چپتر 375: چپتر ۳۷۵. فقط چون معما حل شده، نادیده‌ام نگیر
چپتر 375: چپتر ۳۷۵. فقط چون معما حل شده، نادیده‌ام نگیر
این اولین باری بود که گئوم موگوک چنین صحنهای رو میدید.
صحنه گشاد شدن چشمهای بک جا-گانگ.
البته، اون چشمها حتی وقتی کاملاً باز میشدن هم هنوز ریز بودن.
«این نهایتِ توانت بود، رهبر اتحاد!»
بی سا-این، رهبر اتحاد نامتعارف... هر دو مردانی بودن که شخصیتهای متمایزشون شکوه خاصی داشت.
هرچی بیشتر به اون چشمهای ریز نگاه میکرد، جذابتر به نظر میرسیدن.
«گفتی اون میخانه موردعلاقهت جلوی فرقه الهیه؟»
«توی روستای خاندان اهریمنیه.»
«و میخوای من رو ببری اونجا؟»
«بله.»
بک جا-گانگ بعد از اینکه لحظهای به گئوم موگوک خیره شد، به بی سا-این نگاه کرد.
قبل از اینکه رهبر اتحاد بتونه کلمهای بگه، بی سا-این آهی کشید و صحبت کرد.
«حتماً جدی میگه. همیشه همینقدر دیوونه بوده.»
با این حال، بی سا-این به جای کلمه «احمق»، از کلمه «مرد» استفاده کرده بود.
بک جا-گانگ دوباره پرسید: «از همون اول قصد داشتی این رو بپرسی؟»
«قصدش رو داشتم.»
«هدفت همین بود؟ که من رو بکشونی به فرقه الهی و من رو بکشی؟»
گئوم موگوک لبخند زد.
توی ذهن بک جا-گانگ، احتمالاً اون داشت خودش رو تصور میکرد که توی میخانه جلوی فرقه الهی اهریمن آسمانی توسط هشت فرمانروای اهریمنی محاصره شده و با یه حمله مشترک روبرو شده.
«نه. من مطلقاً هیچ قصدی برای آسیب رسوندن به شما ندارم، رهبر اتحاد.»
بک جا-گانگ لرزهای توی تنش حس نکرد.
درسته، اگه هدف این بود، پادشاه سم کمی قبلتر سم چشمههای زرد رو خنثی نمیکرد.
«چرا میخوای من رو ببری به فرقه الهی؟»
«مگه بهتون نگفتم؟ دلم میخواد اونجا شما رو به یه نوشیدنی مهمون کنم.»
«نمیتونیم همینجا نوشیدنی بخریم؟»
«صاحب اونجا آشپز فوقالعادهایه. فضای میخانه هم خیلی عالیه.»
«صادقانه حرف بزن. برای چیه؟»
گئوم موگوک بعد از مکثی کوتاه جواب داد: «چون میخوام با پدرم ملاقات کنید.»
مهم نبود چقدر غیررسمی باشه، اگه رهبر اتحاد نامتعارف تا خودِ فرقه اصلی میاومد، اهریمن آسمانی نمیتونست همینطوری دست روی دست بذاره، مگه نه؟ پدرش حتماً برای ملاقات با رهبر اتحاد نامتعارف به میخانه میاومد.
«با پدرت؟ چرا؟»
«دو تا دلیل داره. اول، به خاطر این توطئه. اونها رهبر جوان اتحاد نامتعارف و نوه رهبر اتحاد رزمی، و همچنین فرمانروای اهریمنی روحخوار فرقه ما رو هدف قرار دادن. با وجود چنین افرادی که توی سایهها فعالیت میکنن، معتقدم ملاقات شما دو نفر، حداقل برای یک بار، پرمعنا خواهد بود.»
بک جا-گانگ سر تکون داد.
حرف منطقیای بود، اما لزوماً دلیلی برای ملاقات حضوری نبود.
اونها میتونستن نامه رد و بدل کنن یا از استراتژیستهاشون بخوان که اطلاعات رو به اشتراک بذارن.
حسی بهش میگفت دلیل واقعی، دومی بود.
«و دلیل دوم؟»
اون وقت بود که نیت واقعی گئوم موگوک آشکار شد.
«دلم میخواد شما دو نفر با هم ملاقات کنید و با هم دوست بشید. حسی بهم میگه با هم کنار میآید.»
او امیدوار بود که با این کار، پدرش و رهبر اتحاد نامتعارف از رویای خودشون برای اتحاد جهان رزمی فاصله بگیرن.
زندگیهای بیشماری به یه سلام و احوالپرسی ساده بین این دو مرد بستگی داشت.
بک جا-گانگ با چهرهای که نشون میداد اصلاً سر در نمیآره، به گئوم موگوک نگاه کرد.
«و این دلیل از یه گنجینه رزمی یا یه اکسیر آسمانی بهتره؟»
«بله، خیلی بهتره. البته، من به خوبی میدونم که این تصمیمی نیست که بشه سرسری گرفتش.»
او این موضوع رو خیلی عادی مطرح کرده بود، اما اصلاً مسئله سادهای نبود.
این موضوع شامل سفر رهبر اتحاد نامتعارف به فرقه الهی اهریمن آسمانی میشد.
فقط فکر کردن به محافظها؛ آیا اون فقط چند تا استاد رو با خودش میبرد؟ یا یه نیروی عظیم به همراه میآورد؟
«برای گفتن این حرف از پدرت اجازه گرفتی؟»
«راستش رو بخواید، هنوز نه. اما این چیزی نیست که نیاز به اجازه داشته باشه. این یه موضوع شخصیه که من از رهبر اتحاد برای یه نوشیدنی دعوت میکنم.»
اگه این موضوع به صورت رسمی پیش میرفت، پدرش هرگز اجازه نمیداد.
اون از اتحاد نامتعارف و رهبرش خوشش نمیاومد.
هرچند، اینطور هم نبود که از رهبر اتحاد رزمی خوشش بیاد.
در هر صورت، حتی بدون اجازه هم میتونست این ملاقات رو ترتیب بده.
بک جا-گانگ دوباره شروع به راه رفتن کرد.
بعد از مدتی راه رفتن در حالی که غرق در فکر بود، ایستاد.
«خیلی خب. فرض کنیم قبول کنم که بیام. آیا اتحاد رزمی همینطوری تماشا میکنه؟ اونها فکر میکنن فرقه الهی و اتحاد ما دارن روی چیزی با هم تبانی میکنن.»
«من مسئولیتش رو قبول میکنم و تضمین میکنم که هیچ سوءتفاهمی در اون جبهه پیش نیاد.»
«چطور ممکنه بتونی چنین کاری بکنی؟»
«باید برم و مستقیماً با رهبر اتحاد رزمی صحبت کنم. بهش میگم: "این اتفاق افتاده و به این دلیل من این ملاقات رو ترتیب دادم. لطفاً سوءتفاهم نشه."»
بک جا-گانگ میتونست تشخیص بده که گئوم موگوک داره صادقانه حرف میزنه.
«شاید این پسر...»
این فکر به سرش زد که شاید اون واقعاً بتونه اتحاد رزمی رو آروم کنه.
میدید که از همین حالا داره چنین فکرهایی میکنه.
او که تا همین چند لحظه پیش مطمئن بود تحت تأثیر یه مرد جوان قرار گرفتن مضحکه.
درست همون موقع، کالسکه رهبر اتحاد رسید.
«بعداً توی مقر اتحاد میبینمت.»
بک جا-گانگ انگار چیزهایی داشت که باید تنهایی بهشون فکر میکرد، بدون اینکه اون دو نفر رو با خودش ببره، اول با محافظهاش رفت.
جنگجوهای سپاه تیغه غایی به دنبال اونها رفتن و بچهها رو اسکورت کردن، و گوهآک هم با قولِ دیداری دوباره در دفعه بعد، اونجا رو ترک کرد.
حالا فقط گئوم موگوک، بی سا-این و سیزده گرگ طریقت نامتعارف باقی مونده بودن.
اون دو مرد شروع به راه رفتنِ آروم کردن و سیزده گرگ با فاصله از اونها پخش شدن و در حین راه رفتن ازشون محافظت میکردن.
برای بی سا-این، نبرد اخیر با پادشاه رزمی مثل یه رویا بود.
اما گئوم موگوک، انگار که بهش میگفت حتی به شرارتهای گذشته فکر هم نکنه، یه مشکل جدید جلوی پاش انداخت.
با شناختی که بیشتر از یه روز از گئوم موگوک پیدا کرده بود، اصلاً عجیب نبود که چنین درخواستی از رهبر اتحاد داشته باشه.
فقط یه نگرانی وجود داشت.
«اگه اون دو نفر با هم ملاقات کنن و دعوا راه بیفته چی کار میکنی؟ هیچکس نمیتونه جلوشون رو بگیره. نمیترسی؟»
گئوم موگوک به جای جواب، یه سوال پرسید: «تو به استادت اعتماد داری؟»
«البته که دارم.»
«من هم به پدرم اعتماد دارم. پس دعوایی در کار نخواهد بود.»
او داشت بهش میگفت که به بزرگترها اعتماد کنه.
و مگه اونها فقط یه مشت بزرگترِ معمولی بودن؟
حتی اگه دعوایی هم راه میافتاد، مشکلی نبود.
در واقع، گئوم موگوک حتی امیدوار بود که اون دو نفر یه مبارزه تمرینی خوب با هم داشته باشن.
هرچی باشه، نمیشد رفاقتی رو که بین رزمیکارها از طریق مبارزه شکل میگیره نادیده گرفت.
وقتی بی سا-این در سکوت سر تکون داد، گئوم موگوک با نگاهی مشکوک پرسید: «چرا اینقدر راحت هرچی میگم رو قبول میکنی؟ داره نگرانم میکنه.»
«این دوره پذیرشه.»
«مگه چنین دورهای هم هست؟»
«هست. این چیزیه که از تو یاد گرفتم. اینکه نادانی نباید به غرور آدم لطمه بزنه، بلکه امتناع از تلاش برای تغییره که دردناکه.»
فقط دیدنِ اینکه اون چقدر راحت به این موضوع اعتراف میکنه، نشون میداد که بی سا-این چقدر تغییر کرده.
شاید چون هنوز جوان بود، اشتیاقش برای یادگیری و تغییر قویتر از هر کسی بود که گئوم موگوک تا به حال دیده بود.
بی سا-این انگار که ناگهان چیزی یادش اومده باشه، دوباره پرسید: «راستی، اون لطفی که میخواستی از من بخوای چی بود؟ این بود که تو هم با من به میخانه بیای؟»
«نه. اگه رهبر اتحاد موافقت کنه، تو هم به هر حال دنبالش میای. چه نیازی هست که من این رو ازت بخوام؟»
درخواست گئوم موگوک به اندازه درخواستی که از بک جا-گانگ کرده بود، غیرمنتظره بود.
«بهم اجازه بده یه چیز به انتخاب خودم از خزانهخونه اتحاد نامتعارف بردارم.»
چشمهای بی سا-این گشاد شد و از راه رفتن ایستاد.
«چرا اینقدر تعجب کردی؟ برای نجات یه زندگی، حتماً میتونم اینقدر درخواست کنم، مگه نه؟»
«البته که میتونی.»
«شاید ناامید شدی؟ با خودت فکر میکنی: "چرا اینقدر طماعه؟ باید چیزی میخواست که دوستیمون رو عمیقتر کنه!"»
«اینطور نیست.»
«به جای اینکه یه وابستگیِ موندگار داشته باشم، ترجیح میدم برای یه لحظه تجسم طمع باشم.»
بی سا-این لحظهای در سکوت راه رفت.
بعد ایستاد و افکار درونیش رو فاش کرد.
«بیشتر از اینکه ناامید بشم، راستش غافلگیر شدم. فکر میکردم لطف دیگهای بخوای. اگه تو جای من بودی، توی این موقعیت چه واکنشی نشون میدادی؟»
گئوم موگوک لبخند عجیبی زد، لحظهای فکر کرد و بعد جوابش رو داد.
«اگه من بودم، این رو میگفتم: "باشه، من یه هدیه از خزانهخونه مخفی بهت میدم. به جز اون چیز دیگهای هم هست که بخوای؟"»
او پیشنهاد میداد که آرزوهای بیشتری رو برآورده کنه؟
«اگه جواب میدادم که گنجینههای بیشتری میخوام چی؟»
«"باشه، اون رو هم بهت میدم. چیز دیگهای هست که بخوای؟" همینطوری مدام میپرسیدم. اونقدر میپرسیدم تا به جوابی که میخوام برسم. اگه ذرهای وجدان داشته باشه، خودش میگه. تا اون موقع ده تا گنجینه بهش میدادم.»
«دلیلی داره که حتماً باید این کار رو بکنی؟»
«خب ما با هم دوستیم، مگه نه؟»
چشمان بی سا-این از روی شک و تردید ریز شد و پرسید:
«نکنه همین الان داری ده تا از گنجینههای خزانهی اتحاد ما رو نشونه میگیری؟»
«فهمیدی؟»
بی سا-این که قیافهای مبهوت به خود گرفته بود، کمی آرامتر به نظر میرسید.
«مگه بهت نگفتم؟ من آدم چندان بزرگی نیستم. طماعم و همیشه اول به فکر خودمم. من همچین آدمیم، پس هیچ پیشفرض یا توهمی دربارهم نداشته باش.»
بی سا-این میتونست حسش کنه.
انگار گئوم موگوک داشت همین الان این رو بهش میگفت.
توهمات بین آدمها رو در هم بشکن، دوست من.
اینطوریه که دووم میاریم.
در حقیقت، با اینکه بی سا-این نمیتونست بدونه، گئوم موگوک دلیل دیگهای برای ورود به خزانه داشت.
همهش به خاطر ظرف اسرارآمیز بود.
او کورسوی امیدی داشت که شاید در خزانهی اتحاد نامتعارف، عتیقهای باشه که ظرف اسرارآمیز بتونه جذبش کنه.
اگه این فرصت نبود، او هیچوقت شانسی برای ورود به خزانهی اتحاد نامتعارف پیدا نمیکرد.
«تو آدمی هستی که هیچوقت نمیشه کاملاً شناختش.»
«یه کم که زمان بگذره، میفهمی. میفهمی که من آدم سادهتری برای درک کردن هستم تا تو. وقتی اون زمان رسید، جرئت نکنی فقط چون دیگه رازی باقی نمونده، نادیدهم بگیری.»
نسیمی وزید، نه سرد، بلکه گرم.
«هوا خیلی گرم شده. با این اوصاف، قبل از اینکه بفهمیم بهار از راه میرسه.»
گئوم موگوک این را گفت و به آسمان نگاه کرد.
بی سا-این هم نگاه او را دنبال کرد.
مهم نبود چقدر تلاش میکرد، همیشه نگاه کردن به بالا را فراموش میکرد.
«میخانهی موردعلاقهت چه جور جاییه؟»
«جاییه که شراب خوب، صاحب خوب و مشتریهای خوبی داره. تو هم اگه بری خوشت میاد. شاید حتی کار به جایی بکشه که هر روز اونجا بنوشی.»
«واسه یه نوشیدنی رفتن اونجا خیلی دور نیست؟»
«پس باید هنرهای سبکبالیت رو با جدیت تمرین کنی.»
آن دو، به همراه سیزده گرگ طریقت نامتعارف، برای مدتی طولانی آنجا ایستادند و به آسمان خیره شدند.
* * *
بعد از بازگشت به مقر اصلی اتحاد نامتعارف، آن دو مستقیم به تالار رهبر اتحاد رفتند.
«من میرم اجازهی رهبر اتحاد رو بگیرم، پس همینجا منتظر بمون.»
حتی رهبر جوان اتحاد هم نمیتونست همینطوری هر وقت دلش خواست وارد خزانه بشه.
«باید اجازهش رو بگیری، حتی اگه مجبور بشی به زور متوسل بشی.»
بی سا-این در حالی که به سمت تالار رهبر اتحاد میرفت، پاسخ داد:
«تو اینجور مواقع، قراره بگی "زیادهروی نکن".»
«من باید برم تو! باید داشته باشمش! خواهش میکنم! از تمام دوستیمون برای این کار مایه بذار!»
بی سا-این در حالی که دور میشد، ژستِ گرفتنِ گوشهایش را به خود گرفت.
بعد از رفتن بی سا-این، گئوم موگوک به مجسمهی آهنین گرگی که در راهرو نصب شده بود نگاه کرد.
دقیقاً شبیه گرگ آبی بود که وقتی بک جا-گانگ هنرهای رزمیش را آزاد میکرد، ظاهر میشد.
در حالی که داشت به آن نگاه میکرد، کسی از حالت استتار خارج شد و ظاهر شد.
«بازم داری به گرگ نگاه میکنی.»
او این گونگ، فرمانده محافظان اتحاد نامتعارف بود.
«عجیب به این رفیق جذب شدم.»
او آنقدر جذبش شده بود که میخواست بگوید مجسمهی آهنین گرگ همان چیزی است که آرزویش را دارد.
البته که نمیتوانست چنین کاری کند.
«ممنون بابت کمکت در این مدت.»
این گونگ مراتب سپاسگزاریاش را به گئوم موگوک ابراز کرد.
دلیل اینکه خودش را نشان داد، ادای احترام بود.
«حرفش رو هم نزن. تو و آدمهات سختی زیادی کشیدید، فرمانده.»
با اینکه از ظاهرشان پیدا نبود، آنها کسانی بودند که اینبار سختترین نبرد را پشت سر گذاشته بودند.
آنها در حالت استتار منتظر مانده بودند، آماده بودند تا اگر رهبر اتحاد در خطر افتاد، جانشان را فدا کنند.
فشار روانیاش عظیم بود.
به همین دلیل بود که این گونگ و محافظانش بیشترین قدردانی را نسبت به گئوم موگوک و پادشاه سم داشتند.
آنها صرفاً برای محافظت از رهبر اتحاد وجود داشتند.
در همین لحظه، در انتهای راهرو، درهای تالار رهبر اتحاد باز شد و بی سا-این بیرون آمد.
او زودتر از حد انتظار بیرون آمد.
یا موافقت سریع بود یا رد فوری.
«خب دیگه، من مرخص میشم.»
این گونگ بدون هیچ صدایی ناپدید شد.
بی سا-این به سمت گئوم موگوک آمد و با اطمینان گفت:
«بزن بریم. اجازه رو گرفتم.»
«میدونستم!»
«یه کلمهی دیگه بگی، کنسلش میکنم.»
گئوم موگوک با دستش دهانش را گرفت و لبخند زد.
آن دو تالار رهبر اتحاد را ترک کردند.
در حالی که شانه به شانهی هم از حیاط داخلی میگذشتند، گئوم موگوک با احتیاط پرسید:
«دعوات کرد؟»
«کرد.»
«چشمبند بهم بده. با چشمهای کاملاً بسته میآم.»
«اگه هلت بدم توی یه تله چی؟»
«میکنی؟»
«اگه هلت بدم، از یه پرتگاهه. یه پرتگاه ده هزار ژانگـی.»
آن دو به خزانه رسیدند.
در طول راه، از چندین ایست بازرسی که به شدت محافظت میشدند عبور کردند.
تنها پس از گذشتن از کنار استادان پنهان، سازوکارهای خطرناک و آرایشهای عرفانی بود که بالاخره توانستند به خزانه برسند.
در طول راه چشمان او را نبسته بودند.
بی سا-این به خوبی میدانست که برای استادی در سطح گئوم موگوک، چشمبند بیمعنی است.
«نمیخوام پز بدم، اما حتی من هم هیچوقت نتونستم هر چی دلم میخواد از اینجا انتخاب کنم.»
«واقعاً ممنونم. میدونم این فرصت رو چون برام ارزش قائلی بهم دادی. احتمالاً تا آخر عمرم این لطفت رو فراموش نمیکنم. تا یه مدت خوابم نمیبره. وقتی یه روزی بچهدار شدم، حتماً بهشون میگم: "دوست پدرتون، رهبر اتحاد بی رو میشناسید؟ وقتی جوون بود..."»
«بسه دیگه! معذرت میخوام. داشتم یه کم خودنمایی میکردم.»
بی سا-این با نگاهی که میگفت «کاش فقط دهنم رو بسته نگه میداشتم»، اول وارد شد.
آنجا پر از انواع گنجینهها بود.
کتابچههای مخفی بیهمتایی که اگر روزی از اینجا خارج میشدند باعث حمام خون میشدند، شمشیرهای گرانبهایی که نامشان برای همه آشنا بود و زرههای محافظی که با جاودانگی برابری میکردند.
آنجا واقعاً مملو از گنجینههای خیرهکننده بود.
آن دو با هم قدم زدند و به آرامی اشیای به نمایش گذاشته شده را تحسین کردند.
«وقتی رهبر اتحاد بشی، همهی اینها مال تو میشه، نه؟ بهتره از الان خودم رو توی دلت جا کنم.»
«هر کی صدات رو بشنوه فکر میکنه فرقه الهی خزانه نداره. تو یه دونه بزرگترش رو داری. اگه بخوام معامله کنم، قبول میکنی یا نه؟»
«...نمیکنم.»
«اونوقت باز داری غر میزنی!»
در حالی که گئوم موگوک به اطراف نگاه میکرد، گرمای شدید و داغی را حس کرد.
«اینجا هم داره برای جنگ آماده میشه.»
درست مثل فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
سلاحها، زرههای محافظ و اکسیرهایی که قرار بود موقع شروع جنگ بین رزمیکارها توزیع شوند، همگی مرتب چیده شده بودند.
اتحاد نامتعارف به وضوح برای آن روز آماده میشد.
«رهبر اتحاد باید واقعاً ازت ممنون بوده باشه. او کسی نیست که بذاره یه غریبه وارد اینجا بشه.»
«حتماً به خاطر تو بوده.»
«چرا به خاطر من؟»
«چون میخواست کمکت کنه قولی که به من دادی رو عملی کنی.»
آیا واقعاً دلیلش همین بود؟
بی سا-این نمیتوانست مطمئن باشد.
او هنوز هم قلب رهبر اتحاد را کاملاً درک نمیکرد.
اما حداقل امیدوار بود که دلیلش همین باشد.
گئوم موگوک تنها کسی بود که چنین احساساتی را درک میکرد.
او دیگر به آن شک نداشت.
او میدانست که چنین کلماتی، نوعی ملاحظهی اوست.
گئوم موگوک از کنار تمام کتابچههای مخفی، شمشیرهای گرانبها، زرههای محافظ و اکسیرها گذشت.
گئوم موگوک هیچ توجهی به خواستههای خودش نداشت.
او روی خواستههای ظرف اسرارآمیز تمرکز کرده بود.
«ظرف اسرارآمیز، این فرصتیه که یه بار در زندگی پیش میاد، پس زود انتخاب کن.»
اما حتی با اینکه از کنار انواع عتیقههای گرانبها گذشت، ظرف اسرارآمیز واکنشی نشان نداد.
«جای دیگهای هم هست؟»
«یه بخش هست که اشیای کمارزشتر اونجا نگهداری میشن.»
«بیا اونجا رو هم ببینیم.»
«دنبال چیز خاصی میگردی؟»
«دنبال چیزی میگردم که قلبم رو به شدت به سمت خودش بکشه. اینجا نیست.»
بنابراین آنها بخش دیگر را هم نگاه کردند.
واضح بود که اشیای اینجا نسبت به خزانهی اول ارزش کمتری داشتند.
«اگه من بودم، فقط همینجا رو بهت نشون میدادم.»
گئوم موگوک در حالی که اینطور شوخی میکرد، با آرامش به اطراف بخش دوم نگاه کرد.
این منطقه بیشتر از سلاح، زره یا اکسیر، جواهرات و تزئینات معمولی داشت.
هر چه بیشتر به گوشه میرفتند، اشیای نسبتاً کمارزشتری نگهداری میشدند.
آن دو تقریباً تا انتهای مسیر رفتند.
درست وقتی که داشت ناامید میشد و فکر میکرد چیزی در اتحاد نامتعارف وجود ندارد.
ووووونگ!
ظرف اسرارآمیز واکنش نشان داد.