چپتر 372: مشت می‌پرسد و شمشیر پاسخ می‌دهد
چپتر 372: مشت می‌پرسد و شمشیر پاسخ می‌دهد
سرانجام، لحظهی نبرد سرنوشتسازی که تقدیر اتحاد طریقت نامتعارف را تغییر میداد، فرا رسید.
بک جا-گانگی که صرفاً ایستاده بود با بک جا-گانگی که شمشیرش را کشیده بود، دو انسان کاملاً متفاوت بودند.
حتی هوای اطراف آنها به شکلی متفاوت شروع به جریان یافتن کرد.
بک جا-گانگ داشت حتی جریانهای هوا را هم از آنِ خود میکرد.
بون چون و گرگ اول زیردستان خود را به عقب راندند.
هر چه باشد، آنها نمیتوانستند در نبرد بین رهبر اتحاد و پادشاه رزمی دخالت کنند، و هیچکدامشان هم مهارت لازم برای چنین کاری را نداشتند.
بی سا-این نیز در کنار گئوم موگوک ایستاد و در سکوت به تماشای رهبر اتحاد و پادشاه رزمی نشست.
این اولین باری بود که او شاهد نبرد مرگ و زندگی استادش بود.
او طبیعتاً باور داشت که استادش پیروز خواهد شد.
با این حال، دلیلی که بدنش میلرزید، شک به مهارت رهبر اتحاد نبود.
بلکه به این خاطر بود که این همان مسیری بود که خودش هم باید در آن قدم میگذاشت.
روزی که او رهبر اتحاد طریقت نامتعارف میشد، چنین روزی برای او هم فرا میرسید.
او در آن لحظه، چگونه مردی میبود؟
گئوم موگوک احساس کرد که هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانیاش خودبهخود فعال شده است.
تکنیک او که به حد کمال رسیده بود، به او هشدار میداد که در فضایی ایستاده که تحت سلطهی دیگری است.
او اکنون به سطحی از استادی رسیده بود که ذهن و هنرهای رزمیاش یکی شده بودند.
نگاه گئوم موگوک به سمت پادشاه رزمی چرخید.
اگر او تغییر هوا را حس کرده بود، پادشاه رزمی هم قطعاً متوجه آن شده بود.
حالا، چه خواهی کرد؟
پادشاه رزمی به آرامی دستهایش را بالا آورد.
پانگ!
او با مشت گرهکردهی راستش، محکم به کف دست چپش کوبید.
این همان حرکتی بود که اولین بار هنگام مواجهه با جنگجویان اتحاد طریقت نامتعارف در اینجا انجام داده بود.
دوووونگ!
موج شوکی از دستان پادشاه رزمی ساطع شد و جریان هوایی را که بک جا-گانگ کنترل میکرد، به لرزه درآورد.
اما فضا در هم نشکست.
پاااانگ!
با صدایی بلندتر، محیط اطراف به ارتعاش درآمد.
او سعی کرد با زور راهی باز کرده و جو را تازه کند، اما فضایی که بک جا-گانگ خلق کرده بود، همچنان نشکسته باقی ماند.
آن فضا گویی میگفت:
از این به بعد، تو فقط با اجازهی من نفس خواهی کشید.
با وجود این، پادشاه رزمی ذرهای نترسید.
او تکنیک مخفی خودش را برای مقابله با هالهی حریف داشت.
او ذهنش را متمرکز کرد.
سپس، در چشمانش، همه به جز بک جا-گانگ به رنگ سیاه و سفید درآمدند.
تنها حریفش، بک جا-گانگ، در رنگهای اصلیاش باقی ماند، در حالی که بقیه مانند یک نقاشی آبمرکب، تکرنگ شدند.
این تمام ماجرا نبود.
در این دنیای سیاه و سفید، اگر کسی شمشیری میکشید یا از نیروی درونی استفاده میکرد، آن بخش با رنگ قرمز مشخص میشد.
این به او اجازه میداد تا خطرناکترین حریف را حتی در فضایی با صدها نفر، فوراً شناسایی کند.
این تکنیکی مخفی بود که خودش ابداع کرده بود؛ زادهی تمرینات شدید در تمرکز.
اما امروز، او تجربهای منحصربهفرد داشت.
او نمیتوانست رنگ یک نفر را از بین ببرد.
کسی که با وجود اینکه هدف این مبارزه نبود، همچنان رنگش را حفظ کرده بود، کسی نبود جز گئوم موگوک.
هر چقدر هم که سعی میکرد حضور او را محو کند، رنگ گئوم موگوک از بین نمیرفت.
حضور آن مرد بر تمرکز او غلبه میکرد.
«چطور چنین چیزی ممکنه؟»
همانطور که پادشاه رزمی به گئوم موگوک نگاه میکرد، نگاه جنگجویان اتحاد طریقت نامتعارف هم طبیعتاً به همان سو جلب شد.
حسی از خیرخواهی در چشمان آنها موج میزد.
هر چه باشد، او کسی بود که امروز جان آنها را نجات داده بود.
پادشاه رزمی نگاهی به اجساد زیردستانش انداخت و با آرامش لب زد.
«متغیری مثل تو باعث شد چنین نتیجهای رقم بخوره.»
گئوم موگوک پاسخ داد.
«چطور ممکنه مرگ اونها تقصیر من باشه؟ این به خاطر توئه که نقشه کشیده بودی کل اتحاد طریقت نامتعارف رو ببلعی. به خاطر طمع کساییه که با تو دست دوستی دادن. و به خاطر ارادهی این مردمه که اینجا تا پای جان برای اتحاد طریقت نامتعارف و رفقاشون باهات جنگیدن.»
گئوم موگوک درست اعماق قلب پادشاه رزمی را میدید.
«تو قصد داشتی همهی اون زیردستایی که قبلتر کشته شدن رو بکشی تا بعد از اینکه رهبر اتحاد شدی، دهنشون رو ببندی، مگه نه؟»
او برای خودش نقشهی داستانی قهرمانانه کشیده بود؛ مربی تالار اتحاد نامتعارف که به مقام رهبری اتحاد میرسد.
او هرگز نمیگذاشت کسانی که بخشی از این مسیر بودند، زنده بمانند.
«به خاطر همینه که میتونی اینقدر آروم باشی.»
پادشاه رزمی نمیتوانست آن را انکار کند.
این حقیقت داشت.
لحظهای که او رهبر اتحاد میشد، قصد داشت همه چیز را کنار بگذارد و از نو شروع کند.
«پس بیدلیل بقیه رو سرزنش نکن. با آرامش به دست رهبر اتحاد از این دنیا برو.»
گئوم موگوک سرش را در برابر بک جا-گانگ خم کرد و گفت.
«پس، اون رو به دستهای شما میسپارم.»
او با احترام درخواست کرد، گویی فقط رهبر اتحاد از پس این کار برمیآید.
«این مرد فقط به دست شما میتونه از میان برداشته بشه، رهبر اتحاد.»
در مقابل تمام زیردستان، گئوم موگوک نهایت احترام و ادب را نشان داد.
بک جا-گانگ ناگهان به یاد چیزی افتاد که گئوم موگوک زمانی به او گفته بود.
—افتخار من در باحال به نظر رسیدن نیست.
میخوام به سلامت برگردم و آدمهام رو ببینم.
میخوام به سلامت برگردم تا باهاشون بنوشم و گپ بزنم.
بک جا-گانگ نگاهی به بی سا-این انداخت.
آره، او هم دلیلی برای برگشتن داشت.
لحظهای که صحبت گئوم موگوک تمام شد، پادشاه رزمی آن را دید.
او دید که رنگ از بدن گئوم موگوک محو شد.
او با محو کردن حضور خودش، کاملاً این نبرد را به رهبر اتحاد طریقت نامتعارف واگذار کرده بود.
«واقعاً باشکوهه!»
پادشاه رزمی بدنش را طوری کش آورد که انگار خمیازه میکشد.
حس خوبی داشت.
تا زمانی که حریفانی مثل اینها وجود داشتند، او میتوانست با تمام وجود بجنگد.
فکر لذت بیحد و حصری که از کشتن چنین مردانی نصیبش میشد، او را با اشتیاقی برای پیروزی پر کرد، به هر قیمتی که شده.
پانگ! پانگ! پاااانگ!
صدای برخورد کف دست و مشت او مانند طبل جنگی طنینانداز شد و روحیه مبارزهطلبی پادشاه رزمی را بالا برد.
در این نبرد، بک جا-گانگ حرکت اول را واگذار نکرد.
او به حریفش نه به چشم یک رزمیکار، بلکه به چشم یک آدمکش نگاه میکرد.
این مرد کسی بود که برای رسیدن به هدفش دست به هر کاری میزد، پس بک جا-گانگ مصمم بود که هیچ رخنهای نشان ندهد.
در یک چشم به هم زدن، قامت بک جا-گانگ در مقابل پادشاه رزمی ظاهر شد و شمشیرش به جلو یورش برد.
شییییک!
این یک ضربهی مرگبار بود که گردن پادشاه رزمی را هدف گرفته بود.
تانگ!
پادشاه رزمی با انگشتانش تیغه را منحرف کرد و مشتی به سینهی بک جا-گانگ زد.
شمشیر منحرفشدهی بک جا-گانگ مانند یک فنر بازگشت و در یک نیمدایره به سمت بالا تاب خورد.
به این ترتیب، حملات و دفاعهای آن دو مرد در خطوط و منحنیها با هم تلاقی کردند.
وقتی اولین تبادل ضربات به پایان رسید، پادشاه رزمی به آرامی در فاصلهی ده قدمی فرود آمد.
توک.
جلوی ردای پادشاه رزمی شکافته شده بود.
شمشیر بک جا-گانگ سریعتر بود و پادشاه رزمی مجبور شده بود حملهاش را رها کرده و عقبنشینی کند.
پادشاه رزمی در حالی که به ردای پارهاش نگاه میکرد، لبخندی از سرئ شعف بر چهرهاش نشست.
«تو واقعاً قو—»
قبل از اینکه جملهاش را تمام کند، خطی از نور شمشیر از جایی که دهانش بود، گذشت.
شییییک!
پادشاه رزمی با جاخالی دادن از آن حملهی سریع، مشتش را به سمت صورت بک جا-گانگ پرتاب کرد.
حملهی خودش چنان سریع بود که بازویش تنها به شکل یک تاری دیده میشد.
پانگ!
فضایی که صورت بک جا-گانگ در آن بود، منفجر شد.
این حملهای چنان قدرتمند بود که اگر هوا شکلی داشت، هر چه که بود به هزاران تکه تبدیل میشد.
بک جا-گانگ که از مشت پادشاه رزمی جاخالی داده بود، شمشیرش را به صورت مورب فرود آورد.
این حملهای بود که زوایای فرار را به حداقل میرساند، با این حال پادشاه رزمی نه تنها از آن جاخالی داد، بلکه یک ضدحمله نیز آغاز کرد.
حتی بدون استفاده از هنرهای رزمی شاخصشان که مقدار زیادی نیروی درونی مصرف میکرد، تبادل وحشتناکی از ضربات مرگ و زندگی ادامه یافت.
اطمینان از اینکه میتوانند با یک ضربهی شمشیر یا یک مشت، یکدیگر را به قتل برسانند، مانند پرتوهای نور به سمت هم شلیک میشد.
برای تماشاگران، تنها دهها خط مرئی بود.
ظاهر و ناپدید شدن، ظاهر و ناپدید شدن.
آنها خطوط مرگ بودند؛ جایی که تنها یک تماس با بدن، فوراً نتیجه را رقم میزد.
این تبادلی بود که بنیانهای اونها رو به عنوان رزمیکار آشکار میکرد.
گفتگویی که با شمشیر و مشت انجام میشد؛ ضربه زدن، بریدن، جاخالی دادن، مشت زدن... چیزی که هیچوقت نمیشد از طریق فرمهای پر زرقوبرق درکش کرد.
مشت میپرسید و شمشیر پاسخ میداد.
صداش مثل باد بود و گاهی هم مثل باران.
تپ!
بعد، با صدایی شبیه به ترکیدن طبل، اون دو از هم جدا شدن.
«هو، هو.»
نفسهای پادشاه رزمی بلافاصله به شماره افتاد.
کاملاً مشخص بود که تبادل ضربات اخیر چقدر طاقتفرسا بوده.
در مقابل، نفسهای بک جا-گانگ آروم و یکنواخت بود.
تفاوت در نفس کشیدنشون نشون میداد که بنیانهای کی برتره.
بک جا-گانگ حتی لحظهای برای استراحت به پادشاه رزمی نداد.
در یک چشم به هم زدن، بک جا-گانگ به جلو هجوم برد؛ شمشیرش سریع و دقیق بود.
پادشاه رزمی با ضربه زدن با پشت دستش، جلوی اون حمله خطرناک رو گرفت.
شوک! شوک!
شمشیر بک جا-گانگ شروع کرد به شکافتن فضای اطرافش.
حمله وحشتناکی بود؛ انگار اگه کسی گیرش میافتاد، خودِ زندگیش هم تکهتکه میشد.
پادشاه رزمی اولین قدمش رو به عقب برداشت.
درست وقتی به نظر میرسید داره عقب رانده میشه، مشت پادشاه رزمی با یه هوکِ فریبنده و سبک بیرون اومد.
در حالت عادی، اون رو به راحتی با شمشیرش منحرف میکرد.
حمله اونقدر سبک بود که بشه این کار رو کرد.
اما بک جا-گانگ که غریزی خطر رو حس کرده بود، با ناامیدی بدنش رو پیچوند تا از اون مشت دور بشه.
هوووووووم!
با غرش عظیم باد.
کواکواکواکواکوانگ!
زمین و علفهای پشت سرش جارو شدن و یه خندق بزرگ در یه خط مستقیم ایجاد شد.
حمله سهمگینی بود که حتی درختها و سنگهای دوردست رو هم نابود کرده بود.
اگه نمیفهمید که جوهره مشت در اون ضربه به ظاهر سبک نهفتهست، آسیب جدی میدید.
بی سا-این در حالی که تماشا میکرد، مشتهاش رو گره کرد.
آیا اون میتونست قدرتی رو که در اون مشت سبک پنهان شده بود تشخیص بده؟ احتمالا نه.
مهارت پادشاه رزمی در سطح کاملا متفاوتی از شبح کشتار آبی بود که قبلا باهاش جنگیده بود.
پادشاه رزمی مرد بیرحمی بود که با جون زیردستهاش مثل مهرههای سوختنی رفتار میکرد، اما حداقل هنرهای رزمیش عمیق بود.
بک جا-گانگ هنر رزمی حریفش رو شناخت.
«مشت ابر و باد!»
هنر رزمی ماک یئو-اوی، کسی که زمانی به عنوان خدای میدان نبرد شناخته میشد.
«همونطور که انتظار میرفت! شناختیش.»
«اگه مشت ابر و باده، پس میتونم تاییدش کنم.»
نور شدیدی از چشمهای بک جا-گانگ درخشید.
پادشاه رزمی برای برابری با هاله اون، پاش رو به زمین کوبید.
کوانگ!
چششششششش!
زمین مثل تار عنکبوت در تمام جهات ترک خورد.
یه ترکِ تنها درست از بین گئوم موگوک و بی سا-این گذشت.
این حقیقت که ترک دقیقا از بین اونها رد شد، حس ناخوشایندی به بی سا-این داد.
آیا این یه جور پیشآگاهی شوم بود؟
درست همون موقع، گئوم موگوک با یه پرش سبک از روی ترک گذشت و کنارش ایستاد.
بعد در سکوت به تماشای مبارزه نشست.
«آه! پس قضیه اینه.»
تنها کاری که باید میکرد این بود که همینطوری ازش رد بشه.
برای چی تردید میکرد؟ آخه برای چی داشت تردید میکرد؟
اگه کسی ازش میپرسید گئوم موگوک چه جور آدمیه، حالا میتونست جواب بده.
اون مردیه که اول از خط عبور میکنه.
همیشه این اون بود که احساس کمبود میکرد، اما این مرد اینجا بود و اول از همه میپرید.
اون میپره و میگه: «بیا با هم دوست باشیم.» اون پای غرورش نمیایسته که فکر کنه من باید برم پیشش یا اون باید بیاد پیش من.
بی سا-این به نیمرخ گئوم موگوک نگاه کرد.
اون که غرق در مبارزه بود، جدیتر از همیشه به نظر میرسید.
این چهره واقعی یه رزمیکار بود، گئوم موگوک.
«... حتی اگه با نیت کشتنم بهم نزدیک میشد.»
نگاه بی سا-این به مبارزه برگشت.
اون در اون زمان کوتاه دهها حرکت رو از دست داده بود، اما اشکالی نداشت.
درس گرفتن از همین یه حرکتِ پریدنِ بیدردسر از روی یه خط، خیلی بیشتر به رشدش کمک میکرد.
چون برای اون، اون پرش کوچیک کار خیلی سختتری از پرشهای بلندی بود که الان داشت میدید.
پادشاه رزمی که نمیتونست جلوی حملات بک جا-گانگ دووم بیاره، به آسمون پرواز کرد.
بک جا-گانگ هم به دنبالش به بالا شلیک شد.
اون دو با سرعتی وحشتناک به بالا رفتن و در یک لحظه از دید محو شدن.
فقط گئوم موگوک که بر تکنیک چشم الهی مسلط بود، میتونست ببینه اون بالا در آسمون چه اتفاقی داره میافته.
لحظهای بعد، کسی با سرعتی وحشتناک سقوط کرد.
کوانگ!
اون به زمین کوبیده شد.
کسی که با ضربهای اونقدر محکم سقوط کرد که زمینِ اطرافش رو گود کرد، پادشاه رزمی بود.
در حالی که به پشت افتاده بود، بلافاصله به پهلو غلت زد.
چوااااک.
ردی از چی شمشیر جایی رو که اون دراز کشیده بود شکافت.
خطی که توسط چی شمشیر ایجاد شده بود اونقدر مستقیم و عمیق بود که اگه همونجا میموند، بدنش دو نیم میشد.
بک جا-گانگ که بلافاصله بعد از اون فرود اومد، حملاتش رو بیرحمانه ادامه داد.
پادشاه رزمی سعی کرد چیزی بگه، اما بک جا-گانگ هیچ فرصتی بهش نداد.
اگه اون داشت با اهریمن آسمانی میجنگید، با خیال راحت با هم حرف میزدن، شاید وسط مبارزه چیزی مینوشیدن و بعد دوباره میجنگیدن.
شاید هفت شبانهروز با هم میجنگیدن.
اما بک جا-گانگ چنین ارزشی برای پادشاه رزمی قائل نبود.
شمشیر و مشت هوا رو میشکافتن.
اون دو اونقدر سریع حرکت میکردن که صدا نمیتونست به گرد پاشون برسه.
در نهایت، پادشاه رزمی به یه حرکت خطرناک متوسل شد.
در نبرد مرگ و زندگی، همیشه اونی که در موضع ضعفه ریسک میکنه.
شییییک.
گواک!
اون تیغه شمشیری رو که به سمتش میاومد با دست خالی گرفت.
هیچکدوم از تماشاچیها انتظار نداشتن اون جرئت کنه تیغه رهبر اتحاد نامتعارف رو با دستهای خالیش بگیره.
به محض اینکه تیغه رو گرفت، آرنجش به سمت سینه بک جا-گانگ شلیک شد.
پاپاک!
با وجود اینکه بک جا-گانگ با سرعت برق تیغه رو پیچوند، کشید و فشار داد، کف دست پادشاه رزمی بریده نشد.
شووااااااک.
آرنج از کنار بک جا-گانگ گذشت.
حرکت تعیینکنندهای بود، اما بک جا-گانگ به سختی از اون حمله قسر در رفت.
وقتی بدنهاشون برای لحظهای از کنار هم رد شد، پادشاه رزمی با سر به صورت بک جا-گانگ ضربه زد.
حرکتی به همون اندازه غیرمنتظره مثل گرفتن شمشیر با دست خالی!
تپ!
قبضه شمشیر بک جا-گانگ که به شکلی از چنگ پادشاه رزمی در رفته بود، به صورتش خورد.
همزمان، شمشیر بک جا-گانگ مثل صاعقه هوا رو شکافت.
سوگوک.
با صدایی که نشونه پایان بود، حرکت هر دو متوقف شد.
این بهای بیاحتیاطی برای تلاش جهت گرفتن شمشیر و ضربه زدن با سر به رهبر اتحاد نامتعارف بود.
شکاف بلندی روی سینه پادشاه رزمی ایجاد شد.
اما حتی یه قطره خون هم جاری نشد.
چیزی که بریده شده بود، لباسش بود.
نگاه بک جا-گانگ حالا به دستهای پادشاه رزمی افتاد.
اون مشخصا قبل از سینهش، کف دستش رو هم بریده بود، اما اونجا هم قطرهای خون دیده نمیشد.
با این حال، پادشاه رزمی انگار که درد داشته باشه چهرهش رو در هم کشید و سینهش رو لمس کرد.
بعد به آرومی ردای بیرونی خودش رو درآورد.
و زره محافظ زیرش رو نمایان کرد.
«این زره الهی جاودانه. بزرگترین زره محافظی که با هیچ شمشیری بریده نمیشه.»
بعد هر دو دستش رو بالا برد.
«و اینها هم خدای نبرد هستن. دستکشهایی که اونها رو هم میشه بهترین دونست. لطفا این رو به عنوان نشونهای از احترام نسبت به خودت در نظر بگیر.»
درست همونطور که گئوم موگوک پیشبینی کرده بود، اون با زره محافظ اومده بود.
نه هر زرهی، بلکه زره الهی جاودان و خدای نبرد.
از نظر رزمیکارها، این معادل زرههای محافظ درجه یکِ رهبر فرقه و رهبر اتحاد بود.
«اشکالی نداره. برای روبرو شدن با من، حداقل باید چیزی در این سطح بپوشی. اما دیدن این زره محافظ باعث میشه یه چیزی برام سوال بشه.»
بک جا-گانگ هاله جدیدی از خودش ساطع کرد.
بعد از یه لرزش بزرگ، نوری متمایل به آبی از شمشیرش شروع به درخشش کرد.
برای اولین بار از شروع مبارزه، شمشیرش با نیروی شمشیر پر شد.
همزمان، انرژی متفاوتی نسبت به قبل شروع به نوسان در اطراف بدن بک جا-گانگ کرد.
بک جا-گانگ که حالا کوچکتر و در نتیجه وحشتناکتر شده بود، با اون چشمهای ریزش لب به سخن باز کرد.
«اون زره محافظت... بهتره دعا کنی واقعا نشه بریدش.»