چپتر 368: خوش و بش بده، وگرنه نده و زجر بکش

بک جا-گانگ حس میکرد که روحیه مبارزهطلبی پادشاه رزمی در اطرافش زبانه میکشه.

همانطور که آن روحیه مبارزهطلبی تیز در گوشت و پوستش نفوذ میکرد، او را میدرید و وادارش میکرد تا بیرون بپرد و بجنگد، این اولین فکری بود که به ذهنش خطور کرد:

«این مردیه که درست و حسابی جنگیده!»

سینه بک جا-گانگ داغ شد و مشتهایش ناخودآگاه گره شدند.

حریفش مردی بود که واقعاً غریزه بدوی یک رزمیکار برای نابودی را تحریک میکرد؛ همان میل به درو کردن همهچیز در یک چشمبهمزدن.

احساسات پادشاه رزمی هم مشابه بود، اما در عین حال تفاوت داشت.

نگاه آرام حریفش و آن تکجملهای که درباره مجلل بودنِ بیش از حدِ تعطیلاتش گفته بود، باعث شد موهای تمام بدنش سیخ بشه.

«یه حرکت اشتباه و کارم تمومه!»

این تنشِ قلببُر دقیقاً همان حسی بود که پادشاه رزمی بیش از هر چیز دیگهای براش ارزش قائل بود.

او تصویر جسد رهبر اتحاد نامتعارف را در ذهن مجسم کرد.

فقط فکر کردن به آن لحظه، لرزهای از هیجان به تمام بدنش میانداخت.

این کار لذتی برایش به ارمغان میآورد که دیگر هرگز در زندگیاش تجربه نمیکرد؛ لذتی بزرگتر از تمام پیروزیهایی که تا به حال به دست آورده بود.

«هر طور شده، میبرم.»

روحیه مبارزهطلبی داغ و شوری که توسط این دو مرد ایجاد شده بود، تمام منطقه را فرا گرفت.

هیوک ساگون با حس کردن این انرژی چرخنده، با تأخیر از کالسکه بیرون آمد.

همهچیز طبق نقشه پیش میرفت، اما با این حال، به طرز عجیبی پیشآگهی شومی از نابودی داشت.

واکنش آرام رهبر اتحاد نامتعارف قابل درک بود؛ بالاخره او مردی خارقالعاده بود.

اما واکنش رزمیکاران کاروان حفاظتی آزارش میداد.

با وجود اینکه هوانگ سوک-گیونگ راهشان را سد کرده بود، آنها با خونسردی به پادشاه رزمی خیره شده بودند، انگار که دقیقاً منتظر همین لحظه بودند.

هیوک ساگون خودش را به کوچه علیچپ زد و با پادشاه رزمی صحبت کرد.

«مربی هوانگ، مگه رهبر اتحاد ازت سوال نپرسید؟ به چه دلیلی جرئت کردی راه رهبر اتحاد رو سد کنی؟»

ارباب، بالاخره اون روز فرا رسید.

امیدوارم به جاهطلبی بزرگتون برسین!

در نهایت، پادشاه رزمی روحیه مبارزهطلبیاش را آرام کرد و با خونسردی گفت:

«گفتی تعطیلاتم مجلل بود؟ مشکلی نیست. وقتی این تعطیلات تموم بشه، به مجللترین جایگاه در اتحاد نامتعارف برمیگردم.»

وقتی حریفش نیت آشکارش برای کشتن او را فاش کرد، بک جا-گانگ در کمال تعجب لبخند زد.

«جایگاه من اونقدری که فکر میکنی مجلل نیست.»

«اون پوچی رو خودم شخصاً تجربه میکنم.»

پادشاه رزمی مشت راستش را به آرامی به کف دست چپش کوبید.

پانگ!

انگار که این صدای بلند و پردهگوشخراش یک علامت باشد، استادان پنهانشده شروع به ظاهر شدن کردند.

اولین کسی که ظاهر شد، استادی میانسال با شمشیری خمیده مثل هلال ماه بود.

خنجر هلال ماه.

او یکی از هفت استاد بزرگ اتحاد طریقت نامتعارف بود.

به دنبال گوانگ-سوم که پیشتر سعی کرده بود بی سا-این را بکشد، یکی دیگر از هفت استاد بزرگ به عنوان دشمن ظاهر شد.

«خیلی وقت بود ندیده بودمتون، رهبر اتحاد.»

خنجر هلال ماه با ادب به بک جا-گانگ تعظیم کرد.

«حالتون خوب بوده؟»

«به لطف رهبری عالی شما در جناح نامتعارف، حالم خوب بوده.»

«خوشحالم که این رو میشنوم.»

«از قبل بابت اینکه اوضاع اینطوری پیش رفته، عذرخواهی میکنم.»

«اشکالی نداره، از این اتفاقها میافته.»

بک جا-گانگ نپرسید که چرا او به طرف پادشاه رزمی رفته است.

حتماً پادشاه رزمی شرایطی به او پیشنهاد داده بود که برای ترغیب کردنش کافی بود.

بک جا-گانگ حرکت کردن برای سود و منفعت را امری طبیعی میدانست.

دومین نفری که ظاهر شد، پیرمردی با صورتی پر از چین و چروک بود.

آنقدر چین و چروک داشت که به نظر میرسید بیش از صد سال سن دارد، اما در واقع آنقدرها هم پیر نبود.

شبح کشتار آبی.

او شخصیتی افسانهای بود؛ استادی از نسل گذشته که به هیچکدام از فرقههای راستین، اهریمنی یا نامتعارف تعلق نداشت و توسط هر سه جناح، دشمن شماره یک دنیای رزمی شناخته میشد.

او شروری بدنام بود و امروز، زنده و سلامت خودش را نشان داده بود.

ظهور شبح کشتار آبی حتی از خنجر هلال ماه هم غافلگیرکنندهتر بود.

نیروی درونی او نیز بسیار عمیقتر از استادان معاصر بود و همین او را به حریفی دشوارتر تبدیل میکرد.

«وقتی بچه بودی دیدمت. یادت میاد؟»

شبح کشتار آبی با تظاهر به آشنایی، از بک جا-گانگ پرسید.

بک جا-گانگ سرش را به نشانه نفی تکان داد.

«خب، اون موقع فقط همینقدری بودی.»

او کف دستش را تا حدود کمرش پایین آورد، انگار که بخواهد قد یک کودک کوچک را اندازه بگیرد، سپس ناگهان کف دستش چرخید و یک ضربه کف دست رها کرد.

شووووووش!

کوااااانگ!

این این گونگ، فرمانده محافظان بود که ضربه کف دستی را که با موجی از انرژی آبی به پرواز درآمده بود، مسدود کرد.

او که بر اثر نیروی درونی خالص به عقب رانده شده بود، روی زمین سر خورد و سایر محافظان پشتش را گرفتند و نیروی درونی خودشان را به او قرض دادند.

تنها زمانی که دو مرد دیگر هم به آنها ملحق شدند، بالاخره عقبنشینیاش متوقف شد.

شبح کشتار آبی لبخندی زد و چند دندان باقیماندهاش را نشان داد.

«اوپس، دستم لیز خورد.»

این گونگ و محافظان بیصدا کنار رفتند.

بک جا-گانگ که پشت سر آنها ایستاده بود، چیزی نگفت و به چهرههای جدیدی که ظاهر میشدند خیره شد.

این بار، پیرمردی قوزکرده و زشت به آرامی بیرون آمد.

ارباب اعظم سم.

او استاد سمی بود که زمانی با سمومش نامی برای خود دست و پا کرده بود.

او پس از استفاده از سموم کشتار جمعی که در دنیای رزمی ممنوع بود، به دشمن عمومی تبدیل و ناپدید شده بود، اما امروز اینجا خودش را نشان داد.

همین ارباب اعظم سم بود که سمی را که برای استراتژیست اعظم به کار رفته بود، ساخته بود.

با دیدن ارباب اعظم سم، چهره این گونگ، فرمانده محافظان، درهم رفت.

ارباب اعظم سم از هر دشمنی که تا به حال ظاهر شده بود، تهدیدآمیزتر بود.

«مهرههای ضد سم!»

با دستور این گونگ، تمام رزمیکاران کاروان حفاظتی مهرههای ضد سم را از رداهایشان بیرون آوردند و بلعیدند.

ارباب اعظم سم با تمسخر قهقهه زد.

«فکر میکنین با اون مهرههای ضد سمِ رقتانگیز چقدر میتونین دووم بیارین؟»

حتی مهرههای ضد سم هم در مسدود کردن سموم محدودیت داشتند.

اگر ارباب اعظم سم در طول هرج و مرج نبرد، یک حمله سمی غافلگیرکننده انجام میداد، نه تنها امنیت خودشان، بلکه جان رهبر اتحاد هم میتوانست به خطر بیفتد.

پادشاه رزمی، خنجر هلال ماه، شبح کشتار آبی و ارباب اعظم سم.

اما آنها تنها کسانی نبودند که آماده شده بودند.

از تمام جهات، حدود پنجاه رزمیکار خودشان را نشان دادند.

آنها با چشمانی برافروخته منطقه را محاصره کردند؛ مردانی که بعدها به عنوان گرگهای مبارز، پیروان پادشاه رزمی، شناخته میشدند.

آنها هم به شدت جنگطلب بودند؛ استادانی دیوانه نبرد که از مردن در جنگ نمیترسیدند.

اگر استادانی که قبلاً ظاهر شده بودند ببر بودند، این مردان حداقل سگهای شکاری محسوب میشدند.

هیوک ساگون با نگاه کردن به آنها، ناخودآگاه لبخند زد.

اینها مردانی بودند که او برای چنین روزی، مدتها آمادهشان کرده بود.

البته اگر میتوانستند، تدارکات بیشتری میدیدند، اما همین هم کافی بود.

«حتی رهبر اتحاد هم نمیتونه در برابر این دووم بیاره.»

پانگ! پااانگ!

پادشاه رزمی دوباره مشتش را به کف دستش کوبید تا توجه همه را جلب کند و به همه دستور داد:

«اول محافظها رو بکشین و بعد به مبارزه ملحق بشین.»

گرگهای مبارز همگی همزمان سلاحهایشان را بیرون کشیدند و نیت کشتار خود را رها کردند.

پادشاه رزمی از یک حمله دستهجمعی خجالت نمیکشید.

اگر او از اینطور چیزها خجالت میکشید، ارباب اعظم سم اینجا نبود.

بک جا-گانگ حالا میفهمید که چرا گئوم موگوک دیروز آنقدر به او التماس کرده بود.

حریفش سعی داشت به هر وسیلهای او را بکشد، برای همین از او خواسته شده بود که هیچ ارزشی برای پیروزی در یک مبارزه عادلانه و منصفانه قائل نشود.

رزمیکاران کاروان حفاظتی که مهرههای ضد سم را بلعیده بودند، شمشیرهایشان را کشیدند و سمت چپ، راست و عقب را مسدود کردند و جلوی بک جا-گانگ را باز گذاشتند.

در آن وضعیت حساس و متشنج که دشمنان نزدیک میشدند، کسی از دور فریاد زد:

«یه لحظه صبر کنین!»

فریاد از راه دور به وضوح به آنها رسید.

«تو، اون قدبلنده، ششمی از سمت چپ! اون سلاح مخفی رو بذار زمین و یه لحظه صبر کن!»

چشمانش آنقدر تیز بود که ششمین نفر از گرگهای مبارز از سمت چپ، واقعاً داشت یک سلاح مخفی بیرون میکشید.

او واقعاً قدبلند هم بود.

در حالی که همه به سمت منبع صدا نگاه میکردند، یک کالسکه تکوتنها از دور با سرعت به سمت آنها میآمد.

چهره هیوک ساگون درهم رفت.

او صاحب آن صدای شیطنتآمیز را شناخت.

«رهبر جوان فرقه!»

در واقع، کسی که کالسکه را از روی صندلی راننده هدایت میکرد، گئوم موگوک بود.

پادشاه رزمی دستش را بالا برد تا جلوی حمله گرگهای مبارز را بگیرد.

این دستوری بود که فقط تماشا کنند.

کالسکه نزدیکشونده جلوی بک جا-گانگ ایستاد.

«خوشبختانه هنوز شروع نکردین.»

خنجر هلال ماه، شبح کشتار آبی و ارباب اعظم سم با چهرههایی سردرگم به پادشاه رزمی نگاه کردند.

سوال ناگفتهشان این بود که این چه وضعیتی است و پادشاه رزمی به آنها پاسخ داد:

«اون رهبر جوان فرقه اهریمنیه.»

آن سه مرد که قبلاً شنیده بودند گئوم موگوک در این ماجرا دست دارد، سر تکان دادند و با علاقهای تازه به او نگاه کردند.

«از اونی که فکر میکردم جوونتره.»

گئوم موگوک آنها را شناخت.

او کسی نبود که نداند آن استاد سمِ قوزکرده و زشت یا استادی که از تیغه خمیده استفاده میکرد، کیست.

«قیافههاتون از اونی که فکر میکردم ترسناکتره.»

لحن گئوم موگوک نه تنها مودبانه نبود، بلکه آنقدر راحت بود که انگار دارد شوخی میکند و همین باعث شد همهشان چهرههایشان را سخت کنند.

البته، آنها نمیدانستند که شوخی هنوز حتی شروع هم نشده است.

درِ کالسکه باز شد و بی سا-این اول از همه بیرون آمد.

سپس، گئوم موگوک با صدای بلندی، انگار که بخواهد یک رزمیکار را در یک تورنمنت معرفی کند، او را معرفی کرد:

«این جانشین اتحاد نامتعارفه که از یه تجربه نزدیک به مرگ جون سالم به در برده و مثل یه نامیرا برگشته! اون از دست من خجالت میکشه، اما قطعاً دوست منه!»

بی سا-این دیگر با این سطح از شوخیها جا نمیخورد.

بی سا-این بلافاصله با صدایی لرزان به بک جا-گانگ سلام کرد.

«خیلی وقت بود ندیده بودمتون، استاد.»

نگاه استاد به شاگردش بینهایت مهربان بود.

«حالتون خوبه؟»

«به لطف نگرانی شما، خوبم.»

بی سا-این با دیدن اوضاع، با خودش فکر کرد که تصمیمش برای اومدن درست بوده.

نفر بعدی که از کالسکه پیاده شد، گوهآک بود.

«این گوهآک بزرگه، یکی از هفت استاد بزرگ اتحاد نامتعارف؛ کسی که اخیراً به خاطر خیانت یه دوست، طعم تلخ زندگی رو چشیده!»

زدن چنین حرفی تو این موقعیت؟ آه، این مرد واقعاً دیوونهست! گوهآک هم وانمود کرد که چیزی نشنیده و با احترام، دستش رو به نشونه سلام رزمی جلوی بک جا-گانگ گرفت.

«ایام به کام بوده؟»

«خیلی وقت بود ندیده بودمت.»

«رهبر جوان اتحاد خیلی نگرانتون بود، رهبر اتحاد.»

حرفش کنایه از این داشت که فقط به خاطر رهبر جوان اتحاد به اینجا اومده.

بی سا-این از گوهآک ممنون بود که از طرف اون صحبت کرد.

بی سا-این به یاد آورد که گئوم موگوک چطور باهاش رفتار میکرد. اگه میتونست حتی نصف اون رفتار رو داشته باشه، میتونست رابطه خوبی با گوهآک بسازه.

بعد، نگاه گوهآک به سمت خنجر هلال ماه چرخید.

«تو چرا اینجایی؟»

گوهآک نمیتونست درک کنه. بین هفت استاد بزرگ، خنجر هلال ماه کسی بود که کمترین علاقه رو به مسائل دنیای رزمی داشت؛ با این حال، اون هم اینجا ظاهر شده بود.

«همینطوری پیش اومد.»

«فکر نمیکردم روزی برسه که مجبور بشم با تو بجنگم.»

«مگه طریقت نامتعارف برای چیزی غیر از اینه؟»

«درسته. حالا که کار به اینجا کشیده، بیا بدون هیچ پشیمونیای بجنگیم.»

«بیا بجنگیم.»

کسی که بیشتر از همه از دیدن این سه نفر غافلگیر و گیج شده بود، هیوک ساگون بود.

نقشه اصلی این بود که وقتی حمله مشترک شروع شد، اون به شکل طبیعی عقبنشینی کنه و فرار کنه. محافظها اونقدر سرگرم محافظت از رهبر اتحاد میشدن که دیگه وقتی برای توجه به اون نداشتن.

اما با اومدن اینها، مشکلی تو نقشهش پیش اومده بود. یا باید عقبنشینی میکرد، یا میرفت پشت سر هوانگ سوک-گیونگ.

ولی آیا اون گئوم موگوک واقعاً میذاشت بره؟

از طرف دیگه، پادشاه رزمی با وجود این متغیر غیرمنتظره، اصلاً تکون نخورد. طرز فکرش این بود که حتی متغیرها رو هم در هم میشکنه.

«همهشون رو بکشید!»

درست همون لحظه، افراد دیگهای ظاهر شدن.

«ایست!»

سیزده استاد با فنون سبکخیزی خیرهکننده فرود اومدن؛ اونها سیزده گرگ طریقت نامتعارف بودن.

گرگ اول رو به گرگهای مبارز فریاد زد:

«حریفهای شما این طرفن.»

چشمهای بی سا-این با اونها تلاقی کرد. نگاه سیزده گرگ پر از شور و اشتیاق بود.

«به رهبر جوان اتحاد درود میفرستیم!»

نگاه بی سا-این هم گرم شد. آره، اگه بتونم از این بحران عبور کنم! اون مطمئن بود که از این به بعد میتونه از پس کارها بربیاد.

آره، من پیروز میشم! باید پیروز بشم!

اونها تنها نیروهای کمکی نبودن.

جمله سرد دیگهای به گوش رسید.

«اون کسی که برام پاپوش دوخته کیه؟»

مردی با هالهای بیرحم، طوری که انگار اگه بهش خنجر میزدی یه قطره خون هم ازش نمیچکید، کسی نبود جز بون چون، ارباب لشکر سپاه تیغه غایی.

پشت سر بون چون، رزمیکارهای زبده سپاه تیغه غاییِ اتحاد نامتعارف، همزمان خودشون رو نشون دادن.

«چطور جرئت کردید قصد جون رهبر اتحاد رو بکنید! حتی یه نفرتون هم زنده از اینجا بیرون نمیره!»

گرگهای مبارز چرخیدن تا با سیزده گرگ و سپاه تیغه غایی روبرو بشن.

بون چون همون حرفی رو که پادشاه رزمی قبلتر گفته بود، تکرار کرد:

«کار اینها رو تموم کنید و به رهبر اتحاد کمک کنید!»

با این فریاد رعدآسا، زبدههای سپاه تیغه غایی همزمان شمشیرهاشون رو از نیام کشیدن.

با تغییر اوضاع به این شکل، روحیه و قدرت به سمت جبهه رهبر اتحاد نامتعارف سنگینی کرد.

درست همون موقع، گئوم موگوک متوجه چیزی شد.

ارباب اعظم سم مخفیانه دستش رو به سمت کیسهای که به کمرش بسته بود، میبرد.

گئوم موگوک پیشحسی داشت. اون میخواست یه سم کشتار جمعی رو پخش کنه تا اول از همه رزمیکارهای سپاه تیغه غایی رو از بین ببره.

گئوم موگوک که زمان زیادی رو با پادشاه سم گذرونده بود، روانشناسی و حرکات سمسازها رو بهتر از هر کسی میشناخت. برای همین بود که چشم از ارباب اعظم سم، خطرناکترین فرد حاضر، برنمیداشت.

بعید بود که همه اون رزمیکارهای سپاه تیغه غایی مهرههای ضد سم درجه بالا داشته باشن. مهرههای درجه متوسط اونها نمیتونست جلوی سم ارباب اعظم سم رو بگیره.

«یه لحظه صبر کن، ارشد ارباب اعظم سم!»

گئوم موگوک سریع فریاد زد.

«قبل از اینکه بجنگیم، بذار یه چیزی بپرسم.»

دست ارباب اعظم سم که به سمت کیسه میرفت، برای لحظهای متوقف شد.

«آیا ارشد ما بود که روی استراتژیست اعظم از سم استفاده کرد؟ شنیدم سم سطح بالایی بوده که حتی چشمهای پزشک الهی اتحاد نامتعارف هم نتونسته تشخیصش بده.»

«آره، سمی بود که خودم ساختم.»

«پادزهری هم داره؟ پادشاه سمِ فرقه من یه بار گفت که جوهره واقعی هنرهای سم، تو استفاده از سم نیست، بلکه تو خنثی کردنشه.»

طوری این حرف رو زد که انگار حتی اگه پادزهری هم نباشه، باید وجود داشته باشه.

ارباب اعظم سم کیسه کوچیکی رو از ردای خودش بیرون آورد. خوشبختانه پادزهر همراهش بود.

«اینجاست.»

«بدش به من.»

«چرا باید این کار رو بکنم؟»

«چون اگه الان بدیش به من، راحت میمیری؛ ولی اگه ندی، با درد و عذاب میمیری.»

ارباب اعظم سم پوزخند تحقیرآمیزی زد.

«آره، شایعات رو شنیدم. میگن رهبر جوان فرقه که غیرقابلپیشبینیه، داره تو سرزمینهای مرکزی غوغا میکنه.»

ارباب اعظم سم نگاهی به پادشاه رزمی انداخت. نگاهش پرسشی بود؛ انگار میپرسید که آیا اشکالی نداره امروز رهبر جوان فرقه اهریمنی رو همینجا بکشه؟

پادشاه رزمی سرش رو به نشونه تایید تکون داد. به هر حال، قرار بود اینطور جلوه بدن که رهبر جوان فرقه تو درگیری با رهبر اتحاد نامتعارف زخمی شده و از دنیا رفته. اگه میگفتن پای پادشاه سم هم وسط بوده، همه باور میکردن.

ارباب اعظم سم کیسه رو جلو آورد.

«اگه جرئتش رو داری که بگیریش، بیا و خودت بردار.»

با تحریک ارباب اعظم سم، گئوم موگوک به سمتش قدم برداشت.

این گونگ، فرمانده محافظها، که میدونست ارباب اعظم سم چه جور استاد سمیه، با نگاهی به بک جا-گانگ فهموند که باید جلوی گئوم موگوک رو بگیره.

بک جا-گانگ در سکوت به گئوم موگوک خیره شده بود. اون میتونست حدس بزنه چرا گئوم موگوک داره با ارباب اعظم سم روبرو میشه. برای گرفتن پادزهر؟ به نظر اینطور میرسید، اما واقعیت چیز دیگهای بود.

چون ارباب اعظم سم خطرناکترین فرد اونجا بود. برای اینکه بتونن به سلامت برگردن، اولین کسی که باید کشته میشد، ارباب اعظم سم بود. خود بک جا-گانگ هم فکر میکرد اگه قرار باشه کسی رو اول بکشه، اون باید ارباب اعظم سم باشه.

بک جا-گانگ حرفی رو که گئوم موگوک دیروز زده بود، به یاد آورد.

— افتخاری که من بهش فکر میکنم، تو نتیجه کشتن کساییه که باید کشته بشن.

آیا واقعاً میتونی کسایی که باید کشته بشن رو بکشی و به سلامت برگردی؟

بقیه با چشمهایی نگران تماشا میکردن؛ از بی سا-این که گئوم موگوک رو خوب میشناخت گرفته تا گوهآک، سیزده گرگ و این گونگ. با اینکه تجربههای متفاوتی داشتن، اما همهشون شاهد تواناییهای غافلگیرکننده گئوم موگوک بودن.

آیا اون غافلگیری و خاص بودن، روی ارباب اعظم سم هم جواب میداد؟

گئوم موگوک بدون ترس، درست تا جلوی ارباب اعظم سم رفت. ارباب اعظم سم این شجاعت رو پای حماقت گذاشت.

«حتماً فکر میکنه چون رهبر جوان فرقه اهریمنیه، نمیکشمش، نه؟»

اگه غیر از این بود، هیچکس تو دنیای رزمی جرئت نمیکرد با این همه اعتمادبهنفس به سمت اون، یعنی ارباب اعظم سم، قدم برداره. نمیتونستن با چنین نگاه آرومی بهش زل بزنن.

«ای پیرو نادان راه اهریمنی، تکبرت تو رو به جهنم میفرسته.»

درست وقتی گئوم موگوک میخواست کیسه رو از دستش بگیره...

هوووش!

ابری از سم دور هر دوی اونها منفجر شد.

«نه!»

بی سا-این فریاد زد. میخواست بدوئه و نجاتش بده، اما ابر سم از قبل فضای اطراف گئوم موگوک رو پر کرده بود.

هرگز فکر نمیکرد اون به این راحتی شکست بخوره.

«باید یه راهی میداشتی، مگه نه؟ فکر میکردم قبل از اینکه بتونه سم رو پخش کنه، میکشیش.»

چون اون گئوم موگوک بود.

درست در همون لحظه...

شترق! شترق!

درخششهای شمشیر از میون ابر سم ظاهر شد و صدای پاره شدن گوشت پشت سر هم به گوش رسید.

هووووو.

گردبادی دور اون دو نفر وزید و سموم اطراف رو جمع کرد.

فففففف.

ابر سم آتیش گرفت و شروع به سوختن کرد. شعلهها چرخیدن و هر دو رو در بر گرفتن.

همه با چهرههایی مبهوت به این صحنه خیرهکننده نگاه میکردن.

به این ترتیب، ابر سم کاملاً سوخت، با باد به آسمون رفت و ناپدید شد.

گئوم موگوک و ارباب اعظم سم هنوز اونجا ایستاده بودن. ارباب اعظم سم هنوز کیسه پادزهر رو به سمتش گرفته بود.

وقتی گئوم موگوک کیسه رو گرفت، ارباب اعظم سم خواست چیزی بگه.

درست در همون لحظه!

پاشششش!

خون از گردن و قلب ارباب اعظم سم فواره زد و اون به پشت روی زمین افتاد.

همه با چهرههایی شوکه به گئوم موگوک نگاه کردن.

چنین تکنیک ظریفی برای جمع کردن سم و سوزوندنش با انرژی یانگ غایی؟ نه، قبل از اون، چطور تونسته بود در برابر سم ارباب اعظم سم دووم بیاره؟

گئوم موگوک دو تا مهره ضد سم رو که تو دهنش نگه داشته بود و باعث شده بود لپهاش مثل قورباغه باد کنه، بیرون آورد. نیازی بهشون نداشت، اما نمیخواست جلوی همه لو بده که مصون از تمام سمومه، برای همین اونها رو تو دهنش نگه داشته بود.

«فکر کردی میتونی مهرههای ضد سم درجه اعلایی که رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی استفاده میکنه رو نادیده بگیری؟ پادزهر رو بهم دادی، پس همونطور که قول داده بودم، راحت کشتت.»

بک جا-گانگ و پادشاه رزمی نیمهمتعجب بودن. اونها فکر میکردن تو اون موقعیت، ارباب اعظم سم حتماً از سمی استفاده کرده که حتی مهرههای ضد سم درجه اعلا هم نمیتونن جلوش رو بگیرن. در واقعیت، ارباب اعظم سم از سم مطلقی استفاده کرده بود که هیچ مهره ضد سمی حریفش نمیشد، اما راهی نبود که اونها این رو بفهمن.

در هر صورت، رزمیکارهای جبهه رهبر اتحاد نامتعارف یه چیز رو به یقین فهمیدن. گئوم موگوک قبل از اینکه یه سم وحشتناک پخش بشه، جون اونها رو نجات داده بود.

گئوم موگوک پادزهر استراتژیست اعظم رو تو جیبش گذاشت و به اونها گفت:

«حالا، میتونید مهرههای ضد سمی که دارید رو دربیارید و با خیال راحت بجنگید.»