چپتر 354: باید به حال خودش رها بشه تا بمیره
چپتر 354: باید به حال خودش رها بشه تا بمیره
همینکه بی سا-این اونجا رو ترک کرد، زیردستش، سا هون، در حالی که یه گاری رو میکشید به پادشاه رزمی نزدیک شد.
«اجازه بدید هدایا رو براتون جابهجا کنم.»
در حالی که سا هون هدایای رزمیکارها رو توی گاری بار میزد، پادشاه رزمی هم روی اون نشست.
وقتی از میدون تمرین خارج شدن، اون دو نفر از طریق پیام تلهپاتیک شروع به صحبت کردن.
— پس، رهبر جوان اتحاد متوجه قضیه شد؟
پادشاه رزمی سرش رو به نشونه تایید تکون داد.
این چیزی بود که از همون لحظهای که آدمکشها در کشتن پیو گی-گوانگ شکست خوردن، پیشبینی کرده بود.
— پس چرا رفتید ببینیدش؟
— اون یه اعلان جنگ بود.
و میخواستم فخرفروشی کنم.
که آدمکشهایی که فرستادی بیفایدهستن.
— اون هنوز جوونه.
پوزخند محوی روی لبهای سا هون نقش بست.
از طرف دیگه، سوالی در ذهن پادشاه رزمی باقی مونده بود.
— اون قطعا با قبل فرق کرده.
فقط نمیتونست دقیقاً تشخیص بده که اون تفاوت چیه.
— فهمیدید چطوری از کمین امروز جون سالم به در برد؟
پادشاه رزمی در جوابِ سوال سا هون سرش رو تکون داد.
— ممکنه رهبر اتحاد داشته باشه بهش کمک میکنه؟
— اون رهبر اتحاد نیست.
اگه اون دخالت کرده بود، مسائل رو اینطوری مدیریت نمیکرد.
— در این صورت، رهبر جوان اتحاد حتماً از گوهآک و گوانگ-سوم درخواست کمک میکنه.
گوهآک و گوانگ-سوم.
اونها جزو هفت استاد بزرگ جناح نامتعارف بودن؛ استادهایی که بی سا-این توی جلسه قبلی فرقههای راستین، اهریمنی و نامتعارف با خودش آورده بود تا نفوذش رو به رخ بکشه.
— احتمالش زیاده.
— اگه بهش وقت بدیم، به ضررمون تموم میشه.
من زیردستهام رو هدایت میکنم و قبل از اینکه بتونه باهاشون ملاقات کنه، خودم کارش رو تموم میکنم.
— نیازی به این کار نیست.
پادشاه رزمی میون بارهای انباشتهشده روی گاری دراز کشید و پیامی فرستاد که درکش سخت بود.
— اون باید به حال خودش رها بشه تا بمیره.
* * *
بی سا-این بعد از پایین اومدن از صخره، بلافاصله پیامی فرستاد و یه کالسکه با راننده اجاره کرد.
برای اینکه جلب توجه نکنه، سیزده گرگ طریقت نامتعارف رو پشت سر گذاشت و فقط با گئوم موگوک به سمت مقصدش حرکت کرد.
بی سا-این در سکوت به مناظر بیرون خیره شده بود.
داشت قبل از نبرد بزرگی که در پیش بود، ذهنش رو آروم میکرد.
اون آماده مرگ بود؛ این نبرد از هر مبارزهای که تا به حال باهاش روبرو شده بود، خطرناکتر بود.
البته، بخشی از وجودش میخواست فرار کنه.
گوشهای از ذهنش مدام وسوسهاش میکرد که به سمت رهبر اتحاد نامتعارف فرار کنه.
— مگه همین الان یادت رفت؟ همین چند لحظه پیش از تصمیمی که از روی عصبانیت گرفته بودی پشیمون شدی، مگه نه؟ الانم همونه.
بعداً از این انتخاب پشیمون میشی.
همین الان برو پیش رهبر اتحاد، بهش بگو و این قضیه رو حل کن.
بی سا-این با قلبی آکنده از تردید، نگاهی به گئوم موگوک انداخت.
مثل همیشه، گئوم موگوک با چشمهای بسته، آروم نشسته بود.
در همون لحظه، گئوم موگوک ناگهانی لب به سخن باز کرد.
«بازم داری پشیمون میشی؟»
«انگار پشت سرت و روی پلکهات هم چشم داری.»
«اینطوری که شبیه هیولاها میشم، نه؟ فقط بگو که با قلبم میبینم.»
گئوم موگوک به آرومی چشمهاش رو باز کرد.
«هر وقت توی کالسکهای، انگار چشمهات رو میبندی و زیر لب یه چیزی میگی. دقیقاً داری چی تمرین میکنی؟»
«دارم هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو تمرین میکنم.»
بی سا-این از ته دل دستپاچه شد؛ انتظار نداشت که نام هنر رزمی شاخص اهریمن آسمانی رو بشنوه.
«مشکلی نداره که چنین رازی رو به من میگی؟»
«چه اهمیتی داره؟ اینطور نیست که دارم فرمولش رو بهت میگم. گفتنِ اسم یه هنر رزمی چه ضرری داره؟»
سطحی از مهارت وجود داشت که هر چقدر هم کسی از طریق کلمات یاد میگرفت، نمیتونست ازش تقلید کنه.
در نهایت، جملهای بدون اینکه خودش متوجه بشه از دهنش پرید.
«بهت باختم.»
«فکر میکنم خوبه که اینطوری بهش اعتراف کنی.»
«خب که چی؟ یعنی قراره همینطوری اجازه بدم منو دنبال خودت بکشونی؟»
«چه اهمیتی داره؟ همونطور که داری کشیده میشی، میتونی ستارهها، پرندهها و ابرها رو ببینی. کسی که داره میکشه ممکنه اولش خیلی مغرورانه رفتار کنه، اما بعد از یه مدت، اونم خسته میشه. اون وقت با خودش فکر میکنه که یعنی میشه یه نفر پیدا بشه که برای تنوع هم که شده، اون رو دنبال خودش بکشونه؟»
بی سا-این قیافهای به خودش گرفت که انگار واقعاً ناامید شده.
«اینو خیلی راحت میگی، اونم برای کسی که تا حالا به هیچ حریفی نباخته.»
«پدرم هست، مگه نه؟ اون به هر حال منو مثل یه کتاب میخونه، برای همین حتی سعی نمیکنم چیزی رو ازش مخفی کنم. هه، باید میدیدی پدرم چطوری بهم پوزخند میزنه.»
باورش سخت بود که کسی وجود داشته باشه که بتونه حتی این گئوم موگوک رو هم در موضع ضعف قرار بده.
هرچند، با توجه به اینکه اون شخص پدرِ گئوم موگوک بود، میشد تصورش کرد.
«پدرت چه جور آدمیه؟»
«مطمئنم اطلاعات شماها از من بیشتره.»
بی سا-این به این حرف که نیمی شوخی و نیمی جدی بود، لبخند محوی زد.
«دفعه بعد بهت معرفیش میکنم. خودت ببینش و قضاوت کن.»
یعنی روزی میرسید که اون با اهریمن آسمانی ملاقات کنه؟
«دوباره داری جدی میشی. این دیدارِ رهبر جوان اتحاد نامتعارف با اهریمن آسمانی نیست. این دیدارِ یه دوست با پدرِ دوستشه.»
پدرِ یه دوست.
کلمهای که به اندازه کلمه «دوست» در زندگیاش غریب بود.
«راستی، چرا نپرسیدی که قراره با کی ملاقات کنیم؟»
چون از قبل میدونست.
گئوم موگوک حدس میزد که بی سا-این قراره از چه کسی درخواست کمک کنه.
«اول با کدوم یکی از اون دو نفر ملاقات میکنی؟»
بی سا-این سرش رو تکون داد.
«میدونی چیه؟ وقتهایی مثل الان، واقعاً هیچ بویی از احساسات انسانی نبردی.»
بعد از گفتن این حرف پشیمون شد.
با خودش فکر کرد کسی که احساسات انسانی نداشته باشه، بهش کمک نمیکنه.
«بذار یه چیز دیگه هم بپرسم.»
«بپرس.»
«فکر میکنی حتی ارشد گوهآک و ارشد گوانگ هم کافی نباشن؟»
وقتی استاد هوانگ رو دیده بود، مهارتش در حد یه استاد در تالار اتحاد نامتعارف به نظر میرسید.
و این یعنی مهارتش اونقدر زیاد بود که بتونه اون رو در هم بکوبه.
گئوم موگوک صادقانه جواب داد.
«مگر اینکه اون دوتا با هم حمله کنن، وگرنه مبارزه تنبهتن با اون هیچ شانسی برای پیروزی نداره.»
بی سا-این با اینکه تا حدی انتظارش رو داشت، اما باز هم نمیتونست جلوی تعجبش رو بگیره.
حریفی که لازم بود دو نفر از هفت استاد بزرگ جناح نامتعارف با هم بهش حمله کنن.
و به اون، جمله غافلگیرکنندهتری هم اضافه شد.
«حتی اگه با هم همکاری کنن، اگه با هم هماهنگ نباشن بازم کارشون سخته.»
* * *
کالسکه به محل قرار رسید.
«رهبر جوان اتحاد، خوش اومدید.»
«خیلی ممنونم که وقت گذاشتید و اومدید.»
«گوانگ-سوم داخل منتظره. بیاید، بریم تو.»
اونها دو نفر از هفت استاد بزرگ جناح نامتعارف بودن که دوستی عمیقی با اتحاد نامتعارف داشتن.
دقیقتر بگیم، اونها از پیروان رهبر اتحاد نامتعارف بودن.
گوهآک نگاهی انداخت و تایید کرد که اون فقط یه همراه با خودش داره.
«بیسرصدا اومدی.»
با اینکه قبلاً گئوم موگوک رو دیده بود، اما الان اون رو نشناخت.
نه تنها گئوم موگوک نقاب زده بود، بلکه سرش رو هم پایین نگه داشته بود و از تماس چشمی خودداری میکرد.
علاوه بر این، اون فقط هالهای در حد گرگ سیزدهم طریقت نامتعارف از خودش نشون میداد.
گوهآک که حتی تصورش رو هم نمیکرد رهبر جوان فرقه اهریمنی در نقش گرگ سیزدهم ظاهر بشه و بی سا-این رو همراهی کنه، نتونست گئوم موگوک رو بشناسه.
گئوم موگوک هم وارد اتاق شد.
اون اصلاً براش مهم نبود، چون گرگ سیزدهم همیشه همراه رهبر جوان اتحاد حرکت میکرد.
میزی از شراب در اتاق چیده شده بود، جایی که گوانگ-سوم منتظر نشسته بود.
«ارشد، ممنونم که اومدید.»
گوانگ-سوم که مرد کمحرفی بود، صرفاً با تکون دادنِ مختصر سرش سلام کرد.
بی سا-این پشت میز نشست و پیامی تلهپاتیک برای گئوم موگوک فرستاد.
— میخوای هویتت رو فاش کنی و پیش ما بشینی؟
— خوبه.
من همینجا میمونم.
گئوم موگوک کمی عقبتر و دور از بی سا-این ایستاد.
«داشتم در حالی که منتظر بودم، یه نوشیدنی میخوردم. بفرما، رهبر جوان اتحاد، شما هم یه جام بزن.»
در حالی که مینوشیدن، صحبتهای کوتاهی بینشون رد و بدل شد.
درباره اینکه حالشون چطوره، درباره رهبر اتحاد نامتعارف و درباره اتفاقات مختلف اخیر در دنیای رزمی صحبت کردن.
بعد، گوانگ-سوم هم جامی به گئوم موگوک تعارف کرد.
گئوم موگوک سرش رو برگردوند و از زیر نقابش نوشید.
بی سا-این در دلش شگفتزده شده بود.
«رهبر جوان فرقه مهارتی داره که میتونه حضورش رو حتی جلوی این مردها هم مخفی کنه.»
بعد از چند دور نوشیدن، بحث اصلی شروع شد.
«خب، رهبر جوان اتحاد، به چه دلیلی میخواستی ما رو ببینی؟»
«درخواستی از شما دو پیشکسوت دارم.»
بی سا-این محتاط بود.
حتی گوهآک که الان با چهرهای دوستانه با او رفتار میکرد، استادی مطلق بود که در دنیای رزمی به خاطر شخصیت عجیب و بیرحمش بدنام بود.
گوانگ-سوم هم با اینکه به خاطر طبع کمحرفش کمتر شرور به نظر میرسید، مردی بود که شمشیرش سریعتر از کلماتش حرکت میکرد.
احترامی که آنها به او میگذاشتند، احترام به رهبر اتحاد نامتعارف بود. بی سا-این هنوز رابطه شخصی و اعتمادی با آنها نساخته بود.
«من اخیراً نیروی پنهان خاصی رو کشف کردم که اتحاد ما رو تهدید میکنه.»
با این حرف، نگاه گوهآک و گوانگ-سوم تیزتر شد.
«اونها کی هستن؟»
«رهبرشون مربی تالار اتحاد نامتعارف، هوانگ سوک-گیونگه.»
وقتی نام هوانگ سوک-گیونگ فاش شد، هر دو مرد چهرههایی مبهوت به خود گرفتند. آنها بیشتر از اینکه از خبر وجود یک نیروی پنهان که اتحاد نامتعارف را تهدید میکرد تعجب کنند، از این حقیقت که آن شخص هوانگ سوک-گیونگ است، شگفتزده به نظر میرسیدند.
«اگه میدونی حریفت کیه، باید همونجوری حذفش کنی. چرا خواستی ما رو ببینی؟»
«اون داره مهارتهای واقعی خودش رو مخفی میکنه.»
«در حدی که به ما نیاز داشته باشی؟»
«بله، نیاز دارم که هر دوی شما برید.»
لحظهای سکوت برقرار شد.
بی سا-این قدرت حریف را مخفی نکرد. او مرتکب این اشتباه احمقانه نشد که برای حفظ غرور آن دو نفر، مهارتهای هوانگ سوک-گیونگ را ناچیز جلوه دهد.
گوهآک، نیمی با باور و نیمی با تردید پرسید: «رهبر اتحاد از این موضوع خبر داره؟»
«اون هنوز نمیدونه.»
«چرا بهش نگفتی؟»
از اینجا به بعد برای متقاعد کردن آنها حیاتی بود.
«این موضوع از اول با من گره خورده بود و اون حتی سعی کرد من رو بکشه.»
«سعی کرد ترورت کنه؟»
«درسته. برای همین میخوام با دستهای خودم تمومش کنم.»
گوهآک به بی سا-این خیره شد.
«میخوای این موضوع رو به خوبی حلوفصل کنی و تایید رهبر اتحاد رو بگیری.»
بی سا-این به این سوال هم صادقانه پاسخ داد: «درسته.»
گوهآک نگاهی به گوانگ-سوم انداخت. گوانگ-سوم فقط در سکوت شرابش را مینوشید.
گوهآک به راحتی با کمک کردن موافقت نکرد.
«اگه چیزی که میگی درست باشه، این موضوع خیلی خطرناکه. دلیل ما برای کمک کردن چیه؟»
بی سا-این نگفت که این فرصتی برای خدمت بزرگ به اتحاد نامتعارف یا لطفی به رهبر آینده اتحاد نامتعارف است. همچنین نگفت که فلان مربی در رویای رهبر اتحاد شدن است.
«من حاشیه نمیرم. وقتی رهبر اتحاد بشم، چیزی رو که شما دو نفر آرزوش رو دارید بهتون میدم.»
«مگه میدونی من چی میخوام؟»
«روزی که به مقام رهبر اتحاد برسم، کتابچه مخفی گام شبح سایهگسل رو از خزانه مخفی بهت میدم.»
برقی در چشمان گوهآک درخشید.
گام شبح سایهگسل کتابچهای مخفی بود که گوهآک به شدت به دنبالش بود. اگر آن را در کنار هنر رزمی شاخص خودش، یعنی تکنیک نابودی پیکر آهنین یاد میگرفت، تأثیر بسیار قویتری ایجاد میکرد، اما متأسفانه تا به حال نتوانسته بود گام شبح سایهگسل را بیاموزد.
دلیلی که او تا به حال کارهای مختلفی برای رهبر اتحاد نامتعارف انجام داده بود، دقیقاً به دست آوردن گام شبح سایهگسل بود.
این قولی دوپهلو بود. اگر او این شرط را میپذیرفت، هم از نظر جسمی و هم روحی از بی سا-این حمایت میکرد و آرزو میکرد که او هر چه زودتر رهبر اتحاد نامتعارف شود. اما بعد از دادن کتابچه مخفی به او، دیگر نمیتوانست از او استفاده کند.
«تضمینی هست که به قولت عمل کنی؟»
«اگه بخواید، اون رو توی یه سند مینویسم.»
تنها در آن زمان بود که گوهآک سر تکان داد.
«خوبه، با این شرط قبول میکنم.»
این بار بی سا-این به گوانگ-سوم نگاه کرد.
«پیشکسوت، من نمیدونم شما چی میخواید. لطفاً بگید چه آرزویی دارید.»
در آن لحظه، گوانگ-سوم بالاخره دهان باز کرد.
«من جونت رو میخوام.»
سکوتی ناگهانی فضا را پر کرد.
کمی بعد، گوهآک با خنده بلند شد و گفت: «باید مثل همیشه کلماتت رو برای چنین شوخیهایی نگه داری تا تاثیرگذار باشن.»
بی سا-این هم همراه او خندید.
اما گوانگ-سوم نخندید. کلماتی که همیشه در دل نگه میداشت، ناگهان سرازیر شدند.
«وقتی زودتر برای استقبال از رهبر جوان اتحاد بیرون رفتی، من توی شراب سم تحلیلبرنده نیرو ریختم. میگفتن این سم با تغییر مگس سیاه به طور ویژه ساخته شده و واقعاً هم حتی تو متوجهش نشدی. مگر اینکه پیکر مصون از تمام سموم داشته باشی، وگرنه تا یه ساعت آینده نمیتونی از نیروی درونیت استفاده کنی. البته من قبلاً پادزهرش رو خوردم.»
فوراً گوهآک نیروی درونیاش را چک کرد. چهرهاش به سردی سخت شد. نیروی درونیاش واقعاً پراکنده شده بود.
«معنی این کار چیه؟ این چه جور شوخیایه که اصلاً بهت نمیخوره؟»
گوانگ-سوم به جای پاسخ، به حرفهایش ادامه داد.
«کسی که امروز اینجا رهبر جوان اتحاد رو میکشه، تو خواهی بود. بعد از کشتن رهبر جوان اتحاد، طوری باهات رفتار میشه که انگار از دنیای رزمی ناپدید شدی. مبلغ هنگفتی پول به حسابت واریز میشه و مدارک و شواهدی هم پیدا میشه که نشون میده تو برای کشتن رهبر جوان اتحاد درخواست دریافت کردی.»
گوانگ-سوم این کلمات را که از دیدگاه گوهآک کاملاً وحشتناک بود، بدون پلک زدن به زبان آورد.
«مرتیکه روانی! از جونت سیر شدی؟ فکر میکنی چون نیروی درونی ندارم، میذارم هر کاری دلت میخواد بکنی؟»
برخلاف اعتمادبهنفس ظاهریاش، او در ناامیدی بود. مبارزه با گوانگ-سوم بدون نیروی درونی؟ این مثل مبارزه بین یک رزمیکار و یک کودک بود.
«عذر میخوام که از سم تحلیلبرنده نیرو استفاده کردم. من مهارتهات رو دستکم نگرفتم، پس زیاد عصبانی نباش. جسدت رو توی جایی دفن میکنم که نور آفتاب زیادی داشته باشه.»
بی سا-این هم به همان اندازه شوکه و گیج شده بود. گوانگ-سوم حریفی بود که او حتی با نیروی درونیاش هم نمیتوانست از پسش بربیاید، اما مشکل این بود که گئوم موگوک هم از آن شراب نوشیده بود.
حالا که فکرش را میکرد، کسی که شراب را به گئوم موگوک داده بود، گوانگ-سوم بود. او باید زمانی که آن مرد ساکت از راهش خارج شد تا به زیردستش نوشیدنی بدهد، مشکوک میشد.
«تو با هوانگ سوک-گیونگ دست یکی کردی؟»
گوانگ-سوم پاسخی نداد، اما این سکوتی از روی تایید بود.
«چرا با اون همدست شدی؟»
گوانگ-سوم برای لحظهای به بیرون پنجره خیره شد و بعد به آرامی گفت: «من باهاش جنگیدم و باختم. قول دادم اگه باختم، زیردستش بشم.»
طرز گفتن کلمه «اون» نشاندهنده نوعی احترام بود. بی سا-این میتوانست ببیند که هوانگ سوک-گیونگ واقعاً همانطور که گئوم موگوک گفته بود، فرد قدرتمندی است. این فقط به خاطر آن قول نبود؛ به نظر میرسید او واقعاً مجذوب قدرت هوانگ سوک-گیونگ شده و به زیردستیاش درآمده است.
درست در همان لحظه، گئوم موگوک که پشت سر ایستاده بود و شاهد تمام ماجرا بود، بالاخره لب به سخن گشود.
«دل آدمیزاد چیز عجیبیه، نه؟ انتظار داشتم خائن بین شما دو نفر، گوهآک باشه.»
با حرف گئوم موگوک، چشمان همه به سمت او چرخید. وقتی او ناگهان جلو آمد، نه تنها گوهآک بلکه گوانگ-سوم هم چهرههایی مبهوت به خود گرفتند. گفتگوی آنها شبیه گفتگوی یک رهبر و زیردستش نبود.
«تو این موقعیت رو پیشبینی کرده بودی؟»
«هوانگ سوک-گیونگ مطمئناً پیشبینی میکرد که تو به دیدن این دو نفر میای. با این حال جلوی تو رو نگرفت.»
«دو نفر از هفت استاد بزرگ جناح نامتعارف میتونستن دشمنش بشن، اما اون جلوشون رو نمیگیره؟ این مشکوک نیست؟»
بی سا-این با شنیدن این حرف فکر کرد که واقعاً درست است. چرا چنین فکرهایی در آن زمان به راحتی به ذهنش خطور نکرده بود؟
«پس چرا براش آماده نشدی؟»
«برای چی آماده میشدم؟»
«نباید اون شراب رو میخوردی.»
«چطور میتونستم نخورم وقتی با چشمهای کاملاً باز داشت اون رو به خوردم میداد؟ باید جلوی چشمش تفش میکردم؟»
هوووش!
شمشیر تندرو گوانگ-سوم هوا را شکافت.
تپ.
ماسک که توسط شمشیر بریده شده بود، روی زمین افتاد.
گئوم موگوک با دانستن اینکه او قصد کشتنش را ندارد، جاخالی نداد. در واقع، جاخالی ندادن با خواندن دقیق نیت حریف، به شجاعت و مهارت بیشتری نسبت به جاخالی دادن از شمشیرش نیاز داشت.
گئوم موگوک که حالا چهرهاش نمایان شده بود، چانه و دهانش را لمس کرد و گفت: «ماسک اذیتم میکرد و کلافهم کرده بود، به هر حال ممنون که بریدیش. همش میگم باید پارچه داخلی این چیز رو عوض کنن.»