چپتر 359: بین تمام رهبرهای جوان اتحادی که دیدم، تو بهترینشون هستی.
چپتر 359: بین تمام رهبرهای جوان اتحادی که دیدم، تو بهترینشون هستی.
پیش از شروع نبرد، شمشیر هزار دست سوالی داشت.
«قبلش شنیدم که انگار از ما کینه به دل داری؟»
هر چقدر که به حافظهاش فشار میآورد، هیچ سابقهای با گوهآک نداشت.
چطور ممکن بود چیزی که به شخصی مثل گوهآک مربوط میشد رو فراموش کنه؟
گوهآک به اونها نگفت که چرا میخواد بکشدشون.
بدیهی بود که شمشیر هزار دست درک نمیکنه و فقط مسخرهاش میکنه.
زنی بود که گوهآک او را در قلبش نگه داشته بود.
او بیوهای بود که فرزندی را بزرگ میکرد و رستوران کوچکی را میگرداند؛ جایی که گوهآک گاهی برای غذا خوردن در آنجا توقف میکرد.
او هیچ رابطه خاصی با آن زن نداشت.
آنها صرفاً یک صاحب مغازه و یک مشتری بودند.
اما به طرز عجیبی، او مجذوب آن زن شده بود.
اگر اراده میکرد، میتوانست او را به دست آورد، اما این کار را نکرد.
فقط تماشا کردن آن زن و فرزندش، به قلب او آرامش میداد.
برای او که زندگی شرورانهای داشت، آن زن و آن مکان نوعی پناهگاه بودند.
و بعد، آن اتفاق افتاد.
در جریان فرار شمشیرهای دوقلوی یاما، پس از آنکه به عنوان دشمن شماره یک دنیای رزمی شناخته شدند، مشتریان آن رستوران قتلعام شدند.
آن زن و فرزندش هم در آن زمان کشته شدند.
اگرچه گوهآک هیچ پیوندی با او نداشت، اما تصمیم گرفت برای انتقام، شمشیرهای دوقلوی یاما را بکشد.
او هنوز هم نمیدونست که این چه نوع حسیه.
آیا به خاطر اون زن بود، یا به خاطر اینکه از دیدن تاختوتاز اون دو نفر و فخرفروشیشون به عنوان یکی از هفت استاد بزرگ اتحاد طریقت نامتعارف خسته شده بود.
بعدها شنید که شمشیرهای دوقلوی یاما در آرایش تور آسمانی گرفتار و کشته شدهاند.
اما گوهآک باور نکرد.
اونها آدمهایی نبودن که به این راحتی بمیرن.
و در نهایت، با دیدن اینکه چطور چرخ روزگار اونها رو اینطور مقابلش قرار داده، حتماً اون زن شخص معناداری در زندگیاش بوده.
گوهآک انتقامش رو اینطور توضیح داد:
«مگه ما برای کشتن آدمها، هیچوقت دلیل بزرگی داشتیم؟»
شمشیر هزار دست خندید.
لبخندی بود که در آن لبها و چشمهایش با هم هماهنگ نبودند.
«حرف حساب میزنی.»
نبرد بین گوهآک و شمشیر هزار دست آغاز شد.
گوهآک از شمشیرها نمیترسید، اما تیغه شمشیر هزار دست وحشتناک بود.
همانطور که سنگها زیر مشتهای او به توفو تبدیل میشدند، میلههای آهنی هم زیر تیغه شمشیر هزار دست مثل ترب میشدند.
همین موضوع برای شمشیر هزار دست هم صدق میکرد.
چطور جرئت میکرد با دست خالی مقابل شمشیر او جولان بدهد؟ او را در یک چشمبهمزدن تکهتکه میکرد و حتی اثری از او باقی نمیگذاشت.
اما اگر حریفش گوهآک بود، شاید خودش کسی بود که با تکیه بر چیزی جز شمشیرش، احمق به نظر میرسید.
آنها همدیگر را بیش از حد خوب میشناختند.
آنها از مهارتهای هفت استاد بزرگ اتحاد طریقت نامتعارف باخبر بودند.
مهارتهایشان برابر بود.
این دوئلی بود بین هنرهای رزمی که به مرتبه غایی رسیده بودند و فنون شمشیری که به اوج کمال دست یافته بودند.
درون فرمهای خیرهکننده، فریب نهفته بود و در حرکات سبک، رمز و راز یک ضربه واحد و مرگبار پنهان شده بود.
آنها که تمام عمرشان را در سرزمینهای مرکزی سرگردان بوده و جنگیده بودند، مهارتهایشان به اندازه بدنامیشان برجسته بود.
در نهایت، این نبرد، نبردِ کسی بود که میتوانست نیروی درونیاش را بهتر کنترل کند و کسی که اولین اشتباه را مرتکب میشد.
حتی کوچکترین خطا به معنای مرگ بود.
تمام این درخششها بخشی از مسیر بود؛ در پایان، مرگ و زندگی با یک فرم واحد و ساده تعیین میشد.
حتی در حین مبارزه، هر دو مرد مراقب نبرد بین بی سا-این و شمشیر یاما بودند.
او میخواست شمشیر هزار دست را سریع بکشد و بی سا-این را نجات دهد، اما اوضاع طبق نقشه پیش نمیرفت.
خوشبختانه، بی سا-این به طرز شگفتآوری خوب میجنگید.
«فقط یه کم دیگه دووم بیار.»
درست زمانی که مبارزه به اوج خود رسیده بود.
وقتی آن دو برای لحظهای از هم جدا شدند، او دید که نگاه گوهآک به آسمانِ پشت سرش چرخید.
در آن لحظه، شمشیر هزار دست کلماتی را که از لبهای لرزان گوهآک شکل میگرفت، خواند.
داره میاد.
بله، گوهآک به وضوح گفته بود «داره میاد»، انگار که با خودش حرف میزد.
او نمیتوانست برای نگاه کردن به آسمان بچرخد، چون شک داشت که این ترفندی برای پرت کردن حواسش جهت یک حمله غافلگیرانه باشد.
چه کسی داشت میآمد؟
چیزی که او را بیشتر مضطرب میکرد این بود که شادیِ شکوفا شده در چهره گوهآک، چیزی نبود که بتوان تظاهرش را کرد.
و بعد، صدای ظریف و ناآشنای باد را شنید.
شوووووووووووووو.
این صدایی بود که تا به حال نشنیده بود.
واقعاً چیزی داشت میآمد.
این صدایی از دوردست بود که اگر گوهآک به آن اشاره نمیکرد، هرگز متوجهش نمیشد.
اما زمانی برای به عقب نگاه کردن نداشت.
گوهآک شروع کرده بود تمام نیروی باقیماندهاش را برای تحت فشار قرار دادن او به کار بگیرد.
در مبارزه بین استادانی مثل آنها، بیش از حد فشار آوردن به خود همیشه بهایی داشت.
اما گوهآک بیپروا حملاتش را رها میکرد.
انگار سعی داشت مانع از چرخیدن او شود.
انگار مطمئن بود که مبارزه رو به پایان است.
در دنیا چه چیزی داشت میآمد؟ آیا خودِ فرشته مرگ در راه بود؟
در میان نبرد شدیدشان، آن را شنید.
صدای فرو ریختن دیوار پشت سرش.
«واقعاً یه نفر اومد.»
او دید که کسی به داخل پرواز کرد، از دیوار به عنوان تخته پرش استفاده کرد و سپس به سمت شمشیر یاما هجوم برد.
میخواست برود و کمک کند، اما نمیتوانست.
تا زمانی که بخواهد این حقیقت را درک کند، حریف از قبل بازوی شمشیر یاما را گرفته بود.
پوک!
لحظهای که دید شمشیر بی سا-این قلب شمشیر یاما را شکافت!
تمرکز شمشیر هزار دست از هم پاشید.
آن لحظه گذرا دقیقاً همان چیزی بود که گوهآک در تمام طول مبارزه منتظرش بود.
تپ!
آرنج گوهآک به چانه شمشیر هزار دست برخورد کرد.
با وجود ضربهای که روح را به لرزه میانداخت، شمشیر هزار دست ناامیدانه سعی کرد هوشیار بماند.
وقتی شمشیرش را برای دفاع در برابر حمله دوم چرخاند، نتوانست گوهآک را ببیند.
«نه!»
شمشیر هزار دست ناامید شد.
برای استادانی در سطح آنها، گم کردن حریف از نظر، به معنای رها کردن رشته زندگی بود.
خرت.
با صدای شکستن استخوان، گردن شمشیر هزار دست یک دور کامل چرخید.
او چهره گوهآک را پشت سرش دید و بعد دوباره صحنه اصلی مقابلش را.
آنقدر سریع اتفاق افتاد که متوجه نشد گردنش شکسته است.
او شمشیر یامای افتاده را در دوردست دید و توانست بفهمد منظور گوهآک از «داره میاد» چه بود. لحظهای که فهمید او یک مرد جوان است.
مانند شعله چراغی که با وزش تند باد خاموش شود، جهان در یک لحظه تاریک شد.
نور از چشمان شمشیر هزار دستِ گردنشکسته ناپدید شد و او مانند یک عروسک پوشالی فرو ریخت.
«هااااه.»
نفس عمیقی از لبهای گوهآک خارج شد.
گوهآک در حالی که به جسد شمشیر هزار دست نگاه میکرد، آن زن را از سالهای دور به یاد آورد.
همان زنی که با لبخندی درخشان میگفت برایش پرسِ دوبل کشیده است.
با فکر کردن به آن در این لحظه، فهمید که عاشقش بوده است.
«راستش، اون پرس برای من خیلی زیاد بود. حالا دیگه در آرامش بخواب.»
او حالا کلماتی را گفت که آن زمان نتوانسته بود به آن زن بگوید.
در این دنیا، چیزی به نام انتقام برای کسی وجود دارد که حتی دستش را هم نگرفتهای.
گوهآک سرش را بلند کرد و به سمت گئوم موگوک نگریست.
گئوم موگوک داشت به نقاط فشار بی سا-این فشار میآورد تا خونریزی زخمهایش را متوقف کند.
«شنیدی رهبر جوان اتحاد چی گفت؟»
«چی گفت؟»
«اوضاعش کاملاً داغون بود، اما این رو گفت: "لطفاً ارشد گو رو نجات بدید."»
چشمان گوهآک کمی لرزید.
«داره در مورد چی حرف میزنه؟ من داشتم با لذت تمام اون رو کتک میزدم.»
«به نظر میرسید که لب مرز بودی.»
«بهت میگم که اینطور نبود!»
گوهآک که از پا افتاده بود، او هم روی زمین ولو شد.
او در چندین نقطه بریده شده بود و دچار جراحات درونی شده بود.
علاوه بر این، فشار روانی بسیار زیاد بود و با فروکش کردن تنش، خوابآلودگی به سراغش آمد.
«به کسی که داشت به خوبی پیروز میشد، چه حرفهایی که...»
همانطور که سرش پایین میافتاد، غرورش هم همراه با او به خواب رفت.
* * *
وقتی بی سا-این چشمانش را باز کرد، روی تخت دراز کشیده بود.
سقفی ناآشنا و بوی تند گیاهان دارویی بینیاش را پر کرد.
«زنده هستم.»
این حقیقت که زنده بود، موجی از آرامشِ لذتبخش را به همراه داشت که توصیفش در کلمات دشوار بود.
او واقعاً فکر میکرد که این بار قرار است بمیرد.
چهره گئوم موگوک را به یاد آورد که در آخرین لحظه به او نگاه میکرد.
پیکر خسته و نفسزنان او.
آن نگاهِ تسکینیافته در چشمانش.
«هر کسی ببینه فکر میکنه تو بودی که داشتی میجنگیدی.»
بی سا-این بدنش را بررسی کرد.
بدنش با بانداژ پوشیده شده بود و بوی مرهم طلایی تند بود.
چند جایش بریده شده بود؟ بیش از شش مورد را به خاطر میآورد.
او به طور ناخودآگاه سعی کرد بنشیند، اما از درد فریادی کشید و دوباره دراز کشید.
تمام بدنش طوری درد میکرد که انگار کسی کل شب او را زیر مشت و لگد گرفته بود.
در همان لحظه، چشم بی سا-این به دو دست زره محافظ افتاد که به دیوار تکیه داده شده بودند.
با نگاه کردن به آن زرههای غرق در خون، دوباره به یاد آورد که نبرد چقدر سهمگین بوده است. حتی به یاد نمیآورد که در لحظات آخر چطور جنگیده بود.
«آه! ارشد گوهآک چی شد؟»
آنقدر نگران گوهآک بود که نمیتوانست در تخت بماند. همانطور که ناله میکرد و دوباره سعی داشت بنشیند، صدای گئوم موگوک را از بیرون شنید.
«حالت خوب نیست، فکر کردی همینطوری سرت رو میندازی پایین کجا میری؟»
سپس پاسخی شنیده شد که شنیدنش برای او خوشایند بود.
«بهت گفتم که، حالم خوبه.»
«دارم بهت میگم که نیستی. اگه الان درست درمانش نکنی، وقتی پیر شدی استخوندرد میگیری.»
«من همین الانشم به اندازه کافی پیر هستم و استخونامم به اندازه کافی درد میکنه!»
بی سا-این دوباره روی تخت دراز کشید. بیآنکه خودش متوجه شود، لبخندی روی لبانش نقش بست.
با وجود اینکه مجروح شده بود و دشمن قدرتمندی هنوز باقی مانده بود، در این لحظه قلبش در آرامش بود.
دوباره به خواب رفت و وقتی بیدار شد، گئوم موگوک را در اتاق دید.
«بیدار شدی؟»
«چقدر خواب بودم؟»
«تقریباً یه روز کامل خوابیدی. گرسنه نیستی؟»
«خوبم.»
گاهی اوقات وقتی آدم حالش خیلی خوب است، حتی متوجه گرسنگیاش هم نمیشود. حالا یکی از آن زمانها بود.
«اما اینجا کجاست؟»
«یکی از مخفیگاههای ماست.»
فکرش را هم نمیکرد روزی برسد که داخل یکی از مخفیگاههای فرقه الهی اهریمن آسمانی را ببیند.
«کمک کن بلند شم.»
همانطور که بی سا-این سعی میکرد بلند شود، گئوم موگوک به آرامی او را دوباره به پایین هل داد.
«آدمهای جناح نامتعارف همیشه اینقدر کمطاقتن؟ به نظر میاد از پیروان اهریمنی فرقه ما هم بدقلقتر باشی.»
«این حرفی نیست که کسی که دیروز با اون عجله تا اینجا پرواز کرد، بخواد بزنه.»
او دوباره تشکر کردنش را به تعویق انداخت. احساس میکرد که تسویه کردن بدهیِ این قدردانی در یک روز ممکن نیست. او باید تمام عمرش را صرف میکرد تا تکتکِ این تشکرها را یکییکی از سبدِ قدردانیاش بیرون بیاورد.
گئوم موگوک پنجره را باز کرد.
«امروزم هوا عالیه.»
او به پشتِ گئوم موگوک که به بیرون پنجره خیره شده بود، نگاه کرد. به دلیلی، وقتی او ساکت بود، تنها به نظر میرسید؛ مخصوصاً وقتی به پشتش نگاه میکرد که به چیزی خیره شده بود.
«از کجا فهمیدی که باید بیای؟»
گئوم موگوک در حالی که هنوز پشتش به او بود، پاسخ داد.
«چون دلم برات تنگ شده بود با عجله اومدم اینجا.»
«مزخرف نگو.»
لحظهای که گئوم موگوک مطمئن شده بود کسی که با پادشاه رزمی دست یکی کرده، همان استراتژیست اعظم، هیوک ساگون است، با استفاده از گام تندرو به سمت مخفیگاه بی سا-این تاخته بود.
هیوک ساگون میدانست که بی سا-این زنده است و همچنین از مکان مخفیگاه هم باخبر بود. اگر آن تصمیمِ لحظهای نبود، بی سا-این و گوهآک هر دو کشته میشدند.
«کسی که با هوانگ سوک-گیونگ دست یکی کرده...»
بی سا-این منقبض شد. افراد زیادی نبودند که مکان مخفیگاه را بدانند و بتوانند شمشیرهای دوقلوی یاما را بفرستند.
گئوم موگوک به سمت بی سا-این برگشت و گفت:
«هیوک ساگونه.»
«!»
بی سا-این شوکه شد. فکر میکرد برای اینکه چنین نقشهای منطقی باشد، باید پای کسی در آن سطح در میان باشد، اما هرگز تصور نمیکرد که واقعاً هیوک ساگون باشد.
«جدی میگی؟»
«خودم تاییدش کردم.»
بی سا-این سنگینیِ عجیبی در قفسه سینهاش حس کرد و دیگر نتوانست دراز کشیدن را تحمل کند. با تحمل درد، به زور خودش را بالا کشید و نشست. این بار گئوم موگوک جلوی او را نگرفت. دستش را دراز کرد و انرژی ملایم و پنبهمانندی از آن خارج شد و به بی سا-این کمک کرد تا بنشیند.
بی سا-این به دیوار تکیه داد و لحظهای در فکر فرو رفت. به یاد آورد که هیوک ساگون چطور به او لبخند میزد. دیدن آن مرد جوان به دلیلی همیشه به او حس خوبی میداد. او احساس کرده بود وقتی هیوک ساگون رسماً استراتژیست اعظم شود، اتحاد نامتعارف به چیزی نوین تبدیل خواهد شد.
اما تمام آنها فقط یک بازی بود؟ یک دروغ؟
اضطرابش بر خشمش غلبه کرد. هیوک ساگون دشمنی دشوارتر از هر کس دیگری در اتحاد نامتعارف بود. او از هر کسی به رهبر اتحاد نزدیکتر بود.
«نگرانی؟»
بی سا-این سرش را تکان داد. او باید با هنرهای رزمی هوانگ سوک-گیونگ و ذکاوت هیوک ساگون روبرو میشد.
«دوباره با کمک تو نجات پیدا کردم.»
«نه، این بار خودت خودت رو نجات دادی.»
«منظورت چیه؟»
«چون با دشمنی قویتر از خودت روبرو شدی و تا لحظه آخر دووم آوردی. تمام کاری که من کردم این بود که فقط یه بار دستش رو گرفتم. کسی که اون رو کشت، تو بودی.»
گئوم موگوک تمام اعتبار را به بی سا-این داد. تکه دیگری از قدردانی به سبد بازگشت.
«واقعاً خوب جنگیدی. بین تمام رهبرهای جوان اتحادی که تا حالا دیدم، تو بهترینشون هستی.»
لبخندی بر چهره خشن بی سا-این نقش بست.
«تو کلاً فقط یه رهبر جوان اتحاد دیدی.»
این بار گئوم موگوک با صدای بلند خندید. دیدن لبخند او باعث شد بی سا-این واقعاً حس کند که زنده مانده است.
در همان لحظه، گوهآک وارد اتاق شد. بی سا-این سعی کرد در همان حالت نشسته، مشتهایش را به نشانه احترام رسمی گره کند، اما از درد نالهای کرد. درست بود، هر دو بازویش بریده شده بودند.
«خوبه. همونطوری که هستی بمون.»
«ارشد، حالتون خوبه؟»
گوهآک هم بوی دارو میداد و اینجا و آنجایش باندپیچی شده بود.
«خوبم.»
او سپاسگزار بود که زنده است. اگر خودش تنها کسی بود که زنده میماند و گوهآک میمرد، تا آخر عمر با فکر کردن به او احساس گناه میکرد.
«من زندهام چون شما من رو نجات دادید، ارشد.»
«چطور ممکنه به خاطر من باشه؟»
گوهآک در حالی که این را میگفت، نگاهی به گئوم موگوک انداخت. چون گئوم موگوک به موقع رسیده بود، او و بی سا-این هر دو توانسته بودند زنده بمانند. او حالا دو بار زندگیاش را به او مدیون بود. میخواست از او تشکر کند، اما موجی از لجاجت و بدقلقی را حس کرد.
«کی میتونیم بریم؟ غذای فرقه اهریمنی واقعاً به مذاق من خوش نمیاد.»
او از ماندن در مخفیگاه فرقه الهی اهریمن آسمانی معذب بود. قبل از ملاقات با گئوم موگوک، او همیشه قبل از کلمه «فرقه اهریمنی»، از صفت «لعنتی» استفاده میکرد.
«کار من تموم شده، پس دیگه میتونم برم، نه؟»
حالا که کسانی را که باید میکشت، کشته بود، دیگر نیازی نبود برای یک کتابچه مخفی طمع کند.
«فکر کنم برم و در انزوا، جایی که کوههای خوب و آب زلالی داره زندگی کنم.»
با شنیدن این حرف، بی سا-این به او گفت:
«لطفاً اون بازنشستگی رو به تعویق بندازید.»
«چرا؟ نظرت در مورد خریدن بزرگترین لگن طلای دنیا برای من عوض شده؟»
«البته که نه. قبل از اینکه دستاتون رو توی اون لگن خیس کنید، میخوام برای مدتی اونها رو قرض بگیرم. از اونجایی که قبلاً یه بار جون من رو نجات دادید، لطفاً از این به بعد مسئولیتش رو به عهده بگیرید.»
گئوم موگوک بهتر از هر کسی میدانست که پشت سر گذاشتن یک بحران مرگبار با هم، چقدر برای رزمیکاران پرمعناست. به همین دلیل میدانست که این لحظه برای این دو مرد چقدر مهم است.
بی سا-این با احترام سرش را خم کرد و درخواستش را مطرح کرد:
«لطفاً کمکم کنید تا رهبر اتحاد خوبی بشم.»
بی سا-این سرش را بلند نکرد. وضعیت بدنش نشاندهنده ارادهاش برای خمیده ماندن تا زمان دریافت اجازه بود.
«من مردی هستم با دشمنهای زیاد و نقصهای فراوان. اگه من رو کنار خودت نگه داری، مخالفتهای زیادی به وجود میاد.»
«به همشون میگم که برن گم شن.»
لبخند کمرنگی روی لبان گوهآک ظاهر شد.
«شاید الان اینطوری فکر کنی.»
گوهآک به راحتی قبول نکرد. او برای لحظهای به بی سا-اینِ سرخمکرده نگاه کرد و سپس نگاهی به گئوم موگوک انداخت. گئوم موگوک به او گفت:
«من دو برابر چیزی که رهبر جوان اتحاد بهت میده رو میدم. بیا سمت ما.»
بی سا-این که هنوز سرش خم بود، نتوانست جلوی خنده خشکش را بگیرد. گئوم موگوک مردی بود که حتی در چنین موقعیتی هم نمیتوانست جلوی شوخی کردنش را بگیرد.
«غذای شما به مذاق من خوش نمیاد.»
گوهآک بعد از رد کردن او با یک جمله، به بی سا-این نزدیک شد و سرِ خمشدهاش را بلند کرد.
«نیازی نیست فقط به خاطر من، من رو کنار خودت نگه داری. در عوض، با یه قدم عقب ایستادن، میتونم درست بهت کمک کنم.»
این روش او برای گفتن این بود که بدون رفتن زیر نورِ توجه، به آرامی کمک خواهد کرد. این همچنین نشانهای از اراده او برای سوءاستفاده نکردن از قدرت رهبر اتحاد بود.
«ممنونم، واقعاً ممنونم.»
«بزرگترین و بهترین لگن طلا رو فراموش نکن.»
در آن لحظه، بی سا-این که فقط به سیزده گرگ طریقت نامتعارف تکیه کرده بود، قابلاعتمادترین متحدش را به دست آورد.
گئوم موگوک با چشمانش به آن دو تبریک گفت. طبیعتاً چند نفر که دلش برایشان تنگ شده بود به ذهنش خطور کردند.
در همان لحظه، یک پیرو اهریمنی که مخفیگاه را اداره میکرد آمد و پیامی را تحویل داد.
«این یه پیام فوریه که از طرف اتحاد نامتعارف و از طریق عمارت فلکسای برای رهبر جوان فرقه فرستاده شده.»
گئوم موگوک محتوای پیام را بررسی کرد.
«چی نوشته؟»
در پاسخ به سوال مضطرب بی سا-این، گئوم موگوک با چهرهای که میگفت «چیزی که قرار بود بشه، بالاخره شد»، جواب داد:
«رهبر اتحاد شما میخواد من رو ببینه.»