چپتر 353: این اولین آه توست
چپتر 353: این اولین آه توست
هوانگ سوک-گیونگ توسط رزمیکارها محاصره شده بود.
«بابت همهچیز ممنونیم.»
«مربی، اگه شما نبودید نمیتونستم از پسش بربیام.»
«حتماً دفعه بعد به دیدنتون میام.»
امروز روزی بود که این دوره از کارآموزها آموزششون رو در تالار اتحاد نامتعارف تموم کرده و به سازمانهای مختلف زیرمجموعه اتحاد نامتعارف اعزام میشدن.
در بین مربیهای زیاد تالار اتحاد نامتعارف، هوانگ سوک-گیونگ با اختلاف محبوبترینشون بود.
«فراموش نکنید که شما ستونهای اتحاد نامتعارف هستید. امیدوارم با هر سختیای که روبرو شدید، بهخوبی دووم بیارید!»
«بله، مربی!»
بعد از رفتن رزمیکارها، همکارش، مربی چا، بهش نزدیک شد.
«همونطور که انتظار میرفت، اینبار هم بیشترین هدیهها رو گرفتی.»
دستهای هوانگ سوک-گیونگ پر از هدیههای رزمیکارهای در حال رفتن بود.
از اونجایی که نمیتونست همهشون رو نگه داره، خیلیهاشون کنارش روی زمین کپه شده بودن.
ارتباطات اون به اینجا ختم نمیشد.
خیلی از رزمیکارهایی که اینجا رو ترک کرده بودن، هر وقت با مشکلی روبرو میشدن پیش هوانگ سوک-گیونگ میومدن و اون هم هر بار بدون هیچ دریغی بهشون مشاوره میداد.
«اگه من هم با مربیای مثل تو آشنا شده بودم، شاید الان اینجا به عنوان یه مربی گیر نکرده بودم.»
«مربی بودن مگه چه اشکالی داره؟»
«خسته نشدی؟ هر بار همون حرفها، همون کارها.»
در جواب، هوانگ سوک-گیونگ از مربی چا پرسید:
«میدونی تا حالا چندتا رزمیکار از زیر دست ما رد شدن؟»
«حتماً عدد خیرهکنندهایه.»
«بله، برای همین آدمهای زیادی ما رو میشناسن. مگه ما شناختهشدهترین افراد توی کل اتحاد نامتعارف نیستیم؟ چه قدرتی میتونه بالاتر از این باشه؟»
«قدرت بالا؟ ما هنوز فقط مربیهای تالار اتحاد نامتعارف هستیم. شاید اگه ارباب لشکر یا ارباب عمارت میشدیم فرق میکرد، اما در غیر این صورت کی ما رو آدم حساب میکنه؟»
«چرا فکر میکنی نمیتونیم؟ مگه قانونی هست که بگه باید تا ابد مربی بمونیم؟»
«خیلهخب، تو برو و موفق شو. ارباب لشکر شو، ارباب عمارت شو.»
«و یه جانشین.»
«چی؟ از این شوخیها نکن، حتی به شوخی هم نگو. من دیگه میرم. از تعطیلاتت لذت ببر.»
مربیها تا اومدن دوره بعدی کارآموزها در تعطیلات بودن.
به محض اینکه مربی چا رفت، پیام تلهپاتیک یکی از زیردستهاش از راه رسید، انگار که منتظر همین لحظه بود.
این لحظهای بود که هوانگ سوک-گیونگ به پادشاه رزمی تبدیل شد.
—اونها شکست خوردن.
با گزارش زیردستش، چهره پادشاه رزمی درهم رفت.
—رهبر جوان اتحاد چی؟ چقدر آسیب دیده؟
—اصلاً زخمی نشده.
—پس چند نفر از سیزده گرگ اتحاد نامتعارف کشته شدن؟
اون فرض کرده بود که نتیجه شکست به خاطر این بوده که اونها خودشون رو سپر بلای رهبر جوان اتحاد کردن.
—هیچکس کشته نشده.
صدای پادشاه رزمی با شنیدن این گزارش غیرقابلفهم، کمکم بالا رفت.
—کدوم استادی دخالت کرده؟
—نه قربان. میگن فقط سیزده گرگ اونجا بودن.
—مزخرفه!
سیزده گرگ اتحاد نامتعارف حمله مشترک اونها رو دفع کردن؟ شاید شانس آوردن.
اما تروری که سه واحد از رگبار آسمان خونین در اون نقش داشتن، چیزی نبود که حتی شانس آسمانی هم بتونه جلوش رو بگیره.
پادشاه رزمی ماجرای نابود شدن آدمکشها بدون اینکه بتونن پیو گی-گوانگ رو بکشن، به یاد آورد.
—قطعاً کسی دخالت کرده.
در غیر این صورت، چنین نتیجهای غیرممکن بود.
—باید چیکار کنیم؟
درست وقتی که داشت برای لحظهای فکر میکرد، پیام تلهپاتیک فوریای از زیردستش رسید.
—رهبر جوان اتحاد از راه رسیده.
نگاه پادشاه رزمی به مردی افتاد که در اون سوی میدان تمرین مشغول جمع کردن تجهیزات تمرینی بود.
زیردستی که همین الان داشت باهاش پیام تلهپاتیک رد و بدل میکرد، کسی نبود جز سا هون.
اون که به عنوان یه کارگر خدماتی در تالار اتحاد نامتعارف کار میکرد، طوری زندگی کرده بود که انگار فقط هنرهای رزمی درجه سه بلده و هیچکس متوجه هویت واقعیش نشده بود.
در حالی که سا هون سرش رو خم کرده بود، بی سا-این در کنارش ظاهر شد.
پشت قدمهای مطمئن اون، سیزده گرگ اتحاد نامتعارف همراهیش میکردن.
بی سا-این هالهای به شدتِ ظاهر ترسناکش از خودش ساطع میکرد.
سیزده گرگی که پشت سرش میومدن همگی نقاب زده بودن، برای همین نمیشد چهرهشون رو دید.
وقتی اونها رد شدن، سا هون با احتیاط سرش رو بالا آورد تا به پشت سرشون نگاه کنه.
هر سیزده نفر اونجا بودن، حتی یه نفرشون هم زخمی نشده بود.
حتی اون هم نمیتونست درکش کنه.
چطور ممکنه اون حمله رو دفع کرده باشن؟
درست همون موقع، یکی از سیزده گرگ که در انتهای صف راه میرفت، سرش رو برگردوند.
سا هون با عجله سرش رو پایین انداخت تا با نگاه اون روبرو نشه.
وقتی دوباره سرش رو بلند کرد، اون عضو سیزده گرگ که برگشته بود، دوباره رو به جلو در حال حرکت بود.
«اون چی بود؟ یعنی متوجه نگاهم شد؟»
غیرممکن بود.
امکان نداشت یکی از سیزده گرگ بتونه اون نگاه نامحسوس رو حس کنه.
سا هون به سرعت چرخش رو هل داد و از اونجا دور شد.
با حضور رهبر جوان اتحاد، پرسه زدن یه کارگر خدماتی مشکوک به نظر میرسید.
پادشاه رزمی هدیههایی رو که در دست داشت زمین گذاشت و با ادب به بی سا-این سلام کرد.
«رهبر جوان اتحاد، چه چیزی باعث شده به اینجا تشریف بیارید؟»
اون شبیه مربیای به نظر میرسید که از بازدید ناگهانی رهبر جوان اتحاد غافلگیر شده.
واقعاً شبیه کسی بود که هیچ ارتباطی با این اتفاق نداره.
بی سا-این در راهِ اینجا، با خودش فکر کرده بود که هوانگ سوک-گیونگ چه واکنشی نشون میده.
انتظار داشت که خودش رو به کوچه علیچپ بزنه، اما فکر نمیکرد اینقدر طبیعی باهاش برخورد کنه.
«مربی هوانگ، خیلی وقت بود ندیده بودمتون. آخرین بار کی همدیگه رو دیدیم؟»
«در ضیافت سال نوِ امسال، به مدت کوتاهی بهتون ادای احترام کردم.»
«آه، درسته.»
اون موقع، حتی توی خواب هم نمیدید که دوباره اینطوری همدیگه رو ملاقات کنن.
یعنی واقعاً تو پشت این ماجرایی؟ تو بودی که به اون مردها دستور دادی؟
«بفرمایید، بیاید داخل.»
«لازم نیست. فقط داشتم رد میشدم، گفتم بیام برای لحظهای ببینمتون.»
نگاه پادشاه رزمی به سیزده گرگی افتاد که همراهش اومده بودن.
گئوم موگوک طوری بین بقیه اعضا ایستاده بود که هالهش رو پنهان کنه.
به همین خاطر، پادشاه رزمی متوجه نشد که استادی مثل گئوم موگوک به سیزده گرگ ملحق شده.
«یعنی واقعاً درسته که حتی یه نفرشون هم زخمی نشده؟»
احساس بحران ناشناختهای کرد اما لرزهای به اندامش نیفتاد.
هیچچیز به اندازه هیجانی که خطر با خودش میآورد، اون رو به وجد نمیآورد.
«رهبر جوان اتحاد با این آگاهی که من پشت این ماجرا هستم، به اینجا اومده.»
اینکه اون به اینجا اومده، جایی که در تمام عمرش بهش سر نزده بود، دقیقاً همین معنی رو میداد.
این یه جور محک زدنه؟ یا اعلان جنگ؟
«اون همیشه اینطوری بود؟»
بی سا-اینی که اون ارزیابی کرده بود، چنین آدمی نبود.
«اینها چی هستن؟»
بی سا-این در حالی که به هدیههای روی زمین نگاه میکرد، پرسید.
«اینها هدیههای کارآموزهایی هستن که این دوره رو تموم کردن.»
بی سا-این یکی از اونها رو برداشت.
«میتونم بازش کنم؟»
«البته.»
بی سا-این میخواست بازش کنه، اما بعد اون رو به پادشاه رزمی داد.
«به نظر خطرناک میاد.»
«منظورتون چیه؟»
«مگه ممکنه یه مربیِ واقعاً خوب وجود داشته باشه؟ نکنه از روی کینه بخوان مسمومش کنن؟»
با شوخی بی سا-این، پادشاه رزمی خنده مهربانانهای سر داد.
«بعید میدونم. وقتی آموزش تموم میشه، هیچکس به اندازه مربی در یاد آدم نمیمونه.»
اگه الان بهش نگاه میکردی، مربی هوانگ واقعاً مرد خیرخواهی بود که فرسنگها با هرگونه توطئهای فاصله داشت.
«از کارتون به عنوان مربی راضی هستید؟»
«اون رو رسالت خودم میدونم.»
گئوم موگوک در حالی که به گفتگوی اونها گوش میداد، ناگهان فکری به ذهنش رسید.
«چرا بین اینهمه کار، مربی بودن رو انتخاب کرده؟»
حتماً راههای زیادی برای نفوذ به اتحاد نامتعارف و تثبیت جایگاه وجود داشته.
با مهارتی که پادشاه رزمی داشت، تا الان میتونست به مقام ارباب عمارت برسه.
اینکه بگیم فقط برای جلب توجه نکردن بوده، جور در نمیومد، چون همه در تالار اتحاد نامتعارف مربی هوانگ رو میشناختن.
در حالی که گئوم موگوک غرق در فکر بود، گفتگوی بین بی سا-این و پادشاه رزمی ادامه داشت.
«من امروز مورد حمله قرار گرفتم.»
«چی؟ حمله؟ حالتون خوبه؟»
پادشاه رزمی جا خورد.
«خوشبختانه، خوبم.»
«چطور جرئت کردن!»
«هویتشون مشخص نیست، اما از سلاحهای ممنوعه استفاده کردن.»
«پناه بر خدا! اون بزدلهای بیشرمی که چیزی از شرف یه رزمیکار نمیدونن! اونها چیزی جز زباله نیستن!»
بی سا-این با دیدن اینکه اون چطور با آرامش خودش رو زباله خطاب میکنه، مطمئن شد مردی که روبروش ایستاده، یه آدم معمولی نیست.
«اونها جرئت کردن قصد جون رهبر جوان اتحاد رو بکنن، پس باید دستگیر و به اعدام محکوم بشن. رهبر جوان اتحاد ستون و آینده جناح نامتعارفه.»
در حقیقت، بی سا-این انتظار برخورد دیگهای رو داشت.
چیزی مشکوک در مورد اون مرد، کلمات عجیب، یا یه هاله خاص.
فکر میکرد تو موقعیتی قرار میگیره که فریاد بزنه: «چطور جرئت کردی برای کشتن من تلاش کنی؟» حتی به این هم فکر کرده بود که اون موقع چی بگه.
فکر میکرد یه موقعیت خاص پیش میاد.
و اگه پیش نمیاومد، فکر میکرد خودش میتونه یکی بسازه.
اما حریفش هیچچیزی از هویت واقعیش رو فاش نکرد.
اون کاملاً «استاد هوانگ» بود.
انگار داشت میگفت: «کاملاً در اشتباهی.»
چطور باید با چنین شخصی برخورد کرد؟
بی سا-این حسش کرد.
هنوز حریف اون مرد نمیشد.
تنها کلماتی که به ذهنش میرسید این بود که بپرسه: «کار تو بود؟» اما اگه گئوم موگوک بود، حتماً چیزی میگفت تا اوضاع رو به نفع خودش تغییر بده.
حس کرد نباید اینقدر احساساتی به اینجا میدوید.
اون گئوم موگوک نبود.
اگه اتهامش یه اشتباه بود، حداقل باید درست عقبنشینی میکرد.
بی سا-این لبخندی زد و با پادشاه رزمی خداحافظی کرد.
«روزی که من هدف رگباری از سلاحهای پنهان آدمکشها قرار گرفتم، استادم یه کپه هدیه دریافت کرد. باعث میشه فکر کنم باید با پشتکار بیشتری زندگی کنم.»
* * *
گئوم موگوک و بی سا-این شونهبهشونه هم روی یه صخره ایستاده بودن.
با وجود هشدار گرگ اول مبنی بر اینکه با توجه به شرایط باید محتاط باشن، اون تنها با گئوم موگوک به اینجا اومده بود.
آیا مکانها هم قدرتی دارن؟
ایستادن در اینجا کنار گئوم موگوک، بهش این حس رو میداد که میتونه صادقتر باشه.
بی سا-این حس کرد که حالا، بیش از هر زمان دیگهای، وقت صادق بودنه.
«هرگز کسی رو که بخواد چیزی که مال منه رو ازم بگیره، نمیبخشم. نه فقط خودش، بلکه تکتک آدمهایی که دست داشتن رو میکشم. وگرنه چرا باید رهبر جوان اتحاد نامتعارف باشم؟»
جدی میگفت.
و میخواست از گئوم موگوک بپرسه.
«من آدم خودخواه و پلیدتری از اون چیزی هستم که فکر میکنی. باز هم دوست من میمونی؟ بعداً بهم نگی که نمیدونستی من چنین آدم پلیدی هستم.»
گئوم موگوک دقیقاً میدونست آشفتگی بی سا-این که باعث شده بود اینهمه حرف بزنه، از کجا نشأت میگیره.
«از رفتن به دیدن استاد هوانگ پشیمونی؟»
بعد از مکثی کوتاه، بی سا-این پرسید:
«تو بودی میرفتی ببینیش؟»
این سوالی بود که بی سا-این میخواست بپرسه.
«حتی اگه میرفتم، امروز نمیرفتم.»
«میتونم بپرسم چرا؟»
«چون بیشتر تصمیمهایی که موقع عصبانیت گرفتم، باعث پشیمونیم شدن.»
«فکرش رو میکردم.»
خشمش از اینکه کسی سعی کرده بود بکشتش زبانه کشیده بود و رفته بود تا باهاش روبرو بشه، اما به محض اینکه به اونجا رسیده بود، پشیمون شده بود.
چون اتفاقی نیفتاده بود، مغلوب آرامش طرف مقابل شده بود.
«پس چرا جلوم رو نگرفتی؟»
«چون باید خودت تجربهش میکردی تا واقعاً حسش کنی.»
اینکه واقعیت چقدر سرده.
اینکه چطور حتی آرمانی که مثل گدازه میسوزه، میتونه در برابر واقعیت به یه رویای محض تبدیل بشه و در آب یخزده شسته بشه و بره.
وقتی بی سا-این آه کوتاهی کشید، گئوم موگوک لبخندی زد و گفت:
«این اولین آهت بود.»
این فقط اولین آهی نبود که به گئوم موگوک نشون داده بود.
اولین آهش در حضور مردم بود.
بی سا-این عمداً آه بلند دیگهای کشید.
با اون آه، نشون داد که چقدر به هم نزدیک شدن.
گئوم موگوک لبخندی زد و بهش دلداری داد.
«اشکالی نداره. هر دومون در مورد همدیگه میدونیم. فکر کنم قبل از اینکه بجنگیم، یه احوالپرسی لازم بود. و از این ملاقات یه چیزی یاد گرفتیم.»
«چی؟»
اونقدر عادی این رو گفته بود که بی سا-این فکر کرد چیز مهمی نیست.
«میدونم هدفش چیه.»
بی سا-این که جا خورده بود، نزدیک بود فریاد بزنه: «چی؟ توِ احمقِ روانی!»
چطور ممکنه از ملاقات امروز به هدف اون مرد پی برده باشه؟ مگه مخفیانه دفترچه خاطراتش رو دزدیده و خونده بود؟
«مگه ما با آدمهای متفاوتی ملاقات کردیم؟»
خودش متوجه هیچچیزی نشده بود.
گئوم موگوک به نکتهای کاملاً غیرمنتظره اشاره کرد.
«دیدن اونهمه هدیه باعث شد به فکر فرو برم. چرا اون داره چنین شهرتی برای خودش دستوپا میکنه؟ اگه داشت مخفیانه نقشهای میکشید، بهتر بود که جلب توجه نکنه. چرا کسی که داره برای چنین توطئه بزرگی برنامهریزی میکنه، باید خودش رو به زحمت بندازه تا با رزمیکارهای تالار اتحاد نامتعارف مهربون باشه و انرژی ذهنیش رو صرف کنه؟»
با شنیدن این حرف، بی سا-این هم حس کرد که عجیبه.
اضطرابی به جونش افتاد و با خودش فکر کرد چه نتیجهگیری غافلگیرکنندهای از دهان گئوم موگوک بیرون میاد.
«تا الان، رزمیکارهایی که اون در طول این سالها آموزش داده، باید جایگاههای کلیدی رو در اتحاد نامتعارف گرفته باشن. سرپرستهای جوخه، فرماندههای شاخه. اونهایی که سریع ارتقا پیدا کردن، حتی ممکنه ارباب لشکر شده باشن.»
بی سا-این با احتیاط پرسید:
«خب، هدفش چیه؟»
گئوم موگوک خیره به بی سا-این نگاه کرد و جواب داد:
«تو.»
بی سا-این برای لحظهای سکوت کرد.
اولش نفهمید منظورش چیه.
بعد، فکری به ذهنش خطور کرد.
«منظورت این نیست که اون جایگاه جانشین رو هدف گرفته، درسته؟»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد و گفت:
«اون قصد داره رهبر اتحاد نامتعارف بشه.»
«!»
هرگز تصور نمیکرد کسی که پشت این اتفاقات بود، یعنی همون هوانگ سوک-گیونگ، هدفش رسیدن به مقام رهبر اتحاد نامتعارف باشه.
یه استاد و رهبر اتحاد؛ فاصله بینشون خیلی زیاد بود.
«دلیل اینکه بدون تردید برای کشتنت تلاش کرد اینه که بالاخره یه روزی مجبور بود این کار رو انجام بده.»
اگه کسی غیر از گئوم موگوک این رو میگفت، بی سا-این از خشم منفجر میشد و فریاد میزد که این چه اراجیفیه.
«اصلاً چنین چیزی ممکنه؟»
صدای بی سا-این میلرزید.
«در اصل، نقشه باید این بوده باشه. نمیدونم چند سال طول میکشید، اما اون تو رو که جانشینی میکشت و بعد رهبر اتحاد نامتعارف رو ترور میکرد. روشش رو نمیدونم.»
«در هر صورت، وقتی صندلی رهبر اتحاد خالی بشه، اون قدرت رزمی خیرهکنندهش رو نشون میده و برای اون جایگاه به چالش میطلبه. تا اون موقع، استادهای کمی باقی میمونن که بتونن جلوش رو بگیرن.»
«فقط با قوی بودن در هنرهای رزمی نمیشه رهبر اتحاد شد. پیروان اتحاد اون رو به رسمیت نمیشناسن.»
«کدوم پیروان رو میگی؟ چهرههای قدرتمندی که الان باهاشون متحد شده؟ یا رزمیکارهایی که خودش آموزش داده؟»
«!»
«افکار عمومی و جوِ داخل اتحاد ازش حمایت میکنن. نه فقط یه استاد معمولی، بلکه یه استاد محترم که مهارتهای پنهانش رو رو میکنه و به عنوان یه قهرمان ظاهر میشه.»
دل بی سا-این هُری ریخت.
«اون نمیتونه رهبر اتحاد رو بکشه.»
«میدونی که دفاع در برابر یه تیغه پنهان کار راحتی نیست، مگه نه؟ مخصوصاً تیغهای که برای مدت خیلی طولانی تیز شده. البته، اینها فقط حدسهای منه. ممکنه اشتباه باشه.»
بی سا-این فکر نمیکرد حدسهای گئوم موگوک بیاساس باشه.
اون مرد کسی بود که بدون لحظهای تردید، برای کشتن اون، یعنی رهبر جوان اتحاد، تلاش کرده بود.
بی سا-این برای مدتی طولانی در فکر فرو رفت.
گئوم موگوک هیچ توصیهای نکرد.
این چیزی بود که خودش باید در موردش تصمیم میگرفت و حلش میکرد.
بالاخره، بی سا-این به نتیجه رسید.
«من از رهبر اتحاد کمک نمیخوام.»
تصمیم گرفت این موضوع رو با قدرت خودش حل کنه.
«اگه اتفاقی افتاد و من مُردم، لطفاً حتماً حقیقت این ماجرا رو به رهبر اتحاد بگو.»
«میگم.»
بی سا-این به گئوم موگوک گفت:
«مگه الان نباید یه چیزی مثل "تو نمیمیری" بگی؟»
گئوم موگوک چیزی رو که اون میخواست بشنوه، نگفت.
«این تصمیم ممکنه به قیمت جونت تموم بشه.»
جدی میگفت.
حریفش پادشاه رزمی بود.
مهم نبود چه راهی رو انتخاب کنه، این یه آیندهی حتمی بود که باید در نبرد نهایی با پادشاه رزمی روبرو میشد.
«چرا جلوم رو نمیگیری؟»
چون فقط با غلبه بر این شرایط بود که قویتر میشدی.
«چون زندگی من نیست؟»
بی سا-این خندید.
این بلندترین خندهش از زمان آشناییشون بود.
«این خنده خوبه. حتماً وقتی با یه زن روبرو شدی، همینطوری بخند.»
«حالا که داری این اراجیف رو میگی، تا آخرش تماشا میکنی تا ببینی زندگی من چقدر سخته؟»
«تماشای یه مبارزه همیشه لذتبخشه.»
«تلاشش برای گرفتن چیزی که مال منه تحسینبرانگیز بود، اما به نظر میرسه حداقل شانسش حریف شانس من نمیشه.»
بی سا-این به گئوم موگوک نگاه کرد.
با وجود اینکه گفته بود فقط تماشا میکنه، گئوم موگوک از همون ابتدا شونهبهشونهش جنگیده بود.
اون منتظر مونده بود، تحمل کرده بود و هلش داده بود تا خودش قهرمان داستان باشه و مسائل رو حل کنه.
با چنین شانسی در کنارش، با دوستی مثل اون، نمیتونست به اون مرد ببازه.
«بیا بریم. از آینده خبر ندارم، اما فعلاً هنوز کسایی هستن که از اینکه یه استاد بخواد رهبر اتحاد بشه، قشقرق به پا کنن.»