چپتر 361: اگه پسری مثل خودم داشتم
چپتر 361: اگه پسری مثل خودم داشتم
بی سا-این تمام تلاشش رو میکرد تا هرچه سریعتر بهبود پیدا کنه.
اون انرژیش رو به گردش درآورد و باز هم به گردش درآورد.
بعد از تموم کردن چندین جلسه گردش انرژی، از جاش بلند شد.
تمام بدنش هنوز از درد عمیقی میسوخت، اما بیقرارتر از اون بود که بتونه آروم یه جا دراز بکشه.
وقتی بی سا-این به حیاط رفت، گئوم موگوک اونجا بود و به آسمون نگاه میکرد.
اون برای لحظهای از پشت سر به اون قامت بینهایت تنها خیره شد و بعد بهش نزدیک شد.
«چی اینطور نظرت رو جلب کرده؟»
گئوم موگوک به سمت بی سا-این برگشت و لبخند زد.
حالا دیگه وقتی به اون نگاه میکرد، خیلی راحت لبخند میزد.
اون همیشه یه قدم جلوتر بود.
در کشیدن نقشهها، در اجرا کردنشون و حتی در روابطش با آدمها.
آیا اون هم میتونست روزی لبخندی به همون درخشانی رو بهش برگردونه؟ آیا میتونست روزی کاملا این شک رو که گئوم موگوک فقط برای استفاده کردن ازش باهاش ملاقات میکنه، کنار بذاره؟ این واقعا یه چرخه مداوم از باور و تردید بود.
«دارم سعی میکنم به آسمون نگاه کنم، حتی اگه مجبور باشم به خودم فشار بیارم. آخرین باری که به آسمون نگاه کردی کی بود؟»
«خیلی وقت پیش بود.»
«پس بیا اینجا و بیا با هم بهش نگاه کنیم.»
بی سا-این کنار گئوم موگوک نشست و به آسمون خیره شد.
«هالهت مثل اقیانوسه، پس چرا اینقدر آسمون رو دوست داری؟»
«اقیانوس رو هم دوست دارم. دفعه بعد، بیا بریم دریا رو ببینیم. حتی میتونیم برای تفریح مخ زنهای جنگجو رو هم بزنیم.»
حتی تصور گئوم موگوک در حال لاس زدن با زنها در ساحل هم خندهدار بود.
و خودش چقدر ناشیانه کنار اون میایستاد؟
«بدنت یه کم بهتر شده؟»
«خیلی بهترم.»
«باعث خوشحالیه.»
نگاه گئوم موگوک که روی بی سا-این بود، دوباره به سمت آسمون برگشت.
بی سا-این هم در سکوت همراه با اون به ابرهای سرگردان خیره شد.
«رهبر اتحاد نامتعارف چه جور آدمیه؟»
گئوم موگوک چیز زیادی درباره رهبر اتحاد نامتعارف نمیدونست.
در زندگی قبلی، همهشون قبل از اینکه اون بتونه درست بشناستشون، مرده بودن.
تنها اطلاعاتی که اون از رهبر اتحاد رزمی یا رهبر اتحاد نامتعارف داشت، همون چیزهایی بود که در تاریخ ثبت شده بود.
بی سا-این بعد از لحظهای تردید، آه کوتاهی کشید.
اون داشت فکر میکرد که چی بگه، اما تازه متوجه شد که خودش هم استادش رو خیلی خوب نمیشناسه.
«خیلی وقت نیست که سعی میکنم استاد رو به وضوح و با جزئیات ببینم، برای همین منم واقعا نمیدونم.»
گئوم موگوک با شنیدن این جواب صادقانه سر تکون داد و گفت: «راستش رو بخوای، برای منم همینطوره. من خیلی تلاش میکنم تا پدرم رو به وضوح ببینم، اما اگه کسی بپرسه، منم نمیدونم چی باید بگم.»
«به خاطر اینه که اونها پدر و استادمون هستن که سخته؟ یا کلا ذاتا سخته؟»
«هر دوتاش نیست؟»
اون دوتا به هم نگاه کردن و لبخند محوی زدن.
حالا دیگه لبخند روی صورت خشن بی سا-این کاملا برازنده به نظر میرسید.
«برای ملاقات با رهبر اتحاد عصبی هستی؟»
«عصبی هستم.»
«فکر نکنم تا حالا دیده باشم که عصبی بشی.»
«قبلش داشتم تظاهر به قوی بودن میکردم. حالا چون با هم دوستیم، دارم صادقانه حرف میزنم.»
بی سا-این هم احساسات واقعیش رو به اشتراک گذاشت.
«متأسفم که این کار رو به تو سپردم.»
مهم نبود چقدر درد داشت، این کاری بود که خودش باید انجام میداد.
حتی اگه مجبور میشد با گاری حملش کنن، باید میرفت.
فقط فکرش رو بکنید.
اون کاملا زنده بود؛ اگه گئوم موگوک رو به جای خودش میفرستاد، رهبر اتحاد نامتعارف دربارهش چی فکر میکرد؟
برای همین، اون فکر کرده بود که روی رفتن خودش پافشاری کنه.
حتی به این فکر کرده بود که بخواد با هم برن.
اما غریزهش جلوش رو گرفت.
فقط کار رو به گئوم موگوک بسپار.
نذار غرور بیخودت در یه لحظه حساس مانع بشه.
بدون کی باید دخالت کنی و کی باید کاملا کنار بکشی.
در عوض، میخواست حداقل این رو بگه.
«من الان دارم از کمک تو استفاده میکنم، اما زمانی میرسه که من بتونم بهت کمک کنم.»
«برای همین بود که از قبل ازت یه درخواستی کردم، مگه نه؟ که اون موقع من رو با خودت بکشی. هرچی بیشتر به من عادت کنی، بیشتر میفهمی که من چیز خاصی نیستم. وقتی اون زمان رسید، لطفا اینطوری فکر کن: بیا نذاریم صمیمیت اون چیزی که ارزشمنده رو ببلعه. بیا به خاطر روزهای قدیم، اون رو کاملا نادیده نگیریم.»
واقعا همینطور بود؟ به نظر میرسید گئوم موگوک تا زمانی که موهاش سفید بشه، به غافلگیر کردن اون ادامه میده.
پس حتی وقتی پیر میشدن، احتمالا باز هم میگفت: «هنوز خسته نشدی؟ لطفا اینقدر باهوش نباش. دست از غافلگیر کردن آدمها بردار.»
حتی اگه اینطور هم نبود.
«هرچی بیشتر بهت عادت کنم، بیشتر بهت احترام میذارم.»
بی سا-این هنوز نمیتونست تمام قلبش رو نشون بده.
درست همون موقع، یه پیرو اهریمنی از مخفیگاه اومد و نامهای رو تحویل داد.
اون یه نامه محرمانه از طرف اتحاد نامتعارف بود.
«رهبر اتحاد خواستار یه ملاقات خصوصیه.»
گرگ اول موفق شده بود.
بی سا-این به گئوم موگوک نگاه کرد.
سرنوشت اون حالا به این ملاقات بستگی داشت.
«برمیگردم.»
وقتی گئوم موگوک بلند شد، بی سا-این هم همراهش بلند شد.
میخواست به شوخی بگه که یه وقت به خاطر سر به سر گذاشتن با رهبر اتحاد دعوا نشه، اما جلوی خودش رو گرفت.
«لطفا همه چیز رو به خوبی برای رهبر اتحاد توضیح بده.»
و دوباره ثابت کن که غریزهم درست میگفت، دوست من.
***
گئوم موگوک به میدونی رسید که باد در اون میوزید.
در اون فضای باز و وسیع، بک جا-گانگ از قبل اونجا بود و انتظار میکشید.
لحظهای که بک جا-گانگ دید گئوم موگوک به سمتش قدم برمیداره، فهمید.
«قطعا پسر همون مرده.»
اون نه انرژی اهریمنیش رو آشکار کرده بود و نه هاله خاصی رو نشون میداد، اما بک جا-گانگ میتونست تشخیص بده.
و از همه مهمتر.
«شبیه هم هستن.»
تصویر گئوم ووجین برای لحظهای با گئوم موگوک همپوشانی پیدا کرد و بعد دوباره جدا شد.
اون تصور کرد که اون دوتا دارن شونه به شونه هم راه میرن.
«حداقل از نظر قیافه که سال پربرکتیه.»
اون قطعا خوشقیافهتر بود و نگاه کردن بهش راحتتر از چهره سرد و تند گئوم ووجین بود.
به جای اون چشمهای متکبری که به آدمها از بالا نگاه میکردن، چشمهای شفاف و عمیق اون هم جذاب بودن.
«درود بر رهبر اتحاد.»
گئوم موگوک با احترام سرش رو خم کرد.
با اینکه بک جا-گانگ میدونست اون رهبر جوان فرقهست، خودش رو به بیخبری زد.
«چطور میتونم باور کنم که تو رهبر جوان فرقه اهریمنی هستی؟»
اون داشت واکنشش رو امتحان میکرد.
گئوم موگوک قیافهای به خودش گرفت که انگار غافلگیر شده.
«در این دنیا، کسی پیدا میشه که جرئت کنه تو روی رهبر اتحاد نامتعارف بهش دروغ بگه؟»
«دنیای رزمی پر از استادهایی به تعداد دانههای شنه، پس ممکنه همچین کسی وجود داشته باشه. چه تضمینی هست که تو یه آدمکش نباشی که برای کشتن من اومده؟»
«اگه مهارتی داشتم که بتونم در حالی که تحت سوءظن رهبر اتحاد نامتعارف هستم، در مأموریت ترور موفق بشم، به عنوان یه آدمکش کار نمیکردم.»
حالت چهره بک جا-گانگ با شنیدن جواب گئوم موگوک تغییری نکرد.
در نهایت، گئوم موگوک دستی به صورتش کشید و با تعجب گفت: «تا حالا تو عمرتون آدمکشی به این خوشتیپی دیدین؟»
بک جا-گانگ با شنیدن این شوخی، نتونست جلوی خنده از سر ناباوریش رو بگیره.
از اونجایی که مردم به ندرت با اون شوخی میکردن، اون نسبت به این نوع طنز تا حدودی حساس بود.
اگه اون حتی با در نظر گرفتن این موضوع داشت گفتگو رو پیش میبرد، میشد اون رو برای سن کمش، همکار خیلی باهوشی دونست.
«راستش رو بخوای، من تا حالا آدمکش ندیدم.»
«البته. کدوم دیوونهای میاد که رهبر اتحاد رو بکشه؟»
اون در لابلای کلمات معمولیش، عباراتی رو گنجوند که رهبر اتحاد نامتعارف رو تایید میکرد و بالا میبرد.
درست مثل کاری که با شهریاران اهریمنی میکرد، تمام تلاشش رو کرد تا بدون تملق آشکار، حال اون رو رعایت کنه.
اولین برداشت بک جا-گانگ عجیب بود.
اون با پدرش فرق داشت و با رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون هم متفاوت بود.
به خاطر چشمهای ریزش بود؟ حس کردن اینکه به چی فکر میکنه سخت بود.
«اگه فقط یه مدت کوتاه با من حرف بزنین، متوجه میشین که "آه، این پسر واقعا رهبر جوان فرقه اهریمنیه." تا زمانی که بخوایم از هم جدا بشیم، اونقدر از رفتنم ناراحت میشین که میپرسین "نمیخوای با من بیای و از اتحاد دیدن کنی؟" و بعد از چند روز، احتمالا بهم میگین که سعی کنم روی صندلی رایزن اعظم بشینم.»
«خیلی به خودت اعتماد داری.»
«اگه اینجور اعتمادبهنفس بیباکانهای نداشتم، چطور جرئت میکردم با رهبر اتحاد روبرو بشم؟»
بک جا-گانگ از همون ابتدا گارد گرفته بود، چون معتقد بود گئوم موگوک مردیه که آدمها رو مسحور خودش میکنه.
پس مطمئن بود که با هیچ حرفی از کوره در نمیره.
اما حداقل، این گفتگو براش تازگی داشت.
خیلی وقت بود که کسی جلوی اون اینقدر بیپرده حرف نزده بود.
مخصوصاً کسی که حتی همچین چیزی بگه:
«فکر میکنی داشتن پسری مثل من چطوری باشه؟»
بک جا-گانگ قاطعانه جواب داد: «مطمئنم که ازش متنفر میشدم.»
گئوم موگوک هم باهاش موافق بود.
در واقع، منم همین حس رو دارم.
بیشتر از اینکه نفرتانگیز باشه، طاقتفرساست.
از این نظر، فکر کرد که شاید این بک جا-گانگ جنبهای داشته باشه که شبیه به خودشه.
بک جا-گانگ در حالی که به چشمهای زلالی که بهش نگاه میکردن خیره شده بود، پرسید: «شنیدم از مجذوب کردن آدمها لذت میبری.»
«من فقط آدمها رو دوست دارم. واسه همینه که اغلب بهم شک میکنن که دارم چاپلوسی میکنم.»
«چون تا حالا هیچ پیرو راه اهریمنیای رو ندیدم که آدمها رو دوست داشته باشه.»
«امروز بالاخره یکیشون رو میبینی.»
بک جا-گانگ با دقت به گئوم موگوک خیره شد.
شایعاتی که میگفتن اون توی تشخیص دروغ مهارت داره، اغراق نبود.
وقتی کسی دروغ میگفت، بک جا-گانگ یه حسی پیدا میکرد؛ «آه، این داره دروغ میگه.» و موهای تنش سیخ میشد.
«لطفاً امروز من رو زیر نظر بگیرید. قضاوت کنید که دارم شما رو مجذوب خودم میکنم، یا اینکه صرفاً ازتون خوشم میاد.»
هنوز هیچ دروغی از گئوم موگوک حس نکرده بود.
فقط در مورد منشأ این اعتمادبهنفس کنجکاو بود.
جسور بودن جلوی اون کار راحتی نبود.
«چرا خواستی من رو ببینی؟»
«دلیل اینکه امروز خواستم شما رو ببینم اینه که حقیقت رو بهتون بگم.»
«کدوم حقیقت؟ اینکه معاون فرمانده اتحاد ما، کسی که قراره روی صندلی استراتژیست اعظم بشینه، یه خائنه؟»
«درسته.»
«و نه یه حقیقت پلید و تاریک که توی نقشههای فرقه اهریمنی ریشه داره؟»
«حقیقت وقتی در تاریکترین و پلیدترین جاها باشه، درخشانتر از همیشه میتابه.»
گئوم موگوک میدونست.
پذیرفتنش برای بک جا-گانگ راحت نیست.
لحظهای که اون رو بپذیره، یعنی خودش و اتحاد نامتعارف بازیچه دست اون عوضیها شدن.
«بی سا-این، الان کجاست؟»
«توی مخفیگاه فرقه اصلیه، داره جراحتهاش رو درمان میکنه.»
به محض اینکه این رو گفت، گئوم موگوک دیدش.
برقی از کلافگی و نگرانی توی صورت بک جا-گانگ درخشید.
«چقدر آسیب دیده؟»
«جراحتهای شدیدی برداشته، اما خوشبختانه قابل درمانه.»
«کی این کار رو کرده؟»
«هنوز گزارشی در مورد اینکه کی مسئول بوده دریافت نکردید؟ خب، برای جعل مدارک، هرچی دیرتر گزارش بدن بهتره. کسایی که به رهبر جوان اتحاد شبیخون زدن، شمشیرهای دوقلوی یاما بودن. کسی که اونها رو فرستاده بود، کسی نبود جز هیوک ساگون.»
گئوم موگوک واکنش بک جا-گانگ رو زیر نظر گرفت.
بک جا-گانگ هیچ تلاطم احساسیای از خودش نشون نداد.
به نظر میرسید یا هنوز تصمیم نگرفته خائن کیه، یا حرفهای اون رو یه دروغ محض میدونه.
«تو نبودی که اونها رو فرستادی؟»
«اولین بارم بود که اون آدمها رو میدیدم. اتفاقاً آخرین بار هم شد.»
بک جا-گانگ با اون چشمهای ریزش طوری به گئوم موگوک زل زد که انگار میخواد توی اعماق وجودش نفوذ کنه.
میتونست مستقیم توی چشمهاش نگاه کنه، اما گئوم موگوک عمداً طوری که انگار ترسیده، کمی چشمهاش رو دزدید.
این یه قدم عقبنشینی بود، نشونی از احترام به رهبر اتحاد نامتعارف.
«در حال حاضر، گوهآک، یکی از هفت استاد بزرگ اتحاد طریقت نامتعارف، توی مخفیگاه فرقه اصلی مراقبشه، پس لازم نیست نگران باشید. آه، شاید رهبر اتحاد به گوهآک اعتماد نداشته باشه.»
«اون حداقل کسی نیست که به بی سا-این آسیب بزنه. در واقع، این تویی که نمیتونم بهت اعتماد کنم.»
«لطفاً به من به چشم یه پیرو راه اهریمنی نگاه نکنید، بلکه به عنوان دوست شاگردتون بهم نگاه کنید. لطفاً به قضاوت شاگردتون بیشتر از من اعتماد کنید.»
«دوست. من هیچوقت توی زندگیم دوستی نداشتم، پس نمیدونم چطوریه.»
واقعاً حریف راحتی نبود.
به نظر گشادهرو و رک میومد، اما درک افکار واقعیش سخت بود.
«وقتی حرکت بعدی هیوک ساگون رو ببینید، متوجه میشید.»
«منظورت چیه؟»
«میگم ببینید کی رو متهم میکنه. هیوک ساگون از این اتفاق به عنوان فرصتی برای حذف دشمنهاش استفاده میکنه. احتمالاً تا الان تمام مدارک رو کاشته. با دقت ببینید انگشت اتهامش رو به سمت کی میگیره.»
گئوم موگوک سعی نکرد با همین یه جلسه فوراً نظرش رو عوض کنه.
همیشه عجلهست که همهچیز رو خراب میکنه.
هرچی موضوع بزرگتر و مهمتر باشه، میل انسان به دیدن سریع نتایج بیشتر همهچیز رو به گند میکشه.
میتونست الان جدا بشه و بعد از اینکه هیوک ساگون با دشمنهاش تصفیه حساب کرد، دوباره همدیگه رو ببینن.
اگه لازم بود ده بار دیگه، یا حتی صد بار دیگه باهاش ملاقات میکرد.
این مسئله باید با همچین ذهنیتی پیش میرفت.
«پس اون موقع دوباره میبینمتون تا بیشتر صحبت کنیم.»
«نیازی به این کار نیست.»
«بله؟»
«فهمیدم چی گفتی، پس دستت رو از کارهای اتحاد من بکش بیرون.»
این دقیقاً همون واکنشی بود که گئوم موگوک بیشتر از همه ازش میترسید و نگرانش بود.
اینکه چه حرفش رو باور کنه و چه نکنه، مجبورش کنه عقب بکشه.
«برگرد به فرقه اهریمنی.»
وقتی گئوم موگوک جوابی نداد، بک جا-گانگ هالهش رو آزاد کرد.
انرژی پلیدی که ساطع میکرد، در حالی که به سمت گئوم موگوک هجوم میبرد، اون رو تحت فشار قرار داد.
انگار که میخواست همین حالا جوابش رو بگیره، انرژیش اونقدر قدرتمند بود که نفس کشیدن رو سخت میکرد.
هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی به طور خودکار فعال شد و از بدن گئوم موگوک محافظت کرد.
در حالت عادی، اون شوخی میکرد و میگفت: «دارم میرم، همین الان میرم» و فعلاً عقبنشینی میکرد.
نیازی نبود قدرتش رو لو بده.
اما گئوم موگوک تحمل کرد.
این چیزی بود که غریزهش بهش میگفت.
«باید این رو تحمل کنم.»
در عوض، حالتی آسوده به خودش گرفت، انگار که بخواد بک جا-گانگ رو تحریک کنه.
انرژی پلید بک جا-گانگ حتی قویتر شد.
انرژیای که ساطع میکرد دور گئوم موگوک میچرخید.
تختهسنگها فقط با همون انرژی خرد میشدن و به هوا پرتاب میشدن.
حضور بک جا-گانگ واقعاً قدرتمند بود.
اگه به خاطر فریاد غریزهش نبود، این انرژی خطرناکی بود که هرگز نباید تحملش میکرد.
با این حال، گئوم موگوک تحمل کرد و باز هم تحمل کرد.
درست در لحظهای که انرژی پلید بک جا-گانگ به اوج خودش رسید.
چهره گئوم موگوک روشن شد و فریاد زد: «انجامش دادم!»
همزمان، گئوم موگوک که دیگه نمیتونست دووم بیاره، به عقب پرتاب شد و روی زمین غلت خورد.
تازه اون موقع بود که بک جا-گانگ انرژی پلیدش رو عقب کشید.
در حالی که نزدیک میشد و با خودش فکر میکرد که چرا این پسر همچین فشاری رو تحمل کرده، گئوم موگوک روی پاهاش پرید و گفت: «به لطف رهبر اتحاد، به سطح جدیدی از تسلط توی هنرهای رزمیم رسیدم.»
توی روند ایستادگی مقابل انرژی پلید بک جا-گانگ، هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی اون به تسلط کامل رسیده بود.
تمرینات مداوم اخیرش داشت اون رو تحریک میکرد و امروز، به نتیجهای غیرمنتظره رسیده بود.
گئوم موگوک حتی توی خواب هم نمیدید که توی این ملاقات به تسلط کامل توی هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی برسه.
حرکات هنرهای رزمی برتر واقعاً غیرقابلپیشبینی بودن.
گئوم موگوک یه تعظیم عمیق و رسمی کرد.
بک جا-گانگ با دیدن این صحنه جا خورد.
اصلاً انتظار نداشت که رهبر جوان فرقه اهریمنی جلوش تعظیم کنه.
«رهبر اتحاد حتماً متوجه دلیل پافشاری من شده بودن و تا لحظه آخر انرژیشون رو فرستادن. خیلی ممنونم.»
البته، دلیل اینکه اون تا آخر فشار آورده بود این نبود.
اون فشار آورده بود چون میخواست حد و حدود مهارت رزمی گئوم موگوک رو بدونه.
همچنین بخش کوچکی از وجودش فکر میکرد: «چطور جرئت میکنی مقاومت کنی؟»
«چرا این رو بهم میگی؟ لازم نبود چیزی بگی، مگه نه؟»
«باید بهتون بگم تا بتونم تشکر کنم. این دستاوردیه که به لطف شما، رهبر اتحاد، به دست آوردم.»
از اونجایی که از همون اول با شک و تردید زیادی با گئوم موگوک ملاقات کرده بود، چندان تحت تأثیر قرار نگرفته بود.
خوشسخن بود، توی کلکل کردن مهارت داشت و باهوش بود.
همین و بس.
چطور میشد مجذوب همچین آدمی شد؟
اما اینکه بدون تردید تعظیم کنه و اینطوری تشکرش رو زبون بیاره؟
اگه خوب فکر میکرد، امروز حتی یک بار هم موهای تنش سیخ نشده بود.
«پدرت اگه بفهمه خوشحال نمیشه، مگه نه؟»
بک جا-گانگ چهره ناراضی اون اهریمن آسمانی متکبر رو به یاد آورد.
«اگه میدونست که شما به پسرش کمک کردید تا توی هنرهای رزمیش به یه موفقیت بزرگ برسه، حتماً مراتب قدردانیش رو به شما، رهبر اتحاد، ابراز میکرد. بهم میگفت اگه لازمه ده بار تعظیم کنم. پدر من کسی نیست که یه هدف بزرگتر رو به خاطر غرورش رها کنه.»
مقایسه با اهریمن آسمانی.
این تحریکی بود که بک جا-گانگ اصلاً نمیتونست نادیدهش بگیره.
«ببین این وروجک چی میگه...»