چپتر 36: من از قبل وفادارم
چپتر 36: من از قبل وفادارم
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو زن زیبایی بود.
هرچند به نظر میرسید در دهه بیست زندگیاش باشد، اما سن واقعیاش بیش از دو برابر آن بود.
به همین دلیل بود که در فرقه اصلی ضربالمثلی وجود داشت.
دنیا تغییر میکنه، اما فرمانروای شمشیر نه.
در واقع، او با گذشت هر سال جوانتر به نظر میرسید.
اما اگه کسی فریب ظاهر ظریفش رو میخورد و دست به کار احمقانهای میزد، زبانش بریده میشد و شمشیری از آهن سرد قلبش رو میشکافت.
گل کاملیا سرخ حکشده روی غلاف سلاح نمادینش، یعنی شمشیر شکوفه آلو، به شدتِ خون بود.
«خیلی وقت بود ندیده بودمتون، ارشد.»
«هیچوقت به شنیدن کلمه ارشد عادت نمیکنم. چطوره بهم بگی پیشکسوت؟»
او با ادب با من رفتار میکرد.
او به این معروف بود که همیشه رسمی صحبت میکنه و وقار خودش رو از دست نمیده، نه فقط با من، بلکه حتی با رزمیکارهای ردهپایین.
«با توجه به جایگاههامون، ارشد، نمیتونم این کار رو بکنم.»
«مگه باید فقط چون کسی پیره بهش احترام گذاشت؟ من اینطور فکر نمیکنم. احترام باید به کسانی گذاشته بشه که شایستهاش هستن. همونطور که اگه فرد جوانی لایق احترامه، باید بهش احترام گذاشت.»
«بسیار خب. طبق خواسته شما پیش میرم، پیشکسوت. در عوض، لطفاً راحت باشید و من رو ارباب جوان دوم صدا کنید.»
«حتماً.»
سو دهریونگ رو به او معرفی کردم.
«ایشون بازرس ویژه هستن که روی حادثه اخیر تحقیق کردن. آوردمشون تا اتفاقات رخداده رو توضیح بدن.»
سو دهریونگ با احترام مشتش رو در برابر فرمانروای شمشیر شکوفه آلو گره کرد.
«من بازرس ویژه، سو دهریونگ هستم. گزارش حادثه رو تقدیم میکنم.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو دستش رو به نشانه توقف بالا برد.
«همین کافیه. اگه عمارت دنیای زیرین حکم داده که جرمی مرتکب شده، پس حتماً جرمی رخ داده. مردی که به یه خدمتکار جوان دستدرازی کنه مستحق مرگه، بنابراین خاندان من با اتفاقاتی که حین بازرسی این حادثه افتاده، مشکلی نخواهد داشت.»
به سو دهریونگ اشاره کردم که عقبنشینی کنه.
سو دهریونگ بیصدا کلبه کاهی رو ترک کرد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با لبخندی محو به من نگاه کرد.
او متوجه شده بود که من برای دلیل دیگهای به اینجا اومدم.
«شنیدم که به لطف تلاشهای ارباب جوان دوم، باد تغییر در فرقه اصلی وزیدن گرفته.»
«من فقط دارم بیمحابا اینطرف و اونطرف میدوم.»
«اگه این کار به پیشرفت فرقه اصلی کمک میکنه، چطور میشه اسمش رو بیمحابایی گذاشت؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در میان هشت فرمانروای اهریمنی، کمترین شباهت رو به اعضای فرقه اهریمنی داشت.
یک نگاه به این کلبه کاهیِ متواضعانه این رو ثابت میکرد.
اینجا به زیباییِ خانه منزویِ یک استاد بزرگ از یک فرقه راستینِ معتبر تزئین شده بود.
«داری کار فوقالعادهای انجام میدی.»
«این کارها فقط به این دلیل ممکنه که شما ستون حمایت استواری هستید، پیشکسوت.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو سرش رو تکان داد.
«کلمات زرینت رو برای این چهره پیر و چروکیده هدر نده.»
حرفهای او کاملاً عمدی بود و میخواست بحث رو به جمله بعدی بکشونه.
«چطور میتونید چنین حرفی بزنید؟ پیشکسوت، شما هنوز طوری به نظر میرسید که انگار در دهه بیست زندگیتون هستید.»
«دهه بیست! چه حرفهای بیهودهای!»
همانطور که با دستهایش حرف من رو رد میکرد، لبخندی مهارنشدنی روی صورتش شکفت.
«من کسی هستم که به کنارهگیری و درک اصول هنرهای رزمی قانعم.»
با این حال، او زندگیای برخلاف حرفهایش داشت.
بعد از اینکه پدرش به دست هوا موگی کشته شد و فرقه اصلی مهر و موم شد، نبرد قدرت داخلی به طور جدی آغاز شد.
هشت فرمانروای اهریمنی و همچنین دیگر استادان مشهور فرقه اصلی، همگی برای رسیدن به جایگاه رهبر فرقه با هم رقابت کردن.
خب، اولین رهبر فرقه کی بود؟
در کمال تعجب، اون زن کسی نبود جز همین زنی که روبروم ایستاده بود، یعنی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو.
با توجه به لبخند ملایم و آرامش فعلیاش، باورش سخت بود، اما او اولین کسی بود که حرکت کرد و کرسی رهبر فرقه رو تصاحب کرد.
در این مسیر، طوفانی از خون به پا شد.
او بیرحم بود.
در طول دوران کوتاه ریاستش به عنوان رهبر فرقه، طوفان خون ادامه یافت.
بهتر میشد اگه حداقل در سیاست مهارت داشت، اما توانایی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو برای حکومت با جاهطلبیاش همخوانی نداشت.
او باعث تمام فجایعی شد که وقتی یه آدم بیکفایت بیش از حد جاهطلب باشه رخ میده، و قبل از اینکه حتی سه سالش تمام بشه، جانش رو به دست رهبر فرقه بعدی از دست داد.
به همین دلیل بود که ارزیابی من از او نمیتوانست چیزی جز سختگیرانه باشه.
«راستش رو بخواهید، وقتی این حادثه رخ داد، خیلی احساس سنگینی میکردم.»
«چرا احساس سنگینی میکردی؟»
«همونطور که شاید شنیده باشید، اخیراً درگیریهای زیادی با فرقه مسیر جنوبی وجود داشته.»
با بیخیالی به فرقه مسیر جنوبیِ اهریمن تیغه آسمان خونین اشاره کردم.
آنها دو نفر از هشت فرمانروای اهریمنی بودن که به داشتن بدترین رابطه با همدیگه معروف بودن.
به همین دلیل، ارواح تیغبهدست و شمشیرهای اهریمنی هم مثل سگ و گربه بودن.
«ارشد، اهریمن تیغه آسمان خونین، فشار شدیدی به من وارد میکرد. و حالا هم که درگیری با خاندان شما پیش اومده...»
«من کاملاً با اون اهریمن تیغه متفاوتم!»
صدای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بلند شد، انگار که حتی از اینکه نامش در کنار اهریمن تیغه آسمان خونین بیاید، ناراحت شده بود.
«البته که شما کاملاً متفاوت هستید.»
«حالا که حرفش شد، شنیدم اهریمن تیغه مردی به نام جانگ هو از فرقه مسیر جنوبی رو برای فرمانده سپاه اهریمنی پیشنهاد داده. چی شد؟»
شاید به نظر میرسید که او فقط در کلبه کاهیاش به تنهایی تمرین میکنه، اما از تمام اتفاقات درون فرقه آگاه بود.
انگار که میخواست ثابت کنه تصاحب قدرت در آینده توسط او، اتفاقی نبوده است.
«جانگ هو هم به شدت توانمنده و هم وفادار.»
«چیزی که من میپرسم اینه که چرا اهریمن تیغه سعی کرد او رو فرمانده سپاه اهریمنی کنه.»
«راستش رو بگم، جانگ هو آدمِ منه.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو تعجب نکرد، انگار که از قبل میدونست.
این چیزی بود که او در موردش کنجکاو بود.
«چطور اهریمن تیغه رو متقاعد کردی؟»
«غرورش رو جریحهدار کردم. ازش پرسیدم مگه یه فرمانروای اهریمنی نباید برای خیر و صلاح فرقه انتخاب کنه؟ گفتم باید کسی رو پیشنهاد بده که توانایی واقعی داره، نه به خاطر روابط شخصی یا قدرت سیاسی.»
«اهریمن تیغه به چنین دلیلی متقاعد نمیشه.»
«درسته. احتمالاً به این خاطر بود که نمیخواست من رو از دست بده. در هر صورت، اهریمن تیغه این رو گفت: که در بین هشت فرمانروای اهریمنی، قلب او بیش از همه برای فرقه میتپه.»
چهره فرمانروای شمشیر شکوفه آلو طوری در هم رفت که انگار فکر میکرد این حرف مهمل است، اما من وانمود کردم که متوجه نشدم و ادامه دادم.
«اما به نظر میرسه حتی برای اون ارشد هم منصوب کردن جانگ هو به عنوان فرمانده سپاه اهریمنی کار آسانی نیست. استراتژیست اعظم راهی رو پیشنهاد داد، اما اون هم دشواره.»
«استراتژیست اعظم چه روشی رو پیشنهاد داد؟»
«گفت اگه یه فرمانروای اهریمنیِ دیگه هم او رو پیشنهاد بده، این کار ممکن میشه، اما مشکل اینجاست که فرمانروای اهریمنیِ دیگهای نیست که این کار رو بکنه.»
«چرا فکر میکنی کسی نیست؟»
«بله؟»
«فکر میکنی اهریمن تیغه تنها فرمانروای اهریمنیه که به فرقه اهمیت میده؟»
«منظورم این نبود، اما...»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با چشمانی سرد از من پرسید.
«مگه هدفت از اومدن به اینجا این نیست که غرورم رو جریحهدار کنی و ازم بخوای در کنار ارشد اهریمن تیغه، جانگ هو رو توصیه کنم؟»
حالا وقتش بود که صداقتم رو نشون بدم.
یه نقشه زمانی به ثمر میشینه که فریب و حقیقت چنان با هم درآمیخته بشن که دیگه نشه اجزای سازندهش رو از هم تشخیص داد.
«متوجه شدید؟»
«چرا تا این حد پیش میری؟»
«برای اینکه سپاه اهریمنی رو به چنگ بیارم. میخوام از اون نفوذ استفاده کنم تا هر چه زودتر به مقام جانشینی برسم.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در سکوت به من خیره شد.
چرا اون پیرمردِ دقیق و وسواسی، یعنی اهریمن تیغه آسمان خونین، من رو انتخاب کرده بود؟ حتی تا جایی پیش رفته بود که برادر خودش رو رها کنه.
حتماً چنین تردیدهایی توی ذهنش داشت.
«حالا بالاخره میفهمم چرا رهبر فرقه، ارباب جوان دوم رو به عنوان ارباب عمارت دنیای زیرین منصوب کرد.»
«چطور مگه؟ من هنوز هم از نیت پدرم سر در نمیارم.»
او نزدیکتر اومد و طوری به من زل زد که انگار میخواد تا عمق چشمهام رو ببینه.
«ارباب جوان دوم راه عجیبی برای لرزوندن دل آدمها داره.»
انگار فقط کسی که سرشار از اعتمادبهنفس باشه میتونه چنین احساسات بیپردهای رو فاش کنه؛ او دقیقاً همون چیزی رو که در اون لحظه حس میکرد، به زبون آورد.
«این رو به حساب تعریف میذارم.»
بعد از لحظهای تامل، او بالاخره تصمیمش رو گرفت.
«بسیار خب، من هم جانگ هو رو پیشنهاد میدم.»
«جدی میگید؟»
چهرهای غافلگیرشده به خودم گرفتم، اما در باطن، تا حدی انتظار داشتم که موافقت کنه.
دقیقاً به خاطر رابطه خاصی که با اهریمن تیغه داشت.
«میتونم بپرسم چرا؟»
«بذار اینطور بگیم که میخوام نشون بدم اهریمن تیغه تنها فرمانروای اهریمنی نیست که به فرقه اهمیت میده.»
او رویش رو برگردوند.
با دونستن اینکه این یه مرخص کردنِ بیصداست، مودبانه در برابرش تعظیم کردم.
«لطفی رو که در حقم کردید فراموش نمیکنم.»
او پاسخی نداد، اما من دلیل دقیقش رو میدونستم.
دخالت او در این موضوع کاملاً به خاطر اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
فقط به این احتمال که شاید من اونقدر بااستعداد باشم که جانشین بشم و اهریمن تیغه زودتر از بقیه این رو تشخیص داده باشه.
اگه اینطور بود، او نمیخواست اهریمن تیغه من رو کاملاً برای خودش داشته باشه.
چون او حتی حاضر نبود یه تیکه فضله اسب رو هم که توی راه پیدا شده، به اهریمن تیغه بده.
چرا؟
چون او واقعاً و به شکلی وحشتناک از اهریمن تیغه متنفره.
توی زندگی قبلی، وقتی او رهبر فرقه شد، اولین کسی که کشت، اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
* * *
روز بعد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، جانگ هو رو برای مقام فرمانده سپاه اهریمنی پیشنهاد داد.
فرقه با شنیدن این خبر ناگهانی در همهمه فرو رفت.
هرگز پیش نیومده بود که یه ارباب لشکر از سپاه اهریمنی نامزد بشه، و سابقه نداشت که دو فرمانروای اهریمنی برای پیشنهاد دادنِ یک نفر با هم متحد بشن.
بهخصوص که اون دو فرمانروای اهریمنی، اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بودن که رابطهشون با هم کارد و پنیر بود.
طبیعتاً جانگ هو به مرکز توجهات تبدیل شد.
در تالار اهریمن آسمانی، رهبر فرقه گئوم ووجین و استراتژیست اعظم ساما میونگ هم در حال بحث درباره این موضوع بودن.
«هرگز فکر نمیکردم ارباب جوان دوم بتونه پای فرمانروای شمشیر رو به این ماجرا باز کنه.»
«حتماً از اختلافشون استفاده کرده.»
«همه از اختلاف اونها خبر دارن، اما هیچکس نمیتونست به این راحتی این کار رو از پیش ببره.»
هر چی باشه، نه اهریمن تیغه آسمان خونین و نه فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، آدمهای آسونی برای معامله نبودن.
تلاش برای استفاده از اختلافِ معروف اونها احتمالاً فقط نتیجه معکوس میداد.
«در مورد این مرد، جانگ هو، چطور؟ میشه سپاه اهریمنی رو بهش سپرد؟»
«تواناییهاش برجستهست. با این حال، او بیشتر یه رزمیکارِ خالصه، برای همین جایگاه سیاسی ضعیفی داره. انتخاب ارباب لشکر جانگ از همون ابتدا حرکت بسیار هوشمندانهای بود.»
«او احتمالاً از اول جانگ هو رو برای این کار در نظر نگرفته بود.»
«منظورتون چیه؟»
«احتمالاً یه انتخاب احساسی بوده. اون بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنی، بچه احساساتیایه.»
ساما میونگ کلمات گئوم ووجین رو ناآشنا یافت.
رهبر فرقه هرگز پیش از این درباره ارزیابیاش از فرزندانش با او صحبت نکرده بود.
«این هم یه نقطه قوته و هم یه نقطه ضعف.»
گئوم ووجین در پاسخ به حرف ساما میونگ با قاطعیت گفت:
«این یه نقطه ضعفه.»
ساما میونگ با لبخندی کمرنگ زبان به کام گرفت.
او تنها کسی نبود که حس میکرد رهبر فرقه اخیراً قلبش رو به روی گئوم موگوک باز کرده؛ همه میتونستن این رو حس کنن.
با این حال، این به اون معنا نبود که او فکر کنه رهبر فرقه، گئوم موگوک رو جانشین خودش میکنه.
گئوم ووجین به این معروف بود که تصمیماتی کاملاً متفاوت با ظاهرش میگیره.
هنوز برای قضاوت خیلی زود بود.
«موضوع فرمانده سپاه اهریمنی رو چطور نهایی کنیم؟»
«اگه دو نفر از اونها پیشنهادش دادن، باید قبول کنیم. باید احترامشون رو نگه داریم.»
گئوم ووجین انگار که منتظر همین لحظه بود، دستور رو صادر کرد.
«جانگ هو رو به عنوان فرمانده سپاه اهریمنی منصوب کنید.»
* * *
«نمیدونم چطور میتونم این لطف رو جبران کنم.»
با شنیدن خبر فرمانده شدنش در سپاه اهریمنی، اولین کاری که جانگ هو کرد این بود که به دیدن من اومد.
او از اینکه فرمانده سپاه اهریمنی شده بود، همزمان هم خوشحال بود و هم نگران.
«ارباب لشکر جانگ، با شناختی که از شخصیتت دارم، احتمالاً نمیتونی این لطف رو جبران کنی.»
«بله؟ منظورتون از این حرف چیه؟»
«دو دلیل داشت که تو رو فرمانده سپاه اهریمنی کردم. اولیش اینه که معتقدم تو مناسبترین فرد برای این جایگاهی. فکر کردم تو نه به خاطر خودت یا من، بلکه به خاطر سپاه اهریمنی و فرقه اصلی، آدمِ درستی برای این کار هستی.»
«از تعریف و تمجید شما تحت تأثیر قرار گرفتم.»
«دلیل دوم اینه که امیدوارم سپاه اهریمنی به قدرتِ من تبدیل بشه. اما مگه دلیل اول و دوم با هم تضاد ندارن؟ مردِ درستکاری مثل تو، ارباب لشکر جانگ، حفظ یه رابطه شخصی براش دشوار خواهد بود. آه، و بذار این رو از قبل بگم، من هیچ قصدی برای تحمیل دوستی به تو ندارم، پس نگران نباش.»
با این حرف، جانگ هو چیزی غیرمنتظره گفت.
«یادتون هست اولین بار کی همدیگه رو دیدیم؟ من به خاطر مرگ دوستم یه عریضه دادم. برای انتقام گرفتن. زندگیم رو سرش قمار کردم. همونطور که میبینید، من آدم احساساتیایه هستم که برای روابط انسانی بیشتر از هر چیزی توی زندگی ارزش قائلم. اگه من رو کسی دیدید که روابط شخصی رو به خاطر سازمان رها میکنه، در موردم اشتباه قضاوت کردید. اگه اون موقع شما نیومده بودید، ارباب جوان، من احتمالاً همون روز میمردم.»
و این حقیقت داشت.
اگه من نرفته بودم، او به خاطر اون اتفاق میمرد.
«میخوام به شما وفادار باشم، ارباب جوان. نه، همین الان هم وفادارم. البته که به رهبر فرقه و فرقه وفادار خواهم بود و برای سپاه اهریمنی تلاش میکنم، اما بزرگترین وفاداری من به شماست، ارباب جوان.»
او داشت از ته دل حرف میزد.
میتونستم تشخیص بدم.
من زیردستی به دست آورده بودم که خیلی بهتر از اون چیزی بود که فکرش رو میکردم.
«میخوام تبدیل به آدمی مثل شما بشم، ارباب جوان.»
«من چه جور آدمی هستم؟»
«شما از اون آدمهایی هستید که بهم این حس رو میدید که تا وقتی با شما هستم، میتونم هر کار دشواری رو به سرانجام برسونم.»
«با این چاپلوسیهایی که میکنی، گمانم لازم نیست نگرانِ ضرر دیدن از بابتِ ضعف توی سیاست باشی.»
«هاها، من اونقدرها هم آدمِ پاک و منزهی نیستم.»
«از این به بعد روی کمکت حساب میکنم.»
«من هم همینطور.»
دست بزرگش رو محکم فشردم.
از پیشبینیناپذیریِ این مردِ درشتهیکل و خشن خوشم میاد.