چپتر 358: اگه دو بار خنجر بخورم، تو حداقل یه بار می‌خوری
چپتر 358: اگه دو بار خنجر بخورم، تو حداقل یه بار می‌خوری
بی سا-این ارادهاش رو جزم و ذهنش رو آروم کرد.
«میتونم انجامش بدم. میتونم پیروز بشم.»
این نبردی بود که در اون کاملاً در موضع ضعف قرار داشت.
گوهآک به عنوان یکی از هفت استاد بزرگ اتحاد نامتعارف، در سطح اونها بود؛ پس حتی اگه مبارزهشون پایاپای پیش میرفت، مشکل اصلی خودِ بی سا-این بود.
اون هم از نظر نیروی درونی و هم از نظر تجربهی نبرد واقعی کمبود داشت.
علاوه بر این، اون دو نفر تمام عمرشون رو با هم در دنیای رزمی گشته بودن، در حالی که این اولین باری بود که بی سا-این در کنار گوهآک میجنگید.
اما اون نمیترسید.
از همون لحظهای که تصمیم گرفته بود با قلبی پاک گوهآک رو راهی کنه، همینطور بود.
اون تغییر کرده بود.
و بالاتر از همه.
«من جانشینِ اتحاد نامتعارف هستم.»
نبردی که حتی در صورت مرگ هم ازش پشیمون نمیشد!
چهرهی بی سا-این درهم رفت.
صورتِ از قبل ترسناکش، حالا حتی وحشتناکتر به نظر میرسید.
— اونی که سمت چپه رو بردار.
گوهآک به بی سا-این گفت که با شمشیر یاما مقابله کنه.
دلیلش فقط این نبود که شمشیر هزار دستِ خونسرد، حریف دشوارتری بود.
با قضاوت از روی خلقوخو و شخصیتش، شمشیر یاما سعی میکرد با بی سا-این بازی کنه.
نقشهی گوهآک این بود که اگه بی سا-این تا جای ممکن دووم بیاره، اون یه جوری شمشیر هزار دست رو بکشه و بعد به کمکش بیاد.
— نمیتونم زیاد دووم بیارم.
به بی سا-این هنر رزمی شاخصِ رهبر اتحاد نامتعارف، یعنی تکنیک شمشیر آسمانشکاف مستبد آموزش داده شده بود.
با این حال، تنها فرمی که هنوز میتونست اجرا کنه، شمشیر اول، یعنی فرم آسمان سپید بود.
علاوه بر این، از اونجایی که مهارتش فقط در سطح ستارهی چهارم بود، باید یه ضربهی دقیق میزد.
«فقط یه فرصت دارم.»
برای به دست آوردن اون فرصت، بی سا-این قصد داشت با استفاده از هنر رزمی شاخص خودش، یعنی چهار شمشیر تعقیبکننده روح که قبل از تکنیک شمشیر آسمانشکاف مستبد یاد گرفته بود، بجنگه.
همونطور که گوهآک به سمت شمشیر هزار دست میرفت، بی سا-این به طور طبیعی با شمشیر یاما روبرو شد.
هالهی شمشیر یاما که لبریز از نیت کشتار بود، هولناک به نظر میرسید.
فقط نگاه کردن به اون باعث ایجاد تنش میشد؛ حسی که انگار هر لحظه ممکنه یه حملهی ناشناخته بیرون بپره و قلبش رو سوراخ کنه.
بی سا-این تمام حواسش رو متمرکز کرد و ازش پرسید:
«شنیده بودم مُردی.»
«تو ما رو به زندگی برگردوندی.»
«من؟»
«آره، خودِ تو.»
بی سا-این میتونست بفهمه.
اتحاد نامتعارف نجاتشون داده بود.
«کی تو رو فرستاده اینجا؟»
«بهت که گفتم، خودِ تو.»
اون میتونست خصومت نسبت به اتحاد نامتعارف رو حس کنه.
در نهایت، اونها هم چیزی جز تیغههایی نبودن که توسط اتحاد نامتعارف استفاده میشدن.
فقط با این تفاوت که اونها تیغههایی برای ذبح گاو بودن، نه مرغ.
شمشیر یاما شمشیرش رو کشید و با حرکتی سبک به جلو پرید.
*جینگ!*
شمشیرهای دو مرد یک بار به هم برخورد کردن.
بی سا-این از بالای تیغههای گرهخوردهشون به شمشیر یاما خیره شد.
اونها فقط یه ضربه رد و بدل کرده بودن، اما بازوی بی سا-این طوری درد میکرد که انگار الانه که کنده بشه.
«چقدر درد میکشی؟»
اما چهرهی شمشیر یاما آروم بود.
*جینگ جینگ جینگ جینگ جینگ جینگ!*
در یک چشم به هم زدن، دهها حمله و دفاع رد و بدل شد و شمشیرهاشون دوباره روبروی هم قرار گرفت.
«همونطور که از رهبر جوان اتحاد انتظار میرفت.»
اما با دیدن لرزش خفیف بازوی بی سا-این، نگاهی از سر آسودگی در چشمهای شمشیر یاما جاری شد.
«هیچوقت فکر نمیکردم روزی برسه که یه رهبر جوان اتحاد رو بکشم.»
«اگه منو بکشی، فکر میکنی رهبر اتحاد ولت میکنه؟»
«ما فقط کاری رو کردیم که تو دستور دادی. اگه نکنه چی؟»
این «تو» که مدام ازش حرف میزد، واقعاً کی بود؟ بی سا-این به شدت کنجکاو بود که بدونه چه کسی پشت این ماجراست.
«رهبر جوان اتحاد، منو سرزنش نکن.»
«چرا باید تو رو سرزنش کنم؟ اگه با شمشیر زخمی بشم، باید کسی رو سرزنش کنم که شمشیر رو نگه داشته. من اون "تو"یی که ازش حرف میزنی رو سرزنش میکنم.»
اون این حرف رو به امید عصبانی کردن حریفش زد، اما شمشیر یاما خونسردتر از اونی بود که به نظر میرسید.
«خوبه، بیا هر دومون کسی رو سرزنش کنیم که شمشیر رو نگه داشته.»
«اجازه میدی اولین حرکت رو من بزنم؟»
«این درخواستِ رهبر جوان اتحاده. حداقل باید این یه مورد رو قبول کنم.»
بی سا-این که شمشیرش با حریف قفل شده بود، به عقب پرید و اول از همه فرم خودش رو رها کرد.
بی سا-این در استفاده از نیروی درونیاش خساست به خرج نداد.
چهار شمشیر تعقیبکننده روح – شمشیر اول: جانگسل.
چی شمشیرِ سفید و خالصی مثل یه موج از تیغهی بی سا-این بلند شد و بعد به سمت جلو خروشید.
*بوم!*
با صدای انفجار، زمین زیر پاشون لرزید.
با وجود چنین حملهی قدرتمندی، شمشیر یاما چی شمشیر خودش رو آزاد کرد تا ضربهی وارده رو خنثی کنه.
شدت برخورد هر دو رو به عقب راند، اما بی سا-این چندین قدم بیشتر عقب رفت.
«اگه نیروی درونیم کم نبود، میتونستم حریف شایستهای برات باشم.»
با این حرف، شمشیر یاما که نیت بی سا-این رو کاملاً خونده بود، پوزخندی زد.
«یه مدتی هست که داری تلاشهای بیهوده میکنی. به نظرت من شبیه یه رزمیکارِ سطح پایینم که فریبِ چنین طعنهای رو بخورم؟»
«اگه بودی، اصلاً نیازی به چنین طعنهای نبود.»
بی سا-این با ادب با اون رفتار میکرد.
نه از روی احترام به اون، بلکه برای اینکه خودش رو از متلاطم شدن حفظ کنه.
«اگه این مبارزه به یه دعوای خیابونی تبدیل بشه، من در موضع ضعف قرار میگیرم.»
باید این نبرد رو به سمت رقابتِ سطوح هنرهای رزمی هدایت کنم.
اون اطمینان داشت که نه تنها تکنیک شمشیر آسمانشکاف مستبد که یاد گرفته بود، بلکه چهار شمشیر تعقیبکننده روح هم هنرهای رزمی برتری نسبت به سبک شمشیری بودن که شمشیر یاما استفاده میکرد.
اون باید راهی پیدا میکرد تا به درستی از سطح این هنرهای رزمی بهره ببره.
«رهبر جوان اتحاد، مهم نیست از چه ترفندی استفاده کنی، بیفایدهست.»
«قبل از اینکه حرف بزنی، تمام حرکاتم رو ببین.»
چهار شمشیر تعقیبکننده روح – شمشیر دوم: آرامشبخش روح.
پنج جریان از چی شمشیر در حالی که به چپ و راست میچرخیدن، به سمت جلو شلیک شدن.
به نظر میرسید که پنج اژدهای زنده دارن به سمت اون هجوم میارن.
چی شمشیر از تیغهی شمشیر یاما هم بیرون ریخت.
اونها گرگهایی بودن که اژدهاها رو میبلعیدن.
اژدهاهایی که هنوز کاملاً رشد نکرده بودن، همگی توسط گرگهای غولپیکر بلعیده شدن.
شمشیر سوم، روح آهنین، و شمشیر چهارم، روح دیوانه هم در برابر شمشیر یاما بیاثر بودن.
شمشیر یاما با مهارتهای خودش ثابت کرد که یکی از هفت استاد بزرگ اتحاد نامتعارف بودن یعنی چی.
در مقابل، هر چه بی سا-این مضطربتر میشد، شمشیرزنیاش ضعیفتر میشد.
«صبر کن! بیا یه لحظه استراحت کنیم و بعد بجنگیم!»
با حرف بی سا-این، شمشیر یاما آشکارا خندید.
«فکر میکنی با وقت تلف کردن، گوهآک میاد کمکت؟»
«احتمالش زیاده، نه؟»
«برعکس، ممکنه مجبور بشی با هر دوی ما روبرو بشی.»
دو مرد به طور طبیعی چرخیدن تا مبارزهی بین گوهآک و شمشیر هزار دست رو تماشا کنن.
تکنیک نابودی پیکر آهنینِ گوهآک واقعاً هولناک بود.
اون در حالی که با بدن برهنهاش حملات شمشیر هزار دست رو جاخالی میداد یا تحمل میکرد، ضدحملاتی رو ترتیب میداد.
*شووویک!*
گوهآک با جاخالی دادن از شمشیری که به سمتش میاومد، آرنجش رو به سمت سینهی شمشیر هزار دست پرتاب کرد.
شمشیر هزار دست که به سختی از اون ضربه گریخته بود، تیغهاش رو تاب داد.
این بار، شمشیرش خراشی روی گردن گوهآک انداخت.
از نوکِ ضربهی مشت بعدیِ گوهآک، نیروی قدرتمندی فوران کرد.
*بوم!*
شمشیر هزار دست بدنش رو پیچ و تاب داد تا جاخالی بده و این بار، چی شمشیرِ آزاد شده، جایی رو که گوهآک ایستاده بود در نوردید.
گوهآک برای فرار از اون ضربه، زیاد به عقب نپرید.
اون تمام تلاشش رو میکرد تا نذاره فاصلهی بینشون زیاد بشه.
این یه نبرد واقعاً نزدیک بود.
نبردی که در اون یک اشتباه کوچیک میتونست به قیمت جونِ آدم تموم بشه.
بی سا-این و شمشیر یاما برای لحظهای ایستادن و این تبادل ضرباتِ نفسگیر رو تماشا کردن.
«اگه واقعاً به دوستت اعتماد داری، بیا صبر کنیم تا اون مبارزه تموم بشه. من با کمال میل با هر دوی شما روبرو میشم.»
اما مبارزهی اونها برای چنین پیشنهادی، بیش از حد پایاپای بود.
«اگه چنین ترفندهای پستی جواب میداد، فکر میکنی تا الان زنده میموندیم؟»
شمشیر یاما شمشیرش رو به جلو راند و حملهاش رو از سر گرفت.
*جینگ! جینگ! جینگ! جینگ!*
موضوع فقط نیروی درونی نبود؛ اختلاف در تجربهی نبرد بیش از حد زیاد بود.
از اونجایی که شمشیر یاما انواع و اقسام نبردها رو پشت سر گذاشته بود، پیدا کردن فرصت برای بی سا-این کار راحتی نبود.
*شپلق!*
خون از بازوی بی سا-این بیرون پاشید.
*شووویک!*
لحظهای که اون از درد به خودش پیچید، همون لحظهی بحرانی بود.
حملهی شمشیر یاما که به دنبالش اومد، وحشیانه بود.
«برای جاخالی دادن خیلی دیره!»
اما در لحظهی بعد، کسی که برای جاخالی دادن حرکت کرد، شمشیر یاما بود.
گوهآک برای نجات بی سا-این اومده بود.
*وووووش!*
گوهآک که مثل برق و باد هجوم آورده بود، سعی کرد با پشت و شونهاش شمشیر یاما رو به عقب پرتاب کنه.
حملهی چنان سنگینی بود که شمشیر یاما ناچار شد حملهاش را متوقف کرده و عقبنشینی کند.
بوم!
اما او باید بهای جدا شدن از مبارزهاش با شمشیر هزار دست را میپرداخت.
موجی از چی شمشیر که به سمتش میآمد، به پشت گوهآک برخورد کرد.
نالهای از گلویش خارج شد و گوهآک خون بالا آورد.
انرژی محافظش مانع از بریده شدن بدنش شده بود، اما شوک درونی او را به لرزه انداخته بود.
شمشیر یاما با سوءاستفاده از آن لحظه، تیغهاش را به سمت گردن گوهآک روانه کرد.
جینگ!
این بار بی سا-این برای نجات گوهآک خودش را به جلو پرتاب کرد.
گوهآک خونی را که از گوشهی لبش میچکید پاک کرد.
شمشیر یاما رو به گوهآک گفت:
«تو همچین آدمی نبودی، بودی؟ قبول کردی چی از رهبر جوان اتحاد بگیری؟»
«اون موقع که قرار بود چیزی از رهبر جوان اتحاد بگیرم، اینقدر مستأصل نبودم. اما حالا که تصمیم گرفتم هیچی نگیرم، حس میکنم باید نجاتش بدم.»
شمشیر یاما و شمشیر هزار دست با چهرههایی سردرگم به هم نگاه کردند.
فقط بی سا-این فهمید گوهآک چی میگه؛ چون برای خودش هم همینطور بود.
او در مواجهه با مرگ، آرامش عجیبی رو تجربه کرده بود.
برای همین بود که تونست با کلماتی محبتآمیز گوهآک رو راهی کنه.
«از قبل ازت ممنونم. فکر نمیکنم بعداً فرصتی برای گفتنش داشته باشم.»
گوهآک در پاسخ به تشکر بی سا-این که رنگ و بوی شکست داشت، با قاطعیت سر تکان داد.
«بعد از اینکه پیروز شدیم تشکر کن.»
بی سا-این از نگاهش این رو حس کرد؛ اونها فقط کلمات قشنگ نبودن. اون واقعاً قصد داشت پیروز بشن.
«الان داری خوب میجنگی. خیلی بهتر از چیزی که فکر میکردم. بهت باور دارم.»
در اون لحظه، شعلهای در قلب بی سا-این روشن شد.
همین چند لحظه پیش، حس تسلیم شدن در وجودش ریشه میدواند.
این فکر که از فرم آسمان سپید به عنوان آخرین راه چارهش استفاده میکنه و اگه جواب نده میبازه، بر ذهنش مسلط شده بود.
ناگهان با خودش فکر کرد که شاید از مسیر اشتباهی به این مبارزه نگاه کرده.
«چی میشه اگه به جای اینکه فقط دنبال یه فرصت باشم، واقعاً مهارت در برابر مهارت بجنگم؟»
بقیه هر چی میخواستن بگن، اون کسی بود که با افتخار جانشین اتحاد نامتعارف شده بود.
مگه نه اینکه چون ویژگی خاصی داشت جانشین شده بود؟ چیزی که نمیذاشت به همین راحتی در چنین جایی بمیره.
«درسته، نباید خودم رو دستکم بگیرم. الان وقت جسور بودنه!»
بی سا-این با سوزوندن میل به تسلیم شدنش در این گرمای تازه یافته، به جلو یورش برد.
دهها خط شمشیر هوا را شکافت و هر بار که تیغهها به هم برخورد میکردند، جرقه میپرید.
وضعیت نبرد مثل قبل بود، اما این مبارزه کاملاً متفاوت بود.
حالا بی سا-این دیگه دنبال یه ضربهی نهایی و سرنوشتساز نبود.
چون اون ضربهی نهایی رو در ذهن داشت، نمیتونست تمام توانش رو توی مبارزه بذاره. اون تفاوت خیلی بزرگ بود.
خون از پهلوی بی سا-این بیرون پاشید.
اما در ازای فدا کردن پهلوش، شونهی شمشیر یاما رو برید.
این اولین جراحت شمشیر یاما بود.
شمشیر یاما با دیدن خون، حملاتش را حتی وحشیانهتر کرد.
اما بی سا-این در واقع خوشحال بود. میتونست حس کنه که خونسردی حریفش از هم پاشیده.
بی سا-این هر چی داشت رو رو کرد.
اگه تو یکی از هفت استاد بزرگ اتحاد طریقت نامتعارف هستی، پس منم جانشین اتحاد نامتعارفم.
اگه تو انواع تجربههای نبرد رو داری، من هنرهای رزمی رو مستقیماً از رهبر اتحاد نامتعارف یاد گرفتم.
اگه دو بار زخم بخورم، آماده باش که خودت هم حداقل یه بار زخم بخوری.
من از تو جوونترم، پس تحمل میکنم.
دوباره خون از بازوی بی سا-این پاشید.
آنقدر بد بریده شده بود که پاهایش لرزید و کمرش هم بریده شد.
از هر دو بار، یک بار این شمشیر یاما بود که خون میریخت.
علاوه بر این، او خوششانس بود که زره محافظتی که پوشیده بود به او اجازه میداد از زخمهای مرگبار دوری کند.
گرمای تغییر ذهنیت بی سا-این داشت معجزه میکرد.
پوک!
بازوی شمشیر یاما عمیقاً بریده شد.
لحظهی بعد، گوهآک فریاد زد:
«مراقب باش!»
بی سا-این بدنش را پرتاب کرد تا از حملهای که میآمد جاخالی دهد.
مهاجم، در کمال تعجب، شمشیر هزار دست بود.
او با قضاوت اینکه شمشیر یاما در خطر است، در این مبارزه دخالت کرده بود.
او هم باید بهایش را میپرداخت.
تپ!
گوهآک که درست پشت سرش هجوم آورده بود، شانهاش را محکم به تنهی او کوبید.
شمشیر هزار دست روی زمین غلتید و شمشیر یاما در حالی که تیغهاش را میچرخاند عقبنشینی کرد.
این بی سا-این بود که غافلگیر شد.
«اون اومد تا شمشیر یاما رو نجات بده!»
این یعنی او داشت آنقدر خوب میجنگید. بی سا-این میتوانست این را بفهمد.
سه نفر دیگر همگی حواسشان به آن یکی مبارزه بود؛ چون نمیتوانستند بمیرند.
اگر یک طرف شکست میخورد، مبارزه دو به یک میشد.
از طرف دیگر، او مثل یک دیوانه غرق در این مبارزه بود.
حریفش فقط میتوانست هشتاد درصد قدرتش را به کار بگیرد، در حالی که او داشت صد و بیست درصد توانش را میگذاشت.
گوهآک و شمشیر هزار دست دوباره با هم درگیر شدند و بی سا-این شروع کرد به مبارزه با شمشیر یاما.
او مثل یک دیوانه میجنگید، اما متأسفانه، آن گرما شروع به سرد شدن کرد.
او کمکم شروع کرد به عقب رانده شدن. صد ضربه، دویست ضربه، سیصد ضربه...
در نهایت، با گذشت زمان، کسی که انرژی درونی و تجربهی بیشتری داشت، قطعاً برتری پیدا میکرد.
بی سا-این حس پشیمانی داشت.
فکر میکرد شکاف مهارتی بینشان زیاد باشد، اما حالا که میجنگید، تفاوت آنقدرها هم بزرگ نبود.
برای همین پشیمان بود.
پشیمانیاش برای مردن به دست یک دشمن اجتنابناپذیر نبود، بلکه برای مردن به دست دشمنی بود که اگر فقط یک کم دیرتر با هم روبرو میشدند، میتوانست او را بکشد.
برای اینکه چقدر میتواند با جوانی و کینه دوام بیاورد، حدی وجود داشت.
او آنقدر خون از دست داده بود که حرکاتش کمکم کند میشد.
و اینطور شد که بی سا-این به گوشهی نهایی رانده شد.
در حالی که به دیواری تکیه داده بود و نفسنفس میزد، شمشیر یاما به آرامی به او نزدیک شد.
«این دیگه آخرشه.»
فقط آنقدر توان برایش باقی مانده بود که یک بار دیگر شمشیرش را بچرخاند.
به خاطر این بود که خون زیادی از دست داده بود؟
انگار که قبل از مرگ، پانورامایی از جلوی چشمانش میگذشت، حرکات اطرافش به صورت صحنه آهسته به نظر میآمد.
حتی در آن حرکات آهسته هم میتوانست حس کند که مبارزهی بین گوهآک و شمشیر هزار دست چقدر وحشتناک شدید است.
مبارزهی خودِ گوهآک آنقدر مستأصلانه بود که نمیتوانست به کمکش بیاید.
شمشیر یاما در حالی که به سمتش قدم برمیداشت چیزی گفت، اما او نمیتوانست بشنود چی میگه.
فقط میتونست تکون خوردن دهنش رو ببینه.
و بعد، شروع کرد به دیدن چیزهایی.
اولش، یک نقطه در آسمانِ دوردست بود.
همه چیز به آرامی حرکت میکرد، اما فقط آن نقطه سریع جابهجا میشد.
آن نقطه با نزدیک شدنش بزرگ و بزرگتر میشد.
او نگاهِ پیروزیِ قطعی را در صورت شمشیر یاما خواند.
با این حال، نقطهای که از روی شانهی او دیده میشد، هنوز داشت بزرگتر میشد.
شمشیر یاما شمشیرش را به جلو راند.
میتوانست به وضوح ببیند که شمشیر به سمت گردنش پرواز میکند.
مشکل اینجا بود که حرکات خودش هم صحنه آهسته بود.
با آخرین ذرهی توانش، او هم شمشیرش را به جلو راند.
دو شمشیر که به سمت همدیگر پرواز میکردند.
در همین حال، آن نقطهای که قبلاً دیده بود، چندین برابر سریعتر از حرکات او و شمشیر یاما حرکت میکرد.
یک پرنده بود که از آنجا رد میشد؟ یا یک سنگ بود؟ میتوانست یک آدم باشد؟
او دید که دیواری در دوردست فرو ریخت.
هر چه که از آسمان سقوط کرده بود، از روی دیوار جهید و دوباره به هوا بلند شد.
غبارِ ناشی از دیوار که با آن پرش قدرتمند خرد شده بود، به آرامی در همه جهات بلند شد، اما چیزی که دیوار را شکسته بود، دیگر آنجا نبود.
در همین زمان، تیغهی شمشیر یاما به گردنش رسیده بود.
درست وقتی که شمشیر سرد گردن بی سا-این را لمس کرد، کسی پایین پرید و بازوی شمشیر یاما را محکم از پشت گرفت.
شمشیر دیگر نمیتوانست جلوتر برود و متوقف شد.
در همان لحظه، زمان به سرعت عادی خودش برگشت.
شیک!
پوااااک!
شمشیر بی سا-این متوقف نشد و برای شکافتن گوشت، استخوان و قلب شمشیر یاما به جلو کشیده شد.
این یک توهم نبود. حسی که در دستش داشت واقعی بود.
میتوانست پیکر شمشیر یاما را ببیند که به آرامی فرو میریزد.
و کسی که پشت سرش ایستاده بود.
او گئوم موگوک بود، خیس عرق و در حالی که به شدت نفسنفس میزد.
او آنقدر سریع حرکت کرده بود که دیوار دوردست که در حال فرو ریختن بود، تازه داشت روی زمین میافتاد.
چشمانش به آرامی بسته شد و بی سا-این دیگر توانی برای ایستادن نداشت.
در حالی که انگار داشت از حال میرفت، به بدن گئوم موگوک تکیه داد و با آخرین ذرهی توانش گفت:
«... لطفاً ارشد گوهآک رو نجات بده.»