چپتر 356: میدونم اون کیه
چپتر 356: میدونم اون کیه
سه نفر داخل کالسکه، هر کدوم غرق در افکار خودشون بودن.
اول از همه، گئوم موگوک چشماش رو بسته بود و داشت «هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی» رو تمرین میکرد.
اون مدام و مدام تمرین میکرد و حتی یه لحظه رو هم هدر نمیداد.
توی تمرین هنرهای رزمی، وقتهایی هست که آدم حس خاصی پیدا میکنه.
یه حس قلقلکمانند که آدم رو تحریک میکنه؛ لحظهای که انگار یه غنچه گل در حال شکفتنه؛ حسی که درست قبل از رسیدن به سطح بعدی به سراغ آدم میاد.
«هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی» دقیقاً همینطوری بود.
«خیلی نزدیک شدیم، مگه نه؟ فقط یه قدم دیگه مونده.»
هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی، فارغ از اینکه از احساسات گئوم موگوک خبر داشت یا نه، در آستانه «تسلط کامل» بود و فقط با یه قدم فاصله، داشت باهاش بازی میکرد.
کسی که در واقع یه قدم بهش نزدیکتر شده بود، داشت از پنجره کالسکه به بیرون خیره میشد و غرق در یه فکر عجیب بود.
داشت خودش رو در حال رقصیدن جلوی بقیه تصور میکرد.
اون کسی بود که از آدمهایی که به قولشون عمل نمیکردن، بیشتر از هر چیزی متنفر بود.
اگه این موضوع رو به شوخی میگرفت، احتمالاً گئوم موگوک مدام سر به سرش میذاشت، اما مجبور نمیشد به زور برقصه.
با این حال، میخواست به گئوم موگوک نشون بده که سر قولش میمونه.
اینکه همیشه به قولش عمل میکنه، فرقی هم نمیکنه چقدر از اون کار بدش بیاد.
«از بین اون همه حرفی که میتونستم بزنم، آخه چرا باید میگفتم که میرقصم؟»
بی سا-این که به نظر میرسید غرق در یه تفکر عمیقه، در واقع داشت توی خیالش میرقصید.
گوهآک که کنارش نشسته بود، داشت به گوانگ-سوم فکر میکرد و با خودش عهد میبست.
«دیگه هیچوقت بیاحتیاطی نمیکنم.»
از همون اولش هم، انسانها موجوداتی بودن که نباید بهشون اعتماد میکردی.
اون تمام عمرش رو همینطوری با موفقیت زندگی کرده بود، اما شاید به خاطر سن و سالش، برای یه لحظه گاردش رو پایین آورده بود.
به همین خاطر بود که نگران بی سا-این هم بود.
میتونست حس کنه که اون به گئوم موگوک اعتماد کرده.
«رهبر جوان اتحاد، اگه همینطوری بیحساب به مردم اعتماد کنی، بدجوری پشیمون میشی.»
خودش از یه آدم کمحرف ضربه خورده بود و حالا بی سا-این داشت از یه آدم پرحرف ضربه میخورد.
اما این افکار رو به زبون نیاورد.
اون از اون آدمهایی نبود که اینجور حرفها رو به کسی بزنه.
ذاتش اینطوری بود.
با این حال، از درون داشت به رابطه بین گئوم موگوک و بی سا-این دقت میکرد.
درسته که زندگیش رو مدیون گئوم موگوک بود.
اما هنوز هم با «اتحاد نامتعارف» پیوندهایی داشت و هنرهای رزمیای بود که باید یاد میگرفت.
در همین حال، گئوم موگوک در حالی که چشماش هنوز بسته بود، لب به سخن باز کرد.
«حالا میخوای چیکار کنی؟»
نگاه بی سا-این به سمت گئوم موگوک چرخید.
گئوم موگوک دوباره اول از همه نظر اون رو پرسیده بود.
قدیما بدون فکر کردن زیاد این رو قبول میکرد، اما حالا به وضوح میدید که اینطوری نظر خواستن، در واقع نشونه ملاحظه و احترام گئوم موگوک به اونه.
مطمئناً نقشه بهتری توی سرش داشت، ولی باز هم از اون پرسید.
خوب میدونست که گئوم موگوک چقدر آدم باهوشیه، برای همین میفهمید که اینجور ملاحظه کردن چقدر باید سخت باشه.
«اون سعی کرد من رو بکشه، پس من هم میکشمش.»
حالا دیگه فقط یه مبارزه تا پای مرگ باقی مونده بود.
تنها مشکل، مهارت هوانگ سوک-گیونگ بود.
اون اونقدر ماهر بود که گوانگ-سوم، یکی از «هفت استاد بزرگ اتحاد نامتعارف»، توی مبارزه ازش شکست خورده بود و بهش احترام میذاشت.
اما نمیتونست همینطوری از گئوم موگوک بخواد که: «لطفاً اون رو برام بکش.» بحث غرور نبود.
هیچ تضمینی برای پیروزی وجود نداشت، پس ممکن بود گئوم موگوک رو به خطر بندازه.
این چیزی نبود که اون بخواد.
دلیل دیگهش هم این بود که به هر حال، این مسئله مربوط به اتحاد نامتعارف بود.
«چطوری باید این رو حل کنم؟»
اون با گوانگ-سوم و گوهآک ملاقات کرده بود تا ازشون کمک بخواد، اما حالا فقط گوهآک باقی مونده بود.
اون به تنهایی کافی نبود.
به استادهای داخل اتحاد نامتعارف فکر کرد که میتونستن کمکش کنن.
اما مشکل اینجا بود که شاید بعضی از اونها با هوانگ سوک-گیونگ دستشون توی یه کاسه باشه.
وقتی گوانگ-سوم فریب خورده بود، عجیب نبود اگه بقیه هم همینطور شده باشن.
«با این حال، میخوام حساب تمام کسایی که باهاش همدست شدن رو برسم. فقط داشتم فکر میکردم چطوری پیداشون کنم.»
اون نمیخواست از گئوم موگوک راه حل بخواد، برای همین با احترام از گوهآک پرسید.
«ارشد، میخواستم نظر ارزشمند شما رو بدونم. راهی هست که بشه اونها رو از ریشه قطع کرد؟»
خیلی خوب میشد اگه توی یه همچین موقعیتی یه نقشه درخشان میداد و نشون میداد که دود از کنده بلند میشه، اما گوهآک هم راه حل خاصی به ذهنش نمیرسید.
«فکر کردن رو بسپار به جوونترها. وقتی وقتِ زدنِ اون عوضی رسید، من نفر اول میرم جلو.»
گوهآک مشتش رو گره کرد.
سمِ تحلیلبرنده انرژی دیگه از بین رفته بود، اما اون حس ناخوشایند هنوز باقی بود.
اون کسی رو که گوانگ-سوم رو از راه به در کرده بود، ول نمیکرد.
اون تمام عمرش رو با این شعار زندگی کرده بود که هر کسی بهش صدمه بزنه، صد برابر بهش درد برگردونه.
«بیشتر بهش فکر میکنم.»
بی سا-این سرش رو به سمت پنجره برگردوند.
دلش مضطرب و سنگین بود.
اگه سعی کرده بودن اون رو بکشن، شاید برای ترور «رهبر اتحاد» هم نقشه کشیده باشن.
البته رهبر اتحاد نامتعارفی که اون میشناخت، کسی نبود که با یه شبیخون به راحتی از پا دربیاد، اما دشمنهاشون هم آدمهای معمولیای نبودن.
در همین لحظه، گئوم موگوک انگار که منتظر جواب باشه، از بی سا-این پرسید.
«چرا از من راه حل نمیخوای؟»
چون خجالت میکشید.
همین الانش هم یه بدهی جانی بهش داشت، برای همین روش نمیشد دوباره چیزی بخواد.
«انگار نه میخوای ستارهها رو ببینی، نه ابرها رو.»
این یه شوخی بود، به این معنی که نمیخواست تحت رهبری اون باشه.
«اگه نمیخوای، نخواه. من فقط یه ایده خوب داشتم.»
گئوم موگوک دوباره چشماش رو بست.
بعد از اینکه مدت زیادی گذشت و بی سا-این چیزی نپرسید، گئوم موگوک دوباره چشماش رو باز کرد.
بی سا-این هنوز ساکت بود و به بیرون پنجره خیره شده بود.
«هی، گفتم که یه ایده خوب دارم!»
«قبلاً شنیدم چی گفتی.»
«نمیخوای بپرسی؟»
«نمیخوام بپرسم.»
«دلم میخواد خودی نشون بدم و باهوش به نظر بیام. لطفاً بهم یه فرصت بده!»
لبخند کمرنگی روی لبهای بی سا-این که داشت بیرون رو نگاه میکرد، نقش بست.
گئوم موگوک یه همچین آدمی بود.
با اینکه کاری کرده بود که میتونست بهش افتخار کنه، اما خودش رو پایین میآورد.
بی سا-این دوباره این رو حس کرد.
عزت نفس واقعی نیازی به خودنمایی نداره.
«نه! نمیخوام باهوشبازیهات رو ببینم.»
«فقط همین یه بار رو گوش بده.»
«باشه. بگو بشنویم.»
«تا الان، هوانگ سوک-گیونگ احتمالاً با کسایی که باهاش همدست شدن ملاقات نکرده. چون فرض رو بر این میذاره که تو داری زیر نظرش میگیری.»
«احتمالش هست.»
بعد گئوم موگوک یه فرض غیرمنتظره کرد.
«اگه تو مرده بودی چی؟»
«!»
فقط بی سا-این نبود که غافلگیر شد.
گوهآک هم که داشت گوش میداد، شوکه شد.
بی سا-این میتونست بفهمه منظور گئوم موگوک از این حرف چیه.
«منظورت اینه که هوانگ سوک-گیونگ رو فریب بدیم تا فکر کنه من مردم؟»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«اگه باور کنه که تو مردی، قطعاً با همدستهاش تماس میگیره. باید در مورد قدم بعدی باهاشون مشورت کنه.»
قطعاً نقشه معقولی بود.
ایده این بود که از بیاحتیاطیای که درست بعد از حذف شدن یه مانع به وجود میاد، استفاده کنن.
«برای این کار، نباید به رهبر اتحاد خبر بدم؟»
«تصمیمش با خودته.»
بی سا-این برای لحظهای به فکر فرو رفت.
خبر دادن به رهبر اتحاد به این معنی بود که اون هم از این به بعد درگیر ماجرا میشد.
اون میخواست تا لحظه آخر خودش مسئله رو حل کنه.
اما دشمن اونقدر قدرتمند بود که حس میکرد وقتش رسیده از رهبر اتحاد کمک بگیره.
یه نگرانی این بود که اگه حرکاتشون رو با هم هماهنگ کنن، شاید واکنششون طبیعی به نظر نرسه.
از طرف دیگه، اگه بدون خبر دادن به اون این کار رو پیش میبردن، چی میشد؟
غیرممکن بود بشه حدس زد چه واکنشی نشون میده.
مخصوصاً از طرف رهبر اتحاد نامتعارف.
اگه حتی با مرگ اون هم اصلاً ناراحت نمیشد چی؟ دلِ آدمیزاد چقدر حقیره.
با اینکه سرنوشت اتحاد نامتعارف در میون بود، اون نگران این بود که اول از همه احساسات خودش جریحهدار بشه.
«شاید فقط یه رهبر جوان جدید برای اتحاد انتخاب کنه.»
بعید بود، اما رهبر اتحاد نامتعارف از اون آدمهایی بود که ممکنه دقیقاً همین کار رو انجام بده.
«از این فرصت استفاده کن تا ببینی بعد از تو چه کسی نفر بعدیه.»
با حرف گئوم موگوک که نیمی شوخی و نیمی جدی بود، بی سا-این لبخند محوی زد.
بعد از لحظهای تامل، بی سا-این تصمیمش رو گرفت.
«همین الان به رهبر اتحاد اطلاع میدم و کار رو پیش میبرم.»
دلیل دیگهای هم وجود داشت که بی سا-این چنین تصمیمی گرفت.
«اگه ناپدید بشم، گرگ اول به تالار رهبر اتحاد احضار میشه.»
«اون درباره من حرف میزنه؟»
اما بی سا-این سرش رو به نشونه مخالفت تکون داد.
«برعکس، برای همین نمیتونم. گرگ اول هرگز درباره تو چیزی نمیگه.»
او به وفاداریاش ایمان داشت.
ایمان داشت که او حتی اگه رهبر اتحاد نامتعارف هم ازش بپرسه، راز رو نگه میداره.
«نمیتونم مجبورش کنم به رهبر اتحاد دروغ بگه.»
دروغ گفتن به رهبر اتحاد، صرفنظر از دلیلش، جرمی سنگین بود.
گئوم موگوک لبخند زد.
«توجهت به زیردستت تحسینبرانگیزه.»
«این اراجیف رو تموم کن و بذار یه خواهش ازت بکنم. لطفاً حواست به هوانگ سوک-گیونگ باشه. این وظیفه منه، اما همونطور که میبینی، من یه آدم مردهام.»
او با شناختن سطح هنرهای رزمی حریف، میدونست که این کاری نیست که هر کسی بتونه به راحتی انجامش بده، برای همین از گئوم موگوک درخواست کرد.
نمیخواست درخواست کنه، اما چاره دیگهای نداشت.
در حال حاضر کسی که میتونست بیشترین اعتماد رو بهش داشته باشه، گئوم موگوک بود.
«خیلهخب، همین کار رو میکنیم.»
با دیدن اینکه گئوم موگوک به این راحتی قبول کرد، او چه فکری کرد؟
این فکر به ذهنش خطور کرد که شاید روزی مجبور بشه او رو در صف اول بنشونه و براش برقصه.
نمیخواست کسی باشه که عهدش رو با چنین شخصی میشکنه.
* * *
— شایعهای پخش شده که رهبر جوان اتحاد مرده.
با وجود گزارش تکاندهنده سا هون، پادشاه رزمی هیچ نشونهای از آشفتگی بروز نداد.
— جو تالار رهبر اتحاد در حال حاضر غیرعادیه.
هجوم مورچهها رها شده و فرمانده شاخه پلید احضار شده.
سپاه مورچه خونین، که به هجوم مورچهها هم معروف بودن، نخبگان اتحاد نامتعارف بودن که در جستجو و بازرسی تخصص داشتن.
شاخه پلید سازمانی مستقیماً زیر نظر تالار رهبر اتحاد بود، متشکل از نخبگانی که فقط از دستورات رهبر اتحاد نامتعارف پیروی میکردن.
— اون واقعاً مرده؟
پادشاه رزمی به آرامی سر تکون داد.
گفته بودن اگه به حال خودش رها بشه میمیره، و در واقع، رهبر جوان اتحاد مرده بود.
— چطور از پسش براومدید؟
گوانگ-سوم با استفاده از سم پراکنده کننده انرژی کار رو تموم کرده بود.
این کاری بود که حتی اگه کسی میخواست هم نمیتونست در انجامش شکست بخوره.
— اونها در حالی که مرگ رهبر جوان اتحاد رو کاملاً مخفی نگه داشتن، دارن درباره موضوع تحقیق میکنن، اما به خاطر وخامت اوضاع، تالار رهبر اتحاد از همین حالا به هم ریخته.
گوانگ-سوم تصمیم گرفته بود بعد از این کار تماسها رو قطع کنه و برای مدتی مخفی بشه، بنابراین هر چقدر هم که تحقیق میکردن، نمیتونستن به حقیقت ماجرا پی ببرن.
— اون باید زودتر به رهبر اتحاد نامتعارف گزارش میداد، اما رهبر جوان اتحاد انتخاب احمقانهای کرد.
پادشاه رزمی با حرف سا هون موافق نبود.
او هم خودش به تنهایی از پسش برمیاومد.
البته، او هرگز اینطور نمیمرد.
او هرگز در هیچ مبارزهای شکست نمیخورد.
— و اون درخواست کرده که شما رو ببینه.
— توی چنین موقعیتی؟
پادشاه رزمی سرش رو کج کرد.
با توجه به شرایط، انتظار داشت تا مدتی درخواستی برای ملاقات دریافت نکنه.
اما او آدم محتاطی بود، پس حتماً دلیلی برای ملاقات داشت.
— بهش بگو امشب همدیگه رو میبینیم.
— بله، متوجه شدم.
با مرگ رهبر جوان اتحاد، اوضاع وارد مرحله جدیدی میشد.
* * *
آن شب، در نیمهشب، پادشاه رزمی در دشتی دور از مقر اصلی اتحاد نامتعارف ایستاده بود.
آن مکان از هر طرف باز بود، زمینی که هیچکس نمیتونست در آن پنهان بشه و تماشا کنه.
او در حالی که دستهاش رو پشت کمرش گره کرده بود، به ماه در آسمان شب نگاه میکرد.
مردی در آنجا ظاهر شد.
مرد در حالی که کلاه حصیریاش رو تا پایین کشیده بود، به آرامی قدم برداشت و به پادشاه رزمی نزدیک شد.
«خیلی وقت بود ندیده بودمتون، سرورم.»
صدای مردی میانسال بود.
او پادشاه رزمی رو «سرورم» خطاب کرد و تنها از صدای استوارش میشد حدس زد که چه آدم آرامیه.
«کسی این دور و بر نیست، میتونی درش بیاری.»
«من مهارت رزمی سرورم رو بهتر از هر کسی میشناسم، اما باز هم بهتره که محتاط باشیم.»
این کار بیاحترامی به آداب و معاشرت و عدم اعتماد به مهارت او بود، اما پادشاه رزمی ناراحت نشد.
آن مرد تا این حد مهم بود.
«چرا خواستی من رو ببینی؟»
«تا شما رو از یک حقیقت مهم باخبر کنم.»
«بگو.»
حقیقتی تکاندهنده از زبان مرد کلاه حصیری شنیده شد.
«رهبر جوان اتحاد زندهست.»
با این حرف غیرمنتظره، چهره پادشاه رزمی درهم رفت.
«مطمئنی؟»
«بله. رهبر جوان اتحاد خودش از طریق گرگ اول با رهبر اتحاد تماس گرفته.»
به طرز شگفتآوری، آن مرد به خوبی از اسرار تالار رهبر اتحاد آگاه بود.
پادشاه رزمی بالاخره فهمید که چرا آن مرد در این مقطع حساس درخواست ملاقات کرده بود.
«یعنی گوانگ-سوم مرده؟»
گوانگ-سومی که او میشناخت، به این راحتی شکست نمیخورد.
علاوه بر این، او حتی قصد داشت از سم پراکنده کننده انرژی استفاده کنه.
«پس چرا رهبر جوان اتحاد تظاهر به مرگ کرد؟»
به طرز باورنکردنی، مرد کلاه حصیری حتی نیت بی سا-این رو هم به درستی درک کرده بود.
«حتماً برای این بوده که وجود من رو پشت سر شما، سرورم، فاش کنه.»
همه اینها به یک حقیقت اشاره داشت.
«هر کسی که هست، یه استاد بسیار باهوش و قدرتمند داره به رهبر جوان اتحاد کمک میکنه.»
سپس، به دنبال خبر بد، خبر خوبی هم داده شد.
«میدونم اون کیه.»
مرد بالاخره کلاه حصیریاش رو برداشت و هویتش رو فاش کرد.
این کار برای تاکید بر اهمیت حرفی بود که میخواست بزنه.
زیر نور ماه، چشمهای دو مرد با هم تلاقی کرد.
او مردی بود که پادشاه رزمی بیشترین تلاش رو برای به دست آوردنش کرده بود.
پادشاه رزمی از هر کسی باهوشتر بود.
اما شخصی که اکنون در مقابلش ایستاده بود، به مراتب از خودش باهوشتر بود.
پاسخ این سوال که او چطور از فوقمحرمانهترین اسرار تالار رهبر اتحاد باخبر بود، در هویت این مرد نهفته بود.
نایب استراتژیست اعظم اتحاد نامتعارف، هیوک ساگون.
به طرز شگفتآوری، او نایب استراتژیست اعظم اتحاد نامتعارف بود.
از آنجایی که استراتژیست اعظم، هوانگ سوسونگ، در دو سال گذشته از کهولت سن رنج میبرد، او، یعنی نایب استراتژیست اعظم، به عنوان استراتژیست اعظم اتحاد نامتعارف فعالیت میکرد.
با وخیمتر شدن وضعیت هوانگ سوسونگ، رسمی شدن او به عنوان استراتژیست اعظم فقط مسئله زمان بود.
«کسی که به رهبر جوان اتحاد کمک میکنه...»
پادشاه رزمی امروز چیزهای غافلگیرکننده زیادی شنیده بود، اما حرف بعدی هیوک ساگون از همه شوکهکنندهتر بود.
«گئوم موگوک، رهبر جوان فرقه اهریمنی.»
او هیوک ساگون بود، کسی که همه چیز رو میدونست.
اما فقط یک حقیقت بود که او ازش خبر نداشت.
اینکه در همین لحظه کسی داشت تماشاش میکرد.
اینکه از فاصلهای چنان دور که حتی پادشاه رزمی با سطح تسلط رزمیاش نمیتونست تشخیصش بده، کسی داشت به وضوح به صورتش نگاه میکرد.
از فاصلهای بسیار دور که آنها به اندازه مورچهها کوچک به نظر میرسیدن، گئوم موگوک داشت از تکنیک چشم الهی خودش استفاده میکرد.
وقتی مرد کلاه حصیریاش رو برداشت، او صورتش رو به وضوح دید.
گئوم موگوک طرح چهره تمام استادان اتحاد نامتعارف رو نمیشناخت.
اما میتونست تشخیص بده این شخص کیه.
حداقل، انتظار نداشت این شخص با پادشاه رزمی دست یکی کرده باشه.
او نسبت به هر کس دیگهای در اتحاد نامتعارف، آدم سختتری برای مقابله بود.
«پادشاه رزمی با هیوک ساگون دست یکی کرده؟»
این واقعاً لحظهای بود که هویت هر دو نفر، یعنی گئوم موگوک و هیوک ساگون، برای همدیگه فاش شد.