چپتر 377: تملقی برای یک گوش آرام
چپتر 377: تملقی برای یک گوش آرام
«با این دقت به چی زل زدی؟»
بانو یون، مادرزن جو چون-به، به مرد جوانی نزدیک شد که در گوشهای از حیاط مخفیگاه به چیزی خیره شده بود.
مرد جوان داشت به حشره کوچکی نگاه میکرد که در باغچه گلها میخزید.
او جوانی بود که بانو یون در طول اقامتش در اینجا هرگز ندیده بود.
از آنجایی که مرد جوان ساکت مانده بود و فقط به حشره نگاه میکرد، بانو یون عذرخواهی کرد.
«این پیرزن مزاحمت شد؟ متأسفم، رزمیکار جوان.»
بانو یون با تمام کسانی که در این مخفیگاه کار میکردند با نهایت احترام رفتار میکرد.
او نه تنها با رزمیکارها، بلکه با خدمتکارهای زن و مرد هم مودب بود.
این رفتار از روی ترس نبود، بلکه از سر قدردانی بود.
او که عمری را در سختی گذرانده بود، اخیراً از زندگی بسیار راحتی لذت میبرد.
برای هر وعده، انواع غذاهای گرانبها آماده میشد و لباسهای نو و تمیز برای تعویض در اختیارش قرار میگرفت.
این اولین بار در زندگیاش بود که لباسهای ابریشمی به تن میکرد.
او تا دیروقت میخوابید و حتی چرتهای نیمروزی میزد؛ کارهایی که در تمام عمرش هرگز انجام نداده بود.
پس چطور میتوانست از مردم اینجا سپاسگزار نباشد؟
درست زمانی که بانو یون میخواست برگردد و برود، مرد جوان لب به سخن گشود.
«بهش میگن سوسک زهر اژدها. حشرهایه که فقط تو این منطقه پیدا میشه.»
«اوه، که اینطور.»
بانو یون به سمت مرد جوان رفت و کنارش چمباتمه زد.
او جوان به نظر میرسید، اما هاله و صدایش پخته و بالغ بود.
وقتی حشره خزید و لای علفها ناپدید شد، بانو یون به کمر مرد جوان نگاه کرد و گفت:
«کیسههای پولت خیلی بامزهان.»
مرد جوان چندین کیسه به کمر داشت که روی آنها تصاویر حیوانات دوازده نشان زودیاک کشیده شده بود.
فقط کسانی که در بازار معامله میکردند، اینهمه کیسه با خودشان حمل میکردند.
البته، چون بانو یون او را اینجا دیده بود، میدانست که نمیتواند یک بازرگان باشد.
سپس، مرد جوان حرف غیرمنتظرهای زد.
«من قبلاً دستپخت دامادت رو خوردم.»
بانو یون جا خورد.
«چطوری؟»
«منم همون نزدیکیها زندگی میکنم.»
«اوه، واقعاً؟ پس لطفاً در آینده زیاد بهمون سر بزن. آقا جوی ما واقعاً مهربون و سختکوشه.»
بانو یون با شنیدن اینکه او مشتری میخانه دامادش بوده، بسیار خوشحال و شادمان شد.
«شاید گرسنهت باشه؟ تو آشپزخونه غذا هست، برم برات بیارم؟»
با دیدن سن کم او، تصور کرد که کارهای خدماتی اینجا را انجام میدهد.
حتی اگر رزمیکار هم بود، احتمالاً از رتبههای پایین بود.
«خوبم، ممنون.»
«نه، نه، تو تو سنی هستی که باید زیاد غذا بخوری. فقط یه لحظه منتظر بمون.»
بانو یون به سمت ساختمان دوید.
مرد جوان در حالی که رفتن او را تماشا میکرد، زیر لب گفت:
«دوران اوج من خیلی وقته که گذشته.»
لحظاتی بعد، بانو یون با سینی غذا بیرون آمد.
اما مرد جوان آنجا نبود.
«کجا به این زودی رفت؟ باید یه ذره منتظر میموند.»
او کاملاً ناامید شده بود.
در همان لحظه، جو چون-به به آنجا آمد.
«آقا جوی ما، گرسنهت نیست؟ برم برات غذا حاضر کنم؟»
او مادرزنش بود که هر وقت جو چون-به را میدید، سعی میکرد به او غذا بدهد.
«من خوبم. در ضمن، من باید برای شما غذا درست کنم.»
«نه، تو تمام عمرت مشغول رسیدگی به بقیه بودی. تو چنین مواقعی باید خوب استراحت کنی.»
مگر خود شما هم همینطور نبودید، مادرزن؟ شما خیلی سختتر کار کردید.
جو چون-به در طول اقامت در مخفیگاه، چندین مرحله تغییرات روحی را پشت سر گذاشته بود.
در ابتدا گیج اما خوشحال بود.
فقط کمی افسوس میخورد و فکر میکرد اگر فرزندان متاهلش که دور زندگی میکردند هم کنارشان بودند، خیلی خوب میشد.
اما با گذشت روزها، مضطرب شد.
آیا درست بود که در چنین تجملاتی زندگی کند؟ آیا درست بود که میخانه را برای این مدت طولانی رها کند؟
سپس به مرحله «هر چه بادا باد» رسید و شروع کرد به استراحت کامل.
بالاتر از همه، همین که مادرزنش، همسرش و خواهرزنش و شوهر او در آسایش زندگی میکردند، برایش کافی بود.
به هر حال، اینطور نبود که هر وقت دلش خواست بتواند اینجا را ترک کند.
«راستی، اون غذا برای چیه؟»
«یه مرد جوونی اینجا بود که ازش خوشم اومد، میخواستم این رو بدم به اون. ولی دیگه رفته بود.»
«کی بود؟»
«یه مرد جوان خوشتیپ و بامزه.»
جو چون-به سرش را کج کرد.
چنین مرد جوانی اینجا وجود نداشت.
«اوه، گفت که به مغازه تو هم اومده.»
«چی؟ به میخانه من؟ غیرممکنه.»
درست در همان لحظه، مرد جوان بازگشت.
دستهایش پر از گیاهان دارویی ناشناخته بود.
«ارشد، به نظر میرسید زانوهاتون وضعیت خوبی ندارن.»
«وقتی پیر میشی، جایی نیست که درد نکنه. ولی تو از کجا فهمیدی زانوهام مشکل دارن؟»
زانودرد او یک مشکل مزمن بود.
«اگه اینها رو دم کنید و بنوشید، راه رفتن براتون کمی راحتتر میشه.»
«اوه، نباید زحمت میکشیدی. ممنونم، واقعاً ممنونم.»
بانو یون چنان تحت تأثیر قرار گرفت که نمیدانست چه کار کند.
«رزمیکار ما فقط خوشتیپ نیست، قلب مهربونی هم داره. بیا، اونها رو بذار زمین و یه ذره از این غذا بخور.»
بانو یون با مرد جوان طوری رفتار میکرد که انگار نوهاش است.
جو چون-به با دیدن این صحنه رنگش پرید، چشمهایش گرد شد و دهانش باز ماند.
او چنان شوکه شده بود که نمیتوانست حرف بزند.
در حال حاضر، مادرزنش داشت به پشت پادشاه سم ضربه میزد و به او میگفت زیاد غذا بخورد و میگفت که دیدن چنین جوان مهربانی در این روزها چقدر لذتبخش است.
جو چون-به فریاد زد: «آاااه! نباید این کار رو بکنید!»
پادشاه سم و بانو یون به جو چون-به نگاه کردند.
«چرا اینطوری میکنی؟»
جو چون-به در پاسخ به سوال بانو یون، سرش را در مقابل پادشاه سم خم کرد.
«آیگو! پادشاه سم!»
چطور ممکن بود پادشاه سم را نشناسد، کسی که حتی نامش را روی دیوار میخانه به جا گذاشته بود؟
بانو یون که تازه متوجه مقام والای آن مرد جوان شده بود، دستپاچه شد.
«آیگو! من نتونستم چنین شخص والامقامی رو بشناسم. لطفاً من رو بکشید!»
پادشاه سم جلوی بانو یون را که میخواست خودش را روی زمین بیندازد گرفت و گیاهان دارویی را به او داد.
«من نمیتونم چیزی به این ارزشمندی رو قبول کنم.»
«من این رو بهتون میدم چون به دامادتون مدیونم، پس نگرانش نباشید.»
پادشاه سم بعد از گفتن این حرف، مستقیماً به داخل ساختمان رفت.
وقتی او دیروز به اینجا رسیده بود، از پیرو اهریمنی که مخفیگاه را مدیریت میکرد شنیده بود که خانواده جو چون-به اینجا هستند.
او عمداً ورودش را فاش نکرده بود تا آنها بتوانند در آرامش بمانند.
به آنها بهترین اتاق داده شده بود و اگر جو چون-به میدانست او اینجاست، سعی میکرد اتاق را خالی کند.
نه فقط اتاق؛ او احساس سنگینی و دین زیادی هم میکرد.
به همین دلیل بود که او دو روز را بیصدا و بدون فاش کردن حضورش، همراه با زیردستانش در تالار مهمانان گذرانده بود.
و از آنجایی که پادشاه سم میدانست گئوم موگوک به جو چون-به اهمیت میدهد، به او کمک کرده بود تا جلوی مادرزنش سربلند شود.
«ممنونم، واقعاً ازتون ممنونم، پادشاه سم!»
جو چون-به با دیدن اینکه پادشاه سم ترسناک به او گیاه دارویی داده و رفته، عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفت.
«آقا جو، نمیدونم اشتباهی ازم سر زده یا نه.»
«اصلاً. اگه اینطور بود، مگه میشد چیزی به این ارزشمندی بهتون بده؟»
«او واقعاً آدم قدرشناسیه.»
او به سمت ساختمانی که پادشاه سم واردش شده بود، تعظیم کرد.
«به لطف شما، چه نعمتی نصیبمون شده.»
«من گیاهها رو براتون دم میکنم.»
جو چون-به در حالی که گیاهان را میگرفت، قلبش به تپش افتاد.
گیاهان دارویی که خود پادشاه سم داده بود؟ دستهایش میلرزید.
او مراقب بود که حتی یک برگ هم روی زمین نیفتد.
او دلتنگ یک نفر بود.
تمام این خوشبختی و شادی هدیهای از طرف او بود.
«رهبر جوان فرقه، لطفاً به سلامت برگردید. وقتی برگردید، من حتماً...!»
درست در همان لحظه بود.
«برام چیکار میکنی؟»
جو چون-به با تعجب برگشت و گئوم موگوک را دید که وارد میشود.
گئوم موگوک پس از ترک اتحاد نامتعارف، با استفاده از گام تندرو مثل باد خودش را به اینجا رسانده بود.
«رهبر جوان فرقه!»
با فریاد او، پادشاه سم که به داخل ساختمان رفته بود، پنجرهای را باز کرد و ظاهر شد.
«زودتر از اون چیزی که فکر میکردم برگشتی.»
«دلم برای شما تنگ شده بود، پادشاه سم، برای همین مثل باد دویدم.»
«احتمالاً دلت برای اون صاحب میخانه تنگ شده بود.»
گئوم موگوک به جو چون-به لبخند زد.
«البته، دلم برای صاحب میخانهمون هم تنگ شده بود.»
جو چون-به با دیدن بازگشت سالم گئوم موگوک، غرق در شادی شد.
موجی از آرامش وجودش را فرا گرفت.
احساس میکرد انگار در یک توهم رویاگونه شناور بوده و بالاخره پایش را روی زمین سفت گذاشته است.
«نمیدونم چطور میتونم این همه لطف رو جبران کنم.»
«یه راهی پیدا میشه.»
«بله؟»
«بعداً یه مهمان عزیز به میخانه میاد، پس اون موقع هنرت رو نشون بده.»
جو چون-به با نگاه پرمعنای گئوم موگوک، با گیجی پلک زد.
او حتی زمانی که یک فرمانروای اهریمنی قرار بود بیاید، چنین حرفی نزده بود.
مگر چه کسی قرار بود بیاید که مستحق چنین کلماتی باشد؟
در این میان، خانواده جو چون-به، از جمله بانو یون، همگی برای استقبال از گئوم موگوک بیرون آمدند.
«به لطف شما، خانواده ما خاطراتی ساخته که حتی بعد از مرگ هم فراموش نمیکنه. ممنونم، رهبر جوان فرقه.»
گئوم موگوک دست بانو یون را گرفت و با نگاهی گرم گفت: «لطفاً سلامت بمونید، ارشد.»
تصمیم بر این شد که آنها فردا مخفیگاه را ترک کنند، بنابراین جو چون-به آن شب شام را آماده کرد.
او میخواست شخصاً به کسانی که به آنها مدیون بود، غذا بدهد.
او نه تنها برای گئوم موگوک، پادشاه سم و جمعکنندگان سمش، بلکه برای رزمیکارها و خدمتکارهای زن و مردِ مخفیگاه هم شراب و غذا کشید.
در حالی که جو چون-به مهارتهاش رو به رخ میکشید، همسرش هم شخصاً پیش همه میرفت و از کسایی که مراقبشون بودن تشکر میکرد.
پادشاه سم در طول غذا خوردن، با نگاهی خیره در دنیای خودش غرق شده بود.
سانگسئون که کنارش نشسته بود، به جای او برای گئوم موگوک شراب ریخت.
«بابت همهچیز ممنونم.»
پادشاه سم بعد از ملاقات با گئوم موگوک در حال تغییر بود و این همون تغییری بود که سانگسئون مدتها آرزوش رو داشت.
بودن در اینجا به جای جنگل هزار سم، جمع کردن گیاهان دارویی با بودای اهریمنی و با هم غذا خوردن، همگی چیزهایی بودن که در گذشته غیرقابلتصور به نظر میرسیدن.
«من باید ازت تشکر کنم. به خاطر اینکه اینبار همراهم اومدی، تونستیم از یه خطر بزرگ بگذریم.»
«وقتی برگشتید، لطفاً به جنگل هزار سم سر بزنید.»
«یه وقت دیگه. قصد دارم فقط با پدرم دیدار کنم و بعد بلافاصله فرقه رو برای ملاقات با اتحاد رزمی ترک کنم.»
«انگار اینبار قراره اتحاد رزمی رو زیر و رو کنی.»
گئوم موگوک به شوخیِ سانگسئون خندید و جواب داد: «البته که نه. فقط یه موضوع سادهست؛ میخوام رهبر اتحاد رزمی رو ببینم و بابت یه مسئله ازش اجازه بگیرم.»
اون وقت، پادشاه سم ناگهان به حرف اومد.
به نظر میرسید با اینکه حواسپرت به نظر میرسید، تمام مدت داشت گوش میداد.
«واقعاً به همین سادگی میشه؟»
با حرف پادشاه سم، گئوم موگوک جام شرابِ روبروش رو سر کشید.
خودش هم جواب این سوال رو نمیدونست.
جین پهچئون چه واکنشی نشون میداد؟ این چیزی بود که نه او و نه رهبر اتحاد رزمی هرگز قبلاً تجربهش نکرده بودن.
وقتی شام دلپذیر به پایان رسید، گئوم موگوک به جو چون-به گفت: «دیگه وقتشه برگردیم.»
این لحظهای بود که باشکوهترین تعطیلات زندگی جو چون-به به پایان رسید.
گئوم موگوک بعد از بازگشت به فرقه الهی اهریمن آسمانی، ابتدا به تالار اهریمن آسمانی رفت.
«پدر، برگشتم.»
پدرم از جایگاه همیشگیاش به من خوشآمد گفت.
«شنیدم توی اتحاد نامتعارف آشوب به پا کردی.»
«این یه سوءتفاهمه. من جلو نرفتم؛ فقط تماشا کردم. مطمئنم گزارش کامل رو از عمارت فلکسای دریافت کردید.»
گئوم موگوک دربارهی اتفاقاتی که در اتحاد نامتعارف افتاده بود به پدرش توضیح داد.
مثل گذشته، اصرار داشت که مسائل رو اینطور مستقیم به پدرش بگه.
مهم نبود که پدرش از قبل همهچیز رو میدونست یا نه.
صرفاً با اینطور صادقانه حرف زدن، این دیگه یه گزارش نبود، بلکه یه گفتگو بود.
«فکر میکنم نیروهای پنهان هنوز باقی موندن.»
تا وقتی که پدر گاردش رو پایین نیاره.
حتی اگه تمام دنیا هم غافلگیر بشن، تا وقتی من و پدر حواسمون جمع باشه، میتونیم جلوشون رو بگیریم.
«اون عوضیها ممکنه حقههای دیگهای رو امتحان کنن، برای همین من و پدر باید با دقت مراقب باشیم.»
او همچنین تاکید کرد که نباید گاردشون رو پایین بیارن.
«دفاع کردن تنها راه نیست.»
منظورش پیدا کردن و نابود کردنِ اولیهی اونها بود؛ همون روشِ پدرش.
احتمالاً او از قبل دستور رو به استراتژیست اعظم داده بود و کار در جریان بود.
«اگه بتونیم این کار رو بکنیم، بهترین راهه.»
اما با توجه به اینکه اون عوضیها تا الان چقدر دقیق عمل کرده بودن، پیدا کردنشون کار راحتی نبود.
«اوه، در ضمن، من رهبر اتحاد نامتعارف رو به میخانه می روان دعوت کردم.»
او عمداً این رو خیلی عادی گفت، انگار که چیز مهمی نیست.
پدرش هیچ واکنشی نشون نداد.
او که نمیتونست به صورت پدرش نگاه کنه، سرش رو پایین انداخت و زیر لب گفت:
«میدونم که شما از رهبر اتحاد نامتعارف خوشتون نمیاد پدر، اما وقتی ببینیدش، ممکنه بفهمید که آدمِ بهشدت لایقیه، مگه نه؟ و همچنین...»
چون هنوز واکنشی ندیده بود، با احتیاط سرش رو بلند کرد و به پدرش نگاه کرد.
نگاه پدرش گویای همهچیز بود.
خودت میدونی داری چیکار میکنی، مگه نه؟
در حالت عادی، او میتونست در راه برگشت سری به اتحاد رزمی بزنه و کارها رو اونجا ردیف کنه.
اما فکر میکرد مهمه که حتی الان هم به پدرش بگه.
او باید اجازه میگرفت، حال و هوای پدرش رو اینطور میسنجید و اگه او مخالفت میکرد، باید متقاعدش میکرد و چانه میزد.
تفاوت زیادی بینِ الان گفتن و بعد از انجامِ کار گفتن وجود داشت.
با حالتی که میگفت «دقیقاً میدونم داری به چی فکر میکنی»، گوشهی لبهای پدرش به آرامی بالا رفت.
این همون پوزخندِ پدرش بود که مدتها بود ندیده بود.
با دیدن اون، بالاخره احساس آرامش کرد.
آه، برگشتم خونه.
پدرش حتماً از قبل نیت او برای دعوت کردنِ رهبر اتحاد نامتعارف رو خونده بود.
همونطور که انتظار میرفت، پدرش دلیلش رو نپرسید.
«اتحاد رزمی که بیکار نمیشینه، مگه نه؟»
«برای همین قصد دارم پیش رهبر اتحاد رزمی برم و مستقیماً باهاش حرف بزنم.»
«فکر میکنی اون یارو، جین پهچئون، قبول میکنه؟»
پدرش هم درست مثل پادشاه سم، این موضوع رو ساده نمیدید.
البته که من یه برگ برنده توی آستینم داشتم.
«من توی جبههی اتحاد رزمی هم متحد دارم. در واقع، دو نفرن.»
***
«استاد!»
اهریمن مشت داشت به صخرهای نگاه میکرد که سعی داشت فرو بریزدش.
«اومدی؟»
دلم میخواست بی سا-این رو بیارم اینجا و باهاش شوخی کنم.
بهش بگم، ببین، در مقایسه با صورتِ استادم، صورتِ تو خیلی هم بامزهست.
«تازه بعد از تموم کردن کارهام توی اتحاد نامتعارف برگشتم. بعد از دیدن پدرم، مستقیم اومدم پیش شما، استاد.»
بعد از اینکه روی این موضوع تاکید کرد، کنارش ایستاد و به صخره خیره شد.
«احیاناً این صخره هنوز داره رشد میکنه؟»
با دیدن نگاه پرسشگرِ اهریمن مشت، دوباره به صخره نگاه کرد و جواب داد: «یه جورایی به نظر میاد بزرگتر و بلندتر شده.»
با این حرف، نور عجیبی در چشمهای اهریمن مشت درخشید.
«نکنه این تویی که رشد کردی؟»
میتونست حدس بزنه منظورش چیه، اما خودش رو به کوچه علیچپ زد و پرسید: «مگه وقتی آدم قویتر میشه، نباید حریفش ضعیفتر به نظر بیاد؟»
«این طرز فکرِ آدمهای سطح پایینه. آدمهای درجهیک، هرچی رشد میکنن حریفشون رو واضحتر میبینن.»
حتماً برای همینه که استادهای واقعی متواضع هستن.
آیا بعد از رسیدن به تسلط کامل در هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی، مهارتهای رزمی من پیشرفت کرده بود؟ صخره واقعاً باشکوهتر به نظر میرسید.
«پس این صخره باید برای شما، استاد، حتی عظیمتر به نظر بیاد.»
«شنیدن چاپلوسی توی گوشهایِ یه زمانی آرومم، نشون میده که واقعاً یه نفر برگشته.»
«مگه فقط چاپلوسی برگشته؟ یه هدیه هم اینجاست.»
اهریمن مشت دستکشهای فلزیای رو که بهش داد، شناخت.
«خدای نبرد!»
«میشناسیدش.»
«هر کسی که فنون مشتزنی یاد گرفته باشه، این رو میشناسه. این رو از کجا آوردی؟»
«به عنوان هدیه از رهبر اتحاد نامتعارف گرفتمش.»
اهریمن مشت برای لحظهای مبهوت موند، بعد با حالتی که میگفت «خب، اگه تو باشی، ممکنه»، سرش رو تکون داد.
«چرا چیزی رو که به خودت دادن، به من میدی؟»
«یعنی خدای نبرد دلش میخواد توی دستهای من باشه؟ یا دلش میخواد توی دستهای شما باشه، استاد؟»
از اونجایی که او همیشه با مشتهای برهنه زندگی کرده بود، فکر میکردم شاید بگه بهش نیازی نداره، اما بدون هیچ اعتراضی قبولش کرد.
«آره، گمانم برای پایین آوردنِ این صخره بهش نیاز داشته باشم.»
درسته، مگه فقط من بودم که رشد میکردم؟ از طرز قبول کردنش بدونِ غرورِ بیجا، میتونستم بفهمم.
اهریمن مشت هم داشت رشد میکرد.
و همچنین میتونستم ببینم چرا میگفتن خدای نبرد بین تمام دستکشهای رزمی بهترینه.
انعطافپذیر بود و کاملاً به دستهای بزرگِ اهریمن مشت مینشست.
«اینکه میگن هر گنجینهای صاحب خودش رو داره، فکر کنم الان فهمیدم یعنی چی. کاملاً بهتون میاد.»
اهریمن مشت مشتِ بزرگش رو جلوی من گره کرد؛ این روشِ او برای تشکر کردن بود.
آره، همهی ما باید اینطوری قویتر بشیم.
اگه اونها اونطرف توی تاریکی توطئه میکنن، ما هم اینطرف زیر نور خورشید اینطوری قوی میشیم.
ببینیم کی برنده میشه.
بعد از خداحافظی با اهریمن مشت، شمشیر خورشید و ماه رو به محافظهام سپردم و بلافاصله فرقه اصلی رو ترک کردم.
چون به هر حال باید فوراً فرقه رو ترک میکردم، تصمیم گرفتم بعد از برگشتن از اتحاد رزمی، با بقیه شهریاران اهریمنی دیدار کنم.
«دوباره قراره ما رو جا بذاری، مگه نه؟»
رئیس محافظها، جوک-یئون، حالا دیگه به نوعی روشنبینی رسیده بود.
«انگار اینبار هم مجبورم.»
او سعی کرد با نگاهی خودکمبینانه که میگفت «ما واقعاً بیمصرفیم»، من رو متقاعد کنه، اما روی من اثری نداشت.
در نهایت، جوک-یئون فریاد زد:
«اما این رو بدونید. اگه اتفاقی برای شما بیفته، رهبر جوان فرقه، همهی ما هم میمیریم.»
درسته، اگه اتفاقی برای من بیفته، شما هم به هر حال میمیرید.
«اگه میخواید دنبالم بیاید، قویتر بشید! بیشتر! بیشتر!»
با عبور از روستای خاندان اهریمنی، میخانه می روان رو دیدم.
مردمِ بازار توی عمارتِ تازه بازگشایی شده جمع شده بودن و با جو چون-به حرف میزدن.
چقدر داستان باید داشته باشه که بخواد تعریف کنه؟
«صاحب میخانه، هنوز شروع نکن.
هنوز یه داستان واقعی که ارزشِ پز دادن داشته باشه، باقی مونده.»
گام تندرو رو فعال کردم و به سمت اتحاد رزمی تاختم.
حتی وقتی مثل نور در جهان جاری بودم، میتونستم اونها رو ببینم.
گلهای کنار جاده داشتن جوانههاشون رو نشون میدادن.
بهار در راه بود.