چپتر 367: اشکالی نداره اگه یکم کمتر باحال باشی
چپتر 367: اشکالی نداره اگه یکم کمتر باحال باشی
اواخر شب بود و بی سا-این بهتنهایی توی حیاط مخفیگاه قدم میزد.
فردا بالاخره روزی بود که رهبر اتحاد حرکت میکرد.
هرچند خودش گفته بود که عقب میمونه.
«باید میگفتم که منم میام؟»
او به خاطر نگرانی از اینکه بدنش هنوز کاملاً خوب نشده و ممکنه فقط وبال گردن بقیه بشه، گفته بود که نمیاد.
اما اگه برحسب اتفاق، بلایی سر رهبر اتحاد میاومد، بقیهی عمرش رو با پشیمونی از اینکه اونجا نبوده، زندگی میکرد.
در کمال تعجب، او نگران گئوم موگوک نبود.
حتی اگه مجبور به فرار میشد، اون پسر یه جوری از پس خودش برمیاومد.
او از اون آدمهایی بود که حتی اگه توی آب میافتاد، ماهیها رو متقاعد میکرد تا برای فرار بهش کمک کنن.
«آیا رهبر اتحاد بعدها قلب من رو درک میکنه؟ یا دچار سوءتفاهم میشه و فکر میکنه چون ترسیده بودم نیومدم؟»
کمی بعد، بی سا-این سرش رو تکون داد.
اینکه توی چنین موقعیتی نگران خودش بود، براش عجیب بود.
در همین لحظه، کسی از پشت سرش بیرون اومد و گفت: «دلت آشوبه، واسه همین خوابت نمیبره، نه؟»
برگشت و دید که او گوهآک است.
«فرداست؟»
«بله.»
بی سا-این میخواست از گوهآک بخواد که بره و به رهبر اتحاد کمک کنه.
حتی میخواست بگه: «این دستور رهبر جوان اتحاده، پس باید بری.»
اما نمیتونست این کار رو بکنه.
نمیتونست به گوهآک بگه به جای خطرناکی بره که ممکنه توش بمیره، در حالی که خودش نمیرفت.
اگه گوهآک قلباً میخواست کمک کنه، خودش پیشقدم میشد و میگفت: «من میرم و کمک میکنم.»
«زیاد نگران نباش. خودت که میدونی رهبر اتحاد چه جور آدمیه، مگه نه؟»
او بهتر از هر کسی میدونست.
به خاطر همین هم نگران بود.
چون او مردی نبود که هیچوقت عقبنشینی کنه.
معمولاً آدم سرد و عملگرایی بود، اما وقتی پای مبارزه وسط میاومد، مثل آتیش میشد.
او مردانهترین مردی بود که میشناخت.
و مثل همیشه، کس دیگهای بود که نگرانیش رو حل کنه.
«اگه نگرانی، بیا با هم بریم!»
او با تعجب برگشت و گئوم موگوک رو دید که وارد محوطه میشد.
«تو اینجا چیکار میکنی؟»
«واسه چی دیگه؟ اومدم تو رو هم با خودم ببرم.»
با این حرف، چیزی رو به سمتش گرفت.
توی دست گئوم موگوک یه زره محافظتی بود.
همون چیزی که قبلاً به خاطر پوشیدن دو لایهش، جونش رو نجات داده بود.
زرهای که غرق در خون بود، حالا تمیز شده بود.
«یکم زودتر اومدم و کنار رودخونه شستمش. قراره بعد از مدتها استادت رو ببینی، نمیتونی که بوی خون بدی، مگه نه؟»
زره کاملاً تمیز شسته شده و کاملاً خشک بود.
«نگران بودم اگه کاملاً خشک نشه بو بگیره، واسه همین خودم پوشیدمش و با نیروی یانگ غایی خودم خشکش کردم.»
«چی؟»
«نصفهشبی تنهایی کلی معرکه گرفتم.»
او گئوم موگوک رو تصور کرد که کنار رودخونه ایستاده، اون زره محافظتی رو میشوره و بعد تنش میکنه تا با نیروی یانگ غایی خودش خشکش کنه.
متعجب، دستپاچه و تحتتأثیر قرار گرفته.
موجی از احساسات مختلف وجودش رو فرا گرفت و بی سا-این برای لحظهای مات و مبهوت اونجا ایستاد.
واقعاً که این رهبر جوان فرقه، آدمی بود که ذرهای نمیشد پیشبینیش کرد.
و آخرین احساسی که همهی این حسها رو دربرگرفت، شادی بود.
لبخند درخشانی روی چهرهی خشن بی سا-این نقش بست.
«آره، بیا بریم.»
رفتن کار درستی بود.
با دیدن اینکه چقدر احساس شادی میکنه، فهمید که این انتخاب درسته.
«درسته. این مسئلهی اتحاد نامتعارفه، معلومه که باید بری.»
بی سا-این با قدرت سرش رو تکون داد.
وقتی مِه توی قلبش کنار رفت، مردی اونجا ایستاده بود.
شاگردی که میخواست از استادش محافظت کنه، مردی که حتی از دست دادن جونش هم نمیترسید.
آره، بیا انجامش بدیم.
بیا امتحانش کنیم.
حتی اگه بمیرم، همونجا میمیرم.
«کمکم کن، دوست من.»
با شنیدن کلمهی «دوست»، گئوم موگوک نیشش باز شد.
«معلومه. مگه من دوست واقعیت نیستم؟ هیچوقت یادت نره که من تنها دوستیم که وقتی توی دردسر بودی، جونش رو به خطر انداخت تا کمکت کنه! اون دوستی هم که قراره بعدها باهات توی ساحلها بگرده، منم. اون دخترهای جوون رو هم خودم برات جذب میکنم!»
بی سا-این میدونست که گئوم موگوک، برخلاف انتظار، توی منت گذاشتن اصلاً خوب نیست.
وقتی ازش تشکر میشد احساس سنگینی میکرد و از لاف زدن بدش میاومد.
او فکر کرد که شاید پشت اون مِهی که با این همه حرف زدن پنهان شده، مردی ایستاده که حتی از خودش هم کمحرفتر و رکتره.
بی سا-این یکی از زرههای محافظتی رو پوشید و اون یکی رو به گئوم موگوک داد.
«تو این یکی رو بپوش.»
«من همین الان هم یکی تنمه. پس این دفعه هم دو لایه بپوش.»
نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی که به دستهی شمشیر اهریمن سیاه بسته شده بود، از قبل دور نقاط حیاتی بدن گئوم موگوک پیچیده شده بود.
در همین لحظه، گوهآک که به حرفهای اونها گوش میداد، پرید وسط و گفت: «ممکنه داخل زره محافظتی سم مالیده باشه.»
این یه شوخی بود، اما نیشدار.
توصیهای که میخواست بهش بگه کاملاً به گئوم موگوک اعتماد نکنه.
«با حضور شما اینجا، ارشد، حداقل احتمالی وجود نداره که رهبر جوان اتحاد با سم کشته بشه.»
گئوم موگوک صمیمانه امیدوار بود که رابطهی بین این دو نفر به خوبی پیش بره.
بی سا-این، دیگه به خودت بستگی داره.
بی سا-این به گوهآک گفت: «بهم کمک میکنی و فردا با هم میریم؟»
گوهآک بدون تردید جواب داد: «اگه رهبر جوان اتحاد بره، پس منم باید برم.»
او به میل خودش برای رهبر اتحاد قدم پیش نذاشته بود، اما حداقل این انگیزه رو داشت که به خاطر بی سا-این حرکت کنه.
بی سا-این چیزی رو متوجه شد.
اگه قبلاً او رو مجبور به رفتن کرده بود، الان چنین جواب مشتاقانهای نمیگرفت.
چون اون موقع جلوی خودش رو گرفته بود، حالا چیزی به دست آورده بود.
او نباید فراموش میکرد.
وقتی آدم عجله داره، تمایل پیدا میکنه که فاصلهی مناسب با دیگران رو فراموش کنه.
شخصی که بیشترین تأثیر رو توی این درک داشت، خیلی سرش شلوغ بود.
گئوم موگوک با اونها خداحافظی کرد.
«پس، فردا صبح میبینمتون. میام دنبالتون.»
«این وقت شب کجا میری؟»
گئوم موگوک بعد از گفتن حرفی نامفهوم، در یک لحظه ناپدید شد.
«چون تو تنها کسی نیستی که لازمه زره محافظتی بپوشه.»
***
اواخر شب، بک جا-گانگ با بالاتنهی برهنه توی میدان تمرین شخصیش مشغول تمرین بود.
حریفش یه آدمک تمرینی آهنی بود که از آهن سرد دههزارساله ساخته شده بود.
آدمک آهنی اول تبدیل به گئوم ووجین شد، بعد هوانگ سوک-گیونگ و بعد حتی خودش.
او میتونست با یک ضربه اون رو دو نیم کنه، اما فقط صداهای ضعیفی از آدمک آهنی به گوش میرسید.
بعد از رگباری از چرخشهای شمشیر، بک جا-گانگ به آدمک آهنی نزدیک شد.
او به آرامی ردّ ضرباتی رو که تازه حک کرده بود، با دستش لمس کرد.
اونقدر خطوط زیادی کشیده شده بود که حالا سطح آدمک صاف به نظر میرسید.
اما در میان اونها، بک جا-گانگ دقیقاً میدونست کدوم ردها رو همین الان به جا گذاشته.
این سطح بالاتری از استادی نسبت به بریدن سادهی آهن سرد دههزارساله بود، و این انگشتانش بودن که با لمس ضربات تیغه، از این سطح والای استادی لذت میبردن.
اون خطوط داشتن داستانی رو روایت میکردن.
اینکه او مردی نبود که به راحتی جایگاه رهبر اتحاد رو به ارث برده باشه.
اینکه او هم مردی بود که مسیر خون رو طی کرده بود تا به صندلی رایزن اعظم برسه.
در همین لحظه، صدای فرماندهی محافظها از بیرون شنیده شد.
«رهبر جوان فرقه تشریف آوردن.»
***
گئوم موگوک امروز هم دوباره مقابل گرگ آهنی ایستاد.
«این وقت شب چی باعث شده بیای اینجا؟»
«خوابم نمیبرد، واسه همین اومدم ببینمتون.»
اگه کس دیگهای بود، او فرض رو بر این میذاشت که به خاطر استرسه، اما فکر میکرد که در مورد گئوم موگوک اینطور نیست.
حتماً دلیلی برای ملاقاتش وجود داشت.
«چرا نمیای تو؟»
«آه، اینجا رو دوست دارم.»
بک جا-گانگ شونهبهشونهی گئوم موگوک ایستاد.
«شنیدم گفتی این گرگ قراره زنده بشه؟»
به نظر میرسید فرماندهی محافظها حرفهای او رو منتقل کرده بود.
«یه جورایی، دلم میخواد زنده بشه.»
«داری آرزو میکنی بحرانی گریبانگیر اتحادمون بشه؟»
«آه، انگار همینطوره. بیخود نبود! حس خیلی قویای داشتم که قراره زنده بشه.»
به همین خاطر بود که گفتگو با گئوم موگوک جالب بود؛ چون خیلی راحت حرفهایی رو میزد که هیچکس دیگهای جرئت گفتنشون رو نداشت.
«شنیدم گفتی اون دشمن سرسختیه؟»
گئوم موگوک رو به فضای خالی صحبت کرد: «زیادی حرفهام رو به رهبر اتحاد گزارش نمیدی؟ یعنی هیچ رازی بینمون نیست؟»
تنها بعد از این شوخی بود که شیطنت از چهرهی گئوم موگوک محو شد.
«بله، اون احتمالاً قویترین دشمنیه که رهبر اتحاد تا حالا باهاش روبرو شده.»
«به اندازهی پدرت؟»
«نه تا اون حد.»
قبل از اینکه لبخند آسودهای روی لبهای بک جا-گانگ نقش ببنده، گئوم موگوک پیشدستی کرد.
«اما دشمنی هم نیست که بشه دستکم گرفتش.»
میدونست چنین حرفهایی ممکنه به غرور رهبر اتحاد نامتعارف بربخوره، اما باز هم هشدارش رو داد.
«میترسی بمیرم؟»
بعد از مکثی کوتاه، گئوم موگوک جواب داد.
«بله، میترسم.»
بک جا-گانگ هیچ اثری از دروغ حس نکرد.
این رهبر جوان فرقه از فرقه الهی اهریمن آسمانی، واقعاً نگران بود که اون بمیره.
آخه چطور باید این رو قبول میکرد؟
«باید یه زره محافظتی برای رهبر اتحاد وجود داشته باشه. ازتون میخوام وقتی راه افتادید، اون رو بپوشید.»
«چرا زره محافظتی؟»
«حریفتون هم یکی تنش میکنه.»
او از زندگی قبل از بازگشتش میدونست که پادشاه رزمی زره محافظتی میپوشه.
نه فقط زره محافظتی؛ اگه به معنای پیروزی در نبرد بود، او در استفاده از انواع آثار باستانی و اشیاء الهی تردید نمیکرد.
این موضوع رو همه میدونستن، چون پادشاه رزمی از این بابت هیچ شرمی نداشت.
تنها چیزی که ازش شرم داشت، شکست بود.
کسی که خودش به اندازهی یه فرمانروای اهریمنی قدرت داشت و در عین حال از بهترین آثار باستانی هم استفاده میکرد؛ به همین دلیل بود که او نگران رهبر اتحاد نامتعارف بود.
«قبلاً هم حسش کرده بودم، اما انگار این آدم رو خوب میشناسی.»
چی باید میگفت؟
«بله، اطلاعاتی دربارهی این شخص دارم.»
هر چی بیشتر حرف میزد، احتمال بروز یه سوتی بیشتر میشد، برای همین دیگه چیزی نگفت.
از اونجایی که قبلاً اشاره کرده بود توطئههای مشابهی در فرقه الهی اهریمن آسمانی، اتحاد رزمی و فرقه باد آسمانِ سرزمینهای بیرونی رخ داده، او احتمالاً فکر میکرد که گئوم موگوک در جریان حل اون حوادث، این چیزها رو فهمیده.
«لطفاً سوءتفاهم نشه. این رو برای بیاحترامی به شما نمیگم، رهبر اتحاد.»
«میدونم. اما بذار این رو ازت بپرسم.»
بک جا-گانگ خیره به گئوم موگوک نگاه کرد و پرسید: «اگه پدرت بود، اون رو میپوشید؟»
گئوم موگوک لحظهای به پدرش فکر کرد و بعد سرش رو به نشانهی نفی تکان داد.
«اون نمیپوشید.»
هالهای سرد از بک جا-گانگ ساطع شد.
«پس چرا به من میگی بپوشمش؟»
«چون به پدرم هم میگفتم که بپوشه.»
در موقعیت مشابه، او این پیشنهاد رو به پدرش هم میداد.
هرچند که اون قطعاً قبول نمیکرد.
«میدونم. به عنوان یه رزمیکار، غرور و عزتنفس شما رو درک میکنم، رهبر اتحاد. شما از اون دست آدمهایی هستید که حتی اگه حریف با تمام گنجینههای دنیا پوشیده شده باشه، فقط با یه شمشیر باهاش روبرو میشید. خوب میدونم که هم پدرم و هم شما چنین آدمهایی هستید. برای همینه که اون رهبر فرقه است و شما رهبر اتحاد.»
«اگه میدونی، پس چرا میگی بپوشمش؟»
«چون من خودم میپوشیدمش. من با دو لایه از بهترین زرههای محافظتی میرفتم بیرون. حتی اگه رهبر فرقه هم بشم، باز همین کار رو میکنم.»
بک جا-گانگ به چشمهای استوار گئوم موگوک خیره شد.
کنجکاو بود که چرا این رهبر جوان فرقه که مسئول نسل آینده است، چنین حرفهایی میزنه.
«چون افتخار یه رهبر فرقه، اونطور که من میبینم، توی باحال به نظر رسیدنِ بردن تحت شرایط ناعادلانه نیست.»
«پس افتخارت توی چیه؟»
«توی نتیجهی کشتنِ کساییه که باید کشته بشن. برای همین، اشکالی نداره اگه یه ذره کمتر باحال به نظر برسی. نیازی به داستانهای قهرمانانه نیست. من فقط میخوام به سلامت برگردم و آدمهام رو ببینم. میخوام به سلامت برگردم، باهاشون بنوشم و باهاشون حرف بزنم. حتی یه کلمه هم دربارهی دشمنی که مرده حرف نمیزنم. زره محافظتیِ غرق در خون رو درمیارم و میخندم و گپ میزنم. مردم توی دلشون فکر میکنن: "آره، اگه رهبر فرقه باشه، حتماً میتونه اونها رو بکشه." افتخار من اونجاست.»
این چیزی بود که بک جا-گانگ حتی یک بار هم بهش فکر نکرده بود.
وقتی با گئوم موگوک بود، چیزهایی که خودش کم داشت مدام جلوش ظاهر میشدن.
تمام حرفهای قبلی گئوم موگوک برای رسیدن به این نتیجهگیری بود.
«امیدوارم شما، رهبر اتحاد، حتی یه خراش هم برندارید. امیدوارم این بشه افتخار شما.»
از اول تا آخر حرفهای گئوم موگوک، بک جا-گانگ حتی یک دروغ هم حس نکرد.
* * *
روز بعد، کالسکهی حامل رهبر اتحاد نامتعارف در حال حرکت بود.
چند رزمیکاری که در کنار کالسکه حرکت میکردن و از اون محافظت میکردن، رزمیکاران کاروان حفاظتیِ رهبر اتحاد نامتعارف بودن.
فقط ماهرترینِ محافظها در این موکب مخفی حضور داشتن.
داخل کالسکه، بک جا-گانگ و رایزن اعظم، هیوک ساگون نشسته بودن.
«عصبی هستی؟»
با سؤال بک جا-گانگ، هیوک ساگون که از پنجرهی کالسکهی در حال حرکت به بیرون نگاه میکرد، سرش رو برگردوند.
«نه قربان.»
«بیشتر از همیشه عصبی به نظر میرسی.»
البته که هیوک ساگون عصبی بود.
سرنوشت او امروز رقم میخورد.
او معتقد بود هوانگ سوک-گیونگ پیروز میشه، اما اونجا قرار بود به یه میدان نبرد خطرناک تبدیل بشه.
معلوم نبود چه متغیرهایی ممکنه جونش رو تهدید کنن.
«دربارهی این موضوع، میتونم فقط یه چیز بگم؟»
«بگو.»
«راستش، ناامید شدم. اگه قرار بود بهم اعتماد کنید، ترجیح میدادم کاملاً بهم اعتماد میکردید.»
«از اینکه جای استراتژیست اعظم رو بهت نگفتم ناامید شدی؟»
«بله.»
کمی بعد، هیوک ساگون به نشانهی عذرخواهی سرش رو خم کرد.
«به خاطر حرفهای دور از وفاداریم عذر میخوام، رهبر اتحاد.»
«نه. تو هم انسانی، طبیعیه که چنین حسی داشته باشی.»
هیوک ساگون تمام تلاشش رو میکرد تا خودش رو پنهان کنه.
رهبر اتحاد مرد تیزبینی بود.
مردی که میتونست با اون چشمهای ریزش، درون آدم رو ببینه.
برای همین بود که امروز هیجانش رو با ناامیدی ماسک میکرد.
چون باید به جایی میرسید که هوانگ سوک-گیونگ منتظر بود.
چه مدت بود که همینطور میرفتن؟
درست وقتی کالسکه شروع به کم کردن سرعت کرد، بک جا-گانگ موضوع غیرمنتظرهای رو پیش کشید.
«امروز روزیه که تالار اتحاد نامتعارف نیروهای جدید میپذیره، مگه نه؟»
«درسته، همین امروزه.»
با شنیدن نام تالار اتحاد نامتعارف، هیوک ساگون از درون منقبض شد.
«شنیدم مربی هوانگ امروز رو مرخصی گرفته؟»
«بله، شنیدم اولین باره که چنین اتفاقی میافته. اما شما از کجا میدونستید؟»
«مگه اون به پشتکارش معروف نیست؟ میدونی موضوع چیه؟»
«شنیدم یه کار شخصیِ فوری داشته.»
«فکر کنم میدونم اون مرد کجا رفته.»
قبل از اینکه متوجه بشن، کالسکه ایستاد.
نگاه بک جا-گانگ به سمت پنجره چرخید.
«اون آدم درست همونجاست.»
کمی جلوتر، پادشاه رزمی ایستاده بود و راه رو بسته بود.
پادشاه رزمی با آشکار کردن کامل هالهاش، حضور عظیمی از خودش ساطع میکرد.
فقط هالهای که الان نشون میداد، برای توضیح اینکه چرا گئوم موگوک اونقدر نگران بود، کافی بود.
رزمیکاران کاروان حفاظتی که قبلاً دستورات رو از این گونگ دریافت کرده بودن، هیچ نشانهای از آشفتگی نشون ندادن.
بک جا-گانگ به آرامی از کالسکه بیرون اومد.
روحیه مبارزهطلبیِ پادشاه رزمی مثل یه تیغه به سمتش هجوم آورد، اما بک جا-گانگ با نهایت آرامش صحبت کرد.
«تو، این تعطیلات زیادی مجلل نیست؟»