیو گی-گوانگ نشست.
این چیزی بود که او فراموش کرده بود.
مصدوم شدن، کنارهگیری از لشکر، زندگی کردن مثل یک آدم درهمشکسته.
در میان تمام اینها، او همه چیز را فراموش کرده بود.
«اگه اون شخص داشت اراده رهبر اتحاد رو اجرا میکرد، از آدمکشها استفاده نمیکرد، مگه نه؟»
این تردید قدرتمند به طور طبیعی گفتگوی گذشته با آن شخص را به یادش آورد.
— آیا این عملیاتیه که رهبر اتحاد هم ازش باخبره؟
— البته.
این هم دلیلی است که چرا راز باید به هر قیمتی حفظ شود.
در آن زمان، او به طور طبیعی فکر میکرد که رهبر اتحاد میداند.
به همین دلیل بود که این شخص پیشقدم شده بود.
به همین دلیل فکر میکرد که رهبر جوان اتحاد هم نباید درگیر شود.
این یک عملیات مخفیانه بود که حتی به رهبر جوان اتحاد هم اطلاع داده نشده بود.
چرا او هیچوقت به آن شک نکرده بود؟
او پاسخ سوالی را که در قلبش ایجاد شده بود، میدانست.
او فقط میخواست از آن وضعیت فرار کند.
او میخواست فرار کند و به کسانی که نادیدهاش گرفته بودن فخر بفروشد: «من دارم کار به این بزرگی انجام میدم، شما احمقها!» این تمام چیزی بود که میخواست.
«اگه این کار بدون اطلاع رهبر اتحاد انجام شده باشه، پس این خیانته.»
قلب پیو گی-گوانگ فرو ریخت.
اگر این درست بود، یعنی آن مرد او را به ورطه خیانت کشانده بود.
پیو گی-گوانگ کاملاً گیج شده بود.
«بیا با هم بفهمیم حقیقت چیه.»
همین دیروز، پیو گی-گوانگ فکر میکرد که فقط خودش حقیقت را میداند.
او مردی بود که به هیچ حرفی گوش نمیداد.
اما حالا، او این را میپرسید.
«میتونیم انجامش بدیم؟»
«تو که در هر صورت برای مرگ آماده بودی، نبودی؟»
بله، درست بود.
امروز چند بار فکر کرده بود «الان دیگه میمیرم» و چشمانش را بسته بود.
فقط یک بار دیگر آنها را میبست.
پیو گی-گوانگ به گئوم موگوک نگاه کرد و سر تکان داد.
حالا وضعیت تغییر کرده بود.
«از این به بعد، ما ماهی نیستیم. بیا ماهیگیر بشیم و با هم تور بندازیم. بعدش ببینیم اون ماهیای که تمام این مدت تظاهر میکرده ماهیگیره، چی برای گفتن داره.»