چپتر 351: همه چیز دروغ است، به جز نفس کشیدن
چپتر 351: همه چیز دروغ است، به جز نفس کشیدن
بی سا-این در میخانه همیشگیاش مشغول غذا خوردن بود.
مثل همیشه، سیزده گرگ طریقت نامتعارف در اطراف پراکنده شده بودند و از بی سا-این محافظت میکردند.
رزمیکاری آمد، چیزی به گرگ اول گزارش داد و رفت.
سپس گرگ اول محتوای گزارش را به بی سا-این اطلاع داد.
«گزارشی از طرف رهبر جوان فرقهست.»
او پیشتر گزارشی دریافت کرده بود مبنی بر اینکه گئوم موگوک و پیو گی-گوانگ پس از حمله آدمکشها، تحت تعقیب قرار گرفتهاند.
دلیل اینکه او با وجود چنین گزارشی چندان مضطرب نبود، احتمالا این بود که کسی که از آنها محافظت میکرد، گئوم موگوک بود.
همانطور که انتظار میرفت، نتیجه دقیقا همان چیزی بود که پیشبینی کرده بود.
«آدمکشها نابود شدن.»
گرگ اول جزئیات دقیق را گزارش داد.
«با بررسی جسدها مشخص شد سازمان آدمکشی که این بار بسیج شده بود، انجمن نه چشمه بوده. با کشته شدن تمام آدمکشهای اعزامیشون، ضربه سنگینی خوردن.»
چیزی که بی سا-این را عصبانی میکرد، این نبود که آنها سعی کرده بودند پیو گی-گوانگ را بکشند.
بلکه این حقیقت بود که آنها با علم به اینکه او، بی سا-این، قصد محافظت از او را دارد، برای کشتنش اقدام کرده بودند.
گئوم موگوک که پیو گی-گوانگ را اسکورت میکرد، لباس سیزده گرگ طریقت نامتعارف را به تن داشت.
به عبارت دیگر، حریف با آگاهی کامل از اینکه زیردستِ او از هدف محافظت میکند، آدمکشها را فرستاده بود.
«چطور جرئت کردن برای کشتن زیردست من هم اقدام کنن؟»
این کار نادیده گرفتن اقتدار او به عنوان رهبر جوان اتحاد و به چالش کشیدن مستقیم او بود.
«راهی نیست که بفهمیم کی قرارداد رو بسته؟»
گرگ اول با چهرهای آشفته سرش را به نشانه نفی تکان داد.
«انجمن نه چشمه نه تنها به خاطر تبعیض قائل نشدن بین اهدافش، بلکه به خاطر تحقیق نکردن درباره مشتریهاش هم مشهوره.»
به همین دلیل بود که آنها در دنیای آدمکشها محبوب بودند.
بر اساس همین محبوبیت، آنها توانسته بودند سازمان خود را به یکی از بزرگترین سازمانها در سرزمینهای مرکزی تبدیل کنند.
«رهبر جوان فرقه چطور؟»
«اون به همراه پیو گی-گوانگ که همراهش بود، ناپدید شده.»
امکان نداشت گئوم موگوک از آدمکشها شکست خورده باشد، بنابراین حتما در جای امنی همراه با پیو گی-گوانگ است.
اکنون که فاش شده بود رهبر اتحاد نامتعارف دستور ایجاد سازمانی که از کودکان استفاده میکرد را نداده است، اطلاعاتی که گئوم موگوک با خود میآورد حیاتی شده بود.
«نباید همه چیز رو به رهبر جوان فرقه میسپردیم.»
بی سا-این به حرف گرگ اول پاسخی نداد.
توضیح دادن اعتمادش به گرگ اول کار معمولی نبود.
دوستی با گئوم موگوک شاید چیزی بود که او باید تا آخر عمرش به تنهایی در قلبش حمل میکرد.
در همان لحظه، ببری که وقتی از او حرف میزنی ظاهر میشود، پیامی تلهپاتیک برای بی سا-این فرستاد.
—این حرفها رو نزن.
باید میگفتی: «من به دوستم، رهبر جوان فرقه، اعتماد دارم.»
لبخندی بر لبان بی سا-این نقش بست.
در واقع، او در حین غذا خوردن منتظر چنین پیام تلهپاتیکی بود.
—چرا به جای فرستادن پیام، خودت نیومدی اینجا؟ تو هم یکی از اعضای محترم سیزده گرگ هستی.
این شوخیای بود که به ندرت از بی سا-این شنیده میشد، اما وضعیت فعلی طوری نبود که بتواند آن را به عنوان شوخی بپذیرد.
—دلم میخواد، اما فعلا نمیتونم.
اونها به محض اینکه فهمیدن پیو گی-گوانگ با تو تماس گرفته، آدمکش فرستادن.
حالا که در کشتن پیو گی-گوانگ شکست خوردن، تو رو زیر نظر میگیرن.
شاید با خودشون فکر کنن که تو از راز باخبر شدی و ممکنه همین الان هم از جایی تو رو تماشا کنن.
چهره بی سا-این کمی سخت شد.
این نبردی متفاوت از نبردهایی بود که او برای جانشین شدن انجام داده بود.
او از تحریک حریف احساس ناخوشایندی بیشتری داشت.
—بعدا لب صخره همدیگه رو ببینیم.
—همین کار رو میکنیم.
—مراقب باش تعقیبت نکنن.
با ناپدید شدن حضور گئوم موگوک، بی سا-این نیز چوبهای غذاخوریاش را زمین گذاشت و از جایش بلند شد.
او بشقابش را، از جمله مخلفاتی که معمولا نمیخورد، کاملا تمام کرده بود.
* * *
دهها رزمیکار در میدان تمرین تالار اتحاد نامتعارف در حال دویدن بودند.
آنها بدون استفاده از نیروی درونی و تنها با اتکا به استقامت بدنیشان میدویدند.
برخی از آنها به دلیل دویدن مداوم که فراتر از محدودیتهایشان بود، شروع به از پا افتادن کردند.
«تو برای لشکر اژدهای سیاه درخواست دادی، درسته؟ اگه اینجا تسلیم بشی، نمیتونی وارد لشکر اژدهای سیاه بشی.»
کسی که در حالی که به رزمیکارِ در حال نفسنفس زدن روی زمین نگاه میکرد، سخن میگفت، مربی هوانگ سوک-گیونگ بود.
برای ورود به یک سازمان دلخواه، نه تنها مهارتهای رزمی، بلکه قدرت بدنی و استقامت ذهنی متناسب نیز لازم بود.
شکست در این آزمون منجر به اعزام به مکانی پایینتر از سازمان مورد نظر میشد.
«دیگه نمیتونم. متأسفم.»
سپس، هوانگ سوک-گیونگ چیزی در گوش او زمزمه کرد.
آن مرد که در آستانه مرگ بود، بلند شد و دوباره شروع به دویدن کرد.
همکارش، مربی چا، که نظارهگر بود، به او نزدیک شد و پرسید:
«این بار بهش چی گفتی؟»
هوانگ سوک-گیونگ لبخندی زد و گفت:
«بهش گفتم اگه از خودش ضعف نشون بده، نامزدش توی خونه توسط یه مرد دیگه دزدیده میشه.»
مربی چا تحت تأثیر قرار گرفت.
«همونطور که انتظار میرفت. تو این بار هم اطلاعات شخصی تمام اعضای جدید رو حفظ کردی.»
این یکی از دلایلی بود که هوانگ سوک-گیونگ به عنوان بهترین مربی شهرت داشت.
او همه چیز را درباره دهها رزمیکار جدیدی که هر ماه وارد میشدند، میدانست.
اینکه اهل کجا هستند، روابط خانوادگیشان، شخصیت و سرگرمیهایشان و اینکه برای کجا درخواست دادهاند؛ او همه را حفظ کرده بود.
دلایل زیادی وجود داشت که او به عنوان پادشاه رزمی شناخته میشد، اما دلیل قاطع آن باهوش بودنش بود.
او قوی بود چون باهوش بود.
«هی، مربی هوانگ. تو برای اینقدر سخت کار کردن حقوق بیشتری نمیگیری. سخت نگیر.»
هوانگ سوک-گیونگ صرفا لبخند مهربانانه همیشگیاش را زد.
مربی چا نمیدانست.
اینکه این ظاهر به عنوان یک مربی چقدر با ماهیت واقعی او تفاوت دارد؛ اینکه همه چیز به جز نفس کشیدنش، دروغ و تظاهر است.
وقتی تمرین تمام شد، رزمیکاری که پیشتر آن زمزمه را شنیده بود، دواندوان آمد تا تشکر کند.
«به لطف شما تسلیم نشدم و موفق شدم. ممنونم.»
هوانگ سوک-گیونگ با چهرهای مهربان به شانه او زد.
«باید موفق بشی و با افتخار به خونه برگردی.»
«تمام تلاشم رو میکنم.»
برای هر کسی که تماشا میکرد، او واقعا شبیه مربیای بود که به زیردستانش اهمیت میداد و آنها را دوست داشت.
اما لحظهای که میدان تمرین را ترک کرد، دیگر یک مربی نبود، بلکه پادشاه رزمی بود.
پیامی تلهپاتیک از جایی رسید.
—آدمکشها همگی کشته شدن و پیو گی-گوانگ ناپدید شده.
او لحظهای به خاطر این نتیجه غیرمنتظره مکث کرد.
—مگه نگفته بودی یکی از سیزده گرگ طریقت نامتعارف ازش محافظت میکنه؟
—درسته.
—و با این حال همه آدمکشها کشته شدن؟
—بله، درسته.
پادشاه رزمی دوباره شروع به راه رفتن کرد.
او این بار حس بدی داشت، برای همین به جای افراد خودش از آدمکشهای بیرونی استفاده کرده بود.
—رهبر جوان اتحاد تله گذاشته بود؟ اگه اینطور باشه، ممکنه از قبل به وجود من پی برده باشه.
قضاوت پادشاه رزمی دقیق بود.
—آمادهشون کن.
—هدف کیه؟
و او بدون لحظهای تردید تصمیمی گرفت که سرنوشت جناح نامتعارف را رقم میزد.
—بی سا-این.
* * *
اواخر شب، وقتی بی سا-این رسید، گئوم موگوک لبه یک صخره نشسته بود.
«پیو گی-گوانگ کجاست؟»
بی سا-این در حالی که کنار گئوم موگوک مینشست، پرسید.
در گذشته، او همیشه کنار او میایستاد، اما اکنون به طور طبیعی در جای کنار گئوم موگوک نشست.
«همین الان راهیش کردم تا زندگی دومش رو شروع کنه.»
بی سا-این با نگاهی مشکوک، در حالی که از حرف گئوم موگوک تعجب کرده بود، پرسید:
«نگو که ارباب لشکر پیو رفته؟»
گئوم موگوک سرش را تکان داد.
«تا الان، مگه اون تنها کسی نیست که هویت مغز متفکر رو میدونه؟»
حتماً دلیلی برای رها کردنش وجود داشت، اما بی سا-این نمیتوانست درکش کند. گئوم موگوک بیش از هر کسی باید به این حقیقت واقف میبود.
به زودی، دلیلی که بی سا-این را شوکه میکرد، فاش شد.
«قبل از اینکه بره، بهم گفت مغز متفکر کیه.»
بی سا-این بدون کلمهای به گئوم موگوک خیره شد. بله، او باور داشت که گئوم موگوک مغز متفکر را پیدا میکند. برای همین بود که از او خواسته بود از پیو گی-گوانگ محافظت کند. اما فکرش را نمیکرد که فقط در عرض یک روز به آن پی ببرد.
اگر کس دیگری بود، فکر میکرد دروغ است. فکر میکرد از نوعی هنر پلید برای تخلیه اطلاعات استفاده شده است. اما بی سا-این مطمئن بود؛ پیو گی-گوانگ حتماً از روی صمیمیت و با تمام وجود خواسته بود که حقیقت را به او بگوید. آن هم فقط در یک روز.
«تو واقعاً...»
نمیتوانست کلماتی برای توصیفش پیدا کند. البته گئوم موگوک کسی نبود که این لحظه را از دست بدهد.
«دوست فوقالعادهت هستم.»
بی سا-این فقط امیدوار بود این حس تغییر نکند. در حال حاضر، نه، حتی در آینده هم نمیتوانست تصور کند که بر این مرد غلبه کند. دیگر حتی غرورش هم جریحهدار نمیشد. و غافلگیری او تازه شروع شده بود.
«مغز متفکر کیه؟»
«کسی به اسم هوانگ سوک-گیونگ رو میشناسی؟»
حالا بی سا-این کاملاً به سمت گئوم موگوک چرخید. اسمی به میان آمد که هرگز انتظارش را نداشت.
«مطمئناً منظورت استاد هوانگ از تالار اتحاد نامتعارف نیست؟»
«پس میشناسیش.»
او چندین نام را که احتمال میداد مغز متفکر باشند پیشبینی کرده بود، اما استاد هوانگ کسی بود که اصلاً به او فکر هم نکرده بود.
«باورش سخته. واقعاً باورش سخته.»
هوانگ سوک-گیونگ یک استاد نمونه در تالار اتحاد نامتعارف بود که شهرت خوب، مهارتهای بالا و حتی شخصیت پسندیدهای داشت.
گئوم موگوک تعجب بی سا-این را درک میکرد. برای خودش هم غیرمنتظره بود، پس بی سا-این چقدر باید تعجب کرده باشد؟ اما مشکل در این وضعیت این نبود که یک استاد از تالار اتحاد نامتعارف مغز متفکر است؛ حقیقت این بود که آن مغز متفکر، پادشاه رزمی بود.
«امروز مخفیانه زیر نظر گرفتمش، اون داشت هنرهای رزمیش رو مخفی میکرد.»
او این حرف را با تردید نزد؛ بلکه با قاطعیت بیانش کرد. این حریفی بود که بی سا-این باید خیلی مراقبش میبود.
«پس اون باید عضوی از اون نیروی پنهانی باشه که گفتی.»
«منم همینطور فکر میکنم.»
«فوراً دستگیرش میکنم و ازش بازجویی میکنم.»
گئوم موگوک جلوی بی سا-این را که میخواست بلند شود، گرفت.
«مهارتهاش شوخیبردار نبود. هرگز نباید سعی کنی تنهایی باهاش روبرو بشی. فکر میکنم حتی اگه تو و سیزده گرگ طریقت نامتعارف با هم بهش حمله کنین، باز هم کار سختی باشه.»
«!»
بی سا-این با چهرهای ناباورانه به گئوم موگوک نگاه کرد. فکر کرد شاید شوخی باشد، اما نبود. گئوم موگوک با جدیترین حالتی که تا به حال داشت، به او نگاه میکرد.
«مشکل فقط خودش نیست. رهبر فرقه شمشیر روان گفت که اون بهشون مزایایی داده، پس حتماً مهرههای قدرتمندی توی اتحاد هستن که با استاد هوانگ دست یکی کردن. ممکنه یه نفر باشه، یا چندین نفر. نیازی نیست اینقدر تعجب کنی. اون مردی که به اتحاد رزمی نفوذ کرده بود، ده سال تمام وقت گذاشت. معتقدم این یکی هم تفاوت چندانی نداره.»
بی سا-این متوجه شد که این موضوع خیلی مهمتر و خطرناکتر از چیزی است که فکر میکرد. اگر گئوم موگوک نبود، این توطئه ادامه پیدا میکرد. هر چه بیشتر به آن فکر میکرد، بیشتر لرزه بر اندامش میافتاد.
«اون حتماً تا الان فهمیده که توی کشتن پیو گی-گوانگ شکست خوردن. پس فرار نمیکنه؟»
شاید هر کس دیگری بود، فرار میکرد. اما مهارتهای رزمی پادشاه رزمی به طرز خیرهکنندهای بالا بود و او غرور زیادی به آن مهارتها داشت. او از آن آدمهایی نبود که فرار را به عنوان راه حل انتخاب کند.
«با توجه به زمانی که توی اتحاد نامتعارف صرف کرده، به این راحتی عقبنشینی نمیکنه. اون تماشا میکنه تا ببینه تو چه واکنشی نشون میدی.»
با فکر به اینکه کسانی علیه اتحاد نامتعارف توطئه میکنند، روحیه مبارزهطلبی بی سا-این در وجودش شعلهور شد. اما باید آرام میماند. او گفته بود که مهارتهای استاد هوانگ خیلی فراتر از خودش است.
اگر حریف چنین استادی بود، کمک گرفتن از رهبر اتحاد نامتعارف عاقلانهترین انتخاب بود. از نظر واقعبینانه، این بهترین مسیر بود، اما از نظر احساسی، بدترین؛ این به منزله این بود که از رهبر اتحاد نامتعارف بخواهد کاری را که خودش نمیتواند، انجام دهد.
مشکل دیگر کسانی بودند که با او دست یکی کرده بودند. باید هر طور شده میفهمید آنها چه کسانی هستند. با وجود چنین آدمهایی در نزدیکیاش، نمیتوانست با خیال راحت سرش را بر بالین بگذارد.
«اگه زنده دستگیرش کنیم، اعتراف میکنه که با کی دست یکی کرده؟»
با سؤال بی سا-این، گئوم موگوک سرش را به نشانه نفی تکان داد.
«اعتراف نمیکنه. نه، با توجه به مهارتهاش، زنده گرفتنش در وهله اول غیرممکنه.»
گئوم موگوک دوباره روی مهارتهای پادشاه رزمی تأکید کرد. چون بی سا-این حالا مستقیماً با او درگیر شده بود، داشت به او هشدار میداد که مراقب باشد. بعد از لحظهای فکر کردن، بی سا-این با احتیاط صحبت کرد.
«میتونی یه بار دیگه بهم کمک کنی؟»
«من حاضرم روی رهبر جوان اتحاد نامتعارف سرمایهگذاری کنم. بعداً با سود کلان بهم پسش بده. چیکار میتونم برات بکنم؟»
بی سا-این درخواست خیلی غیرمنتظرهای کرد.
«دوست داری یه گشتی توی تالار اتحاد نامتعارف بزنی؟»
منظورش این بود که او به عنوان یک نیروی تازهوارد به آنجا برود و به استاد هوانگ نزدیک شود.
«هر ماه رزمیکارهای جدیدی وارد تالار اتحاد نامتعارف میشن. تو میتونی به استاد هوانگ نزدیک بشی و بفهمی با کی دست یکی کرده، مگه نه؟»
این درخواستی نبود که بشود از یک آدم معمولی کرد. نه، او حتی نمیتوانست چنین درخواستی از جین ها-گون، فرمانده شاخه اهریمنکش بکند. این مأموریتی با دشواری بسیار بالا بود که معلوم نبود چقدر طول میکشد. این کاری بود که خودش نمیتوانست انجام دهد و هیچکس دیگری هم نمیتوانست؛ مگر مردی که باعث شده بود پیو گی-گوانگ فقط در عرض یک روز دهان باز کند.
«اون روی حرکات من تمرکز میکنه. انتظار نداره تو به عنوان یه نیروی تازه بهش نزدیک بشی، پس میتونی از درون نفوذ کنی.»
گئوم موگوک که همیشه جواب مثبت میداد و میگفت «فقط بهم اعتماد کن»، این بار سرش را تکان داد.
«اعتماد به نفسش رو ندارم.»
او تا حدی میدونست پادشاه رزمی چه جور آدمیه. او از هر کسی باهوشتر بود. در این وضعیت، اگر یک نیروی تازهواردِ چشمگیر ظاهر میشد، او قطعاً اول از همه مشکوک میشد. هر زمان دیگری شاید فرق میکرد، اما در وضعیت فعلی، قطعاً کار آسانی نبود.
بی سا-این چهره عجیبی به خود گرفت.
«چرا با اون قیافه بهم نگاه میکنی؟»
«چون دارم میفهمم تو هم انسانی.»
«تا الان من رو آدم حساب نمیکردی؟»
«تا حالا جنبهای که به آدمیزاد ببره ازت ندیده بودم.»
«من این همه مدت دارم بهت اصرار میکنم که دوستم باشی و تو میگی من شبیه آدمها نیستم! این خودش غیرانسانی نیست؟»
بعد از یک دور شوخی، گئوم موگوک دلیل رد کردنش را فاش کرد.
«فکر نمیکنم حریف اونقدر بهمون وقت بده.»
بی سا-این کنجکاو بود. در هوانگ سوک-گیونگ چه دیده بود که اینقدر محتاط شده بود؟ چرا اینقدر بالا ارزیابیاش میکرد؟
«وقتی برمیگردی، بهترین زره محافظتی که داری رو بپوش. اشکالی نداره اگه دو یا سه لایه بپوشی.»
گئوم موگوک امروز چندین بار غافلگیرش کرده بود، اما این حرف بیشتر از همه متعجبش کرد.
«نگو که...؟ فکر میکنی اون سعی میکنه من رو هم بکشه؟ تا این حد پیش میره؟»
گئوم موگوک بارها و بارها دقیقاً برای گفتن همین کلمات به او هشدار داده بود.
«درسته. اگه من جاش بودم، اول تو رو میکشتم.»