چپتر 362: فکر میکرد پسرش رو اینقدر خوب تربیت کرده؟
چپتر 362: فکر میکرد پسرش رو اینقدر خوب تربیت کرده؟
«خب دیگه، من مرخص میشم.»
گئوم موگوک مودبانه تعظیم کرد و رو برگردوند.
کلید این تحریک، رو برگردوندن و رفتن بود.
«پدرم من رو به خاطر مصلحت بزرگتر مرخص نمیکرد، اما تو داری این کار رو میکنی.»
گئوم موگوک با قدمهای بلند راه افتاد.
«لطفاً صدام کن، زود باش صدام کن!» با وجود استیصالی که داشت، قدمهاش هیچ تردیدی نشون نمیدادن.
«صبر کن.»
با صدای بک جا-گانگ، لبخندی پیروزمندانه روی لبهای گئوم موگوک نقش بست.
گئوم موگوک به سمتش برگشت.
«چی شده؟»
«کجا میخوای بری؟»
«مگه نگفتی برگردم به فرقه اصلی؟»
چشمهای کوچیک بک جا-گانگ مثل خطهایی که افقی کشیده شده باشن، باریک شدن.
اگه همینطوری میذاشت بره، تبدیل به مردی میشد که مصلحت بزرگتر رو فدای غرورش کرده.
البته، اون هم میدونست که این یه تحریک از طرف گئوم موگوک بود.
مشکل اینجا بود که مورد مقایسه، اهریمن آسمانی، گئوم ووجین بود.
اون نمیخواست به هیچکس ببازه، مخصوصاً به گئوم ووجین.
هر چی نباشه، گئوم ووجین رقیب دیرینهاش بود؛ هدفی برای عشق و نفرت، کسی که تاییدش میکرد اما در عین حال ازش بیزار بود.
«واقعاً پدرت بهت گفته بود حتی ده بار بهم تعظیم کنی؟»
چطور بک جا-گانگ متوجه تحریکش نمیشد؟ حالا وقت صداقت بود.
گئوم موگوک آهی سبک کشید و صحبت کرد.
«دروغ گفتم. پدرم اگه میفهمید از عصبانیت منفجر میشد.»
گئوم موگوک سرش رو مقابل بک جا-گانگ خم کرد.
«به خاطر استفاده از چنین ترفند ارزونی عذرخواهی میکنم.»
گئوم موگوک صادقانه اعتراف کرد که عمداً اون رو تحریک کرده.
«پس میدونی که ارزون بود؟»
«بله.»
وقتی تا این حد اعتراف کرد، چهره بک جا-گانگ کمی نرمتر شد.
«من تا این حد ناچارم.»
«اگه قرار باشه کسی ناچار باشه، اون منم. تو چرا اینقدر ناچاری؟»
با اینکه آروم به نظر میرسید، بک جا-گانگ داشت حس بحران رو تجربه میکرد.
به مخفیگاه نفوذ شده بود و به جانشین حمله کرده بودن. و پشت همه اینها، نایبفرمانده اتحاد مظنون اصلی بود.
اون به هیچ وجه این موضوع رو سرسری نمیگرفت. اگه اینطور بود، حتی به اینجا نمیاومد. فقط نمیخواست اضطرابش رو جلوی رهبر جوان فرقه اهریمنی نشون بده.
از طرف دیگه، ناچاریِ گئوم موگوک کاملاً شخصی بود.
«من رهبر جوان اتحاد رو یه دوست واقعی میدونم. امیدوارم اون دوست بتونه با سلامت جایگاه رهبر اتحاد رو به ارث ببره.»
بک جا-گانگ متوجه شد که این کلمات هیچ زنگ خطری رو به صدا درنمیآرن.
این حسی بود که روی خیلی از حریفها جواب میداد، اما بعضیها هم بودن که روشون تاثیری نداشت. هر چی نباشه، اون پیشگو نبود.
اون باید برای این گئوم موگوک یه استثنا قائل میشد. رهبر جوان فرقه اهریمنی که حقیقت رو بگه؟ غیرممکن بود.
«چرا میخوای با سا-این دوست باشی؟»
گئوم موگوک بدون تردید جواب داد.
«چون باور دارم که اون میتونه یه طریقت نامتعارف جدید رو باز کنه.»
«یه طریقت نامتعارف جدید؟ این راه جدیدی که ازش حرف میزنی چیه؟»
«اون رو نمیدونم. این راهیه که رهبر جوان اتحاد خودش باید پیداش کنه. با این حال، چه طریقت اهریمنی من باشه و چه طریقت نامتعارف رهبر جوان اتحاد، باور دارم که در عصر ما، مطمئناً آرمانی جدید وجود خواهد داشت.»
گئوم موگوک میدونست بک جا-گانگ الان به چی فکر میکنه.
قبل از بازگشتش، خودش هم همینطور بود. اگه یه تازهکار شروع میکرد به حرف زدن از آرمانها، اون هم دقیقاً همون فکری رو میکرد که بک جا-گانگ الان داشت.
«این رو میگی چون واقعیت رو نمیدونی.»
اون اون واقعیت رو تا تهش زندگی کرده بود.
اون اون زندگی رو، که گاهی ناچیز و گاهی شگفتانگیز و بزرگ بود، با غلبه بر انواع دردها و سختیها زندگی کرده بود.
البته، میدونست که این به این معنی نیست که میتونه جواب درست رو بگه، و نه اینکه قبلاً زندگی کردنش تضمین میکنه این زندگی رو خوب پیش ببره.
اینکه حتی اگه صد بار هم زندگی میکرد، بدون تلاش نمیتونست خوب زندگی کنه. اینکه در واقع، همون دانشی که از زندگی قبلی داشت، میتونست مانعش بشه و زندگیش رو به مغاک بکشونه.
«بک جا-گانگ، برای همینه که دارم تلاش میکنم.»
چون اگه بذارم همه چیز همینطوری پیش بره، واقعیت تلخی در انتظاره که تو، من و همه ما میمیریم و دوازده پادشاه زودیاک بر دنیای رزمی حکومت میکنن.
«وقتی به پدرم فکر میکنی، چه حسی داری؟»
همونطور که انتظار میرفت، هر وقت اسمی از پدرش میاومد، چشمهای بک جا-گانگ برق میزد.
«اولش عصبانی میشی و میخوای بجنگی و پیروز بشی، درسته؟ وقتی من به رهبر جوان اتحاد فکر میکنم، خوشحال میشم. اولین فکرم اینه که میخوام ببینمش تا بخندیم، حرف بزنیم و خوش بگذرونیم. دنیای رزمی ما جایی خواهد بود که در اون با هم نمیجنگیم و از هم متنفر نیستیم. کنار ساحل خواهیم بود، دل بانوان جوان رو به دست میاریم و خوش میگذرونیم.»
«این چیزی جز یه آرمان کودکانه نیست.»
«چرا اینطور فکر میکنی؟»
«چون انسانهای صاحب قدرت هیچوقت به چیزی که دارن راضی نمیشن. هم تو و هم سا-این تغییر خواهید کرد.»
گئوم موگوک برای لحظهای به آسمان نگاه کرد.
«قبل از اومدن به اینجا، با رهبر جوان اتحاد نشسته بودم و به آسمون نگاه میکردم. زمانی رو تصور کردیم که موهامون مثل اون ابرها سفید شده باشه. واقعاً تغییر میکنیم؟»
بک جا-گانگ جوابی نداد.
گئوم موگوک با دیدن حالتی در چهرهاش که میگفت: «واقعاً لازمه برات توضیح بدم؟»، سرش رو تکون داد.
«پس سعی میکنم برای بهتر شدن تغییر کنم. سعی میکنم طوری تغییر کنم که تا جای ممکن کمتر شرور باشم.»
بک جا-گانگ در سکوت به گئوم موگوک خیره شد.
باید اعتراف میکرد که فقط با وادار کردنش به شنیدن چنین حرفهای پوچی، این پسر یه آدم معمولی نبود.
«یه رویا.»
اگه بهش فکر میکرد، هیچوقت به این موضوع فکر نکرده بود. چطور یه رویاپرداز میتونه بر طریقت نامتعارف حکومت کنه؟ طریقت نامتعارف جایی بود که فقط با بستن چشمهات ممکنه بمیری.
ناگهان، میلی در خودش حس کرد که بشنوه گئوم موگوک بگه: «رهبر اتحاد، حق با شما بود. فکرهای من چیزی جز یه آرمان کودکانه نبود.» میخواست بهش درسی بده.
پسر گئوم ووجین.
گئوم موگوک میدونست چیزی که توجه اون رو جلب میکنه نه آرمانهاست و نه دوستی. قدرتمندترین چیزی که میتونست کنجکاویش رو برانگیزه، این بود.
«پدرم یه بار درباره شما حرف زد، رهبر اتحاد.»
همونطور که انتظار میرفت، نگاه بک جا-گانگ تندتر شد.
«چی گفت؟»
«شاید گفتنش بیاحترامی باشه، اما اجازه دارم عین حرفش رو تکرار کنم؟»
«بگو.»
بعد از مکثی کوتاه، گئوم موگوک صحبت کرد.
«برای یه پستفطرت از جناح نامتعارف، اون مردیه که رویاهای بزرگی داره.»
بار دیگه، بک جا-گانگ خندهای از سر تعجب سر داد.
اینها کلماتی بودن که باید عصبانیش میکردن، اما حسی داشت انگار که تایید شده، برای همین چندان هم بد نبود.
بله، اگه گئوم ووجین باشه، اون مردیه که حق داره چنین حرفهایی بزنه.
درست در همون لحظه، گئوم موگوک ناگهان پرسید.
«آیا رویایی که شما میبینید، رهبر اتحاد، همون رویای پدرمه؟»
بک جا-گانگ برای لحظهای جا خورد.
اون میدونست. میدونست که گئوم ووجین رویای متحد کردن دنیای رزمی رو در سر داره. حتی به بی سا-این هم در این مورد هشدار داده بود.
حالا، رهبر جوان فرقه اهریمنی داشت میپرسید: «آیا شما هم رویای متحد کردن دنیای رزمی رو دارید؟»
این سوالی بود که هیچکس جرئت پرسیدنش رو نداشت و البته، موضوعی بود که اون هرگز بهش جواب نداده بود.
اون از جملات بدیهی مثل «نمیدونم پدرت چه رویایی در سر داره» صرفنظر کرد. اون هنوز مطمئن نبود این رهبر جوان چه جور آدمیه، اما میتونست بگه اون کسیه که حتی اگه از بدیهیات بگذره، میتونه باهاش ارتباط برقرار کنه.
«و اگه باشه چی؟»
بعد از مکثی کوتاه، گئوم موگوک با آرامش صحبت کرد.
«ازتون میخوام رویای دیگهای ببینید.»
بک جا-گانگ از عصبانیت منفجر شد و فریاد زد.
«اون رویا، میخوای بذاری فقط پدرت اون رو ببینه؟»
انرژی قدرتمندی گئوم موگوک رو در بر گرفت، اما هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانیِ اون که حالا در سطح تسلط کامل بود، خیلی راحتتر از قبل ازش محافظت کرد.
«نه، من قراره پدرم رو هم بیدار کنم.»
انرژیای که روی گئوم موگوک فشار میآورد ناپدید شد و بک جا-گانگ زیر خنده زد.
این اولین باری بود که از زمان ملاقات اون دو نفر، با صدای بلند میخندید.
«تو پدرت رو حتی کمتر از من میشناسی. لحظهای که پدرت رو تکون بدی تا بیدارش کنی، دیگه اهریمن آسمانی بعدی نخواهی بود. ممکنه همونطور که نیمهخوابه، سرت رو خرد کنه.»
این نگاهی بود که رهبر اتحاد نامتعارف به پدرش داشت.
گئوم موگوک آهی کشید و گفت:
«شاید.»
بک جا-گانگ حداقل از یک جهت، قطعاً جذب گئوم موگوک شده بود.
اینکه وقتی لازم بود، مسائل رو میپذیرفت.
اون لجاجت بیهودهای رو که معمولاً آدمهای نیمهباهوش دارن، نداشت.
برای همین، سر و کله زدن باهاش کلافهکننده نبود.
نکته جذاب دیگهش این بود که با حرفهای غیرمنتظرهش، هیچوقت لحظه کسلکنندهای باقی نمیذاشت.
«رهبر اتحاد، من گشنمه.»
این هم برای اون، از وقتی که رهبر اتحاد نامتعارف شده بود، اولین بار بود.
کی تا حالا جرئت کرده بود به چشمهاش زل بزنه و بگه گشنهشه؟
«لطفاً یه وعده غذا مهمونم کنین.»
این مرد جوان خوب میدونست.
رد کردن بیرحمانه کسی که میگه گشنهشه، کار سختیه.
بک جا-گانگ دوباره به گئوم ووجین فکر کرد.
به اینکه چقدر رک و سرد بود.
«با اون شخصیتی که تو داری، چطوری همچین بچهای بزرگ کردی؟»
درسته، حتی اگه میخواست بیرونش کنه، حداقل باید اول بهش غذا میداد.
بک جا-گانگ رو به فضای خالی گفت:
«یه کالسکه آماده کنین.»
بعد، صدای پاسخ فرمانده محافظها، این گونگ، شنیده شد:
«بله!»
در حالی که منتظر کالسکه بودن، هر دو در سکوت به رودخانهای که فرسنگها پایینتر از کوه جاری بود، خیره شدن.
«اینجا رو دوست دارم. ساکته و منظرهش عالیه.»
«وقتی کسی رو دارم که میخوام مخفیانه بکشمش، صداش میکنم اینجا.»
گئوم موگوک نگاهی به زیر پاش انداخت و بعد دوباره به بک جا-گانگ نگاه کرد و گفت:
«شوخی نمیکنین.»
«نمیکنم.»
«یعنی ممکنه منم قرار بود بمیرم؟»
«چیزی نمونده بود.»
بک جا-گانگ لزوماً از گئوم موگوک خوشش نمیاومد، اما از این مدل صحبتها لذت میبرد.
دلیلش این بود که از وقتی رهبر اتحاد نامتعارف شده بود، تمام عمرش رو در چارچوبهای خشک زندگی کرده بود.
«هنوزم این روزها کسی هست که بخواین بکشین؟ در سطح شما، رهبر اتحاد، به نظر میرسه دیگه کسی برای کشتن باقی نمونده باشه.»
«هنوز خیلیا هستن. کینه با بالا رفتن سن، روی هم انباشته میشه.»
گئوم موگوک لبخند کمرنگی زد.
بک جا-گانگ با دیدن اون لبخندِ «من همه چی رو میدونم»، با خودش فکر کرد:
«این جوجه مگه چی میدونه؟»
برای همین وسوسه شد که عمیقتر بشه.
میخواست بهش نشون بده که «هر چقدرم باهوش باشی، باز هم فقط یه بچهای، مگه نه؟»
«چرا؟ فکر میکنی پدرت آدم نمیکشه؟ تو ممکنه فقط جنبه نجیب و باوقارش رو ببینی، اما در جاهایی که دیده نمیشه، هر روز جنازهها روی هم پشته میشن. فکر میکنی اون عوضیهای طریقت راستین فرقی دارن؟ اونا به بقیه برچسب پیروان اهریمنی میزنن و به عنوان بخشی از جناح نامتعارف بدنامشون میکنن تا از دم تیغ بگذروننشون.»
احتمالاً به همین دلیل بود که این مرد به آرمانها اعتقادی نداشت.
چرا چشمهای کوچیکش فقط به دنبال گنجوندن واقعیت سرد بودن.
«در دنیای آرمانی تو، گمانم هیچکس نمیمیره.»
«نه. من حتی بیشتر خواهم کشت.»
«!»
بک جا-گانگ با چهرهای سردرگم به گئوم موگوک نگاه کرد.
«شاید براتون سوال بشه که رهبر جوان فرقه اهریمنی داره از چی حرف میزنه، اما من از کسایی که از انسان بودن دست کشیدن، متنفرم. همهشون رو میکشم.»
از اونجایی که این حرفی نبود که رهبر جوان فرقه اهریمنی بزنه، و قطعاً نباید به رهبر اتحاد نامتعارف گفته میشد، گئوم موگوک حرفش رو با یه شوخی تموم کرد:
«این ضربالمثل که میگه "هر جا خیری هست، شری هم هست"، به نظر میرسه چیزیه که طرفِ شر برای توجیه وجود خودش ساخته. شاید به عنوان راهی برای دووم آوردن. نکته اینجاست، رهبر اتحاد، نکنه شما این ضربالمثل رو ساختین؟»
بک جا-گانگ متوجه شد که اون آدم بیذوقی نیست.
وقتی ازش پرسیده شد که آیا اون این رو ساخته، نزدیک بود دوباره بزنه زیر خنده.
«در طریقت اهریمنیِ تو، به نظر میرسه ما کسایی هستیم که بیشتر از همه میمیریم.»
«برای همینه که من از رهبر جوان اتحاد حمایت و طرفداری میکنم، تا همچین اتفاقی نیفته.»
بک جا-گانگ فهمید که این رهبر جوان فرقه، حریف آسونی نیست.
ناگهان دلش خواست بی سا-این رو ببیند.
گئوم ووجین پسرش رو اینقدر خوب بزرگ کرده بود، و اون حس میکرد خودش بیش از حد سهلانگاری کرده.
فقط به خاطر اینکه از گئوم ووجین شکست خورده بود، دلیل نمیشد بذاره پسرش هم شکست بخوره.
پسر؟ آره، شاگرد مثل پسره.
نمیدونست به خاطر حس شکستی بود که نمیتونست از گئوم ووجین پیشی بگیره، یا چون معمولاً به بی سا-این مثل پسرش فکر میکرد، اما در این لحظه، اون درگیر نبردِ «بزرگ کردن پسرها» شده بود.
در این میان، کالسکه با رانندگی این گونگ، که کلاه حصیریش رو تا پایین فشار داده بود، از راه رسید.
برای دوری از جلب توجه، اون کالسکه اتحاد نامتعارف رو نیاورده بود، بلکه یه کالسکه معمولی که در بازار پیدا میشد رو آورده بود.
هر دو سوار کالسکه شدن.
برای این گشتوگذار مخفیانه، کلاههای حصیری نقابدار هم داخل کالسکه آماده شده بود.
«کجا میریم؟»
«گفتی گشنته، مگه نه؟»
کالسکه حامل اون دو نفر به رستوران رنگورو رفتهای رسید که کمی دورتر از بازار قرار داشت.
«اینجا جاییه که من گهگاهی میام.»
و به این ترتیب، اون دو نفر اونجا غذا خوردن.
گئوم موگوک یک بار دیگه از تجربههای غافلگیرکنندهای که زندگی گاهی پیش پاش میذاشت، شگفتزده شد.
غذا خوردن با رهبر اتحاد نامتعارف، اون هم درست جلوی مقر اتحاد نامتعارف؟ وقتی اولین بار راهی اینجا شده بود، حتی میتونست همچین چیزی رو تصور کنه؟
«منم یه رستوران محبوب جلوی فرقه اصلی دارم. اگه دفعه بعد فرصتی پیش اومد، خیلی دوست دارم اونجا میزبان شما باشم، رهبر اتحاد.»
بک جا-گانگ سرش رو به نشونه تایید تکون داد، اما باور داشت که همچین روزی هیچوقت نمیرسه.
مگر اینکه جنگی راه بیفته و اون مقر فرقه اهریمنی رو فتح کنه.
اون موقع اصلاً اشتهایی براش میموند؟ اوه، رهبر جوان فرقه اهریمنی.
در حالی که غذا میخوردن، گئوم موگوک بحث هیوک ساگون رو پیش کشید:
«هیوک ساگون احتمالاً تا الان نقش استراتژیست رو درخشانتر از هر کسی بازی کرده. الان که بهش فکر میکنم، اون بیش از حد کامل بود و شانسش هم خیلی خوب بود. از این به بعد، طوری بهش نگاه کنین که انگار یه خائنه. مطمئناً جنبه دیگهای ازش رو میبینین.»
اون نگران نبود که به خاطر زدن این حرف لو بره.
بک جا-گانگ مردی نبود که به راحتی افکار درونیش رو فاش کنه.
علاوه بر این، اون داشت به جنبههای دیگهای هم نگاه میکرد.
«با فرض اینکه حرفت درست باشه، پس استراتژیست اعظمی که به خاطر بیماری کنارهگیری کرد هم باید توسط اون از پا دراومده باشه.»
«بله، معتقدم مسموم شده بود.»
«پس چرا تا حالا نگفتی؟»
«چون میدونستم شما در نهایت خودتون متوجه میشین، رهبر اتحاد.»
بک جا-گانگ به گئوم موگوک نگاه کرد.
نمیدونست واقعاً چه چهرهای پشت اون نقابه، اما یه چیز قطعی بود.
با وجود اینکه اینقدر پرحرف بود، اما به دقت کنترل میکرد که چی بگه و چی نگه.
همانطور که علاقهش به گئوم موگوک عمیقتر میشد، در مرکز این علاقه، گئوم ووجین قرار داشت.
«پسرش رو اینقدر خوب بزرگ کرده؟ اون مرد سنگدل؟»
این فکر مدام به سراغش میاومد.
نمیخواست ببازه، حداقل نه در این مبارزه.
«اون روزی که گفته بود به اتحاد میاد، کی هست؟»
«دو روز دیگه.»
«اون موقع میبینیم.»
بک جا-گانگ تصمیمش رو برای فرستادن گئوم موگوک به جای دیگه، پس گرفت.
وقتی از جاش بلند شد، گئوم موگوک گفت:
«قبل از اینکه برین، لطفاً رهبر جوان اتحاد رو یه دعوای حسابی بکنین.»
«دعوا؟ چرا؟»
«اون حتماً بابت اینکه نتونسته خودش بیاد بیرون، خیلی احساس گناه میکنه. اگه بشنوه که شما دعواش کردین، احتمالاً دلش آرومتر میشه.»
بک جا-گانگ واقعاً غافلگیر شد.
اون در چنین موقعیتی، نگران احساسات بی سا-این بود؟ اون هم یه احساسی که به این راحتی نادیده گرفته میشه؟ این پسر جوان؟
حالا کمی درک میکرد که چرا کلمه «افسونگری» به میون اومده بود.
«بهش عادت نکن.»
با این حرفِ بک جا-گانگ، گئوم موگوک چهرهای سردرگم به خودش گرفت.
«منظورتون چیه؟»
«اگه همینطوری به سا-این بگی، خودش میفهمه.»
به نظر میرسید این مکالمهای بود که در گذشته بین بی سا-این و بک جا-گانگ رد و بدل شده بود.
«همینطور بهش میگم.»
بک جا-گانگ بعد از جدا شدن از گئوم موگوک، سوار کالسکه شد.
نوری که از چشمهای کوچیکش ساطع میشد، اونقدر شدید بود که انگار میتونست کل دنیا رو ببلعه.
«این وروجکها رو ببین!»
کسی که به لیست «وروجکها» اضافه شده بود، در کمال تعجب، گئوم ووجین بود.
اگرچه این یه نبرد خاموش در ذهن خودش بود، اما حالا به یه مبارزه دو به دو تبدیل شده بود که پدرها هم وارد میدون شده بودن.